Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пиншот-Баллинджер даулары, сондай-ақ "Баллинджер ісі" деп белгілі, АҚШ үкіметіндегі орта буын лауазымдарындағы адамдар арасындағы федералдық үкіметтің жеке корпорацияларға су құқықтарын бақылауға рұқсат беруі керек пе, әлде оларды шектеуі керек пе деген пікір қақтығысы болды, осылайша жабайы табиғат капиталистік құмарлықтан қорғалатын болар еді. 1909-1910 жылдары дау президент Уильям Говард Тафт (Ричард Баллинджерді қолдаған) мен экс-президент Теодор Рузвельт (Гиффорд Пиншотты қолдаған) арасындағы күреске ұласты. Пиншот және оның жақтастары Баллинджерді өзінің бұрынғы клиентіне көмектесу және ірі бизнесті дамыту мақсатымен қылмыстық әрекеттер жасады деп айыптады. Баллинджер ақыры кінәсінен босатылды, бірақ кеңінен таралған бұл дау Республикалық партиядағы жарылысты күшейтті. 1912 жылы Тафт Республикалық партияны өз бақылауына алды, бірақ Рузвельт үшінші "Прогрессивтік" партияны құрды. Тафт пен Рузвельт 1912 жылғы үштік президенттік сайлауда жеңіліске ұшырады, ал демократ Вудро Вильсон жеңіске жетті. Рузвельттің жақын досы Пиншот Ауыл шаруашылығы департаментіндегі АҚШ Орман шаруашылығы қызметінің бастығы болды. Ричард А. Баллинджер АҚШ-тың Ішкі істер министрі, дербес министрлік болды. Рузвельт 1908 жылы Тафтті өзінің негізгі саясатына толық сәйкес келетініне сенгендіктен, Ақ үйдің мұрагері етіп таңдады. Рузвельт 1909 жылдың басында елден кетіп, Тафтқа қарсы наразылық білдіретін көптеген хабарламалар алды. 1910 жылы ол өзінің шәкірті оған опасыздық жасады деп сеніп елге оралды. Бұл жанжал 1910-1914 жылдардағы ұлттық саяси бағыттарды және 20 ғасырдың басындағы табиғатты қорғау қозғалысын анықтауға көмектесті.
The Pinchot–Ballinger controversy, also known as the "Ballinger Affair", was a dispute between middle level officials in the U. S. government regarding whether or not the federal government should allow private corporations to control water rights, or instead cut them off so that the wilderness would be protected from capitalist greed. In 1909 1910 the dispute escalated to a battle between President William Howard Taft (who supported Richard Ballinger) and ex president Theodore Roosevelt (who supported Gifford Pinchot). Pinchot and his allies accused Balinger of criminal behavior to help an old client of his and thus promote big business. Ballinger was eventually exonerated but the highly publicized dispute escalated a growing split in the Republican Party. Taft took control of the Republican Party in 1912, but Roosevelt started a third "Progressive" party. Both Taft and Roosevelt were defeated in the three way 1912 presidential election, with Democrat Woodrow Wilson the winner. Pinchot, a close personal friend of Roosevelt, was Chief of the U. S. Forest Service in the Department of Agriculture. Richard A. Ballinger was U. S. Secretary of the Interior, a separate cabinet department. Roosevelt in 1908 selected Taft as his successor in the White House because he thought Taft fully agreed with his main policies. Roosevelt then left the country in early 1909. Roosevelt's friends flooded him with messages hostile to Taft, and Roosevelt returned in 1910 convinced that his protege had betrayed him. The feud helped to define national political alignments in 1910 1914, as well as the conservation movement in the early 20th century.
