Америкалық "Big Boy" локомотиві: Құрылысы мен тарихы

Кіріспе

Америкалық қарапайым 4-8-8-4 тіркемелі локомотивінің түрі – Union Pacific Big Boy. Бұл локомотив 1941 және 1944 жылдар аралығында American Locomotive Company (ALCO) компаниясымен жасалып, 1962 жылға дейін Union Pacific Railroad компаниясымен пайдалы жұмыстарда қолданылған қарапайым 4-8-8-4 тіркемелі локомотив. 25 "Биг Бой" локомотиві Юта штатының Огден және Вайоминг штатының Грин-Ривер қалалары арасындағы Уасатч жотасы арқылы жүк тасымалдау үшін салынған. 1940 жылдардың соңында олар Вайоминг штатының Шайенне қаласына жіберілді, онда Шерман төбесі арқылы Вайоминг штатының Ларами қаласына жүк тасыды. Олар 4-8-8-4 дөңгелек орналасуын қолданған жалғыз локомотивтер болды: қисықтарға кіргенде тұрақтылықты қамтамасыз ететін төрт дөңгелекті бағыттайтын шасси, сегіз жетекші дөңгелектен екі жиынтық және үлкен оттық камераны қолдау үшін төрт дөңгелекті артқы шасси. Бүгінде сегіз "Биг Бой" сақталған, олардың көпшілігі АҚШ-тың әртүрлі мұражайларында тұрақты көрмеде. Олардың бірі – №4014, Union Pacific компаниясымен қайта сатып алынып, 2014 және 2019 жылдар аралығында алғашқы құрлықтық теміржолдың 150 жылдығына орай жұмыс жағдайына келтірілді. Осылайша ол әлемдегі ең үлкен және ең қуатты жұмыс істейтін бу локомотиві атағын қайта иеленді.

Операция

Биг Бой локомотивтерінде Вайомингтегі Union Pacific иелігіндегі шахталардан жеткізілетін сапасы төмен битумды көмірді жағу үшін үлкен торлар болды. Көмірді тендерден оттыққа дейін бір сағаттан сәл артық уақытқа жеткізе алатын Standard Stoker Company компаниясының MB типіндегі автоматты оттық машинасы тасымалдайтын. Қазанға суды Nathan типі 4000C автоматты қайта іске қосылатын инжектормен оң жағынан сағатына 12 500 галлон, ал Elesco T. P. 502 бу инжектормен сол жағынан сағатына 14 050 галлонмен қамтамасыз етілді. 1941 жылы Union Pacific иелігіне келгеннен кейін, Биг Бойлар Огден мен Грин-Ривер арасындағы Юта бөлімшесінің бірінші тармағына тағайындалды, оған олар үшін жобаланған 1,14% еңіс кірді. 1943 жылдың ақпанынан сол жылдың қарашасына дейін үш Биг Бой Лос-Анджелес және Солтүстік Лейк желісіне тағайындалды және Огден мен Милфорд, Юта арасында жүрді. 1944 жылы қосымша Challenger локомотивтерінің және Биг Бойлардың екінші партиясының келуімен олардың жұмыс аумағы шығысқа қарай Грин-Риверден Шайеннеге дейін Вайоминг бөлімшесінің бесінші, алтыншы және жетінші тармақтары арқылы кеңейтілді. 1948 жылдан бастап, Challenger локомотивтері Огден мен Грин-Ривер арасындағы қызметтің көп бөлігін өздеріне алғандықтан, Биг Бойлар Юта бөлімшесінде тек сирек кездесетін болды, ал олардың жұмыс аумағы Шайеннен Денверге дейінгі оңтүстік бағытқа дейін кеңейтілді. 1950 мен 1957 жылдар арасында олар кейде Небраска бөлімшесінің үшінші тармағы арқылы Шайеннен шығысқа қарай Солтүстік Платтеге дейінгі пойызды тасымалдауға тағайындалды. UP-де будың соңғы жылдарында, локомотивтер тек күзгі трафикке көмектесу үшін іске қосылғанда, Биг Бойлар тек Шайен мен Ларами арасында қызмет етті. 1943 жылдың сәуірінде UP, Биг Бойдың өнімділігін бағалау үшін AT&SF-тен динамиометрлік вагонды қарыздап алды. Огденнен Эванстонға дейінгі (76 миль) Эванстон тармағында бірнеше сынақ жүргізілді, нәтижесінде Биг Бой толық қуатпен жұмыс істегенде сағатына 11 тонна көмір және 12 000 галлон су тұтынатыны анықталды, бұл 41,4 миль/сағ жылдамдықпен 6290 ат күшін өндірді. Осы тармақтың 1,14% еңісімен 3600 тонна тасуға арналған сынақтар Биг Бой осы екі бөлімшелік аралықта 18-20 миль/сағ орташа жылдамдықпен жүріп, 4200 тонна тарта алатынын көрсетті. Локомотивтер экипаждар тарапынан жоғары бағаланды, олар оларды басқа локомотивтерге қарағанда сенімді және пайдалануға ыңғайлы деп тапты. Олар қабілетті машиналар болды және олардың тасуға арналған тоннажы жылдар бойы бірнеше рет арттырылды (тасымалдау тоннажы туралы бөлімді қараңыз). Бірақ соғыстан кейінгі көмір мен еңбекақы бағасының өсуі, сондай-ақ тиімді және үнемді дизель-электр қуатының пайда болуы олардың қызмет мерзімін аяқтады. Дегенмен, олар Union Pacific-те қызметтен алынған соңғы бу локомотивтерінің бірі болды. Биг Бой тартқан соңғы пойыз 1959 жылдың 21 шілдесінде таңертеңгі уақытта аяқталды. Көбі 1961 жылға дейін сақталды, төртеуі 1962 жылға дейін Вайоминг штатындағы Грин-Риверде жұмыс істеді. Олардың міндеттерін дизельдік және газ турбиналық электрлік локомотивтер өздеріне алды. 2019 жылы Union Pacific No. 4014 локомотивін қайта жаңартып, экскурсиялық қызметке қойды. Локомотив алғашқы құрлықтық темір жолдың аяқталуының 150 жылдығын тойлау үшін турға жіберілді.

