Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапондық дәстүрлі музыка. Миньё (民謡), Нихон миньё, жапон миньё немесе жапон халық музыкасы – дәстүрлі жапон музыкасының жанры.
Traditional Japanese music
Min'yō (民謡), Nihon min'yō, Japanese min'yō or Japanese folk music is a genre of traditional Japanese music.
Стильдер
Көптеген миньё жұмыс түрлерімен немесе нақты кәсіптермен байланысты және бастапқыда жұмыс кезінде немесе белгілі бір жұмыс үшін орындалған. Басқа миньёлар көңіл көтеру, биге сүйемелдеу немесе діни ғұрыптардың бір бөлігі ретінде таралған. Миньё Жапонияның әр аймағында өзгеше, әр аймақтың өзіне тән әндері мен стильдері бар. Хоккайдо аралының солтүстік бөлігіндегі айнұ халқы орындайтын әндер әдетте миньё санатына жатпайды. Ал оңтүстікте (әсіресе Окинавада) миньёның масштабтары, тілі және мәтіндік формалары бойынша ерекшеленетін дербес жанрлары да қалыптасқан.
Many min'yō are connected to forms of work or to specific trades and were originally sung between work or for specific jobs. Other min'yō function simply as entertainment, as dance accompaniment, or as a components of religious rituals. Min'yō are also distinct depending on the area of Japan, with each area boasting its own favorite songs and styles. The songs found in the far northern island of Hokkaidō and sung by the Ainu people are usually excluded from the category of min'yō. In the far south, (especially Okinawa) distinct genres of min'yō, differing in scale structure, language and textual forms, have developed as well.
Құралдар
Жапондық халық әндерінің көп бөлігі, еңбекпен байланысты болғандары, бастапқыда ғана орындалған, жеке немесе топтармен (гетерофониялық түрде). Кейбір әндерде АҚШ-тың оңтүстік афроамерикалық музыкасында жиі кездесетін "сұрақ-жауап" үлгісіндегі ән айту да бар. Бірақ Эдо дәуірінде, және кейде одан кейін де, миньё әуендеріне шамисен, шакухачи және/немесе шинобуе қосымшалары енгізілді. Миньёға ілеспе беруде соққылы аспаптар, әсіресе барабандар жиі қолданылады, әсіресе бұл әндер билерде немесе діни обрядтарда пайдаланғанда. Осы ілеспелердің кейбіреуі өздігінен дамып, Цугару джамисен сияқты жеке аспаптық жанрларды тудырды. Энка және көптеген басқа да танымал жанрлардың да түбі миньёда.
Most Japanese folk songs related to work were originally sung unaccompanied, either solo, or by groups (heterophonically). Some songs exhibit the same sort of "call and response" chant often seen in the Southern Black music of the United States. During the Edo period, however, and sometimes later as well, accompaniment on shamisen, shakuhachi and/or shinobue was added to min'yō melodies. Percussion instruments, especially drums, are also often featured in min'yō accompaniment, especially when such songs are used in dances or religious ceremonies. Some of these accompaniments, in turn, have become independent, spawning solo instrumental genres such as Tsugaru jamisen. Enka and many other popular genres are also rooted in min'yō.
Қазіргі Жапонияда
ХХ ғасырда көптеген әндер өзгертілді, олар өте виртуоздық әуендерге айналды, оларды орындау үшін көп уақыт пен күш-жігер қажет. Шындығында, миньё қазіргі таңда өнер музыкасының бір түріне айналды, көбінесе кәсіби ұстаздармен оқытылады, олар үздік студенттеріне лицензиялар мен кәсіби атаулар беруі мүмкін. Алайда, мұндай мамандардың "сахналық миньёсынан" айырмашылығы, әндердің дәстүрлі нысанда сақталуына көмектесу үшін жүздеген "сақтау қоғамдары" (хозонкай) құрылды. Осылайша, жұмыс әндері әдетте сүйемелдемей орындалады, мүмкін, жұмыстың бастапқы қимылдарын еліктеп немесе сомдап жатқанда. Бұл қоғамдардың көпшілігі тек бір ғана жергілікті әнді "сақтайды". Сонымен қатар, ұлттық және жергілікті деңгейде жүздеген миньё байқаулары өткізіледі, көбінесе бір ән үшін ғана. Көптеген жапондықтар үшін миньё нақты немесе қиялданған туған жерлері мен отбасыларына деген ностальгияны оятады немесе оятады деп есептеледі; сондықтан жанрдың өкілдері мен жанкүйерлері арасында кең таралған мақал бар: "Халық әні – жүректің туған отаны" / "Миньё ва кокоро но фурусато". Миньё, дәстүрлі жапондық халық әні, жапондықтардың "фоку сонгю" деп атайтынынан, ағылшын тіліндегі "folk song" фразасынан ерекшеленеді. Бұл батыс үлгісіндегі әндер, көбінесе гитарамен сүйемелденіп, көбінесе жақында жазылған, Боб Дилан, Питер, Пол және Мэри сияқты әртістермен байланысты және 1960 жылдан бері Жапонияда танымал. Миньё мен фоку сонгю арасындағы байланыс өте аз.
