Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ливерпульдегі англикандық собор, Англия
сол қаладағы рим-католик соборы
Anglican cathedral in Liverpool, England
the Roman Catholic cathedral in the same city
Ливерпуль соборы – Англияның Ливерпуль қаласында орналасқан Англия шіркеуінің соборы. Ол Ливерпуль епископының резиденциясы және Ливерпуль епархиясының аналық шіркеуі. Шіркеу ресми түрде Ливерпульдегі Христистің соборлық шіркеуі немесе Ливерпульдегі қайта тірілген Христистің соборлық шіркеуі деп аталуы мүмкін. Бұл Ұлыбританиядағы ең үлкен собор және діни ғимарат, сонымен қатар әлемдегі сегізінші ең үлкен шіркеу. Собор Джайлс Гилберт Скотттың жобасы бойынша салынды және 1904-1978 жылдар аралығында құрылысы аяқталды. Бұл әлемдегі ең ұзын собор; ғимараттың сыртқы ұзындығы, оның ішінде Әйелдер капелласы (Бақытты Марияға арналған), ал ішкі ұзындығы – . Жалпы көлемі бойынша Ливерпуль соборы әлемдегі бесінші ең үлкен собор болып табылады және Нью-Йорктегі аяқталмаған Әйетті Иоанн соборымен ең үлкен англикандық шіркеу ғимараты атағы үшін бәсекелеседі. Биіктігі 101 метр болатын бұл собор әлемдегі ең биік мұнарасыз шіркеу ғимараттарының бірі және Ливерпуль қаласындағы төртінші ең биік құрылым. Собор Англияның Ұлттық мұра тізіміне І санаттағы ғимарат ретінде енгізілген. Англикандық собор – қаладағы екі собордың бірі. Рим-католик Метрополитендік Христистің Патша соборы солтүстікке қарай шамамен 1 шақырым қашықтықта орналасқан. Екі собор да Үміт көшесімен байланысқан, ол Уильям Хоуптың құрметіне аталған, оның үйі қазір Филармония залы орналасқан жерде тұрды және екі собор салынбастан бұрын көп бұрын аталған.
Liverpool Cathedral is a Church of England cathedral in the city of Liverpool, England. It is the seat of the bishop of Liverpool and is the mother church of the diocese of Liverpool. The church may be formally referred to as the Cathedral Church of Christ in Liverpool the Cathedral Church of the Risen Christ, Liverpool. It is the largest cathedral and religious building in Britain, and the eighth largest church in the world. The cathedral is based on a design by Giles Gilbert Scott and was constructed between 1904 and 1978. It is the longest cathedral in the world; the total external length of the building, including the Lady Chapel (dedicated to the Blessed Virgin), is , its internal length is In terms of overall volume, Liverpool Cathedral ranks as the fifth largest cathedral in the world and contests with the incomplete Cathedral of St. John the Divine in New York City for the title of largest Anglican church building. With a height of 331 feet (101 m) it is also one of the world's tallest non spired church buildings and the fourth tallest structure in the city of Liverpool. The cathedral is recorded in the National Heritage List for England as a designated Grade I listed building. The Anglican cathedral is one of two cathedrals in the city. The Roman Catholic Metropolitan Cathedral of Christ the King is situated approximately 0.5 mile (1 km) to the north. The cathedrals are linked by Hope Street, which takes its name from William Hope, a local merchant whose house stood on the site now occupied by the Philharmonic Hall, and was named long before either cathedral was built.
Өмірбаян
1880 жылы Дж. С. Райл Ливерпульдің бірінші епископы болып тағайындалды, бірақ жаңа епархияда собор болған жоқ, тек "про-собор" – Шіркеу көшесіндегі Сент-Петр шіркеуі ғана болды. Сент-Петр шіркеуі қанағаттандырмайтын болды; ол ірі шіркеу шараларына тым кішкентай еді, сонымен қатар Ливерпульдің пасторы айтқандай, "құрдымды және жаман" еді. 1885 жылы Парламент актісімен Санкт-Джордж залының жанындағы қазіргі Санкт-Джон шіркеуінің орнында собор салуға рұқсат берілді. Собордың жобасына конкурс жарияланды, және оны Уильям Эмерсон жеңіп алды. Алайда, таңдалған жер жобаланған масштабтағы құрылысқа жарамсыз болып шықты, сондықтан жобадан бас тартылды. Шавассаның епархиялық дін қызметкерлерінің арасында қарсылық болды, олар қымбат жаңа собордың қажеті жоқ деп мәлімдеді. Архитектура тарихшысы Джон Томас бұл "Ливерпуль англиканизмінің жоғары евангелистік немесе төменгі шіркеу дәстүрі мен жаңа епархияның діни құрамындағы басқа күштер арасындағы фракциялық күрестің белгісі" екенін айтады.