Баллинджердің тағайындалуы
1909 жылдың наурыз айында президент Уильям Говард Тафт өзінің әкімшілігін бастап, Теодор Рузвельттің ішкі істер министрі Джеймс Рудольф Гарфилдті Ричард А. Баллинджермен алмастырды. Баллинджер бұрын Сиэтл қаласының мэрі болған және Гарфилд министрлігі кезінде АҚШ Бас жер кеңсесінің (GLO) комиссары қызметін атқарған. Баллинджердің тағайындалуы табиғатты қорғаушыларға көңіл көшін қоздырды, олар Гарфилдтің орнына Баллинджерді тағайындауды Рузвельт әкімшілігінің табиғатты қорғау саясатынан жаңылғандық деп қабылдады. Қызметке келгеннен кейін бірнеше апта ішінде Баллинджер Гарфилдтің бірқатар саясатын кері қайтарып, 3 миллион акр (12 000 км²) жерді жеке меншікке берді.
In March 1909, President William Howard Taft began his administration by replacing Theodore Roosevelt's Secretary of the Interior, James Rudolph Garfield, with Richard A. Ballinger, a former Mayor of Seattle who had served as Commissioner of the United States General Land Office (GLO) under Secretary Garfield. Ballinger's appointment was a disappointment to conservationists, who interpreted the replacement of Garfield as a break with Roosevelt administration policies on conservationism. Within weeks of taking office, Ballinger reversed some of Garfield's policies, restoring 3 million acres (12,000 km²) to private use.
Пиншот пен Главистің айыптаулары
Гиффорд Пиншот 1898 жылы президент Уильям Маккинли тағайындауымен АҚШ Ауыл шаруашылығы департаментінің Орман шаруашылығы бөлімін басқарды, ал 1905 жылдан бастап АҚШ Орман қызметін басқарды, осы қызмет АҚШ Жер басқармасынан (GLO) орман қорын басқаруды қабылдағаннан кейін. 1909 жылы ол Баллинджердің келе жатқан президент Рузвельттің ірі бизнестің маңызды су көздерін бақылауына бөгет қою үшін жасаған соңғы әрекеттерін кері қайтаратынына көз жеткізді. Ол Баллинджердің «табиғатты қорғау қозғалысын тоқтатуға» ниеттенгенін айтты. 1909 жылдың тамызында Вашингтон штатының Спокан қаласында өткен Ұлттық суару конгресінің жылдық мәжілісінде сөйлеген сөзінде ол Баллинджерді су энергиясы мәселелерінде жеке трестермен біріккені үшін айыптады. Осы уақытта Портленд, Орегон штатындағы GLO бөлімшесінің бастығы Луис Главис күдік тудырды. Ол министр Баллинджердің Каннингем ісі бойынша тергеуді тоқтатуға жеке қаржылық мүдделі екеніне сенімді болды. Главис Пиншоттан қолдау сұрады, оның Чугач ұлттық орман қорына қатысты құқықтары Каннингемнің бірнеше талаптарын қамтыды. Главис Александр Шоудан, Овертон Прайстан және Пиншоттан қолдау алды, олар оған Тафтқа баяндама дайындауға көмектесті. Пиншот президент Тафт пен Главистің кездесуін ұйымдастырды. Пиншот пен Главис Тафтқа 50 беттік есеп ұсынды, онда Баллинджер Аляскадағы көмір кен орындарына қатысты тиісінше қызығушылық танытқаны үшін айыпталды. Главис (дәлелсіз) Баллинджердің Каннингемге қызмет барысында көмектескенін мәлімдеді. Главис Баллинджердің алдымен Жер басқармасының комиссары, содан кейін Ішкі істер министрі ретінде Кларенс Каннингхемнің көмір сатып алуына қатысты тергеуді тоқтатуға тырысқанын айтты. 1907 жылы Каннингхем Аляскадағы көмір кендерін дамыту үшін Морган-Гуггенхайм «Аляска синдикатымен» серіктестік құрды. GLO Главистің басшылығымен монополияға қарсы тергеу бастады. Баллинджер, сол кездегі GLO басшысы, Главистің қорытындыларын қабылдамады және оны тергеуден шеттетіп жіберді.
