Патон фильмі: Шарлтон Хестон, Ли Марвин рөлдерден бас тарды. Отбасы фильмге қолдау көрсетпеді, бірақ құпия жазбаларға қатысты қызығушылық болды. Тарих пен актерлер!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Франклин Дж. Шаффнердің 1970 жылғы түсірілген фильмі.
1970 film by Franklin J. Schaffner
Өндіріс
Ли Марвин, Бёрт Ланкастер, Джон Уэйн, Роберт Митчем және Род Стайгер Паттон рөлінен бас тартты. Кейіннен Стайгер бұл өзінің ең үлкен қателігі болғанын айтты. Шарлтон Хестон Омар Н. Брэдли рөліне Карл Малден таңдалғанға дейін қарастырылды. 1953 жылы қайтыс болғаннан кейін продюсер Фрэнк Маккарти жобаны бастады және Беатрис жерленген күнінен кейін продюсерлер фильмді түсіруге көмектесу үшін отбасымен байланысып, Паттонның күнделіктеріне қол жеткізуді және отбасы мүшелерінің пікірін сұрады, бірақ отбасы көмектесуден бас тартты. Маккарти сондай-ақ Пентагоннан ынтымақтастық сұрады; олар бастапқыда бас тартты, себебі Паттонның ұлы Джордж Паттон IV армияда қызмет етіп жатқан, ал Паттонның екінші қызы Рут әскери шенеунікке үйленген еді. 1959 жылы Маккарти армияны ынтымақтастыққа көндірді. Кейіннен сценарийді жетілдіру үшін Эдмунд Н. Норт шақырылды. Фильм Паттонның күнделіктерісіз түсірілгендіктен, ол негізінен Брэдли және басқа да әскери әріптестерінің Паттонның ойларын және ниеттерін қайта құруға тырысқан кездегі бақылауларына сүйенді. Фильм туралы пікір білдірген бригадир генерал С. Л. А. Маршалл, Паттонды және Брэдлиді де білгендіктен, былай деді: "Брэдли есімі [а] серігінің суретіне артық баға берілген, ол карикатура емес, жеңіске жеткен, даңқ іздейтін клоунның бейнесі. Паттон фильмде сол күйінде қалады. Наполеон бір кезде генералдың өнері стратегия емес, адам табиғатын қалай басқаруды білу екенін айтқан. Мүмкін продюсер Фрэнк Маккарти мен оның бас кеңесшісі генерал Брэдли осыны жеткізуге тырысып жатыр. Паттонның Карфаген деп саналатын ежелгі қалаға көлікпен келе жатқан көрінісі ежелгі римдік Мавританияның Мароккодағы Волубилис қаласында түсірілді. Паттон мен Мұхаммед V марокколық әскерлерді, соның ішінде Гумиерлерді қарап тұрған алғашқы көрініс Рабаттағы Корольдік сарайда түсірілді. Бір түнгі ұрыс көрінісі жарияланбастан түсірілді, бұл Корольдік сарайының маңында төңкеріс болуы мүмкін деген қорқынышқа әкелді. Бір парашютист электр сымдарына тиіп, тоқ соқты, бірақ бұл ұрыс кадрлары фильмге енбеді. Англияның Кнутсфорд, Чешир қаласындағы қосымша орталықтың ашылу салтанаты сол жерде түсірілді. Тунис және Сицилиядағы көріністер Испанияның оңтүстігіндегі Альмерияда түсірілді; Франция және Германия үшін солтүстіктегі Памплона пайдаланылды; ал Бельгиядағы қысқы көріністер, соның ішінде Ардендер шайқасы эпизоды Сеговияға жақын жерде түсірілді (өндіріс тобы қар жауғаны туралы хабарланған кезде дереу сол жерге басты).
