Силвия Пэнкхёрст басқарған жұмысшы әлеуметтік федерациясының тарихы
Workers' Socialist Federation
Жұмысшы социалистік федерациясы – Сильвия Пэнкхерст басқарған Ұлыбританиядағы социалистік партия. Әйелдер құқығынан коммунизмге дейін өзгерген саяси күш.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жұмысшылар социалистік федерациясы – Ұлыбританияда Сильвия Панкхерст басқарған социалистік саяси партия. Әртүрлі атаулармен ол саясатын кеңейтіп, әйелдердің сайлау құқығынан бастап, ақырында солшыл коммунистік ұйымға айналды.
The Workers' Socialist Federation was a socialist political party in the United Kingdom, led by Sylvia Pankhurst. Under many different names, it gradually broadened its politics from a focus on women's suffrage to eventually become a left communist grouping.
WSPU Шығыс Лондон федерациясы
Ол Шығыс Лондондағы Әйелдер әлеуметтік және саяси одағының федерациясы (WSPU, көбінесе суфражистер деп аталады) ретінде бастау алды. Шығыс Лондон федерациясы 1893 жылы доктор Ричард Панкхерст және оның әйелі Эмелин Панкхерст құрған, және ол Джордж Лансбери сияқты ер адамдарды да қабылдағандықтан, аналық ұйымынан демократиялық болып ерекшеленді. Осы кезде Сильвия WSPU-ның таңдаған жолымен көп келіспеушіліктерге тап болды. Ол Лондонның Шығыс бөлігіндегі жұмысшы табының арасындағы Тәуелсіз Еңбек партиясымен үйлесетін, әйелдердің сайлау құқығынан гөрі кең мәселелерді шешетін, анық социалистік ұйымды құруды қалады. Ол сондай-ақ жеке мүліктің бұзылуына емес, жұмысшылардың ұжымдық әрекеттеріне назар аударуды қалады.
It originated as the East London Federation of the Women's Social and Political Union (WSPU, better known as the Suffragettes). The East London Federation was founded by Dr Richard Pankhurst and his wife Emmeline Pankhurst in 1893, and differed from its parent organisation in being democratic and including men, such as George Lansbury. By this point, Sylvia had many disagreements with the route the WSPU was taking. She wanted an explicitly socialist organisation tackling wider issues than women's suffrage, aligned with the Independent Labour Party, based among working class people in the East End of London. She also wanted to focus on collective workers' action, not individual attacks on property.
Шығыс Лондон суфражиттер федерациясы
Осы және басқа да, жеке мәселелерді қоса алғанда, Сильвияның Шығыс Лондон федерациясымен бірге WSPU-дан қуылғандығына себеп болды. 1914 жылдың басында олар өздерін Шығыс Лондон суфражисткалар федерациясы (ELFS) деп атады және «Әйелдердің Дредноуты» газетін жариялады. Алғашқыда топ барлық адамға сайлау құқығын қамтамасыз ету үшін үгіт жүргізді және Кир Хардидің көмегімен парламентарийлер арасында агитация жасады. Бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, олар Циммервальд конференциясының позициясын қолдап, соғысқа қатысуға қарсы шыға бастады. Бұл көзқарас бастапқыда топтың қолдауын жоғалтты, бірақ олар Шығыс аймағындағы қиын жағдайды жеңілдету үшін жұмыс істей бастады. ELFS арзан бағада тамақтанатын мейрамханалар желісін құрды, сондай-ақ өздері ойыншық фабрикасын, тегін медициналық пунктті және Монтессори балабақшасын ашты. Олар сонымен қатар жесірлерге зейнетақы және тәуелділерге жәрдемақы беруді талап етті.
These and other differences, including personal ones, led to Sylvia's expulsion, along with the East London Federation, from the WSPU. In early 1914, they renamed themselves the East London Federation of Suffragettes (ELFS) and launched a newspaper, the Women's Dreadnought. At first, the group campaigned for universal suffrage and agitated among parliamentarians, with the assistance of Keir Hardie. But with the outbreak of World War I, they began also to attack participation in the war, supporting the positions of the Zimmerwald Conference. This view initially lost the group support, but they began work to ameliorate suffering in the East End. The ELFS got a chain of cost price restaurants set up, and itself set up a toy factory, free clinic and Montessori nursery. They also agitated for widow's pensions and dependent's allowances.
