Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық суфражист, пацифист және жазушы (1864–1939)
British suffragist, pacifist and writer (1864–1939)
Хелена Мария Люси Суонвик Ч.Х. (туған аты Сикерт; 30 қаңтар 1864 – 16 қараша 1939) – британдық феминист және пацифист. Оның автобиографиясы «Мен жас болдым» (1935) Ұлыбританиядағы әйелдердің сайлау құқығы үшін болған бейбіт науқан және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде соғысқа қарсы күрес туралы, сондай-ақ зорлықсыздық туралы философиялық ой-толғамдарды қамтиды. Суонвиктің аты мен суреті, сонымен қатар әйелдердің сайлау құқығын қолдаған 58 басқа да әйелдің есімдері 2018 жылдың сәуір айында ашылған Лондонның Парламент алаңындағы Милисент Фосетт ескерткішінің тұғырына жазылған.
Helena Maria Lucy Swanwick CH (née Sickert; 30 January 1864 – 16 November 1939) was a British feminist and pacifist. Her autobiography, I Have Been Young (1935), gives a remarkable account of the non militant women's suffrage campaign in the UK and of anti war campaigning during the First World War, together with philosophical discussions of non violence. Swanwick's name and picture, along with 58 other women's suffrage supporters, are on the plinth of the statue of Millicent Fawcett in Parliament Square, London, unveiled in April 2018.
Ерте өмір және білім
Мюнхенде дүниеге келген Суонвик, Элеонора Луиза Генри мен даниялық суретші Освальд Сикерттің жалғыз қызы болды. Суонвиктің ағасы – суретші Уолтер Сикерт. Оның анасының шешесі ирланд бишісі болған, ол Кембридж университетінің Тринити колледжінің мүшесі, астроном Ричард Шипшенкстен жүкті болған. Джон Стюарт Миллдің 1869 жылғы «Әйелдердің бағыныштылығы» атты еңбегін оқығаннан кейін Суонвик феминист болып қалыптасты. Ол Кембридж университетінің Гиртон колледжінде білім алды, сосын 1885 жылы Вестфилд колледжінде психология пәнінен лекция оқуға тағайындалды. 1888 жылы Манчестер университетінің лекторы Фредерик Суонвикке тұрмысқа шықты.
Born in Munich, Swanwick was the only daughter of Eleanor Louisa Henry and the Danish painter Oswald Sickert. Swanwick's brother was the painter Walter Sickert. Her maternal grandmother was an Irish dancer who became pregnant by the astronomer Richard Sheepshanks, a Fellow of Trinity College, Cambridge. Reading John Stuart Mill's The Subjection of Women (1869) influenced Swanwick to become a feminist. She was educated at Girton College, Cambridge, then appointed lecturer in psychology at Westfield College in 1885. She married the Manchester University lecturer Frederick Swanwick in 1888.
Мансап
Сванвик журналист ретінде жұмыс істеді, бастапқыда С. П. Скоттың қолдауында болып, «Манчестер Гардиан» газеті үшін мақалалар жазды. 1906 жылы ол зорлық-зомбылықты жолсыз көріп, әйелдердің сайлау құқығы үшін күрестегі ұлттық одаққа (NUWSS) әйелдердің әлеуметтік және саяси одағына (суфражеттер) қарағанда мүше болды. NUWSS ішінде тез танылып, 1909 жылдан 1912 жылға дейін оның апталық журналы «Ортақ себеп» редакторы қызметін атқарды. Пацифист көзқарастарына қарамастан, ол 1910 жылғы қарашада «Манчестер Гардиан» газетіне NUWSS атынан Даунинг-стрит шайқасында тұтқындалған суфражеттерді қорғап хат жолдады. Суфражеттердің зорлық-зомбылығына қайғырғанмен, ол премьер-министр Х. Х. Асквиттің әйелдердің сайлау құқығы мәселесіндегі «жалған уәделеріне» кінә тақты және оны «жалтарудың шебері» деп атады. Ол 1915 жылға дейін NUWSS атқару комитетінде қызмет етті. Сонымен қатар ол Лейборист партиясының мүшесі болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Сванвик келісім арқылы бейбітшілік орнату үшін үгіт көтерді. 1914 жылдан бастап ол Демократиялық бақылау одағында белсенділік танытты. 1915 жылы Кэтрин Маршалл және Агнес Мод Ройден сияқты басқа да көрнекті суфражистермен бірге ол Гаагада өткен Халықаралық әйелдер конгресіне делегаттарды жіберуден бас тартқандықтан NUWSS-тен кетті. Ол Бейбітшілік және бостандық үшін әйелдердің халықаралық лигасының негісқалаушыларының бірі болды. Г. К. Честертон оның пацифизмін 1916 жылғы 2 қыркүйектегі «Иллюстрацияланған Лондон жаңалықтары» басылымында сынға алды: «Сванвик ханым жақында жауапты пруссиялықтарға ешқандай жаза бермеу керек екенін мәлімдеді. Ол бұл шешімін оларға бүкіл әлемді жаулап алу уәдесі берілгенімен түсіндірді, бірақ олар оны иеленген жоқ. Оның пікірінше, бұл жеткілікті жаза болар еді. Егер мен пацифистік үгілді ынталандыратын топқа олардың қазынасын тонаған немесе ұсақ-түйек ақшаларын ұрлаған адам ақшаны алмаудан басқа жазаға тартылмауы керек деп ұсынсам, олар мені анархистпін бе деп сұрайтын еді».