J. C. Ryle was installed as the first Bishop of Liverpool in 1880, but the new diocese had no cathedral, merely a "pro cathedral", the parish church of St Peter, Church Street. St Peter's was unsatisfactory; it was too small for major church events, and moreover was, in the words of the Rector of Liverpool, "ugly & hideous". In 1885 an Act of Parliament authorised the building of a cathedral on the site of the existing St John's Church, adjacent to St George's Hall. A competition was held for the design, and won by William Emerson. The site proved unsuitable for the erection of a building on the scale proposed, and the scheme was abandoned. There was some opposition from among members of Chavasse's diocesan clergy, who maintained that there was no need for an expensive new cathedral. The architectural historian John Thomas argues that this reflected "a measure of factional strife between Liverpool Anglicanism's very Evangelical or Low Church tradition, and other forces detectable within the religious complexion of the new diocese. "|group= n and St James's Mount.
1901 жылғы байқау
1901 жылдың соңында собордың дизайнына қатысуға ниетті екі танымал сәулетші ашық бәйгеге қазық ретінде тағайындалды. Джордж Фредерик Бодли – готикалық жаңғыру стилінің көрнекті өкілі, сонымен қатар сэр Джордж Гилберт Скотттың бұрынғы шәкірті және некелік туысы. Ричард Норман Шоу – готикалық стильде бастаған эклектикалық сәулетші, ал кейіннен оның биографы Эндрю Сент «толыққанды классикалық немесе империялық сәулет» деп атаған стильді ұнатқан. Бодли мен Шоу бағалау үшін архитекторларды өздерінің жұмыстарының портфолиоларын ұсынуға шақырды. Осы екеуі жаңа ғимараттың жобаларын дайындауға шақырылатын архитекторлардың алғашқы тізімін іріктеді. Жобалар готикалық стильде жасалуы тиіс еді. Бағалаушылар есеп беретін комитеттің мүшесі Роберт Гладстон: «Готтық сәулет адам баласының шеберлігімен ойлап тапқан басқа ешқандай сәулетке қарағанда санаға терең құлшыныс сезімін ұялатады, мұнда дау жоқ» деді. Бұл талап пікір тудырды. Реджинальд Бломфилд және басқалар готикалық стильге талап етуге қарсылық білдірді, оны «ескірген, антикварлық әуесқойлық, қазірде өнердің қате жолдарына жіберілген» деп атады. «Таймс» газетінің редакциондық мақаласында: «Алдын ала шектеу қою – ақылға сыймас және саяси емес. Комитет бастапқыда көптеген ең жақсы мамандарды қабылдамауға әкеп соқтыратын жағдайға түсіп қалмауы керек» делінген. Ақырында бағалаушылар «Ренессанс немесе классикалық стильдегі жобаларды» да қарастыруға келісті. Архитекторлар үшін бұл бәйге маңызды оқиға болды; ол сол кездегі ең ірі құрылыс жобаларының бірі ғана емес, сонымен қатар 16 ғасырдағы Реформациядан бері Англияда Англикан соборын салудың үшінші мүмкіндігі болды (алғашқысы – 1666 жылы Лондонның Ұлы өртінен кейін қайта салынған Сент-Пол соборы, ал екіншісі – 19 ғасырда салына бастаған Труро соборы). Чарльз Райли, Остин және Пейли. 1903 жылы бағалаушылар 22 жастағы Джайлс Гилберт Скотт ұсынған жобаны ұсынды, ол Темпл Мурдың практикасындағы шәкірт еді. Жеңімпазды таңдау, Скотттың римдік католик екені анықталғанда, кафедралық комитетте одан да көп дау тудырды. Бодлидің серіктесі Томас Гарнер 1897 жылы католик дініне өткенде, серіктестік таратылып, Гарнердің шіркеу жұмысы тек католик шіркеулері үшін болды, ал Бодли тек Англикан шіркеулерінде жұмыс істеді.