Lee Marvin, Burt Lancaster, John Wayne, Robert Mitchum and Rod Steiger declined the role of Patton. Steiger later said it was his greatest mistake. Charlton Heston was considered for the role of Omar N. Bradley before Karl Malden was cast. After her death in 1953, producer Frank McCarthy began the project and, the day after Beatrice was buried, the producers contacted the family for help in making the film, requesting access to Patton's diaries, as well as input from family members but the family declined to help. McCarthy also sought co operation from The Pentagon; they also initially refused, as Patton's son, George Patton IV, was in the Army, and Patton's second daughter, Ruth, was married to an officer. By 1959, McCarthy had convinced the Army to co operate. Edmund H. North was later brought in to help work on the script. As the film was made without Patton's diaries, it largely relied upon observations by Bradley and other military contemporaries when they attempted to reconstruct Patton's thoughts and motives. In a review of the film, Brigadier General S. L. A. Marshall, who knew both Patton and Bradley, stated, "The Bradley name gets heavy billing on a picture of [a] comrade that, while not caricature, is the likeness of a victorious, glory seeking buffoon Patton in the flesh was an enigma. He so stays in the film Napoleon once said that the art of the general is not strategy but knowing how to mold human nature Maybe that is all producer Frank McCarthy and Gen. Bradley, his chief advisor, are trying to say." One scene, which depicts Patton driving up to an ancient city that is implied to be Carthage, was shot in the ancient Roman Mauretanian city of Volubilis, Morocco. The early scene, where Patton and Muhammed V are reviewing Moroccan troops including the Goumiers, was shot at the Royal Palace in Rabat. One unannounced battle scene was shot the night before, which raised fears in the Royal Palace neighborhood of a coup d'état. One paratrooper was electrocuted in power lines, but none of this battle footage appears in the film. The scene at the dedication of the welcome centre in Knutsford, Cheshire, England, was filmed at the actual site. The scenes set in Tunisia and Sicily were shot in Almeria in the south of Spain; Pamplona in the north was used for France and Germany; while the winter scenes in Belgium, including for the Battle of the Bulge sequence, were shot near Segovia (to which the production crew rushed when they were informed that snow had fallen).
Ашылу
Фильм Скотттың Паттонның үшінші армияға арнаған сөзін үлкен американдық тудың фонында бейнелеуімен басталады. Коппола мен Норт Паттонның нақты сөздерін және мәлімдемелерін сахнада, сондай-ақ фильмнің қалған бөлігінде R рейтингісін алдын алу үшін жұмсартуға мәжбүр болды; ашылу монологында ол The Saturday Evening Post-ты сынға алғанда, «fornicating» сөзі «fucking» сөзінің орнына қолданылды. Сонымен қатар, Скоттың қабақты және сызықты дауысы Паттонның жоғары, мұрындық және сәл сыңғырлаған дауысына кері, бұл туралы тарихшы С. Л. А. Маршалл атап өткен. Паттонның киімінде көрсетілген барлық медальдар мен наградалар Паттонға нақты тағайындалғандардың көшірмелері. Дегенмен, генерал бәрін бірге ешқашан жария оқиғаларда таққан емес, және ол ашылу сахнасының негізі болған әйгілі сөздерін жасаған кезде төрт жұлдызды генерал болған жоқ. Ол оларды тек бір рет, әйелінің өтініші бойынша Вирджиниядағы үйінің ауласында таққан, ол оның барлық медальдарымен суретке түсуін қалаған. Продюсерлер осы суреттің көшірмесін ашылу сахнасының сол «көрінісін» қайта жасай білу үшін пайдаланды.
The film opens with Scott's rendering of Patton's speech to the Third Army, set against a huge American flag. Coppola and North had to tone down Patton's actual words and statements in the scene, as well as throughout the rest of the film, to avoid an R rating; in the opening monologue, the word fornicating replaced fucking when he was criticizing The Saturday Evening Post. Also, Scott's gravelly and scratchy voice is the opposite of Patton's high pitched, nasal and somewhat squeaky voice, a point noted by historian S. L. A. Marshall. All the medals and decorations shown on Patton's uniform in the monologue are replicas of those actually awarded to Patton. However, the general never wore all of them in public and was in any case not a four star general at the time he made the famous speeches on which the opening is based. He wore them all on only one occasion, in his backyard in Virginia at the request of his wife, who wanted a picture of him with all his medals. The producers used a copy of this photo to help recreate this "look" for the opening scene.
Музыка
Паттонға арналған, сыншылар жоғары бағалаған музыканы өнімді композитор Джерри Голдсмит жазды және дирижерлік етті. Голдсмит музыканы фильммен байланыстыру үшін бірнеше жаңашыл әдістерді қолданды, мысалы, генерал Паттонның реинкарнацияға сенімін музыкалық тұрғыдан бейнелеу үшін трубада ойналған "соғысқа шақыру" үштіктерiн эхоплекс циклiмен жазып алды. Басты тақырып симфониялық марштан және кейіпкердің әскери және терең діни табиғатын көрсететін орган қосылуынан тұрды. "Паттон" музыкасы Голдсмитке "Оскар" сыйлығының "Ең үздік түпнұсқа музыка" номинациясын әкелді және Америка кино институтының ең үздік жиырма бес американдық фильм музыкасына үміткер болған 250 туындының қатарына енді. Түпнұсқа саундтрек үш рет диск және бір рет винил пластинка түрінде жарық көрді: 1970 жылы Twentieth Century Fox Records, 1992 жылы Tsunami Records, 1999 жылы Film Score Monthly және 2010 жылы Intrada Records арқылы екі дискілік кеңейтілген нұсқасы шықты.
