Кіріспе

Американдық композитор (1926–2002)
Вирджиния штатының адвокаты және Вирджиния делегаттар палатасының мүшесі

Эрл Браун (26 желтоқсан 1926 - 2 шілде 2002) – өзінің ерекше формальды және нотациялық жүйелерін жасаған американдық композитор. Браун «ашық форманы» қалыптастырды, бұл музыкалық құрылымның стилі, ол 1980-жылдардағы Нью-Йорк авангардтық өнерінен бастап көптеген композиторларға әсер етті (Джон Зорнға қараңыз) және жас композиторлардың келесі буындарына ықпал етті. Оның ең танымал туындыларының ішінде толығымен графикалық партитураға негіделген December 1952 және «ашық форма» стиліндегі Available Forms I & II, Centering, Cross Sections and Color Fields шығармалары бар. Ол 1998 жылы Contemporary Arts Foundation-нан Джон Кейдж сыйлығымен марапатталды.

Өмір

Браун Массачусетс штатының Луненбург қаласында дүниеге келді және бастапқыда джаз ойнауға өзін арнады. Ол бастапқыда инженерлік мамандықты қарастырды және 1944–45 жылдары Солтүстік-Шығыс университетінде инженерлік және математика мамандықтарына оқуға түсті. 1945 жылы АҚШ Әуе күштеріне қатарына қосылды. Алайда, ол әлі негізгі дайындықтан өтіп жатқанда соғыс аяқталды, содан кейін Техас штатындағы Рэндольф Филдтегі базалық оркестрге жіберілді, онда ол трубада ойнады. Оркестр құрамында саксофонист Зут Симс болды. 1946–1950 жылдары Бостон қаласындағы Schillinger House, қазіргі Беркли музыка колледжінің студенті болды. Браун жеке труба мен композиция сабақтарын алды. Бітірген соң Денверге көшіп, Schillinger әдістемесін оқытты. Джон Кейдж Браунды Денверден кетіп, Нью-Йорктегі Магниттік таспаға арналған музыка жобасына қосылуға шақырды. Браун 1955–60 жылдары Capitol Records компаниясының редакторы және жазу инженері, ал 1960–73 жылдары Time Mainstream Records компаниясының продюсері болды. Браунның Кейджпен байланысы Дэвид Тюдорды Браунның ерте фортепиано туындыларымен таныстырды, бұл байланыс Браунның шығармаларының Дармштадт пен Донауэшингенде орындалуына әкелді. Пьер Булез және Бруно Мадерна сияқты композиторлар оның музыкасын насихаттады, нәтижесінде оның шығармалары кеңінен орындалып, жарияланды. Браун Джон Кейдж, Мортон Фельдман және Кристиан Вольфпен бірге Нью-Йорк композиторлар мектебінің мүшесі саналады. Браун өзінің шығармашылығына ең үлкен әсер еткен суретшілер Александр Кальдер мен Джексон Поллокты атады. Ол сондай-ақ автор Гертруда Штайннан және Макс Эрнст, Роберт Раушенберг сияқты көптеген суретшілерден шабыттанды. Браун алғашқыда 1950–1970 жылдары Мерс Каннингэмбен билеген биші Кэролин Браунға, содан кейін өнер кураторы Сьюзан Соллинске үйленді. Эрл Браун 2002 жылы АҚШ-тың Нью-Йорк штатындағы Рай қаласында рактан қайтыс болды.

Ашық нысан

Браунның көптеген шығармалары тұрақты модульдерден (көбінесе нотацияның ерекше үйлесімдерімен) құрастырылған, бірақ орындау кезінде дирижердің таңдауы бойынша реті еркін болады. Материал бірнеше "беттерде" сандармен белгіленген "оқиғаларға" бөлінген. Дирижер бетті көрсету үшін плакатты пайдаланады, ал сол қолымен орындалуға тиіс оқиғаны, ал оң қолымен бастау беріп, орындауды бастайды. Бастау берілісінің жылдамдығы мен қарқындылығы темп пен динамиканы көрсетеді. Браунның ашық формадағы алғашқы шығармасы – "Жиырма бес бет", ол 25 бөлек беттен тұрады және бірден 25 пианистке дейін қатысуды талап етеді. Партитура орындаушыларға беттерді өздері қалаған ретпен орналастыруға мүмкіндік береді. Сонымен қатар, беттер симметриялық түрде және скрипка кілттерісіз жазылған, сондықтан беттің жоғарғы және төменгі бөлігін ауыстыруға болады. Осы процедураның арқасында Браунның ашық формадағы екі орындалуы бірдей болмайды, бірақ әр шығарма өзінің ерекше сипатын сақтайды және оның шығармалары шығармадан шығармаға үлкен әртүрлілікті көрсетеді. Браун өзінің ашық формадағы жұмысын Александр Кальдердің мобильді мүсіндерінің және Джексон Поллоктың акциялық суреттерін жасау кезіндегі спонтанды шешімдердің үйлесімімен байланыстырады.

