Виллемит – флуоресцентті мырыш силикат минералы (Zn2SiO4). Жасыл түсті, әдемі кристалдар түзеді. Мырыш кені ретінде қолданылады, 1829 ж. Бельгияда табылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Виллемит – мырыш силикаты минералы (Zn2SiO4) және мырыш кенінің шағын мөлшері. Ол қысқа толқынды ультракүлгін сәуледе жоғары флуоресценциялы (жасыл) болады. Күн жарығында әртүрлі түстерде, талшықты және алма-жасыл түсті асыл тастар түрінде кездеседі. Троостит – мырыштың бір бөлігінің марганецпен ішінара алмастырылған түрі, ол қатты қоңыр массаларда кездеседі. 1829 жылы Бельгиядағы Вьель-Монтань кенішінде табылды. Арман Левиге оның студенті үлгілерді көрсеткен. Леви оны Нидерландының Вильгельм I-нің құрметіне атады (кейде виллемит деп те жазылады). Троостит түрі голланд-американдық минералог Жерар Тросттың есімімен аталған.
Nesosilicate mineral
Willemite is a zinc silicate mineral (|Zn2SiO4) and a minor ore of zinc. It is highly fluorescent (green) under shortwave ultraviolet light. It occurs in a variety of colors in daylight, in fibrous masses and apple green gemmy masses. Troostite is a variant in which part of the zinc is partly replaced by manganese, it occurs in solid brown masses. It was discovered in 1829 in the Belgian Vieille Montagne mine. Armand Lévy was shown samples by a student at the university where he was teaching. Lévy named it after William I of the Netherlands
(it is occasionally spelled villemite). The troostite variety is named after Dutch American mineralogist Gerard Troost.
Пайда болуы
Виллемит әдетте бұрыннан бар сфалерит кендерінің өзгеруі ретінде қалыптасады және көбінесе әк таспен байланысты. Ол сондай-ақ мәрмәрде кездеседі және бұрынғы гемиморфиттің немесе смитсониттің метаморфизмінің нәтижесі болуы мүмкін. Кристаллдар ромбоэдрлік жазықтықтармен аяқталатын алты бұрышты призмалар түрінде болады: призма беттеріне және негізге параллель айқын жарылымдар бар. Дәнді және жарылымды массалар жиі кездеседі. Ол көптеген жерлерде кездеседі, бірақ Аризонадан және Нью-Джерсидегі Франклин және Стерлинг-Хилл кен орындарындағы цинк, темір, марганец кен орындарынан жақсы белгілі. Ол көбінесе қызыл цинкит (цинк оксиді) және франклинит ([Fe,Mn,Zn](Fe,Mn)₂O₄ – темірге бай цинк минералы, өткір қара изометриялық октаэдр кристалдары мен массалары түрінде кездеседі) сияқты минералдармен бірге табылады. Франклинит және цинкит флуоресцентті емес.
Willemite is usually formed as an alteration of previously existing sphalerite ore bodies, and is usually associated with limestone. It is also found in marble and may be the result of a metamorphism of earlier hemimorphite or smithsonite. Crystals have the form of hexagonal prisms terminated by rhombohedral planes: there are distinct cleavages parallel to the prism faces and to the base. Granular and cleavage masses are of more common occurrence. It occurs in many places, but is best known from Arizona and the zinc, iron, manganese deposits at Franklin and Sterling Hill Mines in New Jersey. It often occurs with red zincite (zinc oxide) and franklinite (|Fe,Mn,Zn)(Fe,Mn)2O4 (an iron rich zinc mineral occurring in sharp black isometric octahedral crystals and masses). Franklinite and zincite are not fluorescent.
Қолданылуы
Жасанды виллемит бірінші буынды флуоресценттік шамдардың люминофорларының негізі ретінде қолданылды. Марганец (II) қосылғанда, ол кең спектрлі ақ түсті сәулелендіруге ие болады. Кейбір түрлерінде мырыштың бір бөлігі бериллиймен алмастырылған. 1940 жылдары ол флюорапатит құрылымына негізделген екінші буынды галофосфорлармен көбінесе алмастырылды. Бұлар өз кезегінде үшінші буынды Трифосфорлармен ауыстырылды.
Artificial willemite was used as the basis of first generation fluorescent tube phosphors. Doped with manganese II, it fluoresces with a broad white emission band. Some versions had some of the zinc replaced with beryllium. In the 1940s it was largely replaced by the second generation halophosphors based on the fluorapatite structure. These, in turn have been replaced by the third generation TriPhosphors.