The critically acclaimed score for Patton was composed and conducted by the prolific composer Jerry Goldsmith. Goldsmith used a number of innovative methods to tie the music to the film, such as having an echoplex loop recorded sounds of "call to war" triplets played on the trumpet to musically represent General Patton's belief in reincarnation. The main theme also consisted of a symphonic march accompanied by a pipe organ to represent the militaristic yet deeply religious nature of the protagonist. The music to Patton subsequently earned Goldsmith an Oscar nomination for Best Original Score and was one of the American Film Institute's 250 nominees for the top twenty five American film scores. The original soundtrack has been released three times on disc and once on LP: through Twentieth Century Fox Records in 1970, Tsunami Records in 1992, Film Score Monthly in 1999, and a two disc extended version through Intrada Records in 2010.
Шығару
Фильмнің тұңғыш көрсетілімі 1970 жылдың 4 ақпанында Нью-Йорктегі «Критерион» театрында болды, ал ертеңі күні кеңейтілген көрсетімдер бастау алды.
The film had its premiere on Wednesday, February 4, 1970, at the Criterion Theatre in New York before its roadshow release starting the following day.
Бірінші теледидар
Паттон алғаш рет ABC телеарнасында 1972 жылдың 19 қарашасында, жексенбі күні, үш сағаттан асатын түсті фильм ретінде көрсетілді, одан екі жыл бұрын кинотеатрларда шыққан болатын.
Patton was first telecast by ABC as a three hours plus color film special on Sunday, November 19, 1972, only two years after its theatrical release.
Үй медиасы
1977 жылы «Паттон» фильмі Magnetic Video компаниясының VHS және Betamax форматтарында шыққан алғашқы 50 таспаның ішінде болды. 1981 жылы фильм лазерлік дискіде де, сондай-ақ Magnetic Video арқылы жарық көрді. 1989 жылы кең экранды нұсқасы шықты, оған нағыз Паттон туралы төрт деректі фильм енгізілген. 1997 жылдың 9 шілдесінде THX сертификаты бар лазерлік диск шығарылды, онда деректі фильмдердің орнына көптеген жаңа мүмкіндіктер қосылды. THX сертификаты бар кең экранды VHS та 1998 жылы сол дистрибьютор, 20th Century Fox Home Entertainment компаниясы шығарды. «Паттон» алғаш рет 1999 жылы DVD форматында жарық көрді, онда Джордж С. Паттон кіші тарихи қоғамының негізін қалаушы Чарльз М. Провинстің аудио түсіндірмесі болды, ал 2006 жылы сценарийші Фрэнсис Форд Копполаның түсіндірмесі мен қосымша бонус материалдары қосылды. Фильм 2008 жылы А аймағында Blu-ray форматында дебют жасады, бірақ сурет сапасын жақсарту үшін қолданылған цифрлық шуды азайту көп сынға ұшырады. 2012 жылы сурет сапасы жақсартылған қайта өңделген нұсқасы шықты. 2013 жылдың маусым айында Fox UK компаниясы фильмді B аймағында Blu-ray форматында шығарды, бірақ ол 2008 жылғы нұсқасына қайта оралды.
In 1977, Patton was among the first 50 VHS and Betamax releases from Magnetic Video. The film would be released on Laserdisc in 1981, also by Magnetic Video. A widescreen version was released in 1989, which includes four newsreels about the real Patton. A THX certified Laserdisc would be released on July 9, 1997, trading the newsreels for many new features. A THX certified widescreen VHS was also released in 1998 by the same distributor, 20th Century Fox Home Entertainment. Patton was first released on DVD in 1999, featuring an audio commentary by Charles M. Province, the founder of The George S. Patton Jr. Historical Society, and again in 2006, with a commentary by screenwriter Francis Ford Coppola and extra bonus features. The film made its Region A (locked) Blu ray debut in 2008 to much criticism, for its excessive use of digital noise reduction on the picture quality. In 2012, a remaster was released with much improved picture quality. In June 2013, Fox UK released the film on Region B Blu ray but reverted to the 2008 transfer.