Жұмысшылардың сайлау федерациясы
Халық пікірі соғысқа қарсы бұрғаннан кейін, бұл топ жаңа қолдауға ие болды және газетінің таралымы артты. Өзінің кеңейтілген саяси ұстанымдарын көрсете алу үшін 1916 жылғы наурыз айында өзін Жұмысшылардың сайлау құқығы федерациясы (WSF) деп атады. Сол сияқты, 1917 жылғы шілдеде газеттің аты "Workers' Dreadnought" деп өзгертілді. 1917 жылдың басынан бастап, жаңа мақсатты қабылдады: "Толық жасқа келген әрбір әйел мен еркекке дауыс беру құқығын, яғни Адамдық сайлау құқығын қамтамасыз ету және халық үшін әлеуметтік және экономикалық бостандыққа қол жеткізу". WSF 1916 жылғы Ирландия көтерілісін қолдады және жалпыға бірдей сайлау құқығы үшін күресін жалғастыра отырып, әлеуметтік әл-ауқатты жақсартудың басты жақтаушысы болды. Сондықтан, ол Франчайз заң жобасына қарсы болды, ол соңында Ұлыбританиядағы әйелдерге жалпы сайлауда дауыс беруге мүмкіндік берді, бірақ әйелдерге қойылған шектеулер ерлерге қарағанда әлдеқайда қатаң болды. Өзгеріп келе жатқан ұстанымына қарамастан, партия 1917 жылдың көп бөлігінде жалпыға бірдей сайлау құқығы мен Бірінші дүниежүзілік соғысты тоқтату үшін үгіт жүргізуге баса назар аударды. Ол Ресейдегі Ақпан революциясын, негізінен, жалпыға бірдей сайлау құқығымен сайланатын Құрылтай жиналысын құрып, Ресейді соғыстан шығаратынына үмітпен қарсы алды. Айлар өте келе, WSF "Workers' Dreadnought" газетінде Петроград Кеңесі мен Ресей Уақытша үкіметі арасында биліктің екіұшты жағдайының туындағанын байқады және әртүрлі социалистік фракциялардың көзқарастарын талдағаннан кейін большевиктермен одақтасуға шешім қабылдады. Партия 1917 жылғы Қазан революциясын ынтамен қолдады, бұл олардың жалпыға бірдей сайлау құқығын қолдаудан парламентаризмге қарсылыққа ұстанымын өзгертуіне түрткіс болды. 1918 жылғы қаңтарда Ресейдегі жаңа большевик үкіметі Ассамблеяны таратып жібергенде, бұл топ оның орнына Бүкілресейлік Кеңестер съезінің келуін құптады және кеңестер үкіметтің ең демократиялық нысаны екенін мәлімдеді. WSF Ресейдің соғыстан шығуын күтіп, Брест-Литовск келісімін бейбітшілікке қадам ретінде қабылдады. Осы кезеңде WSF "Ресейге қол тигізбеңіз" деген ұранмен Ресей Азамат соғысына Жекелеген елдердің араласуына қарсы науқандар жүргізді. WSF британ үкіметінен Кеңес Ресейімен бейбітшілік туралы келіссөздер жүргізуді талап етті, жұмысшы қозғалысын Кеңес үкіметін қолдауға шақырды және соңында жұмысшыларды араласуды тоқтатуға мәжбүрлейтін жалпы ереуілге шақырды. 1918 жылғы сәуірде шыққан "Workers' Dreadnought" журналында Панкхерст Ресейдегі Кеңес үкіметін қолдаудың ең тиімді жолы – Ұлыбританияда жұмысшылар кеңестерін құру екенін айтты, ал кейіннен Ресей революциясының сақталуы үшін әлемдік капитализмді құлату үшін әлемдік революция қажет екенін мәлімдеді.