In late 1901, two well known architects were appointed as assessors for an open competition for architects wishing to be considered for the design of the cathedral. George Frederick Bodley was a leading exponent of the Gothic revival style, and a former pupil and relative by marriage of Sir George Gilbert Scott. Richard Norman Shaw was an eclectic architect, having begun in the Gothic style, and later favouring what his biographer Andrew Saint calls "full blooded classical or imperial architecture". Architects were invited by public advertisement to submit portfolios of their work for consideration by Bodley and Shaw. From these, the two assessors selected a first shortlist of architects to be invited to prepare drawings for the new building. It was stipulated that the designs were to be in the Gothic style. Robert Gladstone, a member of the committee to which the assessors were to report said, "There could be no question that Gothic architecture produced a more devotional effect upon the mind than any other which human skill had invented." This condition caused controversy. Reginald Blomfield and others protested at the insistence on a Gothic style, a "worn out flirtation in antiquarianism, now relegated to the limbo of art delusions." An editorial in The Times observed, "To impose a preliminary restriction is unwise and impolitic the committee must not hamper itself at starting with a condition which is certain to exclude many of the best men." Eventually it was agreed that the assessors would also consider "designs of a Renaissance or Classical character". For architects, the competition was an important event; not only was it for one of the largest building projects of its time, but it was only the third opportunity to build an Anglican cathedral in England since the Reformation in the 16th century (St Paul's Cathedral being the first, rebuilt from scratch after the Great Fire of London in 1666, and Truro Cathedral being the second, begun in the 19th century). Charles Reilly, and Austin and Paley. In 1903, the assessors recommended a proposal submitted by the 22 year old Giles Gilbert Scott, who was still an articled pupil working in Temple Moore's practice, The choice of winner was even more contentious with the Cathedral Committee when it was discovered that Scott was a Roman Catholic,refn|At this time it was customary for architects to undertake ecclesiastical work only for the denomination to which they belonged. When Bodley's partner Thomas Garner became a Roman Catholic in 1897, the partnership was dissolved and Garner's church work was thereafter exclusively for the Roman Catholic church while Bodley worked solely on Anglican churches.
Скотттың алғашқы дизайны
Жас болса да, Скотт шіркеулік дизайн саласында терең білім алған және готикалық қайта жаңғыру стилін жақсы меңгерген еді, өйткені оның әкесі Джордж Гилберт Скотт кіші және атасы сэр Гилберт Скотт көптеген шіркеулерді жобалаған. Кафедральдық комитеттің жер өлшеушісі Джордж Брэдбери былай деп хабарлады: «Мырза Скотт соңғы үш-төрт буын бойы Скотт отбасындағы өте айқын сәулет өнері шеберлігін мұра еткен сияқты. Ол өте жағымды, келісімді, құлшыныспен толы, бойы ұзын және жасынан әлдеқайда үлкен көрінеді». Сыртқы келбетіне қарамастан, Скотттың тәжірибесінің жетіспеуі кафедральдық комитетті Бодлиді егжей-тегжейлі сәулеттік жобалау және құрылыс жұмыстарын бақылауға тағайындауға мәжбүр етті. Жұмыс кідіріссіз басталды. 1904 жылы король Эдуард VII қасиетті тасты қалады. Бодли Скотттың әкесімен жақын дос болған, бірақ оның жас Скоттпен ынтымақтастығы, әсіресе Бодли АҚШ-та екі кафедраль және бір трансепт жобалауға тапсырыс алғаннан кейін шиеленісті болды; түзетілген жоспарда биік орталық мұнара, үстінде шамдандырғыш және екі жақты трансепттер қарастырылған. Өздері бекіткен жобаға осындай радикалды өзгерістер енгізілгенін көрген кафедральдық комитет Скотттан оның идеяларын егжей-тегжейлі пысықтап, қарау үшін ұсынуын сұрады. Ол жобаны бір жылдан астам уақыт бойы жетілдіріп, 1910 жылдың қараша айында комитет оны мақұлдады. Сонымен қатар Скотт декоративтік стилін өзгертіп, готикалық әшекейлеулердің көп бөлігін жоғалтып, оның орнына көбірек заманауи, монументалды стильді енгізді.
