Сақталған американдық 4-4-0 локомотиві

Кіріспе

Америкалық 4-4-0 локомотивінің сақталған нұсқасы

Union Pacific темір жолының 737 нөміріндегі немесе UP 737 локомотиві – 4-4-0 "Америкалық" типіндегі бу машинасы. Қазіргі таңдағы Union Pacific бу машиналарының арасындағы ең көнесі осы. Бұл локомотив алғаш рет 1887 жылы Union Pacific темір жолы (UP) тарапынан сатып алынған.

Тарих

UP 737 локомотивінің мансабы сол кезге дейін жасалған ең ірі локомотивтердің тапсырысының бірі ретінде басталды, ол Union Pacific жолаушылар және жүк пойыздарында қолданылатын. Локомотив жеткізілген кезде, ұзын, тік, тік арқалықтан жасалған ағаш пилоты, майлы "қорап" фары, сол кездегі Union Pacific-ке тән ерекше "алмаз" пішіндес мұржасы болды. Онда салыстырмалы түрде шаршы пішіндес бу және құм күмбездері орналасқан, сондай-ақ, әдеттегі әшекейлі, құйма темір күмбездердің "сақиналары" болмады – мұндай күмбездердің сыртқы түрін безендіретін және 19 ғасырдағы көптеген локомотивтерде кездесетін сәндік қалыптар. Қызметке түскен кезде, локомотивтің кабинаның екі жағындағы терезелердің астындағы кішкентай панельге "O. & R. V." әріптері жазылған, бұл Небраскадағы Union Pacific еншілес компаниясы – Omaha and Republican Valley Railway компаниясының атауын білдірген. Кейін локомотивтің кабинасының екі жағына кішкентай әріптермен "Union Pacific" деп жазылып, ақ түсті болуы мүмкін, ал қара тендерінің екі жағына үлкен ақ "737" саны жазылған. 1904 жылдың тамызында (көздер күні туралы келіспейді), Union Pacific Railroad No. 737 және осыған ұқсас 4-4-0 локомотивтерін Чарльз Морганның Louisiana and Texas Railroad and Steamship Company компаниясына немесе Texas and New Orleans Railroad компаниясына сатты, екеуі де Southern Pacific System жүйесінің құрамдас бөліктері болды. 1911 жылы шығарылған Union Pacific Railroad folio локомотив диаграммасы кітабында осы сыныптың локомотивтерінің алмаз пішіндес мұржалары тік немесе "дробовик" пішіндес мұржалармен ауыстырылғаны көрсетілген, бірақ бұл өзгеріс No. 737 локомотиві сатылғанға дейін жасалған-жоқ белгісіз. No. 737 локомотиві және оның бірнеше әпкелері 1904 жыл шамасында оңтүстікке қарай Southern Pacific System жүйесінің Техас және Луизиана желілеріне, мысалы Galveston, Harrisburg and San Antonio Railway, Texas and New Orleans Railroad және Morgan's Louisiana and Texas Railroad and Steamship Company компанияларына көшіп келді. Бір дереккөзге сәйкес, No. 737 нөмірі No. 246-ға өзгертілген, үстіне "Morgan's Louisiana and Texas" деп жазылған. Басқа дереккөздер оның Texas and New Orleans Railroad локомотивіне айналғанын көрсетеді. Southern Pacific Company осы екі Техас-Луизиана темір жолдарына ие болды немесе оларды бақылады, бірақ No. 246 санының қай еншілес компанияға тиесілі екені маңызды, өйткені бұл локомотивтің жазуын анықтаған болар еді. 1913 жылы қозғаушы күшті қайта нөмірлеу және қайта ұйымдастыру кезінде Southern Pacific Company локомотивке соңғы нөмірін берді: No. 246 No. 216-ға өзгертілді. Сол кезде локомотивтің тендеріне үлкен ақ әріптермен "Southern Pacific Lines" деп жазылған, ал кабинадағы саны мен кішкентай әріптер оған ие болған нақты Southern Pacific еншілес компаниясын көрсеткен. 20 ғасырдың бірінші ширегінде иеленуші темір жолдар 246, кейіннен 216 қозғалтқышта бірнеше маңызды өзгерістер жасады. 1904 жылдың соңында Конгресс қауіпсіздік туралы заң қабылдап, өзгерісті талап еткеннен кейін Southern Pacific локомотивтің байланыс және тістік жалғау жабдықтарын автоматты "тізе" жалғауларға, мүмкін, Janney типіне ауыстырды. Белгісіз уақытта локомотивтің одан әрі жаңғырулары кезінде басқа да өзгерістер болды. Механиктер мен қазандық жасаушылар бастапқы қысқа түтін қорабын "дробовик" пішіндес ұзартылған түтін қорабына ауыстырды. Локомотивтің көмірді жағу машинасынан майды жағу машинасына айналдырған дүкендер, әрине, Southern Pacific Lines желілерінде болды. Тендерде көмір контейнерінің орнына май резервуары орнатылды, сондай-ақ от қорабына май құю үшін құбырлар мен шлангтар орнатылды, олар тиісті басқару құралдарымен және ықтимал от қорабының торларын өзгертуімен жабдықталды. Осылайша локомотив Техас пен Луизиананың мұнайын отын ретінде пайдалана алды. Бастапқы ағаштан жасалған ковхатчердің орнына болаттан жасалған құбыр немесе "қазандық түтігі" орнатылды. Бастапқы Балдуин ағаш кабинасының орнына толықтай болаттан жасалған кабина орнатылды. Ескі керосин "қорапша" жарық шамдарының орнына жаңа және басқа жарық шамдары орнатылды. No. 216 локомотиві 1929 жылдың 4 желтоқсанында зейнеткерлікке шықты, ол Луизиананың қарақұмық егістіктерінде өнеркәсіптік пайдалану үшін Southern Pacific Company компаниясымен Erath Sugar компаниясына сатылғанда, негізгі темір жол жүйесіндегі белсенді қызметтен зейнеткерлікке шықты. 1947 жылдың тамызында Erath Sugar No. 216 иелігін Луизиана штатының Абивилл қаласындағы Vermilion Sugar Company компаниясына берді. Vermilion Sugar Company No. 216 локомотивін 1956 жылы зейнеткерлікке шығарды.