Нөмірлік

Браун өзінің мансабы бойында дәстүрлі нотацияны пайдаланып композицияларын мұқият жазып отырғанмен қатар, түрлі инновациялық нотациялардың авторы және алғашқы қолданушысы болды. "Жиырма бес бет" және басқа да шығармаларында Браун "уақыт нотациясы" немесе "пропорционалды нотация" деп атаған әдісті қолданды, онда ырғақтар олардың көлденең ұзындығы және бір-біріне қатысты орналасуы арқылы көрсетіліп, оларды икемді түрде түсіндіру қажет еді. Дегенмен, "I және II модульдер" (1966) еңбектерінде Браун одан да икемді түсіндірілетін сабы жоқ ноталарды жиі пайдаланды. 1959 жылы "Ходограф I" шығармасында Браун пішіннің контуры мен сипаттамасын "жасырын аймақтар" деп атаған абстрактты түрде суреттеді. Бұл графикалық стиль 1952 жылғы желтоқсандағы геометриялық абстракцияға қарағанда, көбірек қимыл-қозғалысқа толы және каллиграфиялық болды. "I формасы" бастап Браун осы графикалық нотацияны партитураның кейбір бөлімдерінде қолданды.

1952 жылғы желтоқсан және FOLIO

1952 жылдың желтоқсаны – Браунның ең әйгілі шығармасы болар. Ол FOLIO деп аталатын, дәстүрден тыс нотацияланған музыканың үлкен жиынтығының бір бөлігі. Бұл жинақ тарихи тұрғыдан "ештеңеден пайда болған" деп қате түсіндірілсе де, музыкалық нотацияның жарату және талдау құралы ретінде көптеген түрлері болған. Браун қазіргі уақытта "Ерте Музыка" деп аталатын, өзінің нотациялық жүйесі бар музыканы зерттеді; ол музыканы сипаттау үшін негізінен графикалық әдістерді қолданған Шиллингер жүйесінің шәкірті болды. Осы тұрғыдан алғанда, FOLIO – шабыттанған, бірақ логикалық байланыс еді, әсіресе солтүстік-шығыста джаз ойнап, импровизациялаумен өскен адам үшін. 1952 жылғы желтоқсан бетке таратылған, ені әртүрлі көлденең және тік сызықтардан ғана тұрады; ол музыканың графикалық нотация тарихындағы маңызды туынды. Орындаушының міндеті – нотаны визуалды түрде түсініп, графикалық ақпаратты музыкаға аудару. Браунның шығармаға жазған түсіндірмелерінде ол осы 2D кеңістікті 3D ретінде қарастырып, оның ішінде қозғалып жүргендей қиялдауды ұсынады. Жинақтағы басқа шығармалар осы шамада абстрактілі емес. Ноталардағы жазбаларға сәйкес, Браун 1952 жылғы желтоқсанды жазып, содан кейін көбірек нақты музыкалық ақпаратты қамтитын нотация формаларына қайта оралды.

Басқа қызмет түрлері

Фромм музыка қоры: 1984 жылдан 1989 жылға дейін әрі директор. Генри Брант, Лучано Берио, Джон Кейдж, Орнет Коулман, Дэвид Ланг, Элвин Люсье, Тод Маховер, Стив Маккей, Стив Райх, Уильям Сусман, Джеймс Тенни және Джоан Тауэрдің жаңа туындыларын тапсырыс берді. Американдық музыка орталығы: 1986 жылдан 1989 жылға дейін президент. Time Mainstream: 1960 және 1973 жылдар аралығында жаңа музыка жазбаларының репертуарлық директоры болды. Лейблдің 16 елден 49 композитордың шығармаларын, оның ішінде Чарльз Айвз, Джон Кейдж, Луиджи Ноно, Бруно Мадерна, Карлхайнц Стокхаузен, Лучано Берио және Яннис Ксенакистің шығармаларын, сондай-ақ Джачинто Счелси, Кристиан Вольф және Сильвано Буссоттидің алғашқы коммерциялық жазбаларын бақылады. Wergo барлық 18 жазбаны алты жинақта қайта шығарды. Композитор резидентурасында / немесе қонақ профессор ретінде: Калифорния өнер институтында, UC Беркли, Пибоди консерваториясы, Роттердам Kunststichting, Базель музыка консерваториясы, Йель университеті, Индиана университеті, Гарвард университеті, Римдегі Американдық академия, Аспен, Hochschule für Musik, Цинциннати университеті және Танглвудта жұмыс істеді. Ең танымал студенттері: Джо Джонс, Пол Дрешер, Майкл Догерти, Сара Менели Кайдер, Джордж Брюннер.