Махаббат оқиғасы (1970)

Кіріспе

Love Story – 1970 жылы түсірілген американдық романтикалық драмалық фильм, сценарийін Эрих Сегал жазған. Ол осы аттас 1970 жылғы бестселлер романдағы авторы болған. Фильмді Говард Г. Мински продюсерлік етті, режиссері – Артур Хиллер, басты рөлдерде Али МакГроу, Райан О’Нил, Джон Марли, Рей Милланд және Томми Ли Джонс (оны кинодағы дебюттік рөлі) ойнады. Америка кино институты бұл фильмін ең романтикалық фильмдердің қатарына қосып, тізімде 9-орынға шығарды. Инфляцияға байланысты түзетулер ескерілгенде, бұл фильм барлық уақыттағы ең табысты фильмдердің бірі саналады. 1978 жылы «Оливердің оқиғасы» атты жалғасы шықты, онда Райан О’Нил мен Кэндис Берген ойнады.

Сюжет

Оливер Барретт IV, шығыс жағалаудағы бай әулеттік ақсақал англо-саксон протестант отбасының мұрагері, Гарвард колледжінде оқып, мұз хоккеімен айналысады. Ол классикалық музыканы оқыған Рэдклифф колледжінің студенті, еңбекші топтың жылдам ойлы Дженифер "Дженни" Кавиллеримен танысады; екеуі айырмашылықтарына қарамастан ғашық болады. Оливердің әкесі ұлының All Ivy титулы үшін Корнеллға қарсы хоккей ойынын көру үшін Нью-Йорк штатының Итака қаласына шалқап сапар шегеді. Барретт төбелес салғаны үшін ойыннан шеттетіледі, ал Гарвард Корнеллға 4:3 есебімен жеңіліп қалады. Оливер әкесінің стейкке шақыруын және Гарвард құқық мектебіне түсуге көмектесу ұсынысын қабылдамайды. Дженни Рэдклиффті бітіргеннен кейін Парижге оқуға стипендия алғанын айтады. Оливер Дженнидің жоспарларында өзінің жоқтығына ренжіді және үйленуді ұсынады. Ол оның ұсынысын қабылдайды, ал ол оны итальян-американдық және жұмысшы отбасынан шыққандығына ыңғайсыздық білдірген ата-аналарымен танысу үшін Барретт сарайына алып барады. Оливердің әкесі Дженниге үйленсе, оны қаржылық жағынан қолдамайтынын айтады. Олар оның әкесі Филге барады, ол Род-Айленд штатының Кранстон қаласындағы жесір нан пісіруші, Оливердің әкесімен жақсы қарым-қатынаста болуын қалайды. Фил католиктік той жасауды қалайды, бірақ Оливер мен Дженни Уолт Уитменнің "Ашық жол әнін" және Элизабет Баррет Браунингтің "22-соннетті" жатқа айтып, өздері үйленеді. Дженни мұғалім болып жұмыс істейді, бірақ әкесінің қаржылық қолдауы болмағандықтан, жұбайлар Оливердің Гарвард құқық мектебінде оқу ақысын төлеуге күреседі. Оливер сыныпта үшінші орынды иеленеді және Нью-Йорк қаласындағы беделді заң фирмасында жұмысқа орналасады. Олар отбасын құруға дайын, бірақ бала табуға құмар бола алмайды. Джени үш рет қан тапсырғаннан кейін Оливерге оның ауруға шалдыққанын айтады. Оливер Джениге жағдайы туралы айтпай, бәрі жақсы сияқты өмір сүруге тырысады, бірақ ол дәрігерімен сөйлесіп, шындықты біледі. Оливер Парижге билет алады, бірақ ол онымен бірге уақыт өткізуді ғана қалайды. Оливер Джениге емдеу үшін ақша беруді сұрап, әкесімен байланысады. Әкесі: "Қыздың басына бір нәрсе келді ме?" - дейді. Оливер иә деп жауап береді, сосын әкесі чек жазады. Джени аурухана төсегінен әкесімен бірге католиктік жораларды оқып, жерлеу рәсімін жоспарлайды. Ол Оливерге өзін кінәламауын, өйткені ол оны музыкадан және Парижден ешқашан тоқтатпағанын, ал олардың махаббатына бәрі де тұрды дейді. Дженидің соңғы тілегі - Оливер оны өлгенде қатты құшақтап алуы. Қайғыға батқан Оливер ауруханадан шығып, сыртта Дженидің жағдайы туралы білгеннен кейін Массачусетстен Нью-Йоркке асығыс келген әкесін көреді. Оливер оған: "Дженни қайтыс болды", - дейді, ал әкесі: "Кешірім сұраймын", - дейді, оған Оливер: "Махаббат - кешірім сұрауды қажет етпейді", - деп жауап береді, бұл сөзді Джени оған бұрын айтқан еді. Оливер жалғыз ашық мұз айдынына барады, онда Джени ауруханаға түскен күні оның коньки тебуін тамашалаған еді.