Although young, Scott was steeped in ecclesiastical design and well versed in the Gothic revival style, his grandfather, Sir Gilbert Scott, and father, George Gilbert Scott, Jr., having designed numerous churches. George Bradbury, the surveyor to the Cathedral Committee, reported, "Mr. Scott seems to have inherited the architectural genius so marked in the Scott family for the last three or four generations He is very pleasant, agreeable, enthusiastic, tall and looks considerably older than he actually is." Appearances notwithstanding, Scott's inexperience prompted the Cathedral Committee to appoint Bodley to oversee the detailed architectural design and building work. Work began without delay. The foundation stone was laid by King Edward VII in 1904. Bodley had been a close friend of Scott's father, but his collaboration with the young Scott was fractious, especially after Bodley accepted commissions to design two cathedrals in the US, and a single transept; the revised plan called for a single central tower high, topped with a lantern and flanked by twin transepts. The Cathedral Committee, shaken by such radical changes to the design they had approved, asked Scott to work his ideas out in fine detail and submit them for consideration. He worked on the plans for more than a year, and in November 1910, the committee approved them. At the same time Scott modified the decorative style, losing much of the Gothic detailing and introducing a more modern, monumental style.
Екінші кезең
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде жұмыс өте шектеулі болды, еңбек ресурстары, материалдар және қаржылай көмек жетіспеді. 1920 жылы жұмыс күші толықтырылды және ғимараттың көп бөлігі үшін қызғылт қызыл құмтас көзі болған Вултон тас карьерлері қайта ашылды. Бөлім уақытша қабырғамен жабылды, ал 1924 жылдың 19 шілдесінде, іргетас қаланған күннің 20 жылдығында, собор король Георг V және королева Мэридің, сондай-ақ әлемнің түкпір-түкпірінен келген архиепископтар мен епископтардың қатысуымен киеленді. Оның соңғы жобасындағы мұнара 1910 жылғы жобасына қарағанда биік және тар болды. 1925 жылдың шілдесінен бастап жұмыс тұрақты түрде жалғасты, және 1940 жылға дейін бүкіл бөлімді аяқтауға үміттенілді. 1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, бұрынғы соғыстағыдай мәселелер туды. Жұмысшылар саны 266-дан 35-ке дейін азайды; сонымен қатар, ғимарат мамыр айындағы бомбалау кезінде неміс бомбаларынан зақым көрді. Осы қиындықтарға қарамастан, 1941 жылдың шілдесіне дейін орталық бөлім декан мен капеллаға тапсыруға жеткілікті деңгейде аяқталды. Скотт мұнарадағы соңғы қақпақтың соңғы тасын 1942 жылдың 20 ақпанында қойды. Соғыстың қалған бөлігінде ешқандай ірі жұмыстар жүргізілмеді. Скотт 1942 жылы неф үшін жоспарларын жасады, бірақ оның құрылысы 1948 жылға дейін басталмады. Бомбадан зақымдалған, әсіресе Леди Чапел, 1955 жылға дейін толыққанды жөнделмеді.
Work was severely limited during the First World War, with a shortage of manpower, materials and donations. By 1920, the workforce had been brought back up to strength and the stone quarries at Woolton, source of the pinkish red sandstone for most of the building, reopened. The section was closed with a temporary wall, and on 19 July 1924, the 20th anniversary of the laying of the foundation stone, the cathedral was consecrated in the presence of King George V and Queen Mary, and Archbishops and Bishops from around the globe. The tower in his final design was higher and narrower than his 1910 conception. From July 1925 work continued steadily, and it was hoped to complete the whole section by 1940. The outbreak of the Second World War in 1939 caused similar problems to those of the earlier war. The workforce dwindled from 266 to 35; moreover, the building was damaged by German bombs during the May Blitz. Despite these vicissitudes, the central section was complete enough by July 1941 to be handed over to the Dean and Chapter. Scott laid the last stone of the last pinnacle on the tower on 20 February 1942. No further major works were undertaken during the rest of the war. Scott produced his plans for the nave in 1942, but work on it did not begin until 1948. The bomb damage, particularly to the Lady Chapel, was not fully repaired until 1955.
Аяқтау
Скотт 1960 жылы қайтыс болды. Навтың бірінші бөлігі дерлік аяқталып, 1961 жылғы сәуір айында декан мен капеллаға тапсырылды. Скотттың орнын Фредерик Томас бас сәулетші ретінде басты. Көп жылдар бойы Скоттпен бірге жұмыс істеген Томас собордың батыс фасадының жаңа жобасын жасады. The Guardian газеті былай деп жазды: "Бұл инфляцияны басып тастады, бірақ бұрынғы жұмыстың рухын толық сақтайды, ал оның ең жарқын нүктесі – Карл Эдвардс салған және 1600 шаршы фут алатын Бенедиктин терезесі."
