Кіріспе
Société nationale de musique – XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында Парижде француз музыкасын насихаттап, жас композиторларға өз шығармаларын көпшілік алдында таныстыруға мүмкіндік берген ұйым. Ол 1870-71 жылдардағы Франко-прусс соғысында Франция жеңілгеннен кейін, ұлттық сезімнің күшті толқынында құрылды және бастапқыда француз емес композиторлардың музыкасын қабылдамады. Құрылған алғашқы 30 жылында Сен-Сен, Шабьер, Франк, Фауре, Дукас және Дебюсси сияқты композиторлардың шығармалары тұңғыш рет орындалды. 1880 жылдары ұйымның бастапқыдағы таза француздық сипаты өзгертіліп, шетелдік шығармалар мен композиторлар да қабылдана бастады. Винсент д’Инди президент болған кезде ұйым консервативтік көзқарастарға бейімделді, ал 1910 жылы Морис Равел және басқалар Société musicale indépendante деген бәсекелес ұйым құрды, ол бір қысқа мерзімге Société nationale-ді екінші орынға ықтырды. Бәсекелес ұйым 1935 жылы таратылды, ал Société nationale 1939 жылға дейін қызмет етіп, содан кейін таратылды. Ұйым үшін жазылған немесе тұсаукесерленген шығармалардың ішінде Шабьердің «Көрікті пьесалары», Франктің «Симфониялық вариациялары», Фауредің бірінші және екінші фортепиано квартеттері, «La Bonne chanson» ән циклі, Дюкастың «L'Apprenti sorcier» және Дебюссидің «Струнный квартеті» мен «Фавнның ортаңғы түскісіне прелюдия» бар.
Қор
Қоғам 1870-71 жылдардағы франко-пруссия соғысы кезінде құрылған. Париж қамалының аяқталуы мен Париж коммунасының көтерілісі мен құлауы арасындағы қысқа үзілісте, 1871 жылдың 25 ақпанында француз музыканттарының бір тобы француз музыкасын қалай дамыту керектігін келісу үшін жиналды. Осыған дейін француз концерт залдары неміс симфониялық және камералық репертуарымен басым болды; мысалы, 1861 және 1873 жылдар аралығындағы танымал Пасделуп концерттерінде Берлиоз бен Гуноның шығармалары әрқайсысы 31 рет, Сент-Сенс – 12 рет орындалды, ал Вагнердің музыкасы 43 рет, Бетховеннің музыкасы 350 рет қойылды. Француздың жеңілісінен кейін туған антигермандық және ұлтшылдық сезімдер толқыны көптеген адамдар үшін неміс музыкасының үстемдігін көтере алмады. Жаңа қоғамның бастамашылары – Париж консерваториясының ән оқытушысы Ромен Буссин және композитор Камиль Сент-Сенс болды. Атқару комитеті құрылып, алғашқы отырысын 17 наурызда Буссиннің Шабанаис көшесіндегі үйінде өткізді. Буссин президент, Эрнест Рейер вице-президент (кейін Сент-Сенс алмастырды), Алексис де Кастильон хатшы және Жюль Гарсин хатшының көмекшісі болып тағайындалды. Конституцияның тағы бір бабында: «Егер ол француз болмаса, ешкім қоғамға белсенді мүше болып қатыса алмайды» делінген. Қоғам латын тілінде "Ars Gallica" – «Француз өнері» деген ұранды қабылдады. Бітім орнаған соң қоғам алғашқы концертін өткізді. Ол 1871 жылдың 17 қарашасында Ришелье көшесіндегі Саль Плейельде өтті, концертте Франктың B мажордағы триосы, Дюбуаның екі әні, Кастильонның «Ежелгі стильдегі бес пьесасы», Гарсиннің скрипка концертінің қысқартылған нұсқасы, Массенедің тенорге арналған импровизациясы және Сент-Сенстің екі фортепианоға арналған «Caprice héroïque» шығармасы орындалды, оны композитор мен Фауре орындады.
A biographer of Franck has written "They were determined to unite in their efforts to spread the gospel of French music and to make known the works of living French composers". Another clause in the constitution laid down, "No one can be part of the Society as an active member, unless he is French".|group=n The society adopted the Latin motto "Ars Gallica" – French Art.|group=n When peace was restored the society staged its first concert. It took place on 17 November 1871 at the Salle Pleyel in the rue de Richelieu, and featured the Trio in B major by Franck, two songs by Dubois, Five Pieces in Ancient Style by Castillon, a reduction of the Violin Concerto by Garcin, an Improvisation for tenor by Massenet, and the Caprice héroïque for two pianos by Saint Saëns, played by the composer and Fauré.