Кіріспе
Нью-Йорк орталық темір жолы (NYC) 4-8-2 типті локомотивтерді «Мохок» деп атады. Басқа теміржолдарда бұл тип «Тау» деп аталған, бірақ Нью-Йорк орталық темір жолы бұл атаудың өзінің танымал Су деңгейі жолына сай емес деп санады. Оның орнына, жаңа типтегі локомотивке өзінің рельстері бойлай өтетін Мохок өзенінің атын берді. L1 және L2 локомотивтері тиімді көлденең теңгерілімінің болмауынан жоғары жылдамдықтарда тұрақсыздыққа ұшырады, сондықтан 4 дөңгелекті жетекші шасси олардың салмағын жақсырақ бөлуге мүмкіндік берді. Осы себепті L1 және L2 локомотивтерінің жылдамдығы шектелді, бірақ бұл мәселе екі тәжірибелік L2 локомотивтерінен алынған деректерді пайдаланып L3 және L4 локомотивтері үшін шешілді. Нью-Йорк орталық темір жолы Солтүстік Америкадағы ең ірі 4-8-2 локомотивтерін пайдаланушы болып саналды, оның қызметі үшін осы типтегі 600 локомотив салынды. Тек Пенсильвания темір жолы 301 М1 локомотивімен бұған жақын болды. «Мохок» типі желідегі ең маңызды жүк локомотиві болды және 2-8-2 типін бірінші бағыттан ығыстырды. Басқа теміржолдар 2-10-0 және 2-10-4 сияқты әлдеқайда қуатты жүк локомотивтерін және көптеген буыны бар конструкцияларды алса, Нью-Йорк орталық темір жолының, жоғары жылдамдықты, өзен жағалауындағы желілеріне, тарту күшінен гөрі жылдамдық қажет болды. Салынған 600 «Мохок» локомотиві негізінен төрт классқа бөлінді, сонымен қатар 1922 және 1939 жылдар аралығында қайта жаңартылған бірнеше тәжірибелік және прототиптік локомотивтер болды.
The New York Central Railroad (NYC) called the 4 8 2 type of steam locomotive the Mohawk type. It was known as the Mountain type on other roads, but the New York Central did not see the name as fitting on its famous Water Level Route. Instead, it picked the name of one of those rivers its rails followed, the Mohawk River, to name its newest type of locomotive. The L1s and L2s were unstable at higher speeds due to the lack of effective cross balancing, making the 4 wheel leading truck simply a better distributor of their weight; the L1s and L2s were consequently limited to , though this issue was resolved for the L3s and L4s using data gathered from two experimental L 2s. The New York Central became the largest 4 8 2 user in North America, with 600 locomotives of this type built for its service; only the Pennsylvania Railroad came close, with 301 M1's of the type. The Mohawk type was the pre eminent freight power of the network, displacing the 2 8 2 type from first line service. While other roads obtained much more massive freight power, such as 2 10 0s and 2 10 4 types and a multitude of articulated designs, the New York Central, with its practically gradeless high speed riverside lines, needed speed over pulling power. The 600 Mohawks delivered were divided into four main classes, plus a few experimental and prototypes that were rebuilt between 1922 and 1939.