Scott died in 1960. The first bay of the nave was then nearly complete, and was handed over to the Dean and Chapter in April 1961. Scott was succeeded as architect by Frederick Thomas. Thomas, who had worked with Scott for many years, drew up a new design for the west front of the cathedral. The Guardian commented, "It was an inflation beater, but totally in keeping with the spirit of the earlier work, and its crowning glory is the Benedicite Window designed by Carl Edwards and covering 1,600 sq. ft."
Гавин Стамптың Ричард Гилберт Скоттың өлімі туралы, 2017 жылғы 15 шілдеде The Guardian газетінде жарияланған мақаласы сәл өзгеше: "Оның әкесі келесі жылы (1960 ж.) қайтыс болғанда, Ричард студияны мұраға алды және бірнеше жұмысты аяқтауға міндетті болды. Ол Ливерпуль соборын салуды жалғастырды, бірақ навқа екі бөлік қосып (арзан материалдарды: бетон мен шыны талшықты пайдаланып), әкесінің жобасын күрт өзгерту ұсынылғанда, қызметтен кетті. Собордың батыс жағы ақырында оның әкесінің бұрынғы көмекшісі Роджер Пинкни жасаған, қарапайым және кішірейтілген нұсқада аяқталды." Ғимараттың аяқталуы 1978 жылғы қазан айында патшайым Елизавета II қатысқан алғыс айту және қасиеттеу рәсімімен белгіленді. Ливерпульде қалыптасқан экуменизм рухымен, Ливерпульдің Рим-католик архиепископы, ең Rev. Дерек Ворлок салтанатты шарада маңызды рөл атқарды.
The version recorded in Gavin Stamp's obituary of Richard Gilbert Scott, which appeared in The Guardian on 15 July 2017, differs slightly: "When his father died the following year (1960), Richard inherited the practice and was left to complete several jobs. He continued with the great work of building Liverpool Cathedral but, after adding two bays of the nave (using cheaper materials: concrete and fibreglass), he resigned when it was proposed drastically to alter his father's design. The cathedral was eventually completed with a much simplified and diminished west end drawn out by his father's former assistant, Roger Pinckney". The completion of the building was marked by a service of thanksgiving and dedication in October 1978, attended by Queen Elizabeth II. In the spirit of ecumenism that had been fostered in Liverpool, The Most Rev. Derek Worlock, Roman Catholic Archbishop of Liverpool, played a major part in the ceremony.
Қаржыландыру
2021 жылдың қазан айында бұл ғимарат Англия бойынша 142 нысанның бірі ретінде үкіметтің Мәдениетті қайта жаңғырту қорына бөлінген 35 миллион фунт стерлингтен қаржы алды.
In October 2021, the building was one of 142 sites across England to receive part of a £35 million injection into the government's Culture Recovery Fund.
Қызметтер және басқа да пайдаланулар
Собор жыл бойы күн сайын сағат 8:00-ден 18:00-ге дейін ашық (Рождество күнінен басқа, ол күні сағат 15:00-де жабылады), және аптаның әр күні сағат 8:30-да тұрақты қызметтер өтеді: Таңертеңгі дұға (жексенбі күндері Қасиетті Тамақтаныс). Дүйсенбі-сенбі күндері сағат 12:05-те (Тамақтаныс), ал дүйсенбі-жұма күндері сағат 17:30-да (Кешкі ән немесе жыл мезгіліне қарай кешкі дұға). Демалыс күндері сенбі және жексенбі күндері сағат 15:00-де Кешкі ән қызметі, ал 10:30-да негізгі Кафедралық Тамақтаныс өтеді, ол әр апта сайын көптеген адамдарды тартады. Сондай-ақ, жексенбі күндері сағат 16:00-де жақын тұратын қауым үшін Тамақтаныс қызметі бар. 2011 жылдың басынан бері собор "Зона 2" деп аталатын, кафе стиліндегі бейресми ғибадат түрін ұсынады, ол әр апта сайын негізгі жексенбілік Тамақтаныспен қатар өтеді және Джайлс Гилберт Скотт Функционалдық кешенінің төменгі бөлмелерінде (бұрынғы Батыс бөлмелері) өткізіледі. Дүйсенбі, сейсенбі, бейсенбі және жұма күндері сағат 17:30-да, жексенбіде сағат 10:30-да және сенбі және жексенбіде сағат 15:00-де өтетін негізгі қызметтерді собор хоры қолдайды. 