UP 737 began its career as part of one of the largest locomotive orders on record up to that date, for use on Union Pacific passenger and freight trains. As delivered, the locomotive had a long, pointed, vertical bar wooden pilot, an oil "box" headlight, a "diamond" stack of the shallow diamond style peculiar to the Union Pacific at that period. It had steam and sand domes that appeared comparatively square in profile and lacked the common, ornate, cast iron dome "rings," a decorative molding that dressed up the appearance of such domes and that many 19th century locomotives sported. Upon entering service, the locomotive reportedly had the initials "O.& R. V." painted on the small panel below the windows on each side of the cab, standing for the name of a Union Pacific subsidiary in Nebraska, the Omaha and Republican Valley Railway. Later the locomotive had "Union Pacific" spelled out in small letters on each side of the cab, probably in white, and a large white "737" on each side of its black tender. In August 1904 (different sources disagree on the date), the Union Pacific Railroad sold Locomotive No. 737 and a few similar 4 4 0s to either Charles Morgan's Louisiana and Texas Railroad and Steamship Company or the Texas and New Orleans Railroad, both of them components of the Southern Pacific System. A Union Pacific Railroad folio locomotive diagram book issued in 1911 showed engines of this class as having had their diamond stacks replaced with straight or "shotgun" stacks, but whether that change had been made before the sale of Locomotive No. 737 is not known. Locomotive No. 737 and some of her sisters migrated southward about 1904 to the Texas and Louisiana lines of the Southern Pacific System, such as the Galveston, Harrisburg and San Antonio Railway, the Texas and New Orleans Railroad, and Morgan's Louisiana and Texas Railroad and Steamship Company. According to one source, No. 737 became No. 246, lettered "Morgan's Louisiana and Texas." Other sources suggest that it became a Texas and New Orleans Railroad locomotive. The Southern Pacific Company owned or controlled both of these Texas Louisiana railroads, but the question of which subsidiary owned No. 246 is not unimportant, because it would have determined how the locomotive was lettered. In 1913, in a renumbering and reorganization of motive power, the Southern Pacific Company gave the locomotive its final number: No. 246 became No. 216. At the time, the locomotive probably was lettered "Southern Pacific Lines" in large white letters on her tender, with the number on the cab and the small initials to indicate the actual Southern Pacific subsidiary that owned her. During the first quarter of the 20th century, the owning railroads made a number of important modifications to Engine 246, later 216. By the end of 1904, subsequent to Congress passing a safety act that mandated the change, the Southern Pacific converted the locomotive's link and pin coupling equipment to automatic "knuckle" couplers, possibly of the Janney type. At unknown dates, a number of other changes followed as the locomotive experienced further modernizations quite common on railroads across the country during that time. Mechanics and boilermakers replaced the original short smokebox with an extended smokebox with shotgun stack. It was almost certainly on the Southern Pacific Lines that the shops converted the locomotive from a coal burner to an oil burner. An oil tank was installed in the tender in place of the coal bin and hoses and pipes to feed oil to the firebox were rigged, with suitable controls and probably modification of the firebox grates. Thus the locomotive could exploit Texas and Louisiana petroleum for fuel. A steel pipe or "boiler tube" pilot replaced the original wooden type of cowcatcher. An all steel cab replaced the original Baldwin wooden cab. A new and different headlight replaced the old kerosene "box" headlight. Locomotive No. 216 was retired on December 4, 1929 retired from active service on a major railroad system when it was sold by Southern Pacific Company to Erath Sugar for industrial use in the cane fields of Louisiana. In August 1947, Erath Sugar transferred ownership of No. 216 to the Vermilion Sugar Company at Abbeville, Louisiana. The Vermilion Sugar Company retired No. 216 in 1956.