L-1a, b, c, d
Алғашқы Mohawks локомотивтері 1916 жылы ALCO компаниясымен Нью-Йорк орталық темір жолына (NYC) жеткізілді; олар 69 дюймдік доңғалақтары және кішкентай төрт осьті тендерлері бар таза жүк тасымалдауға арналған локомотивтер болды, бірақ кейіннен олардың көпшілігі алты осьті үлгілермен жаңартылды. Олар сол кездегі қажетті жабдықтармен жабдықталды: керосинмен жанып тұратын фаралар, тік жүріс тақталары, толық пилоттар, Cole сүйрейтін арбалары және кейбір жағдайларда ресейлік темір казандық қапталдары. Кейінгі жылдары L 1 кіші топтарына қосымша тапсырыстар жасалды, олардың барлығы ALCO компаниясында, L 1cs моделінен басқа, Lima Locomotive Works зауытында салынды. Бұл локомотивтер таза сызықтармен және көзге түсетіндей аз жабдықтармен жасалды, бірақ алдағы жылдары олар кеңінен өзгертілді. Тендерлерде болғандай, ертеректегі L 1 локомотивтері кейіннен су жылытқыштармен жабдықталды, олардың көпшілігі Elesco топтамалы және Coffin ішкі су жылытқыштарымен жабдықталған, бірақ еншілес Peoria & Eastern компаниясы (сондай-ақ NYC-дегі бір локомотив) ашық циклды Worthington SA типті қондырғыларымен жабдықталды, ал біреуі Elesco катушкасы (#2503) және сыртқы Coffin үлгісімен жабдықталды. Elesco топтамалы су жылытқыштары бар L 1 локомотивтерінің басым көпшілігі L 2a моделіндегідей, алға қарай иілген күйде орнатылған. Алайда, кем дегенде бір локомотив (#2568) су жылытқышы Central темір жолының H 7e Mikado локомотивтеріндегідей, жартылай батып тұрған күйде орнатылғанына дәлел бар. 1920 жылдары L 1 локомотивтеріне енгізілген бір өзгеріс – механикалық отын беру құрылғыларын орнату, көбінесе дуплекс типті, олар жалпыға бірдей орнатылып, оттықшылардың жұмысын жеңілдетті. Көптеген L 1 локомотивтері сонымен қатар олардың бастапқы Cole сүйрейтін арбаларын бір бөліктен жасалған Delta арбаларымен алмастырды. Сонымен қатар, 1920 жылдарға дейін толық пилоттармен салынған барлық локомотивтер оларды жүк тасуға арналған пилоттарға ауыстырды. Кейбір локомотивтер New York Central темір жолының механикалық бөлімінің өнертабысы болып табылатын бустермен жабдықталған сүйрейтін арбалармен жабдықталды. Барлығы 185 L 1 локомотиві салынды. L 1a локомотивтері 2500–2529 нөмірлерімен, L 1b локомотивтері 2530–2584 нөмірлерімен, L 1c локомотивтері 2585–2639 нөмірлерімен және L 1d локомотивтері 2640–2684 нөмірлерімен белгіленді. Қызығы, 1936 жылғы локомотивтердің жаңадан нөмірленуі кезінде L 1 локомотивтері өздерінің бастапқы нөмірлерін сақтап қалды. 1910 жылдардың соңында пайда болған кезде L 1 локомотивтері New York Central темір жолындағы қуатты тартудың ең үздік үлгілері болды және Нью-Йорк пен Чикаго арасындағы негізгі желіде кеңінен пайдаланылды. 1920 жылдары L 2 локомотивтері ALCO компаниясының өндіріс желісінен шығарылғанда, L 1 локомотивтерінің көпшілігі ауыстырылды, олардың көпшілігі Орталық Пенсильвания бөлімшесінде орналасты. Ұлы депрессияның салдарынан және жүк тасымалының төмендеуіне байланысты, кейбіреулері тұрақты түрде зейнеткерлікке шықты немесе ұзақ мерзімді сақтауға қойылды. 1930 жылдардың аяғында және L 3 локомотивтері енгізілген кезде, L 1 локомотивтерін осы операциялық аймақтардан тыс жерлерде көру сирек болды, онда олар NE 2 локомотивтерімен, NYC темір жолының 2-6-6-2 типті локомотивтерімен бірге қызмет етті. Иллинойс және Индиана штаттарында жұмыс істейтін Peoria & Eastern компаниясы басқаратын бірнеше локомотивтер ерекшелік болар еді, бірақ олардың саяхаттарының аясы шектеулі болды. Пенсильвания бөлімшесіндегі туыстарына ұқсас, олар 1950 жылдардағы дизельдеуге дейін өмір сүрді және барлығы 1957 жылы зейнеткерлікке шықты.