Swanwick worked as a journalist, initially as a sort of protégée of C. P. Scott, and wrote articles for the Manchester Guardian. In 1906 she joined the National Union of Women's Suffrage Societies (NUWSS) in preference to the Women's Social and Political Union (the suffragettes), because of her belief in non violence. Quickly becoming prominent within the NUWSS, she served as editor of its weekly journal, The Common Cause, from 1909 to 1912. Despite her pacifist views, she wrote to the Manchester Guardian in November 1910, on behalf of the NUWSS, in defence of the suffragettes arrested during the Battle of Downing Street. While regretting the suffragettes' violence, she blamed the confrontation on Prime Minister H. H. Asquith's "continual evasions" on the matter of women's suffrage, calling him a "past master in evasion". She remained on the NUWSS Executive until 1915. She was also a member of the Labour Party. On the outbreak of World War I, Swanwick began campaigning for a negotiated peace. From 1914 she was active in the Union of Democratic Control. In 1915, together with such other prominent suffragists as Catherine Marshall and Agnes Maude Royden, she resigned from the NUWSS over its refusal to send delegates to the International Women's Congress at the Hague. She was one of the founding members of the Women's International League for Peace and Freedom. G. K. Chesterton criticised her pacifism in the 2 September 1916 issue of Illustrated London News: "Mrs. Swanwick has recently declared that there must be no punishment for the responsible Prussian. She puts it specifically on the ground that they were promised, or promised themselves, the conquest of the whole world; and they have not got it. This, she says, will be punishment enough. If I were to propose, to the group which is supposed to inspire the Pacifist propaganda, that a man who burgled their strong boxes or pilfered their petty cash should suffer no punishment beyond failing to get the money, they would very logically ask me if I was an Anarchist."
Соғыстан кейінгі еңбек және өлім
Соғыстан кейін ол интернационалистік көзқарастарын сақтап, Версаль келісімінің жазалау шарттарына қарсы шықты және Ұлттар Лигасында Ұлыбританияның ауыстырушы делегаты болып қызмет етті. 1931 жылғы Жаңа жылдық наградалар бойынша Ұлықтаушылар орденіне тағайындалған ол, 1930 жылдары фашистік зорлық-зомбылыққа дайындық көзқарасының күшеюінен көңілі түсіп, күйеуінің 1934 жылы қайтысынан кейін депрессиясы одан да тереңдеді. 1939 жылғы қарашада, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, ол Беркширдегі Мейденхед қаласындағы үйінде верналдың көп мөлшерін ішіп, өз-өзіне қол жұмсады.
After the war she maintained her internationalist views, opposing the punitive terms of the Treaty of Versailles and serving as the United Kingdom substitute delegate to the League of Nations. Appointed to the Order of the Companions of Honour in the New Years' Honours of 1931, she became increasingly depressed throughout the 1930s by the growing attitude of preparedness towards fascist violence, a depression that deepened after the death of her husband in 1934. In November 1939, following the outbreak of the Second World War, she committed suicide with an overdose of veronal at her home in Maidenhead, Berkshire.