The Big Boy locomotives had large grates to burn the low quality bituminous coal supplied by Union Pacific owned mines in Wyoming. Coal was carried from the tender to the firebox by a Standard Stoker Company type MB automatic stoker that could supply slightly over per hour. Water to the boiler was furnished by a Nathan type 4000C Automatic Restarting injector rated for 12,500 gallons per hour on the right side and an Elesco T. P. 502 exhaust steam injector rated for 14,050 gallons per hour on the left side. Upon their arrival on Union Pacific property in 1941, the Big Boys were assigned to the Utah Division's First Sub, between Ogden and Green River, which included the 1.14% grade for which they were designed. From February 1943 to November of the same year, three Big Boys were assigned to the Los Angeles & Salt Lake Line and ran between Ogden and Milford, Utah. In 1944, with the arrival of additional Challengers and the second order of Big Boys, their operating territory was expanded east from Green River to Cheyenne over the Wyoming Division's Fifth, Sixth, and Seventh Subs. Beginning in 1948, with Challenger locomotives taking over the bulk of service between Ogden and Green River, the Big Boys saw only occasional service on the Utah Division, while their operating territory was expanded to include the line south from Cheyenne to Denver. Between 1950 and 1957, they were occasionally assigned to handle trains east of Cheyenne to North Platte over the Nebraska Division's Third Sub. In the final years of steam on the UP, where the locomotives were only fired up to help with the fall rush traffic, the Big Boys saw service only between Cheyenne and Laramie. In April 1943, UP borrowed a dynamometer car from AT&SF to evaluate Big Boy performance. Several test runs were made on the Evanston Subdivision from Ogden to Evanston (76 miles), and it was found that a Big Boy could consume 11 tons of coal and 12,000 gallons of water an hour operating at full throttle, producing 6,290 drawbar horsepower at 41.4 mph. Designed to haul 3,600 tons up the 1.14% ruling gradient over this subdivision, the tests demonstrated that a Big Boy could handle 4,200 tons, running at an average speed of 18 to 20 mph between those two division points. The locomotives were held in high regard by crews, who found them sure footed and more “user friendly” than other motive power. They were capable machines, and their rated hauling tonnage was increased several times over the years (see section on tonnage ratings). But postwar increases in the price of coal and labor, along with the advent of efficient, cost effective diesel electric power, spelled the end of their operational lives. Nonetheless, they were among the last steam locomotives withdrawn from service on the Union Pacific. The last revenue train hauled by a Big Boy ended its run early in the morning on July 21, 1959. Most were stored operational until 1961; four remained in operational condition at Green River, Wyoming until 1962. Their duties were assumed by diesel locomotives and gas turbine electric locomotives. In 2019, Union Pacific completed the restoration of No. 4014 and placed it in excursion service. The locomotive was sent on a tour in celebration of the 150th anniversary of the completion of the First transcontinental railroad.