Кіріспе
Парагвайлық футболшы (1915-1977) Арсений Пастор Эрико Мартинес (30 наурыз 1915 23 шілде 1977) - Парагвайлық футболшы шабуылшысы. Ол Аргентина бірінші дивизионында 295 голмен ең көп гол соққан ойыншы. Бұрын Эриконың рекорды 293 гол екендігі расталған болатын, ол рекордты Анхель Лабрунамен бөлісті. Эриконың Primera División карьерасындағы барлық голдары Independiente клубында соғылған. Эрико сонымен қатар барлық уақыттағы ең үздік парагвайлық футболшы деп саналады және кейбіреулер үшін тарихтағы ең үздік ойыншы, соның ішінде Альфредо Ди Стефано. Техникасы, аяқтауы және әуелік қабілетімен танымал шабуылшы Эрико 1930-жылдардың ең үздік ойыншыларының бірі және Аргентина лигасында ойнаған ең үздік ойыншылардың бірі болып саналды.
Arsenio Pastor Erico Martínez (30 March 1915 – 23 July 1977) was a Paraguayan football striker. He is the all time highest goalscorer in the Argentine first division with 295 goals. Previously it had been affirmed that Erico's record was 293 goals, sharing the record with Ángel Labruna. All the goals in Erico's career in Primera División were scored playing for Independiente. Erico is also considered the best Paraguayan footballer of all time and for some is the best player in history, including Alfredo Di Stéfano. A striker noted for his technique, finishing and aerial ability, Erico was regarded one of the finest players of the 1930s and one of greatest players to have played in the Argentinean league.
Ойыншы ретінде
Эрико Парагвайдың Асунсьон қаласында дүниеге келді. Ол Парагвайдың "Насьональ" клубында карьерасын бастап, 15 жасында клубтың негізгі құрамында дебют жасады. 1930 жылдардың басында Эрико Чако соғысы үшін қаражат жинау мақсатында Аргентинаға гастрольдік сапарда болған Парагвай Қызыл Крестінің футбол командасының құрамында болды. Аталған сапардағы жолдастық ойындардағы сәтті өнер көрсетуінің арқасында Аргентинаның "Атлетико Индепендьенте" клубы оны өз қатарына қосты. Эрико 1936 жылғы 5 мамырда "Индепендьенте" сапында дебют жасап, "қызыл жейде" деген лақап атын неліктен алғанын көрсетті. 1938 жылғы ФИФА әлем чемпионаты алдында Эрикоға Аргентина ұлттық футбол құрамасы үшін ойнау үшін көп ақша ұсынылды, бірақ ол одан бас тартты, осылайша Аргентина халқының арасында туған еліне адалдығы үшін мақтауға ие болды. Бірақ көп ұзамай Эрико инфекция жұқтырып, ұзақ уақытқа жарысқа қатыса алмады. 1937 жылы ол аяғын сындырды. Сауыққаннан кейін Эрико талантын тағы да көрсетіп, "Индепендьенте" клубын 1938 және 1939 жылдары лига чемпионы титулына жеткізді. Кейін ол "Уракан" клубына өтіп, 1947 жылы 7 ойын ойнағаннан кейін карьерасын аяқтады.
Зейнетақыға шыққаннан кейін
Футболдан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Эрико Аргентинада тұруға шешім қабылдады, бірақ туған еліне жиі қайтып тұрды. Ол жаттықтырушылық мансабында қысқа ғана уақыт жұмыс істеді, футболшы ретінде мансабын бастаған "Национал" клубын басқарды. Сонымен қатар, ол "Сол де Америка" клубында да қысқа уақыт болды, онда 1957 жылы Парагвайдың бірінші лигасының күміс жүлдесін жеңіп алды. 1960 жылы Аурелия Бланкоға үйленді. Олардың балалары болмады. 1970 жылы Эрико Асунсьон қаласында (Парагвай) Аргентина және Парагвай ұлттық құрамалары арасындағы жолдастық кездесуде құрметпен еске алынды, "Эстадио Дефенсорес дель Чако" стадионы толық толды. 1977 жылы оның сол аяғы ампутацияланды, ал 23 шілдеде жүрек талмасынан көз жұмды. Оның қазасынан кейін бір күні өткен "Ривер" және "Индепендьенте" арасындағы матчта (Томас Адольфо Дуко сарайында) жанкүйерлер "Se siente, se siente, Erico está presente" ("Біз оны сезінеміз, Эрико бізбен бірге") әнін шырқап, оны құттықтады. Эрико Буэнос-Айрес маңындағы Морон зиратына жерленді. "Индепендьенте" клуб жасыл жерге берілген ақы мен салтанатты жерлеу рәсіміне кеткен шығындарды төледі.
Мұра
Эрико Аргентиналық футболшы Альфредо Ди Стефаноға әсер етті, ол оны әлемдегі ең үздік ойыншылардың бірі деп санайды. Бразилиялық шабуылшы Леонидас да Силва мен парагвайлық Дельфин Бенитес Касерес сияқты басқа да тұлғалар Эриконы тарихтағы ең үздік ойыншылардың бірі деп санайды. Аргентиналық шабуылшы Франсиско Варалло Эриконы биікке секіруі арқылы гол соғуда үздік бола алатын "феномен" ретінде еске алады. Club Nacional стадионы оның есімімен аталған, ал Парагвайдағы Defensores del Chaco стадионының және Авельянедадағы Libertadores de América стадионының бөлімдері де Арсенио Эриконың атын алып жүр. 1977 жылы 23 шілдеде қайтыс болды.