3 цилиндрлі эксперименттік
Нью-Йорк орталық темір жолында екі L 1 локомотиві болды, олар 2518 және 2605 нөмірлерімен белгіленген. 1922 жылы ALCO компаниясы оларды үш цилиндрлі етіп қайта жасады, бұл конфигурацияның тиімділігін анықтау мақсатында жасалды. Олар екі цилиндрлі модельдерге қарағанда айтарлықтай қуаттырақ болды, бірақ үшінші, орталық цилиндрге, клапандық механизмге, басты таяққа және кривошипті білікке қосымша техникалық қызмет көрсетудің қажеттігі, күштің артуына тұрарлық па екені күмәнді болды. 1924 жылы 2569 локомотиві Alco компаниясымен L 1b 3 цилиндрлі класы ретінде қайта жасалды. Нью-Йорк осы мәселеге қатысты теріс пікірге келген болуы керек, себебі одан артық локомотивтер салынбады.
L-2a, b, c, d
Нью-Йорк орталық жолы үшін Мохок типінің келесі жетілдірілген нұсқасы L 2 болды, 1925 және 1930 жылдар аралығында Америка локомотив компаниясы оның 300 түрлі субкластарын жасады. Бұл локомотивтер L 1 класына қарағанда заманауирақ болды, кең қазандықтары, ұзын тендерлері және ағынды су жылытқыштарымен (көбінесе Elesco типті және әдетте түтін қорабының алдына, жоғары жағына орнатылған) жабдықталған. Кейінгі L 2 субкластары, L 2b және L 2c, кіріктірілген ағынды су жылытқыштары бар, біршама тегіс сызықтарға ие болды. Кейінгі L 2 локомотивтері, алдыңғы жағынан қарағанда, Орталық жолдың Хадсон жолаушылар локомотивтерінің паркіне өте ұқсас көрінді. L2a локомотивтері 2700–2799 нөмірлермен, L2b локомотивтері 2900–2924 нөмірлермен, L2c локомотивтері 2800–2899 нөмірлермен және L2d локомотивтері 2925–2949 және 2950–2999 нөмірлермен белгіленді. 2995 және 2998 локомотивтері 1939 жылы жоғары жылдамдықты қызмет көрсету үшін модификацияланды.
L-3a, b, c
Мохоук типінің келесі дамуы жолаушылар және жүк пойыздарын жұмыс істеуге қабілетті қос қызметтегі локомотив болды. Жолаушылар қызметі жүк тасымалымен салыстырғанда, басқаша жұмыс істеу қабілетін талап етеді. Нью-Йорк орталық теміржолының (NYC) 275 "Хадсон" локомотивтерінің паркі, қуатты болғанымен, ең жоғары трафик сұранысын қанағаттандыруға жеткіліксіз болып шықты, ал кейбір қос мақсатты қуат бұл мәселені жақсы шешіп қана қоймай, экспресс жүк және пошта тасымалдарын жүзеге асыруға мүмкіндік беретін еді. Екі L 2 локомотивіне қос қызмет үшін модификациялар енгізілді: қазандықтың қысымын арттыру, цилиндрлерді кішіреу, жеңілдетілген инерциялық бөлшектер, доңғалақтардың динамикалық тепе-теңдігі, барлық осьтерде ролик подшипниктері және тағы басқалар. Бұл модификациялардың табысы 1940 жылы L 3 класының 65 бірлігін құрылысқа салуға әкелді, олардың 35-і қос қызмет үшін, ал қалған 30-ы тек жүк тасымалы үшін жасалды; нәтижесінде, алғашқы 35 локомотивтің барлық осьтері ролик подшипниктерімен жабдықталды, ал қалған 30 локомотивтің доңғалақтарынан басқа барлық осьтері ролик подшипниктерімен жабдықталды. L 3a класының локомотивтері 3000–3034 нөмірлерімен, L 3b класының локомотивтері 3035–3049 нөмірлерімен, ал L 3c класының локомотивтері 3050–3064 нөмірлерімен белгіленді. Олардың барлығы ALCO компаниясымен жасалды және түтін камерасындағы қозғалтқыш нөмірі тақталарының астында дөңгелек пішіндес NYC эмблемалары орналасқан. Барлық L 3 локомотивтері 72 дюймдік доңғалақтарды орнатуға мүмкіндік беретін ось аралық қашықтыққа ие болды, бірақ тек біреуі ғана осындай доңғалақтармен жабдықталды. Бұл локомотив, №3000, Нью-Йорк орталық теміржолындағы L 4 Мохоктардың соңғы класына жол ашты. Қалған 64 локомотив 69 дюймдік доңғалақтармен жабдықталды.