Oliver Barrett IV, heir of an old money East Coast White Anglo Saxon Protestant family, attends Harvard College where he plays ice hockey. He meets Jennifer "Jenny" Cavilleri, a quick witted, working class Radcliffe College student of classical music; they fall in love despite their differences. Oliver's father drives a long distance to Ithaca, New York, to see his son's hockey game vs. Cornell for the All Ivy title. Barrett is suspended from the game for fighting and Harvard loses to Cornell, 4–3. Oliver turns down his father's offer of a steak dinner and help in getting into Harvard Law School. Jenny reveals that she has a scholarship in Paris arranged for after her Radcliffe graduation. Oliver is upset that he does not figure in Jenny's plans and proposes marriage. She accepts his proposal and he takes her to the Barrett mansion to meet his parents, who are uncomfortable with her Italian American and blue collar background. Oliver's father says he will cut him off financially if he marries Jenny. They visit her father, Phil, a widowed baker in Cranston, Rhode Island, who wants Oliver to get along with his father. Phil wants a Catholic wedding but Oliver and Jenny marry themselves with him reciting "Song of the Open Road" by Walt Whitman and her reciting "Sonnett 22" by Elizabeth Barrett Browning. Jenny works as a teacher but without his father's financial support the couple struggles to pay Oliver's way through Harvard Law School. Oliver graduates third in his class and takes a position at a high powered New York City law firm. They are ready to start a family but fail to conceive. After Jenny undergoes three blood tests, Oliver is told that she is terminally ill.

Oliver attempts to continue as normal without telling Jenny of her condition, but she confronts her doctor and finds out the truth. Oliver buys tickets to Paris, but she declines to go, wanting only to spend time with him. Oliver seeks money from his estranged father to pay for Jenny's medical care. His father asks if he has "gotten a girl in trouble". Oliver says yes, and his father writes a check. From her hospital bed, Jenny makes arrangements with her father for a Catholic funeral. She tells Oliver to not blame himself, insisting that he never held her back from music and Paris and it was worth it for the love they shared. Jenny's last wish is for Oliver to embrace her tightly as she dies. A grief stricken Oliver leaves the hospital and he sees his father outside, who has rushed to New York City from Massachusetts to offer his help after learning about Jenny's condition. Oliver tells him, "Jenny's dead," and his father says "I'm sorry," to which Oliver responds, "Love Love means never having to say you're sorry", something that Jenny had said to him earlier. Oliver walks alone to the open air ice rink, where Jenny had watched him skate the day she was hospitalized.

Даму

Эрих Сегал академиялық қызметпен айналысып, кейін "Сары суастымекені" және "Ойындар" сияқты фильмдердің сценарийлерін жазуға көшкен. Ол "1940 жылдардағы фильмнен алынған оқиғаны, бірақ қазіргі заманға бейімдеуді" қалаған, ол "өз студенттерімнің арасында байқағандарымның негізінде құрылған. Бұл бүгінгі күнгі жеке адамдардың бір-біріне берген уәдесі және бұрынғыдан гөрі әлдеқайда ертерек басталатын тұрақты қарым-қатынасты іздеу туралы. Ескі, ойын-сауыққа құмар футболға негізделген танысулар жойылды. Жыныстық мораль мәселесі маңызды емес, бірақ бұрынғыға қарағанда жастар арасында "еркін қарым-қатынас" азайды."