1975 жылы Родни-стриттегі ғимарат жабылып, Ливерпульдің Шотландия шіркеуінің Сент-Эндрю қауымы жексенбілік қызмет үшін собордың Радклиф бөлмесін пайдаланды. Қауым 2016 жылдың қараша айында таратылды. Соборға кіру тегін, бірақ 5 фунт стерлинг көмектесу ретінде ұсынылады. Ақы төлеу арқылы тұрақ орындары бар. Барлық қызметтерге қатысу үшін тұрақ тегін. Қызметтер кезінде және ірі шаралардың кейбірінде собордың басты қабатына кіру шектеулі. Ғимарат концерттер, жергілікті мектептермен академиялық шаралар, бітіру салтанаты, көрмелер, отбасылық шаралар, семинарлар, конференциялар, корпоративтік шаралар, естелік шаралар, мерейтойлық қызметтер және тағы да көптеген шаралар мен арнайы қызметтерге де үй иесі болып табылады. Кез келген ірі шара үшін, соның ішінде арнайы қызметтер үшін ең көп сыйымдылығы – 3500 адам тұрған кезде, немесе шамамен 2300 адам толық отырғанда. Собордың бірінші қабатына толық қол жеткізуге болады. Ливерпуль соборында жыл бойы тәулік бойы күзетпен айналысатын арнайы полиция бөлімі бар. Ливерпуль соборының констебльдері, Йорк соборының полициясымен және басқа бірнеше соборлардың констебльдік бөлімшелерімен бірге Собор констебльдері қауымдастығының мүшелері болып табылады. Ливерпуль соборы британдық паспорттың соңғы дизайнында да бейнеленген.
The cathedral is open daily all year round from 8:00 am to 6:00 pm (except Christmas Day, when it closes to the public at 3 pm), and regular services are held every day of the week at 8:30 am: Morning Prayer (Holy Communion on Sundays). 12:05 pm Monday–Saturday (Communion) and Monday–Friday at 5:30pm (Evensong or said Evening Prayer according to day and time of year). At the weekend, there is also a 3pm Evensong service on Saturdays and Sundays with a main Cathedral Eucharist at 10:30 am, which attracts a large core congregation each week. It also has a more intimate Communion on Sundays at 4 pm. Since early 2011, the cathedral has also offered a regular, more informal form of cafe style worship called "Zone 2", running parallel to its main Sunday Eucharist each week and held in the lower rooms in the Giles Gilbert Scott Function Suite (formerly the Western Rooms). The core services at 5:30pm on Mondays, Tuesdays, Thursdays and Fridays, 10:30am on Sundays and 3pm Saturdays and Sundays are supported on each occasion during term time by the cathedral choir. Following the closure of their building in Rodney Street in 1975, the Liverpool St. Andrew's congregation of the Church of Scotland used the Radcliffe Room of the cathedral for Sunday services. The congregation finally disbanded in November 2016. Admission to the cathedral is free, but with a suggested donation of £5. Car parking is available on site on a pay on exit basis. Parking is free for attendance at all services. Access to the main floor of the cathedral is restricted during services and some of the major events. The building also plays host to a wide range of events and special services including concerts, academic events involving local schools, graduations, exhibitions, family activities, seminars, conferences, corporate events, commemorative services, anniversary services and many more. Its maximum capacity for any major event including special services is 3,500 standing, or about 2,300 fully seated. The ground floor of the cathedral is fully accessible. Liverpool Cathedral has its own specialist constabulary to keep watch on an all year 24 hour basis. The Liverpool Cathedral Constables together with the York Minster Police and several other cathedrals' constable units are members of the Cathedral Constables' Association. Liverpool Cathedral also features on a page of the latest design of the British passport.