Қалпына келтіру

Жаңа Англиядағы теңіз өнімдерін өңдейтін Ф. Нельсон Блоунт 1957 жылы локомотивті өзінің Steamtown, U.S.A. жинағы үшін сатып алды. Локомотивті Вермонтқа ашық вагонда тасымалдау үшін, биіктік талаптарына сәйкес келу үшін болат кабинаның шатырын кесу қажет болды, бірақ Steamtown кабина шатырын сақтап алып, оны Вермонт штатының Белоус-Фоллс қаласына көшірді. 1984 жылы Steamtown қорының көмегімен бұрынғы Делавэр, Лаккаванна және Батыс темір жолының Скрантон ауласына көшірілді. 1970 жылы Steamtown қозғалтқышты сыртқы түрін жақсартуға дұрыс емес әрекет жасады. Алдыңғы шамға қораптың көшірмесі орнатылды және ағаш кабина қазіргі болат кабинаның үстіне салынды. Ең маңыздысы, қозғалтқышқа ромб тәрізді түтін шығаратын құбырдың көшірмесі орнатылды. Бұл ромб тәрізді түтін шығаратын құбыр қозғалтқышта бұрын болғаннан әлдеқайда қысқа болды және түпнұсқасынан өзгеше дизайнға ие болды. Осылайша, қалпына келтірілген 737 өзінің бастапқы түріне де, қызмет ету кезеңінде алған кез келген түріне де аз ұқсады. 1986 жылдың 30 қазанында АҚШ Конгресі Ішкі істер департаментінің құрамындағы Ұлттық саябақтар қызметінің бөлігі ретінде Steamtown ұлттық тарихи орнын құру туралы заң қабылдады. Жаңадан құрылған саябақ Пенсильвания штатының Скрантон қаласындағы бұрынғы Делавэр, Лаккаванна және Батыс темір жолының аулаларында орналасқан. 1989 жылы Steamtown қоры қалған теміржол жинағын, соның ішінде UP 737 локомотивін Ұлттық саябақтар қызметіне сыйға тартты. Ұлттық саябақтар қызметі 1995 жылдың тамызында Боулдер-Ситидегі Неваданың оңтүстік теміржол мұражайына сыйға тартқан кезде бұл локомотивті өз мүлкінен алып тастады. NSRM 737 локомотивін Портоладағы Батыс Тынық мұхиты теміржол мұражайына уақытша берді, кейіннен олар қозғалтқыштың толық иелігін алды. 2004 жылы WPRRM UP 737 локомотивін Калифорния штатының Стивенсон қаласындағы Double T ауыл шаруашылығы мұражайымен саудаластырып алды, онда ол қазір де көрсетілімде тұр. Локомотив 1914 жылғы Southern Pacific 216 локомотивінің сыртқы түріне келтірілді, оның түтін шығаратын құбыры тік, мылтық түрінде, сондай-ақ электрлік фарасы мен қалпына келтірілген болат кабинасы бар.

A New England seafood processor, F. Nelson Blount, bought the locomotive for his Steamtown, U. S. A. collection in 1957. To move the locomotive to Vermont on a flat car, it was necessary to cut off the roof of the steel cab to meet height clearance requirements, but Steamtown retained the cab roof, and moved it to Bellows Falls, Vermont. It was relocated in 1984 to the former Delaware, Lackawanna and Western Railroad's Scranton Yards at Scranton, Pennsylvania under the auspices of the Steamtown Foundation. In 1970, Steamtown began an ill conceived attempt to cosmetically restore the engine. A replica box headlight was installed, and a wooden cab was built overtop of the existing steel cab. Most significantly, a diamond stack replica was installed on the engine. This diamond stack was much shorter than the one the engine originally carried, and was of a different design from the original. Thus, the restored 737 bore little resemblance not only to its original form, but any form it had assumed during its service life. On October 30, 1986 the U. S. Congress passed legislation creating Steamtown National Historic Site as a unit of the National Park Service, Department of the Interior. The newly created Park is located in the former Delaware, Lackawanna and Western Railroad yards in Scranton, Pennsylvania. In 1989, the Steamtown Foundation donated the remaining railroad collection, including UP 737, to the National Park Service. The National Park Service removed this locomotive from its property listings in August 1995 when it was donated to the Nevada Southern Railroad Museum at Boulder City, Nevada. The NSRM loaned the 737 to the Western Pacific Railroad Museum in Portola, who later acquired full ownership of the engine. In 2004, the WPRRM traded the UP 737 to the Double T Agricultural Museum in Stevinson, CA, where presently remains on static display. The engine was cosmetically restored to its 1914 appearance as Southern Pacific 216, with the straight, shotgun style smokestack, as well as the electric headlight and restored steel cab.