Фильм бастапқыда сценарий ретінде жазылған, бірақ Эрих Сегал оны сата алмады. Сегалды өкілдік еткен Уильям Моррис агенттігінің шығыс жағалауындағы кино бөлімінің басшысы Говард Мински жобаға сенім артты. Артур Хиллердің айтуынша, "Ол жұмысынан бас тартып, Эрих Сегалмен келісім жасады, өйткені ол жобаға қатты сенді. Ол оны бастап соңына дейін қолдады. Егер ол болмаса, бұл фильм ешқашан түсірілмес еді." Сценарийді Али МакГроу оқыды және оны түсіргісі келді. Ол Роберт Эванспен бірге Paramount Pictures үшін "Goodbye Columbus" фильмін түсірген еді. Paramount МакГроумен үш фильмге келісімшарт жасасты және фильмді МакГроу үшін арнайы түсіруге келісті. Эванс кейінірек Пирс жұмысқа "өте мұқтаж болғандықтан" қабылданғанын айтты, бірақ режиссер жобамен жұмыс істегеннен әрқашан наразы болып, бір айдан кейін жұмыстан кетті. Оның орнына "Қысқы арыстан" фильмін түсірген Энтони Харви келді, бірақ Харви Сегалмен ынтымақтасқаннан кейін жобадан бас тартты. Ақырында Paramount-та екі фильм түсіріп жүрген Артур Хиллер режиссерлікке келісті. Эванстың айтуынша, Paramount Сегалға фильмді насихаттау үшін сценарийді романға бейімдеуді ұсынған. Мински бұл ұсынысты өзі жасағанын айтады. Эванс Майкл Сарразин, Питер Фонда және Кит Каррадин де бас тартқанын мәлімдеді. МакГроу Кристофер Уокен, Кен Ховард және Дэвид Бирнимен бірге кастингтен өткенін еске алады. Хиллер "Біз сегіз-тоғыз актерді сынап көрдік, ал Райан ең жақсысы болды. Ол бірінші кездесуде бізді әсерге түсірмеді. Бірақ содан кейін 20th Century Fox-та түсіріп жатқан фильмінің фрагменттерін көрдім және бұл керемет болады деп ойладым. Ол бізге қажетті сезімталдық пен түсініктікке ие еді." Эванс кейінірек О'Нилді кастингке алуды талап еткенін айтты, өйткені ол ең жақсы сынақтан өткен, ал Хиллер Уокенді қалаған. 1969 жылдың қарашасында Эванс "Біз 1000 актерді қарадық, және бұл асыра айту емес. Біз 14 бейтаныс актерді сынадық, бірақ олардың ешқайсысы О'Нилге жете алмады." Билл Клири, бұрынғы Гарвард және 1960 жылғы АҚШ Олимпиадасының хоккей жұлдызы (кейін Гарвардтың хоккей жаттықтырушысы / спорт директоры), Райан О'Нилдің хоккей көріністерінде коньки тебу және хоккей ойнау қабілеті қажет болғанда оның дублері болды. Хоккей сахналары үш күн ішінде Гарвардтың бұрынғы Уотсон рингінде түсірілді, ол қайта жаңартылып, қазір Брайт Лэндри Хоккей орталығы деп аталады. Фильмдегі басқа хоккейшілердің рөлдерін көбінесе Гарвард және Бостон университетінің нағыз хоккейшілері сомдады, олардың ішінде Джо Кавана және Майк Хайндман болды. О'Нилдің кіші інісі Кевин О'Нил (1945-2023) фильмде шағын рөлде ойнады.