As public opinion turned against the war, the group gained new support, and its newspaper increased its circulation. To reflect its now broader political positions, in March 1916 it renamed itself the Workers' Suffrage Federation (WSF). Similarly, in July 1917, the newspaper was renamed the Workers' Dreadnought. From the start of 1917, it adopted a new aim: "to secure Human Suffrage, namely, a Vote, for every Woman and Man of full age, and to win Social and Economic Freedom for the People". The WSF supported the 1916 Irish Rising and became a leading proponent of improved social welfare while continuing agitation for a universal franchise. As such, it opposed the Franchise Bill which ultimately gave women in Britain the vote in general elections as the restrictions on women voting were much stricter than those on men. Despite its evolving position, during much of 1917, the party remained focused on campaigning for universal suffrage and an end to World War I. It welcomed the February Revolution in Russia, largely on the basis that it would establish a Constituent Assembly elected by universal suffrage and withdraw Russia from the war. As the months went by, the WSF noted in Workers' Dreadnought that a situation of dual power had broken out between the Petrograd Soviet and the Russian Provisional Government, and upon analyzing the attitudes of the various socialist faction, decided to align with the Bolsheviks. The party then enthusiastically supported the October Revolution of 1917, which acted as a catalyst that changed their position from supporting universal suffrage towards anti parliamentarism. When, in January 1918, the new Bolshevik government in Russia dissolved the Assembly, the group now welcomed its replacement by the All Russian Congress of Soviets and now argued that Soviets were the most democratic form of government. The WSF also looked forward to the Russian withdrawal from the war, welcoming the Treaty of Brest Litovsk as a step towards peace. During this period, the WSF led campaigns against the Allied intervention in the Russian Civil War, with the slogan "Hands off Russia". The WSF demanded that the British government negotiate peace with Soviet Russia, urged the labour movement to take action in support of the Soviet government, and eventually called on workers' to launch a general strike that would force an end to the intervention. In the April 1918 issue of Workers' Dreadnought, Pankhurst argued that the most effective way to aid the Soviet government in Russia would be to establish workers' councils in Britain, and later insisted that a world revolution would be needed to overthrow global capitalism in order for the Russian Revolution to survive.
Жұмысшылардың социалистік федерациясы
WSF-тің кеңес жүйесін қолдауы, оларды парламенттік жүйе арқылы социализм құру мүмкіндігіне күмән келтіріп, тек Кеңестер ғана әлеуметтік революцияның "бағыттап, үйлестіретін механизмін" құра алады деген тұжырымға әкелді. 1918 жылғы мамыр айында партия конференциясы парламентаризмге наразылық білдіре отырып, ұйымды қайта атауға келісті, енді ол Жұмысшы Социалистік Федерациясы деп аталды. Алайда, парламентаризмге қатысты олардың көзқарастары өзгеріс үстінде болды және бұл мәселеде ішкі келіспеушіліктер болды. 1918 жылғы Ұлыбританиядағы жалпы сайлауға дайындық жүріп жатқанда, WSF сайлауда кандидаттар тікелей қоймайтынын мәлімдеді, ал Панкхерст өзі Шеффилд Халлам сайлау округінен кандидат болудан бас тартты, бірақ Парламентке басқа социалистік кандидаттарды қолдауға әлі де дайын болды. Ұйым сайлауда Социалистік Еңбек партиясының (СЛП) үш кандидатты, сондай-ақ тәуелсіз социалистер Дэвид Кирквуд пен Джон Маклинды қолдады және жеке мүшелеріне Еңбек партиясы кандидаттары үшін үгіт жүргізуге рұқсат берді. 1919 жылдың наурызына қарай WSF парламентке қарсы қатаң позицияға көшті, Панкхерст социалистердің "парламенттік жүйені жалғастыруы" мен "Совет үлгісіндегі индустриалдық республика құруы" арасында таңдау жасауы керектігін айтты. 