Қоңыраулар
Ливерпуль соборының қоңыраулары еден деңгейінен жоғары орналасқан, және олар әлемдегі ең биік әрі ең ауыр қоңыраулар болып табылады. Қоңырау шалушылар мен басқа да мұнараға келушілер үшін екі лифт қарастырылған. Нақты қоңыраулар жиынтығы (толық айналмалы өзгерту үшін ілінген) жалпы салмағы , және олар Томас Бартлетт (4 қыркүйек 1912 жылы қайтыс болған), Ливерпульдің тумасы және қаржыны мұра еткен адамның құрметіне Бартлетт қоңыраулары деп аталады. Қоңыраулардың мөлшері мен дыбысы салыстырмалы түрде жеңіл үштен тенорға дейін әртүрлі. 13-ші қоңырау (күйлі екінші) негізгі 12 қоңырау жиынтығына қосымша, және оның мақсаты жеңіл қоңырауларда дұрыс октавада қоңырау шалуға мүмкіндік беру болып табылады. Барлық он үш қоңырау Лондондағы Уайтчапелдегі Mears & Stainbank компаниясымен құйылған. Он үш қоңыраудың жазуларындағы әріптердің бас әріптері "Томас Бартлетт" есімін құрайды (тенордан үшке дейін). Бартлетт қоңыраулары "Ұлы Джордж" қоңырауының айналасында шеңбер бойынша ілінген. , салмағы бар Ұлы Джордж Британ аралдарындағы үшінші ең ауыр қоңырау болып табылады; тек Лондондағы Сент-Пол соборындағы "Ұлы Пауыл" және 2012 жылғы Олимпиада қоңырауы (22,91 тонна) одан ауыр. Алайда, Олимпиада қоңырауы ешқашан соқпайтындықтан, Ұлы Джордж қазіргі уақытта Британ аралдарындағы екінші ең ірі жұмыс істейтін қоңырау болып табылады. Лоубороу қаласындағы Тейлорс компаниясы құйған және Георг V-нің құрметіне аталған Ұлы Джордж, салтанатты түрде ілінген және тепе-теңдікпен соғылатын шапшаңмен дыбысталады.
At above floor level, the bells of Liverpool Cathedral are the highest and heaviest ringing peal in the world. Two lifts are provided for the use of the bellringers and other visitors to the tower. The peal proper (hung for full circle change ringing) consists of thirteen bells weighing a total of , which are named the Bartlett Bells after Thomas Bartlett (died 4 September 1912), a native of Liverpool who bequeathed the funding. The bells vary in size and note from the comparatively light treble to the tenor weighing The 13th bell (sharp 2nd) is extra to the main 12 bell peal, and its purpose is to make possible ringing in a correct octave on lighter bells. All thirteen bells were cast by Mears & Stainbank of Whitechapel in London. The initial letters of the inscriptions on the thirteen bells spell out the name "Thomas Bartlett" (from tenor to treble). The Bartlett bells are hung in a circle around the bourdon bell "Great George". At , Great George is the third most massive bell in the British Isles; only the "Great Paul" of St Paul's Cathedral in London, and the 2012 Olympic Bell (22.91 tonnes) are heavier. However, as the Olympic bell is never rung, Great George is currently the second largest working bell in the British Isles. Great George, cast by Taylors of Loughborough and named in memory of George V, is hung in a pendant position and is sounded by means of a counterbalanced clapper.
Суретшілер мен мүсіншілер
1931 жылы Скотт Эдвард Картер Престоннан Ливерпуль соборы үшін бірнеше мүсін жасауды сұрады. Бұл жоба әртісті келесі отыз жыл бойы толықтай айналыстырған зор еңбек болды. Соборға жасалған жұмыстардың ішінде елу мүсін, он ескерткіш және бірнеше рельефтер бар. Собордағы көптеген жазуларды Дин Двелли мен мүсінші бірлесіп жазған, кейін мүсінші оларды өрнектеп жасаған. 1993 жылы Елизавета Фринктың "Құшақ жайған Мәсіх" атты үлкен қола мүсіні собордың батыс есігінің сыртына орнатылды. Бұл оның қайтыс болған күндерінің алдында аяқталған соңғы туындыларының бірі еді. 2003 жылы Ливерпуль суретшісі Дон МакКинлей, Картер Престонды жастығынан таныған, соборға 15 ғасырлық Джованни делла Роббия Мадоннасының қазіргі Әйелдер капелласында орналасқан Мадоннасына қосымша сәби Мәсіхтің мүсінін жасауға шақырылды. 2008 жылы Трейси Эминнің "Сен үшін" атты туындысы собордың батыс жағындағы Бенедикт терезесінің астына орнатылды. Ақылды қызғылт неон жазуда "Мен сені сезіндім және сен мені жақсы көретініңді білдім" деп жазылған, ол Ливерпуль Еуропаның мәдениет астанасы аталған кезде орнатылды. Бұл жұмыстың бастапқыда Мәдениет астанасы бағдарламасы аясында бір айға уақытша орнату ретінде жоспарланғанымен, қазір ол тұрақты түрде орналасқан. 2008 жылы қарға (екі рет) ұрланған, бірақ екі жағдайда да қайтарылып, жаңасымен ауыстырылды.