During the 20th century many songs have been altered to become highly virtuosic melodies that can only be negotiated with much time and effort. Indeed, min'yō is now in effect a form of art music, often studied under professional teachers who may grant their leading students licenses and professional names. At the same time, in contrast to the "stage min'yō" of such professionals, many hundreds of "preservation societies" (hozonkai) have been established to help songs survive in their more traditional forms. Thus work songs may be sung unaccompanied, perhaps while imitating or enacting the original actions of the work. Most of these Preservation Societies "preserve" only one local song. There are also hundreds of min'yō contests, both national and local, again often for only one song. For many Japanese, min'yō evokes, or is said to evoke, a nostalgia for real or imagined home towns and family; hence the saying common among practitioners and fans of the genre: "Folk song is the heart's home town" / "Min'yō wa kokoro no furusato". Min'yō, traditional Japanese folk song, must be distinguished from what the Japanese call fōku songu, from the English phrase 'folk song'. These are Western style songs, often guitar accompanied and generally recently composed, of the type associated with Bob Dylan, Peter, Paul and Mary and the like, and popular in Japan since the 1960s. There is surprisingly little contact between these two worlds, min'yō and fōku songu.
Этимология
Миньё сөзі «халық, ел» (民) және «ән» (謡) сөздерінің бірігісінен құралған. Шығыс Азияда бұл сөз бесінші ғасырдан бері қытай деректерінде кездеседі. Жапонияда оның қолданылуы туралы алғашқы жазба 901 жылы табылған. Дегенмен, бұл сөз 1890 жылға дейін бір рет қана қолданылған. Сондықтан, миньё Мэйдзи қайта жаралуынан кейін, музыканың батыстық үлгіде дамуына байланысты, неміс тіліндегі Volkslied («халық әні») сөзінің тікелей аудармасы саналады. Миньё Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін кеңінен қолданылған «рио» сөзін ығыстырды, ол «жергілікті халық әндері» деген мағынаны білдіреді. Жапондық дәстүрлі атаулардың ішінде осыған ұқсас жанрды білдіретін «инака буши» («ел әні»), «инака бури» («ел күйі»), «хина ута» («ауыл әні») және тағы да басқалары бар, бірақ мұндай әндерді орындаған көптеген адамдар оларды жай ғана «ута» (ән) деп атаған. 1970 жылдары Жапония Мәдениет министрлігі жапон халық музыкасын зерттеу жоспарын жасады, нәтижесінде «Шұғыл түрде халық әндерін зерттеу» (Min'yō kinkyū chōsa) атты жинақ құрылды. Жобаға қаржыландыру префектуралық және ұлттық үкіметтер тарапынан жасалды. 1994 жылы жинақта 50 000-нан астам ән мен олардың нұсқалары тіркелді.
The word min'yō is a compound word of 'folk, the people' (民) and 'song' (謡). In East Asia, the word is found in Chinese sources since the fifth century. In Japan, the first record of its usage is found in 901 AD. However, the word had only one incidence until 1890. For that reason, min'yō is considered a calque of the German word Volkslied (folk song), after the Meiji Restoration followed by the Westernization of the music. Min'yō replaced the word, riyō, that was widely used before the Second World War and means 'songs of the local people'. Japanese traditional designations referring to more or less the same genre include inaka bushi ("country song") inaka buri ("country tune"), hina uta ("rural song") and the like, but for most of the people who sang such songs they were simply uta (song). In the 1970s, the Ministry of Culture of Japan planned a survey of Japanese folk music that results in the collection called "Emergency Folk Song Survey" (Min'yō kinkyū chōsa). The project was funded by prefectural and national levels of government. In 1994, the collection had been recorded more than 50 000 songs and variants.