Кіріспе
Американдық танымал ғылым жазушысы және медиа теоретигі Стивен Берлин Джонсон (6 маусым 1968 жылы туған) – американдық танымал ғылым жазушысы және медиа теоретигі.
Steven Berlin Johnson (born June 6, 1968) is an American popular science author and media theorist.
Білім
Стивен Вашингтон қаласында өсті, онда ол Сент-Олбанс мектебінде білім алды. Ол Браун университетінде бакалавр дәрежесін аяқтады, онда заманауи мәдениет және медиа факультетінің бөлігі болған семиотиканы оқыды. Ол сонымен қатар Колумбия университетінде ағылшын әдебиеті бойынша магистратураны бітірді.
Мансап
Джонсон он үш кітаптың авторы, көбінесе ғылым, технология және жеке тәжірибе қиылысында. Ол сондай-ақ үш ықпалды веб-сайтты бірлесіп құрды: онлайн журнал FEED-тің пионері, Webby сыйлығын жеңіп алған Plastic қоғамдық сайты.com және сырттағы гиперлокалды медиа сайты outside.in. Wired журналының редакторы, ол The New York Times, The Wall Street Journal, The Financial Times және көптеген басқа да мерзімді басылымдарға тұрақты түрде жазады. Джонсон сонымен қатар Medium, Atavist, Meetup.com, Betaworks және Patch.com сияқты бірқатар интернетке байланысты компаниялардың кеңесші кеңестерінде қызмет етеді. Ол ең көп сатылған «Барлығы жаман – сізге жақсы: бүгінгі танымал мәдениет бізді қалай ақылды етеді» (2005) кітабының авторы, онда соңғы үш онжылдықта теледрамалар мен бейне ойындар сияқты танымал мәдениет артефакттары күрделене түскенін және жоғары деңгейдегі ойлау дағдыларын дамытуға көмектескенін айтады. Оның «Жақсы идеялар қайдан келеді» атты кітабында жалғыз генийдің шабыт сәтін бастан кешіруі туралы кең таралған әңгімеге қарсы пікірлер келтіріледі. Джонсон инновациялық ойлаудың баяу, біртіндеп және өте желілі процесс екенін, онда «келесі ұғымдар» басқа салалар мен ойшылдардан алынған көрінеу байланыссыз идеялар мен қиындықтарға ұшырасу арқылы дамытылып, аяқталады деп санайды. Ол тарихи тұрғыдан жоғары инновациямен байланысты орта мен жағдайларды зерттеу арқылы анықтаған тақырыптарды тізімдейді. Оның пікірінше, олар теориялық тұрғыдан мағыналы, өйткені олар «жақын мүмкіндікті» тиімді зерттеуге бейім, Стюарт Кауффманның (Джонсон сілтеме жасайды) идеясы, ол бірден қол жетімді түсініктер мен шешімдерді біріктіруден жасалатын инновациялар кеңістігін білдіреді. Оның «Болашақ кемелді: желілік дәуірдегі прогресс туралы іс» атты кітабы 2012 жылдың қыркүйек айында жарық көрді. 2013 жылдың тамызында PBS Джонсонның инновация тарихына арналған жаңа алты бөлімдік серияның жүргізушісі және бірлескен авторы болатынын жариялады, «Қалай жеттік» сериясы 2014 жылдың күзінде PBS және BBC Two арналарында көрсетілуге жоспарланған. 2018 жылдың мамырынан бастап Джонсон Wondery жасаған «Америкалық инновациялар» подкастын жүргізеді. Джонсон Дэвид Олусогамен бірге PBS/Nutopia 4 бөлімдік «Extra Life: A Short History of Living Longer» сериясының бірлескен жүргізушісі, оның премьерасы 2021 жылдың 11 мамырында болды. Бір сағаттық эпизодтарға «Вакциналар», «Деректер», «Дәрі-дәрмек» және «Мінез-құлық» кіреді. A.V. Club «Сізге жақсы нәрсе – жаман нәрсе: бүгінгі танымал мәдениет бізді қалай ақылды етеді» кітабына шолу жазып, «Бұл өте егжей-тегжейлі, тізімдермен және шешімдерге әсер ететін контингенциялардың графиктерімен карталанған жақсы аргумент. Бірақ оның қаншалықты қажетті екендігі күмәнді, әсіресе «Барлық жамандық» өзінің сенімді