In 1931, Scott asked Edward Carter Preston to produce a series of sculptures for Liverpool Cathedral. The project was an immense undertaking which occupied the artist for the next thirty years. The work for the cathedral included fifty sculptures, ten memorials and several reliefs. Many inscriptions in the cathedral were jointly written by Dean Dwelly and the sculptor who subsequently carved them. In 1993 "The Welcoming Christ", a large bronze sculpture by Dame Elisabeth Frink, was installed over the outside of the west door of the cathedral. This was one of her last completed works, installed within days of her death. In 2003 the Liverpool artist, Don McKinlay, who knew Carter Preston from his youth, was commissioned by the cathedral to model an infant Christ to accompany the 15th century Madonna by Giovanni della Robbia Madonna now situated in the Lady Chapel. In 2008 a work entitled "For You" by Tracey Emin was installed at the west end of the cathedral below the Benedicite window. The pink neon sign reads "I felt you and I knew you loved me", and was installed when Liverpool became European Capital of Culture. The work was originally intended to be a temporary installation for one month as part of the Capital of Culture programme, but is now a permanent feature. The sparrow was stolen (twice) in 2008, but on both occasions was returned and replaced.
Боялған шыны
Лондондық Джеймс Пауэлл және ұлдары (Уайтфрайрс) компаниясы боялған шынылардың көп бөлігін жасады. Джон Уильям Браун (1842–1928) собордың шығыс жағындағы «Те-Диум» терезесін, сондай-ақ 1940 жылы неміс бомбалау кезінде ауыр зақымдалған Әйелдер капелласының бастапқы терезелерін жобалаған. Әйелдер капелласындағы шынылар Джеймс Хамфрис Хоган (1883–1948) жасаған түпнұсқаға негізделген эскиздермен ауыстырылды. Ол Пауэлл және ұлдары компаниясының ең өнімді дизайнерлерінің бірі болды; оның эскиздерін собордың орталық бөлігіндегі үлкен солтүстік және оңтүстік терезелерде де көруге болады (әрқайсысының биіктігі 100 фут). Кейінгі суретшілердің қатарында Уильям Уилсон (1905–1972) бар, ол Хоган қайтыс болғаннан кейін Ливерпуль соборында жұмысын бастады, Герберт Хендри (1887–1946) және Карл Эдвардс (1914–1985) – батыс жақтағы «Бенедиктин» терезесін жасаған суретшілер. Соборда шамамен 1700 м² боялған шыны бар.
The firm of James Powell and Sons (Whitefriars), Ltd., of London, provided most of the stained glass designs. John William Brown (1842–1928) designed the Te Deum window in the east end of the cathedral, as well as the original windows for the Lady Chapel, which was heavily damaged during German bombing raids in 1940. The glass in the Lady Chapel was replaced with designs, based on the originals, by James Humphries Hogan (1883–1948). He was one of the most prolific of the Powell and Sons designers; his designs can also be seen in the large north and south windows in the central space of the cathedral (each 100 feet tall). Later artists include William Wilson (1905–1972), who began his work at Liverpool Cathedral after the death of Hogan, Herbert Hendrie (1887–1946), and Carl Edwards (1914–1985), who designed the Benedicite window in the west front. The cathedral has approximately 1,700 m2 of stained glass.
Жерлеу
Епископ Чавассе мен сэр Джайлс Гилберт Скотт собор аумағында жерленген, біріншісі – негізін қалаушылардың учаскесінде, ал екіншісі – қалыптасу орнының батыс жағында. Собор ішінде жерленген дін қызметкерлерінің арасында епископтар Альберт Дэвид және Дэвид Шепард бар. Соборға қызмет еткендердің қатарында 1-барон Вести және оның інісі сэр Эдмунд Вести, сондай-ақ Фредерик Рэдклифф жатыр. Собордың қоңырауларын сыйлаған Томас Бартлетттің күлі қоңырау бөлмесіндегі табытқа қойылған. Виктория кресімен марапатталған сержант Артур Герберт Линдсей Ричардсон осы жерде жерленген, ол бұрыннан Сен-Джеймс зиратынан қайта жерленді.
Bishop Chavasse and Sir Giles Gilbert Scott are buried in the precinct of the cathedral, the former in Founder's Plot, and the latter at the west end of the site. Clergy buried within the cathedral include the bishops Albert David and David Sheppard. Among the benefactors whose remains are buried in the cathedral are The 1st Baron Vestey and his brother, Sir Edmund Vestey, and Frederick Radcliffe. The ashes of the donor of the cathedral bells, Thomas Bartlett, are interred in a casket in the ringing room. Victoria Cross recipient Sergeant Arthur Herbert Lindsay Richardson is buried here, having been re interred from the St. James Cemetery.