Кіріспе
Американдық тарихшы Гарольд А. Рид (1925–1992), сонымен қатар H. Рид атты псевдониммен де танымал, американдық жазушы, фотограф және тарихшы болған. Ридтің бу локомотивтерінің фотосуреттері Американың I класс темір жолдарында, әсіресе Виргиния темір жолында бумен жүретін локомотивтердің соңғы күндерін бейнеледі, ал 1960 жылы Норфолк және Батыс темір жолында – АҚШ-тың будан бас тартып, жаңа технологияға көшкен соңғы ірі темір жолында аяқталды. 1961 жылы жарық көрген «Виргиния темір жолы» кітабында Рид фотосуреттерді көркем әңгімелеу стилімен және терең деректермен үйлестіріп, 1959 жылы бірігуге дейін «Әлемдегі ең бай шағын темір жол» деп аталған темір жол туралы мәліметтерді қамтыды.
Harold A. Reid (1925–1992), also known by the pen name H. Reid, was an American writer, photographer, and historian. Reid's photographs of steam locomotives, captured the last days of steam motive power on America's Class I railroads, notably on the Virginian Railway, and ending with the Norfolk and Western in 1960, the last major U. S. railroad to convert from steam. In The Virginian Railway, published in 1961, Reid combined photography with a storytelling style and depth of facts recording the "Richest Little Railroad in the World" before it merged merger in 1959.
Балалық шағы, білім, неке
Рид теміржолмен бірге өсті. Оның балалық шағындағы үйі Вирджиния штатының Норфолк қаласында Норфолк және Батыс темір жолының (N&W) ірі тауарлық және көмір тиелмелі жайларымен шектес Ламбертс Пойнт кешеніне жақын орналасқан. Автор Ллойд Д. Льюис, ол Ридпен алғаш рет кездескенде өзі бала болған, "H" (ол осылай шақыруды ұнатқан) бала кезінде көршілері үшін кішкентай газет шығарған екенін айтады. Ол Солтүстік Каролина штатының Элон қаласындағы Элон колледжінде (қазір Элон университеті) оқыды және Вирджиния штатының Вильямсбург қаласындағы Вильям мен Мэри колледжін бітірді. Ол әйелі Вирджиния (Эуэлл тегінен) Ридпен Норфолк қаласында, Вирджиния темір жолының (VGN) Сеуэлл нүктесіне қарай созылған теміржолдың жанында тұрды.
Газетші, жазушы, теміржолшы
Рид кәсібі бойынша газетші болды және қазіргі Чесапик қаласындағы Норфолк округінің мемлекеттік мектептерінде қоғамдық байланыстар саласында қысқа уақыт жұмыс істеді. Ол 1930 жылдары бала кезінде Брауни камерасымен қара-ақ фотосуретке түсіру өнерін қалыптастыра бастады. Түсті фотосурет 1950 жылдары танымал болғанымен, қара-ақ түс оның сүйікті форматы болып қалды. Ол Калмбах баспасынан шыққан «Поездар» журналына мақалалар мен фотосуреттер жазды, оның еңбегін ұзақ жылдар бойы журнал редакторы болған Дэвид П. Морган жоғары бағалады. 1959 жылы компания N&W компаниясына біріккеннен кейін, көмір тасымалдаумен айналысқан Вирджиния темір жолының бас менеджерінің көмекшісімен ұзақ жылдық достығынан кейін, ол «Вирджиния темір жолы» атты эпохалық еңбегін жазды, ол 1961 жылы Калмбах баспасынан жарық көрді. Бұл кітапта Рид фотосуреттерін фактілермен байланыстырып, оқиға баяндау стилін қолданды. «Вирджиния темір жолының» үш рет қайта басылған бірінші және екінші басылымдары коллекционерлер арасында құнды заттарға айналды. Ридтің басқа да жарияланған еңбектеріне «Trains Magazine» журналына жазған мақалалары, Starucca Valley Publishing баспасынан шыққан «Extra South» (1964) және Джонни Краузебен бірлесіп жазған «Rails Through Dixie» (1965) кітабы, сондай-ақ Golden West Books баспасынан жарық көрген екі кітабы кіреді. Оның фотосуреттері көптеген басқа да басылымдарда жарияланды, әсіресе Ллойд Д. Льюистің «Вирджиния дәуірі» (1992), «Вирджиния темір жолы локомотивтері» (1993) және «Норфолк және Батыс және Вирджиния темір жолдары» (1994) кітаптарында. Оның фотосуреттері көптеген кітаптарда пайда болды.
Фотография
Автор Льюис Ридті "қара-ақ суреттің шебер суретшісі" деп сипаттайды. Көптеген теміржол фотографтары локомотивтердің алдыңғы және бүйірлік профильдерін түсіруге назар салған кезде, Рид ерекше суреттер жасады. Ридтің жоғарыдан және төменнен түсірілген суреттерінде көбінесе Лео Маркстың 1964 жылғы "Бақшадағы машина" кітабында жанды түрде сипатталған айналалық пейзаждар мен қоршаған орта бейнеленген. Рид пен оның достары теміржол тақырыбын іздеу кезінде Хэмптон Роудстан Луизианаға, Жаңа Англияға және Нью-Йорктегі Гудзон өзені аңғарына дейін сапар шекті. Теміржол фотосуреті әлі дамып келе жатқан хобби болғандықтан, Рид кейде орман шаруашылығы лагерьлерінде түнеп, АҚШ-тағы бу машиналарының соңғы бекінісі саналған қысқа желілік теміржолдардағы бу локомотивтерінің жұмысын түсіру үшін ерте тұратын.
Өлім
Рид 1992 жылы 67 жасында қайтыс болды.
Журналдар
Рид, Х. (1953) "Поездар мен саяхат журналы" 1953 жылғы желтоқсан, "Кейбір керемет локомотивтер", Kalmbach Publishing Co.