L-4a, bs
50 L 4 локомотивтері 1942 жылы Лима локомотивтер зауытында жасалды. Олардың ешқайсысында күшейткіш қозғалтқыш болмаған, бірақ егер ауыр пойызды іске қосу қажет болса, оларды орнатуға мүмкіндік болған, алайда ешқашан бұрынғы күйінен өзгертілмеген. L 4 локомотивтері 72 дюймдік жетекші дөңгелектері бар әмбебап локомотивтер болды және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ең ауыр жүк және жолаушылар пойыздарын тасыды. L 3 және L 4 класс локомотивтерінде екі алты дөңгелекті күштік тіректе орналасқан үлкен тендерлер болды, олар локомотивтердің өзімен шамалас болды, және көбінесе 43 тонналық көмірге арналған кеңістікпен жабдықталған; су жол бойындағы су жинағыштар арқылы алынып, сондықтан локомотивтерде үлкен су қоры болуы қажет болмады. Кейбір L 4 локомотивтерінде Scullin дискілі жетекші дөңгелектері болды. L4a және L4b локомотивтері тиісінше 3100–3124 және 3125–3149 нөмірлерімен белгіленді, және барлығының жетеуі де осьтерде роликтік подшипниктермен жабдықталған. Барлық L 4a локомотивтері алдыңғы түтін камерасының нөмірлік тақталарының астында жоғарыда сипатталған NYC "жолаушылар" логотипін таңбалаған. Көптеген L 4 локомотивтері 1942 жылы жеткізілгеннен кейін түтін бұрғыштарымен жабдықталды.
Сақтау
Бастапқыда салынған 600 Mohawks-тың арасынан тек екі ғана сақталды, және бұл – сол кездегі Нью-Йорк қаласының президенті Альфред Э. Перлманның сақтауға қарсы тұжырымдамасын кездейсоқ түрде жеңіп өткен «сұмдық оқиғалар» болды. Бұл оларды Хадсон мен Ниагара локомотивтерінен, сондай-ақ P&LE және B&A компанияларының Berkshires локомотивтері Перлманның бұйрығымен жойылғаннан кейін, қазіргі заманғы Нью-Йорк орталық бу машиналарының жалғыз қалған мысалы етеді. Біріншісі, #2933, 1929 жылы ALCO компаниясы жасаған L 2d локомотиві және Миссури штатының Сент-Луис қаласындағы Ұлттық көлік мұражайында орналасқан, ал екіншісі, #3001, 1940 жылы ALCO компаниясы жасаған L 3a локомотиві, Индиана штатының Элькхарт қаласындағы Ұлттық Нью-Йорк орталық теміржол мұражайында орналасқан және сақталған ең ірі NYC бу локомотиві болып табылады. Тағы екі Mohawk локомотивіне арналған тендерлер де әлі бар. 2662 локомотивіне арналған тендер, L 1d класы, қазіргі уақытта Мэриленд штатының Камберленд қаласында 734 Батыс Мэриленд көрікті теміржолының (бұрын Lake Superior және Ishpeming Railroad 2-8-0-34) артында пайдаланылуда. L 3b 3042 локомотивіне арналған тендер асханаға айналдырылды және 1976 жылы американдық Freedom Train және Chessie System Special аяламымен Reading T 1 4-8-4 2101 локомотивімен бірге пайдаланылды. Кейін 1979 жылы дөңгелек деподағы өрт кезінде зақымдалды. Бұл су тендері қазір Индиана штатының Элькхарт қаласындағы Ұлттық Нью-Йорк орталық теміржол мұражайында L3a 3001 локомотивінің артында орналастырылған.