Кассалық жинақ
Фильм алғашқы аптада шамамен 51 000 доллар табыс әкелді. Fox компаниясының деректеріне сәйкес, фильмнің өзін-өзі ақтауы үшін 22 525 000 долларлық прокаттық жалдау қажет болды және 1970 жылдың 11 желтоқсанына дейін 27 650 000 доллар жиналып, студияға пайда таптырды. Соңында, фильм бүкіл әлем бойынша 45 миллион долларлық прокаттық табыс әкелді, оның ішінде АҚШ және Канададан 28,1 миллион доллар, ал жалпы табысы 61,8 миллион долларды құрады.
The film grossed an estimated $51,000 in its first week. According to Fox records the film required $22,525,000 in theatrical rentals to break even and by 11 December 1970 had made $27,650,000 so made a profit to the studio. Eventually, it returned worldwide rentals of $45 million, including $28.1 million from the United States and Canada from a gross of $61.8 million.
Сыни жауап
Роджер Эберт Джордж С. Скотт туралы: «Бұл актер мен кейіпкердің тұлғалары бірінде бірі толыққан, керемет ойналымдардың бірі» деді. Джин Сискел фильмге төрт жұлдыздың үшеуін берді және Джордж С. Скотт «актерлік шеберліктің үлгісін жасады» деп жазды, бірақ оны «қайталанатындығы үшін сынға алды – екінші жартысы бірінші жартысынан жаңа ештеңе айтпайды». The New York Times газетінің Винсент Канби: «'Паттон' фильмінің ең жақсы жағы – менің ойымша, алғаш рет эпикалық соғыс фильмінің мазмұны мен стилі үйлесім тапқан» деп жазды. Актёрлер құрамы үлкен болғанымен, ең бастысы – Скотттың үздіксіз көңіл көтеретін және кейде өте тартымды ойыны. Лос-Анджелес Таймс газетінің Чарльз Шамплин: «'Паттон', 'Арабияның Лоренсі' сияқты, үлкен бюджетті, ұзақ, шулы көрсетілімдерде массалық көрерменді тартуға тырысқанда, оңайлатуға ұмтылуларға қарамастан, егжей-тегжейлі портрет жасап, мүмкін емес нәрсені жасады. Паттон рөлінде Джордж Скотт экрандағы ұмытылмас кейіпкерлердің бірін жасады». Гари Арнольд The Washington Post газетінде фильм «'Арабияның Лоренсі' сияқты көркем жетістіктерімен қатар, драмалық шектеулерді де бөліседі: тағы да бір қызықты, бірақ түйінсіз әскери көшбасшының портреті. Камера фокусы өткір, бірақ драмалық фокус бұлыңғыр. Біз Паттонды тарихи контексте, сол кезеңдегі басқа генералдармен және одақтастардың соғыс күштерімен салыстыра алмаймыз». The New Yorker журналының Паулин Каел «фильм техникалық тұрғыдан таң қалдырады» деп жазды, бірақ «Менің ойымша, фильм Паттон мен тарихқа 'шындық' деп айтылады, бірақ ол бізді алдап, бізден жасырады. Егер біз тек өздік пікірімізді нығайтқымыз келмесе, оны шатастырып, қанағаттандыра алмаймыз, өйткені Паттонның іс-әрекеттерін бағалау үшін жеткілікті ақпарат берілмейді». The Monthly Film Bulletin журналының Джон Гиллетт: «[Шаффнер] барлық кемшіліктерімен адамды жақсы көретінін көрсетеді, сонымен қатар оның бетінің астында жатқан қатыгездікке назар аударады. Әрине, ол дұрыс актёрді таңдады. Карл Малденнің Брэдлиге деген көзқарасы жақсы, ал неміс актёрлері де жақсы ойнады, бірақ Скотттың өнері барлығынан да басым». Онлайн кино сыншысы Джеймс Берардинелли Паттонды өміріндегі сүйікті фильмі деп атады және «бұл күніне дейін Голливудтың ең әсерлі тарихи соғыс фильмдерінің бірі». Боб Вудвард пен Карл Бернштейннің «Соңғы күндер» кітабында бұл Ричард Никсонның сүйікті фильмі болғаны айтылады. Никсон Паттонды алғаш рет отбасымен бірге Ақ үйдің отбасылық кинотеатрында 1970 жылдың 5 сәуірінде жеке көрсетілімде көрді. Никсон фильмге әуес болып, келесі айда Генри Киссинджермен бірнеше рет қайта қарады. Ол оны Ақ үйде де, Потомак өзеніндегі президенттік яхта USS Sequoia-да да көрсетті. Киссинджер Никсонның круиз кезінде фильмді көруді талап еткені туралы сарказммен жазды: «Бұл мені екінші рет құрметтегені. Фильмнің шабыттандырғанына қарамастан, мен келесі күнгі ҰҚК отырысына дайындалу үшін одан бір сағатқа шығып кеттім». Rotten Tomatoes сайты 52 сынға негізделген нәтижесінде, сыншылардың 90% фильмге оң баға берді, орташа бағасы 8.4/10 болды. Rotten Tomatoes сыншылардың пікірін былай қорытындылады: «Джордж С. Скотттың осы эпикалық фильмдегі титулды генералдың шынайы, қайтпас бейнесі американдық тарихи фильмдер тарихындағы ең керемет рөлдердің бірі».