The movie was originally written as a screenplay but Erich Segal was unable to sell it. Howard Minsky, who was head of the motion picture division on the east coast for the William Morris Agency, who represented Segal, believed in the project. According to Arthur Hiller, "He gave up his job and made an arrangement with Erich Segal because he had such faith in that project. He mothered it all the way through. If it hadn't been for him, it would never have been a film." The script was read by Ali MacGraw, who wanted to make it. She had just made Goodbye Columbus for Paramount Pictures, then under Robert Evans. Paramount had signed MacGraw to a three picture deal and agreed to make the film as a vehicle for MacGraw. Evans later said Peerce took the job because he "desperately needed a gig" but the director was always unhappy working on the project and pulled out after a month. He was replaced by Anthony Harvey, who had made Lion in Winter, but Harvey quit the project after collaborating with Segal. Eventually Arthur Hiller, who was making two films at Paramount (The Out of Towners and Plaza Suite) agreed to direct. According to Evans, Paramount had suggested Segal adapt the screenplay into a novel to help promote the film. Minsky says he was the one who suggested this. Evans says that Michael Sarrazin, Peter Fonda and Keith Carradine also turned it down. MacGraw recalls auditioning opposite Christopher Walken, Ken Howard and David Birney. Hiller says "we tested eight or nine different actors and Ryan was the best. He didn't bowl us over at first. Then I saw some footage of a film he was just completing at 20th Century Fox and I thought it would be wonderful. He just had that empathy and feeling that was so necessary." Evans later claimed he insisted O'Neal be cast because he made the best test, over the objections of Hiller who wanted Walken. In November 1969 Evans claimed "We looked at 1,000 actors and that's not an exaggeration. We tested 14 unknowns and none of them compared to O'Neal." Bill Cleary, former Harvard and 1960 U. S. Olympic hockey star (and later Harvard's hockey coach/athletic director), was Ryan O'Neal's hockey stand in during key hockey scenes where skating and hockey playing ability were required. Hockey scenes were filmed in three days at Harvard's former Watson Rink, which was rebuilt and is now known as Bright Landry Hockey Center. Other hockey players in the film were played mostly by actual Harvard and Boston University hockey players, including Joe Cavanagh and Mike Hyndman. O'Neal's younger brother, Kevin O'Neal (1945 2023), had a bit part in the film.

Өндіріс

Фильм түсірілімдері 1969 жылдың 18 қарашасында Кембридж, Бостон және Нью-Йорк қалаларында басталды. Гарвардта түсіруге рұқсат алған алғашқы фильм осы болды. Кембриджде жаңа үйленген жұбайлар ретінде өмір сүрген көрінелер Агассиз ауданында түсірілді. Оливер Женниді 119-Оксфорд көшесінің есігінен көтеріп кіргізеді. Джимми Уэбб фильм үшін жазған, бірақ пайдаланылмаған музыканы дайындады. Бёрт Бачарахқа музыка жазу ұсынылды, бірақ Роберт Эванс Франсис Лайдың музыкасына ұқсас нұсқаны сұраған соң ол бас тартты. Соңында Лай таңдалып алынды. Түсірілім 1970 жылдың 3 ақпанында аяқталды.

Сыни қабылдау

Жалпы, «Love Story» фильмі жағымды пікірлер алды. Rotten Tomatoes 30 сыншының пікірін жинап, фильмге 63% баға берді. Сыншылардың пікірі: «Шын ниетпен көрермендердің жүрегін жаулауға тырысатын «Love Story» – көз жасын төккізетін, тіпті көзді айналдырған кезде де сезімдерді қозғайтын фильм». Роджер Эберт фильмге төрт жұлдыз беріп, оны «кітаптан әлдеқайда жақсы» деп атады, сондай-ақ: «Хиллер ғашықтарды жеке тұлғалар еткендіктен, фильмнің соңына қозғалуымыз заңды. Неге емес?» деді. Лос-Анджелес Таймс газетінен Чарльз Шамплин де оң пікір білдіріп, «Сюжет желісі бұрын көп рет қолданылған болса да, маңыздысы – оның бейнеленуі, түстері, актерлердің тартымдылығы. «Love Story» фильмінде бұл элементтерді жақсарту қиын» деді. Newsweek фильмінің жасалма екенін айтты. The New York Times газетінің журналисі Винсент Канби: «Лео МакКэридің «Махаббат өмірі» (1939) және оның 1957 жылғы «Есте сақтауға тұрарлық өмір» фильмінен кейін мұндай жоғары стильді китчті фильмді есімде сақтамаймын. «Love Story» фильмінің ең қайғылысы – одан кейін туындаған қаншама нашар имитациялар туралы ойлау» деді. Джин Сискел фильмге төрт жұлдыздың екеуін беріп, «романның лаконизмділігіне жігіттің естеліктері арқылы түсіндіруге болады, ал фильмде мұндай мүмкіндік жоқ. Фильмдегі кейіпкерлерді көріп, олар туралы білуге ниеттейсің. Бірақ бізге тым аз ақпарат беріледі, ал фильмде еріксіз махаббат жақсы жұмыс істемейді» деді. The Washington Post газетінен Гари Арнольд: «Бұл мен көрген ең сентименталды фильмдердің бірі. Фильмдегі кейіпкерлердің, жағдайлардың немесе сөздердің ешқайсысы шындыққа сай емес, шынайы қарапайымдылықты немесе мейірімділікті, шын жүректен сезілген және білдірілген эмоцияны көрсете алмайды» деді. Жазушы Харлан Эллисон өзінің сындық жинағында «Жаман фильм» деп жазды. Джон Саймон «Love Story» фильмінің өте нашар болғандықтан, оны ешқашан қозғалмағанын айтты. «Love Story» AFI-нің «100 жыл 100 құмарлық» тізімінде 9-орынды иеленді, бұл американдық кинодағы ең үздік 100 махаббат оқиғасын таниды. Фильм сонымен қатар көптеген имитацияларға, пародияттарға және сансыз фильмдерде құрмет көрсетулерге әкелді, күміс экрандағы мелодраманы жаңартып, қазіргі заманғы «қыздар фильмі» үшін үлгі құрды.