1919 жылғы маусымда партия конференциясы болашақтағы барлық сайлауларды елемеу және үшінші Интернационалдың кеңесіне сәйкес, бірыңғай коммунистік партия құру мақсатында басқа социалистік топтармен келіссөздер бастау туралы шешім қабылдады. Осының нәтижесінде ол айдың соңында Лондонда жиналыстар ұйымдастырды, онда WSF және Оңтүстік Уэльс Социалистік қоғамы (SWSS) сияқты парламентке қарсылар, сондай-ақ СЛП және Британдық Социалистік партиясы (BSP) сияқты "революциялық парламентаризмді" жақтаушылар қатысты. Панкхерст 1919 жылғы шілдеде Владимир Ленинге партияның сайлауға қатысуға қарсылығын қолдауын сұрап хат жазды, бірақ оның көңілі қалды, өйткені ол парламенттік әрекеттен бас тартудың қателік екенін айтты. Өз көзқарасын өзгертпегенмен, WSF бұл саясатты біріктіру келіссөздерін ілгерілету үмітімен маңыздылығын азайтты, бұл шешімді Коммунистер лигасының Роза Виткоп сынға алды. Ол сонымен қатар Лондон жұмысшылары комитетімен де жұмыс істей бастады. Парламенттік әрекет мәселесімен қатар, Лейборист партиясына қосылу мәселесі де біріктіру келіссөздерін қиындатты. 1920 жылдың наурыз айында WSF-тің атқару комитеті "Егер BSP Лейборист партиясынан шығудан бас тартса, онда біз Коммунистік партияны құруға кірісеміз" деп мәлімдеді. 1920 жылдың маусым айына қарай біріктіру келіссөздері барлық қатысушыларды толық қанағаттандыра алмайтыны белгілі болды, өйткені олар парламенттік әрекет мәселелері бойынша немесе жаңа коммунистік партияның Лейборист партиясына қосылуға тырысуы керек пе, жоқ па деген мәселеде келісе алмады. Коммунистік бірлік конвенциясынан озып кету үшін, олар парламентаризм мен мүшелікті жақтаған "оң қанаттың" басым болады деп сенді, сондықтан WSF парламентаризмге және мүшелікке қарсы болған барлық "сол қанатты коммунистерді" шақырып, "Төтенше конференцияны" ұйымдастырды.
The WSF's support for the soviet system led them to doubt the possibility of establishing socialism through a parliamentary system, increasingly arguing that only the Soviets could form the "guiding and co ordinating machinery" of the social revolution. In May 1918, the party's conference agreed to again rename the group, now as the Workers' Socialist Federation, reflecting its growing opposition to Parliamentarism. However, their views on parliamentarism remained in a state of transition, with substantial internal disagreement on the issue. As preparation for the 1918 United Kingdom general election was underway, the WSF stated that it would not stand candidates in the election, Pankhurst herself refusing to stand for the Sheffield Hallam constituency, but it remained willing to support other socialist candidates for Parliament. The group went on to support the Socialist Labour Party's (SLP) three candidates in the election, along with independent socialists David Kirkwood and John Maclean, and permitted individual members to campaign for Labour Party candidates. By March 1919, the WSF had moved to a hardline anti parliamentary position, with Pankhurst arguing socialists needed to choose between "perpetuating the Parliamentary system" or building up "an industrial republic on Soviet lines." At the party's conference in June 1919, it voted to ignore all future elections, and also to follow the advice of the Third International by opening discussions with other socialist groups with the aim of forming a single communist party. As a result, it organised meetings in London later in the month, which were attended both by anti parliamentarists such as the WSF and South Wales Socialist Society (SWSS), as well as by supporters of "Revolutionary Parliamentarism", including the SLP and British Socialist Party (BSP). Pankhurst wrote to Vladimir Lenin in July 1919, asking for his support for the party's opposition to standing in elections; but to her disappointment, he argued that renouncing parliamentary action would be a mistake. While not changing its views, the WSF accordingly deprioritised this policy in the hope of furthering the unity negotiations, a decision criticised by Rose Witcop of the Communist League. It also began working with the London Workers' Committee. Alongside the question of parliamentary action, the issue of affiliation to the Labour Party provided another roadblock to the unity negotiations. In March 1920, the WSF's executive committee declared that "if the BSP refuses to withdraw from the Labour Party, we get on with [the] formation of [a] Communist Party." By June 1920, it had become apparent that the unity negotiations would not satisfy all the participants, as they were unable to agree either on the issues of parliamentary action or whether the new communist party should attempt to affiliate to the Labour Party. In an attempt to get ahead of the Communist Unity Convention, which they believed would be dominated by those on the "right wing" that favored parliamentarism and affiliation, the WSF instead called an "Emergency Conference", inviting all the "left wing communists" which opposed parliamentarism and affiliation.