Roger Ebert said of George C. Scott, "It is one of those sublime performances in which the personalities of the actor and the character are fulfilled in one another." Gene Siskel gave the film three stars out of four and wrote that George C. Scott "has created an acting tour de force," but found it "repetitive – the second half doesn't tell us anything more than the first." Vincent Canby of The New York Times wrote, "The most refreshing thing about 'Patton' is that here—I think for the first time—the subject matter and the style of the epic war movie are perfectly matched Although the cast is large, the only performance of note is that of Scott, who is continuously entertaining and, occasionally, very appealing." Charles Champlin of the Los Angeles Times wrote, "'Patton' has, like Lawrence of Arabia, done the near impossible by creating a finely detailed portrait despite all the tuggings toward simplification which are inevitable in the big budget, long, loud roadshow production desperate to attract mass audiences. As Patton, George Scott gives one of the great and unforgettable screen characterizations." Gary Arnold of The Washington Post wrote that the film "eventually shares the dramatic limitations, as well as the visual triumphs, of Lawrence of Arabia: yet another fascinating but inconclusive portrait of a mercurial military leader. The camera focus is sharp, but the dramatic focus is blurred. We never quite understand Patton in historical context, in relation to the other generals of the period, and to the entire Allied war effort." Pauline Kael of The New Yorker wrote that "technically the movie is awesomely impressive," but went on to state that "I'm sure it will be said that the picture is 'true' to Patton and to history, but I think it strings us along and holds out on us. If we don't just want to have our prejudices greased, we'll find it confusing and unsatisfying, because we aren't given enough information to evaluate Patton's actions." John Gillett of The Monthly Film Bulletin wrote, "While communicating a relish for the man with all his warts, [Schaffner] also pinpoints the monstrous prejudices which lay beneath the surface. And, of course, he chose the right actor. Karl Malden's Bradley is neatly observed and the German players are good, but Scott's performance rightly dwarfs all the rest." Online film critic James Berardinelli has called Patton his favorite film of all time and "to this day one of Hollywood's most compelling biographical war pictures." According to Bob Woodward and Carl Bernstein's book The Final Days, it was also Richard Nixon's favorite film. Nixon first viewed Patton with his family at a private screening in the White House Family Theater on April 5, 1970. Nixon became obsessed with the film, repeatedly watching it with Henry Kissinger over the next month. He screened it several times at the White House and during a cruise on the presidential yacht USS Sequoia in the Potomac River. Kissinger sarcastically wrote of Nixon's insistence that he see the film on the cruise: "It was the second time he had so honored me. Inspiring as the film no doubt was, I managed to escape for an hour in the middle of it to prepare for the next day’s NSC meeting." Review aggregate website Rotten Tomatoes reported that 90% of critics gave the film a positive review based on 52 reviews, with an average score of 8.4/10. Rotten Tomatoes summarizes the critical consensus as, "George C. Scott's sympathetic, unflinching portrayal of the titular general in this sprawling epic is as definitive as any performance in the history of American biopics."
Жалғасы
1986 жылы "Паттонның соңғы күндері" телефильмі түсірілді. Скотт тағы да бас рөлді сомдады. Фильм Паттонның көлік апатынан жарақат алғаннан кейінгі соңғы апталары мен өмірінен алынған естеліктерді көрсетеді.
A made for television sequel, The Last Days of Patton, was produced in 1986. Scott reprised his title role. The film was based on Patton's final weeks after being mortally injured in a car accident, with flashbacks of Patton's life.