Overall, Love Story received positive reviews. Rotten Tomatoes retrospectively collected reviews from 30 critics and gave the film a score of 63%. The critical consensus reads: "Earnest and determined to make audiences swoon, Love Story is an unabashed tearjerker that will capture hearts when it isn't inducing eye rolls." Roger Ebert gave the film four out of four stars and called it "infinitely better than the book," adding, "because Hiller makes the lovers into individuals, of course we're moved by the film's conclusion. Why not?" Charles Champlin of the Los Angeles Times was also positive, writing that although "the plotline has been honored many times It's the telling that matters: the surfaces and the textures and the charm of the actors. And it is hard to see how these quantities could have been significantly improved upon in Love Story." Newsweek felt the film was contrived Vincent Canby of The New York Times wrote, "I can't remember any movie of such comparable high style kitsch since Leo McCarey's Love Affair (1939) and his 1957 remake, An Affair to Remember. The only really depressing thing about Love Story is the thought of all the terrible imitations that will inevitably follow it." Gene Siskel gave the film two stars out of four and wrote that "whereas the novel has a built in excuse for being spare (it is told strictly as the boy's reminiscence), the film does not. Seeing the characters in the movie makes us want to know something about them. We get precious little, and love by fiat doesn't work well in film." Gary Arnold of The Washington Post wrote, "I found this one of the most thoroughly resistible sentimental films I've ever seen. There is scarcely a character or situation or line in the story that rings true, that suggests real simplicity or generosity of feeling, a sentiment or emotion honestly experienced and expressed." Writer Harlan Ellison wrote in The Other Glass Teat, his book of collected criticism, that it was "shit". John Simon wrote that Love Story was so bad that it never once moved him. Love Story was ranked number 9 on the AFI's 100 Years 100 Passions list, which recognizes the top 100 love stories in American cinema. The film also spawned a trove of imitations, parodies, and homages in countless films, having re energized melodrama on the silver screen, as well as helping to set the template for the modern "chick flick".