Коммунистік партия (Үшінші Интернационалдың британдық бөлімі)
Конференция 1920 жылдың маусым айында өтті, бірақ оған тек ВСФ мүшелері, кейбір жергілікті топтар және тәуелсіздер қатысты. Ол Коммунистік партияны (Үшінші Интернационалдың британдық бөлімі) (КП(BSTI)) құруға келісті және болашақ біріктіру жиналыстарын бойкот етуге дауыс берді. Керісінше, олар SLP-ді бірігуге қызықтыруға тырысты. Олар Ұлыбританияның Социалистік партиясымен және Халықаралық Социалистік Еңбек партиясының британдық бөлімімен пікірталас ашуды ұсынды, бірақ кейіннен бас тартып, бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Дегенмен, КП(BSTI) Шотландия Коммунистік Еңбек партиясына ықпал етті, ал Оңтүстік Уэльс және Батыс Англияның кішкентай Коммунистік партиясы олардың платформасында құрылды. БСП осы уақыт аралығында Ұлыбритания Коммунистік партиясын (CPGB) құрды. Ленин басқа коммунистерді жаңа партияға қосылуға шақырды, ал КП(BSTI) оның «Сол қанатты коммунизм: балалық ауру» еңбегінде қарастырылған топтардың бірі болды. «Workers Dreadnought» бұл памфлетке ашық сыни пікір білдіргенімен, Панкхерст Коминтерннің екінші съезіне қатысты, онда Ленин жеке Сильвияны оның наразылықтары біріккеннен гөрі маңызды емес екеніне көндірді және CPGB ішінде парламентке қарсы оппозицияны сақтау мүмкін екенін айтты. Панкхерст ағылшын цех басқарушылары мен жұмысшылар комитетінің қозғалысын, Коммунистік Еңбек партиясын, Шотландия жұмысшылар комитетін және Глазго Коммунистік тобын шақырып конференция өткізді. Ол қыркүйек айында тұтқындалды, бірақ Вилли Галлахердің қолдауымен, Гей Олдредтің Глазго Коммунистік тобынан басқа барлық топтар 1921 жылдың қаңтар айында Ұлыбритания Коммунистік партиясымен бірігуге келісті. Біраз уақыттан кейін Панкхерстке «Workers’ Dreadnought» газетін партияның бақылауына беруді бұйырды, бірақ ол одан бас тартты. Атап айтқанда, ол Коммунистік партияның Поплар қорғаншылар кеңесінің мүшелерін кедейлерге арналған заң бойынша сыртқы көмекті қысқартуға келіскені үшін сынады, бұл 1921 жылдың қыркүйегінде CPGB-ден қуылғанының себебі ретінде көрсетілді. Демократиялық централизм қағидасы, жаңадан CPGB-ның басқару принципі ретінде қабылданғандықтан, оның тәртіпті бұзғанын көрсетеді, ал «Labour Monthly» Р. П. Датттың жеке органы ретінде жалғасты және тіпті субсидиялар алды.
The conference was held in June 1920 but was attended only by WSF members, some local groups and independents. It agreed to form the Communist Party (British Section of the Third International) (CP(BSTI)) and voted to boycott future unity meetings. Instead, it attempted to interest the SLP in a merger. They proposed opening discussions with the Socialist Party of Great Britain and the British Section of the International Socialist Labour Party, but then withdrew, leaving the exercise a failure. However, the CP(BSTI) did gain influence in the Scottish Communist Labour Party and the tiny Communist Party of South Wales and the West of England was formed on their platform. The BSP had meanwhile formed the Communist Party of Great Britain (CPGB). Lenin called on other communists to join the new party, and the CP(BSTI) was one of the groups covered in his work Left Wing Communism: An Infantile Disorder. Although Workers Dreadnaught was openly critical of this pamphlet, Pankhurst attended the Second Congress of the Comintern, where Lenin personally persuaded Sylvia that her objections were less important than unity, and that it would be possible to maintain an anti Parliamentary opposition within the CPGB. Pankhurst called a conference, inviting the English Shop Stewards' and Workers' Committee Movement, the Communist Labour Party, the Scottish Workers' Committee and the Glasgow Communist Group. She was arrested in September, but with the support of Willie Gallacher, all the groups at the conference bar Guy Aldred's Glasgow Communist Group agreed to merge with the Communist Party of Great Britain in January 1921. After a period, Pankhurst was instructed to place the Workers' Dreadnought under the control of the party, which she refused to do. In particular, she criticised the Communist Party members of the Poplar Board of Guardians for agreeing to reduce outdoor Poor Law relief, which was cited as the reason for her expulsion from the CPGB in September 1921. While the idea of democratic centralism, newly accepted as the governing principle for the CPGB, would seem to suggest that she was in breach of discipline, Labour Monthly continued as the personal organ of R. P. Dutt and even received subsidies.