Gifford Pinchot had been appointed by President William McKinley to head the USDA Division of Forestry in 1898, and had run the U. S. Forest Service since it had taken over management of forest reserves from the United States General Land Office (GLO) in 1905. In 1909 he became convinced that Ballinger was reversing the last minute moves by outgoing President Roosevelt to block big business from gaining control of any major water sources. He said Ballinger intended to "stop the conservation movement". In August, 1909, speaking at the annual meeting of the National Irrigation Congress in Spokane, Washington, he accused Ballinger of siding with private trusts in his handling of water power issues. Meanwhile Louis Glavis,the chief of the Field Division of the GLO in Portland, Oregon, grew suspicious. He became convinced that Secretary Ballinger had a personal financial interest in obstructing an investigation of the Cunningham case. Glavis sought support from Pinchot, whose jurisdiction over the Chugach National Forest included several of the Cunningham claims. Glavis received a sympathetic response from Alexander Shaw, Overton Price and Pinchot, who helped him to prepare the presentation for Taft. Pinchot now arranged a meeting between President Taft and Glavis. Pinchot and Glavis presented Taft with a 50 page report accusing Ballinger of an improper interest in his handling of coal field claims in Alaska. Glavis claimed (without evidence) that Ballinger while in office helped Cunningham. Glavis said that Ballinger first as commissioner of the General Land Office, and then as Secretary of the Interior, had tried to stop investigations of coal claim purchases made by Clarence Cunningham. In 1907, Cunningham had partnered with the Morgan–Guggenheim "Alaska Syndicate" to develop coal interests in Alaska. The GLO had launched an anti trust investigation, headed by Glavis. Ballinger, then head of the GLO, rejected Glavis's findings and removed him from the investigation.
Жұмыстан босатулар, тергеулер және күшейіп келе жатқан даулар
Тафт қыркүйек айында Балинджерді ақтауға және Глависті бағынбаушылық үшін жұмыстан босатуға рұқсат беретін ашық хат жариялаудан бұрын бас прокурор Джордж Уикершаммен кеңесті. Сонымен қатар, Тафт Пиншотты жақындастыруға және өзінің әкімшілігінің табиғатты қорғауға бағытталған ұстанымын нығайтуға тырысты. Главис өзінің мәселесін баспасөзге жеткізді. Қараша айында Collier's Weekly журналы оның айыптауларын кеңінен баяндайтын мақала жариялады, мақаланың тақырыбы: «Балинджерді ақтау: Гуггенхаймдар Ішкі істер министрлігін басқара ма?» 1910 жылдың қаңтар айында Пиншот сенатор Джонатан П. Долливерге ашық хат жіберді, ол оны Конгресс протоколына оқыды. Пиншот Глависті «отансүйер» деп мақтады, Тафты ашық сынады және Баллинджердің іс-қимылдарының заңдылығын зерттеу үшін Конгресс тыңдауларын өткізуді сұрады. Пиншот дереу жұмыстан босатылды, бірақ қаңтардан мамырға дейін АҚШ Өкілдер палатасы Баллинджер ісі бойынша тыңдаулар өткізді. Баллинджер кез келген құқық бұзушылықтан босатылды, бірақ кейбір тараптардан ол жеке кәсіпкерлікті және табиғи ресурстарды пайдалануды табиғатты қорғаудан жоғары қойды деген айыптармен сынға ұшырады.
Taft consulted with Attorney General George Wickersham before issuing a public letter in September, exonerating Ballinger and authorizing the dismissal of Glavis on grounds of insubordination. At the same time, Taft tried to conciliate Pinchot and affirm his administration's pro conservation stance. Glavis took his case to the press. In November, Collier's Weekly published an article elaborating his allegations, entitled The Whitewashing of Ballinger: Are the Guggenheims in Charge of the Department of the Interior? In January 1910, Pinchot sent an open letter to Senator Jonathan P. Dolliver, who read it into the Congressional Record. Pinchot praised Glavis as a "patriot", openly rebuked Taft, and asked for Congressional hearings into the propriety of Ballinger's dealings. Pinchot was promptly fired, but from January to May, the United States House of Representatives held hearings on Ballinger. Ballinger was cleared of any wrongdoing, Nevertheless he was criticized from some quarters with the accusation that he favored private enterprise and the exploitation of natural resources over conservationism.