Кассалық жинақ

"Махаббат тарихы" бірден кассалық табысқа ие болды. Ол Нью-Йорктегі екі театрде – Лоудың I штатында және Тауэр-Истте – көрсетілімге түсіп, алғашқы аптада 128 022 доллар жинады. Сондай-ақ, ол апта ішінде рекордтық 5 007 706 доллар, ал келесі демалыс күндері 2 493 167 доллар табалдырысын басып өтті. Фильм АҚШ кассасында келесі төрт апта бойы көшбасшы болып тұрды, содан кейін бір аптаға "Сыртқы құс пен Мысық" фильмінен кейін екінші орынға түсіп, одан кейін тағы алты апта бойы кассада бірінші орынға қайта оралды. 1971 жылдың 23 маусымында АҚШ-та кең экранға шығып, Нью-Йорк, Лос-Анджелес, Чикаго, Детройт және Сент-Луис қалаларындағы тағы 143 театрға тарады, бес күнде 1 660 761 доллар жинады және тағы үш апта бойы АҚШ кассасында бірінші орынды иеленді, жалпы сомада 15 апта көшбасшы болды. Бұл фильм АҚШ және Канадада 106 397 186 доллар жинағандықтан, барлық уақыттағы ең табысты фильмдердің алтыншысы болды. Инфляцияны ескере отырып, фильм бүгінгі күнге дейін барлық уақыттағы ең табысты 50 фильмнің қатарында саналады. Хиллер сондай-ақ: "Махаббат тарихының мәні – екі адамның бір-біріне тек махаббат үшін ғана сыйлай алатын нәрсе. Адамдар "Махаббат – кешірім сұрамау" деген сөзді әжуалайтын. Бірақ ойлап көріңіз. Бұл сөз біреуді сүйсең, ол кемшіліксіз емес екенін түсінесің және оның әрбір қателігі үшін кешірім сұрауы қажет емес екенін білдіреді. Бұл – адам рухын қуаттау. Біз осындай кезеңде өмір сүрдік, егер сіз біреумен келіспесеңіз, оны жек көретінсіз. 1969 және 1970 жылдары осындай сезім басым болды. Адамдар мұндай жағдайға шаршап, "Махаббат – жақсы нәрсе" деп айтуға ұмтылды. Адам бір нәрсеге ашуланып, оны жақсы көруі мүмкін".

Марапаттар

Сыйлық беру күні Санат Жеңімпаздар Нәтиже Ref. Академия сыйлығы 15 сәуір 1971 Ең үздік фильм Говард Г. Мински Ең үздік режиссер Артур Хиллер Ең үздік актер Райан О'Нил Ең үздік актриса Али Макграу Ең үздік қосалқы актер Джон Марли Ең үздік оқиға және сценарий – Фактылық материалға немесе бұрын жарық көрмеген материалға негізделген Эрих Сегал Ең үздік түпнұсқа музыка Фрэнсис Лай Дэвид ди Донателло сыйлығы 29 маусым 1971 Ең үздік шетелдік актер Райан О'Нил Ең үздік шетелдік актриса Али Макграу Америка режиссерлер гильдиясы сыйлығы 12 наурыз 1971 Кинодағы ең үздік режиссерлік жетістік Артур Хиллер Алтын глобус сыйлығы 5 ақпан 1971 Ең үздік фильм – Драма Ең үздік актер – Драма Райан О'Нил Ең үздік актриса – Драма Али Макграу Ең үздік қосалқы актер – Кино Джон Марли Ең үздік режиссер – Кино Артур Хиллер Ең үздік сценарий – Кино Эрих Сегал Ең үздік түпнұсқа музыка – Кино Фрэнсис Лай Алтын экран сыйлығы 1972 Алтын экран Грэмми сыйлығы 14 наурыз 1972 Ең үздік инструменталды композиция – Love Story фильмінен Фрэнсис Лай Ең үздік түпнұсқа музыка – Фильм немесе телеарнаға арналған Love Story – Фрэнсис Лай Ең үздік поп инструменталды орындау – Love Story фильмінен Генри Манчини Лаурел сыйлығы 1971 Ең үздік фильм Ең үздік ер адамның драматикалық рөлі Райан О'Нил Ең үздік әйелдің драматикалық рөлі Али Макграу Ең үздік оператор Ричард C. Кратина Ең үздік композитор Фрэнсис Лай Ұлттық киносыншылар кеңесі сыйлығы 3 қаңтар 1971 Топ 10 фильм – 8-орын Жазушылар гильдиясы сыйлығы 1971 Ең үздік драма – Экранға арналған Эрих Сегал

Америка кино институты

Жыл Санаты Тұрғызылған тұлға Рангы 2002 AFI-дың 100 жыл 100 құмарлығы Али Макграу және Райан О'Нил 9 2005 AFI-дың 100 жыл 100 киноцитатасы "Махаббат – ешқашан кешірім сұрау қажет емес" 13

Теледидар

Фильм алғаш рет 1972 жылғы 1 қазанда ABC телеарнасында көрсетілді және 27 миллион үйдің қарауымен «Бен Хур» (1959) фильмін басып өтіп, теледидарда ең көп тамашаланған фильм атанды. Нильсен рейтингісі бойынша 42,3 балл алып, аудиторияның 62 пайызын қамтыды. Келесі жылы «Airport» (1970) фильмі осы рейтингіге теңесті, ал 1976 жылы «Gone with the Wind» (1939) фильмі одан асып түсті.