Салдарлар
Рузвельттің жақын досы Пиншоттың қызметтен босатылуы Республикалық партия ішіндегі көптеген прогрессивтерді наразылыққа итерді және Тафт пен Рузвельттің арасына қарым-қатынасты уландырып, 1912 жылғы президенттік сайлауда Республикалық партияның жарылуына әкелді. Бұл қақтығыс табиғатты қорғау қозғалысына ұзақ мерзімді әсер етті, себебі ол таптық күрес сияқты бұрыс түсініктерді таратып берді. Көптеген кәсіпкерлер табиғатты қорғау бағдарламаларын қолдағанмен, көптеген шаруалар мен жұмысшылар оларға қарсы болды. Бұдан әрі, Ішкі істер министрлігі, Ауыл шаруашылығы министрлігі және Армия инженерлік корпусының мақсаттарында үлкен үйлесім болды.
The firing of Pinchot, a close friend of Roosevelt, alienated many progressives within the Republican party and drove a wedge between Taft and Roosevelt himself, leading to the split of the Republican Party in the 1912 presidential election. The clash had a long term influence on the conservation movement because it spread misconceptions about a class warfare dimension. Contrary to the stereotype, many businessmen supported conservation programs and many farmers and workers opposed them. Furthermore there was a good deal of overlap in the goals of the Interior Department, the Department of Agriculture, and the Army Corps of Engineers.
Тергеу
Генри Ф. Прингл 1939 жылы Тафттың өмірбаянында Балинджерді кекшіл Рузвельт жақтастары мен олардың айыптамаларын күшейткен сары журналистиканың кінәсіз құрбаны ретінде бейнеледі: мыңдаған беттік дәлелдерді қарастыру бейтарап оқырманды тек Балинджер фанатизм мен нашар журналистиканың салдарынан жасалған шабуылдың құрбаны болды деген қорытындыға әкеледі. Бірақ Пиншот, Главис, Хэпгуд [Коллиер журналынан], Салливан [сол журналдан], Марсе Генри [Луисвилл курьерінен Генри Уоттерсон] және басқалары 1909 және 1910 жылдары Балинджерге қарсы сот шешімін шығарды, ал көптеген адамдар олардың әділ айтқанына сенді. Франклин Рузвельт кезіндегі Ішкі істер министрі Гарольд Л. Айкс та Принглмен ұқсас пікірге келді. Айкс өзінің зерттеулерінің нәтижелерін The Saturday Evening Post журналында жариялады. Ресми тергеуден кейін оның қорытындылары 58 беттік есепке ұзартылды, онда Балинджердің кінәсіздігі дәлелденеді және Пиншот Балинджердің өлімінен кейін де оны аяусыз преслеген жарнамаға құмар адам ретінде сипатталады.
Henry F. Pringle, in his 1939 biography of Taft, portrayed Ballinger as an innocent victim of vindictive Roosevelt loyalists and of yellow journalism that gave their accusations velocity:An examination of thousands of pages of evidence can lead the impartial reader only to the conclusion that Ballinger was the victim of an attack fostered by fanaticism and nurtured by bad journalism. But Pinchot, Glavis, Hapgood [of Collier's Weekly], Sullivan [also of Collier's], Marse Henry [Henry Watterson of the Louisville Courier Journal] and the rest handed down their verdict against Ballinger in 1909 and 1910 and a large element of the public believed that they had spoken justly. Harold L. Ickes, Secretary of the Interior under Franklin Roosevelt, reached a conclusion similar to Pringle's. Ickes published a popular account of his findings in The Saturday Evening Post. After an official investigation, his findings were expanded to a 58 page report that asserts Ballinger's innocence and paints Pinchot as a vindictive publicity seeker who pitilessly pursued Ballinger even after Ballinger's death.
Негізгі дереккөздер
Смит, Фрэнк Э., ред. Табиғатты сақтау тарихы: Құжаттар жинағы. Жер және су, 1900-1970 жж. (Челси Хаус, 1971) 241–280 беттер.
Smith, Frank E. ed. Conservation in the United States: A documentary history: Land and Water 1900 1970 (Chelsea House, 1971) pp 241–280.