Саундтрек

Фильмнің саундтрегі жеке альбом ретінде жарық көрді және Quality Records компаниясы арқылы таратылды.

Әннің мәтінімен бірге

Әннің мәтіні бар тақырыбы ("Кімнен бастаймын?") – "Махаббат тарихы" фильмінде болмаған, бірақ одан кейін жақында жарық көрді.

Оқиғалар және қайта жасау

О'Нил мен Милланд 1978 жылы шыққан «Оливердің тарихы» атты жалғасы үшін рөлдерін қайта ойнады. Ол Сегалдың 1977 жылғы романы негізінде түсірілді. Фильм Дженидің қоштасу рәсімімен басталып, 18 айдан кейін оқиғасы жалғасады. Оливер Нью-Йорктегі сәтті, бірақ бақытсыз заңгер. Джениге күйініп жүрсе де, ол мұрагер Марси Бонвитпен (Кэндис Берген) махаббатқа толы қарым-қатынас құрады. «Түпнұсқамен» салыстырудан қиындық көріп, «Оливердің тарихы» сыншылар мен көрермендер тарапынан жақсы қабылданылмады. NBC телеарнасы 1973–1974 жылдары «Love Story» атты, қысқа ғана өмір сүрген романтикалық антологиялық телесериалды көрсетті. Ол роман мен фильммен атын бөлісіп, фильмдегідей «(Where Do I Begin) Love Story» әнін пайдаланғанымен, олармен ешқандай байланысы болмады, оның ішінде роман мен фильмдегі кейіпкерлер мен сюжеттік желілердің де ортақ ештеңесі жоқ. 2021 жылдың ақпан айында жаңартылған ViacomCBS стриминг сервисі Paramount+ «Love Story» романын телесериал ретінде қайта түсіруді жариялады, ол олардың жаңа контенттерінің бір бөлігі болады. Сериалды жасөсперімдер арасында танымал Джош Шварц пен Стефани Савидж жасауға жауапты, олар «The O.C.», «Gossip Girl» және «Looking for Alaska» сияқты жасөсперімдерге арналған жобаларымен көзге түсті. Ол Шварц пен Савидждің «Fake Empire» атты продюсерлік компаниясы, Paramount Television Studios және CBS Studios бірлесіп шығарады.

Сын

Дженни Кавиллирдің ауруы нақты айтылмаған және аурудың бастапқы кезінде оның жақсы сыртқы келбеті сенімсіздік тудырып, сынға ұшырады. Винсент Канби Нью-Йорк Таймс газетіндегі алғашқы рецензиясында: "Дженни Елизавета Арденнің жағымсыз күтімінен зардап шеккендей" деп жазды. 1997 жылы Роджер Эберт "Али МакГроу ауруын" – науқастың өліміне дейін көрінгенге дейін ғана әдемілене түсетін кинодағы ауру деп сипаттады.

Танымал мәдениетте

1971 жылы «The Carol Burnett Show» төртінші маусымның 20-шы эпизодында «Lovely Story» фильмі пародияланды, онда Кэрол Бернет МакГроу рөлінде, ал Харви Корман О’Нил рөлінде ойнады. Фильмнің әйел басты кейіпкері 1970 жылы Солтүстік Америкада «Дженифер» есімін танымал етуге ықпал етті, нәтижесінде ол ең көп қойылған әйел есіміне айналды. Бұл есім 14 жыл бойы бұл мәртебені сақтап тұрды. 2002 жылғы Солт-Лейк-Ситиде өткен қысқы Олимпиада ойындарында канадалық жұптық сырғанаушылар Джейми Сэйл мен Дэвид Пеллетье фильмнің тақырыбымен еркін бағдарламасын орындады, бірақ әйгілі 2002 жылғы қысқы Олимпиададағы сырғанау даулы оқиғасы салдарынан алтын медальді жоғалтты. 2020 жылы фильмнің тақырыптық әні Иран генералы Касем Сулейманидің қоштасу рәсімінде ойнатылды. 2022 жылғы Торонто халықаралық кинофестивалінде Тейлор Свифт «Love Story» фильмінің «All Too Well: The Short Film» түсірілімінің күзгі безендірілуіне шабыт бергенін айтты.