тұжырымдарын қайталаумен ғана шектеледі» деді. Дэвид Куаммен «The Ghost Map» (2006) кітабына New York Times газетіне шолу жазып, «Бұл жерде керемет оқиға бар, медициналық ғылым тарихындағы маңызды эпизодтардың бірі, және Джонсон оны жақсы баяндайды. Оның кітабы – кішкентай фактілер мен үлкен идеялардың қорқынышты жинағы, ал баяндау бөлімдері ерекше күшті, оның атаулы және аты жоқ кейіпкерлеріне деген шынайы жанашырлықпен хабарландырылған, кейде ғана мақтанға және шағын стильдік қателіктерге ұшырайды» деді. Ол кітапты және Джонсонды «қызықты» және «ақылды» деп атады. Entertainment Weekly журналы «The Ghost Map» кітабына «А» бағасын беріп, «The Ghost Map» оқырманнан «сен демалысқа кетіп, қайтып келгенде көршілеріңнің 10 пайызының өлім арбаларымен көшеден жүзіп бара жатқанын көзге елестетуді сұрайды» деді. ХІХ ғасырдың ортасында Лондонда өмір сүргендер үшін холера осы апокалиптикалық көріністі қорқынышты шындыққа айналдырды. Джонсон Джон Сноу есімді анестезиолог/ғалым/детективтің аурудың қалай жұғатынын анықтау үшін жасаған батыл және ақыры сәтті әрекетін баяндайды. Ол мұны қорқынышты, ойландыратын әлемді жандандыратын тәсілмен жасайды, онда тез, бірақ өте жағымсыз өлім бір стакан судан ғана алыс болуы мүмкін». Автор Алекс Соожунг Ким Панг The Los Angeles Times газетінде 2010 жылы шыққан «Жақсы идеялар қайдан келеді?» кітабын «инновация мен идеялар туралы қатаң әлеуметтік, динамикалық және материалдық көзқарас» және «аң-таң болмастан, сұйық түрде жазылған, ойын-сауық және ақылды», «Ренессанс алхимиялық нұсқау» деп атады. Брюс Рамси The Seattle Times газетінде «Джонсон біздің өркениеттегі жаңа идеяларды іздеп, олардың пайда болған жерлерін түсіндіруге тырысады» деп жазды. Kirkus Reviews «Жақсы идеялар» басылымын «ескі тақырыпқа жаңа көзқарас әкелетін мықты том» деп атады және Джонсон туралы «Оның жұқпалы ынтасы және табанды көзқарасы шабыттандырып, көңіл көтереді» деді. The Sunday Telegraph «Барлық жақсы идеялар сияқты, бұл кітап бөліктерінен үлкен. Джонсон өз аргументін оның идеяларына тұлға мен тереңдік беретін оқиғалармен және мысалдармен жандыртады, оқылуын қызықты етеді».
Оливер Буркман «Future Perfect» кітабына шолу жазып, оны «нақты саяси рецепт емес, мүмкіндіктердің кең ауқымды эскизі деп сипаттады, және осылай оқылғанда, ол көбінесе шабыттандырады. Ең бастысы, бұл Силикон алқабы революциясының көптеген жетістіктері әлеуметтік әділет және қатысу демократиясына қарсы емес, үйлесімді болуы мүмкін деген ойды ойлау қызықты». Итан Гилсдорф, сондай-ақ «Future Perfect» кітабына шолу жазып, оны «қуатты және үмітпен толған кітап» және «ашық және тартымды прозамен» деп атады.
Марапаттар мен құрметтер
Джонсонның "Эмергенс: Құмыршалардың, милардың, қалалардың және бағдарламалық жасақтаманың байланысты өмірі" атты кітабы 2002 жылы журналистика саласындағы Хелен Бернштейн кітап сыйлығының финалисі атанды. Оның "Жақсы идеялар қайдан туады" кітабы 2010 жылғы 800CEORead сыйлығының ең жақсы бизнес кітабы номинациясының финалисі болды және The Economist журналы оны жылдың үздік кітаптарының бірі деп таныды. Оның "The Ghost Map" кітабы 2006 жылы Entertainment Weekly журналы бойынша он ең жақсы ғылыми-танымдық кітапқа кірді және сол жылы Ұлттық академиялардың коммуникация сыйлығында екінші орын алды. Оның кітаптары оннан астам тілге аударылған. Ол 2009 жылы Колумбия журналистика мектебінде Hearst жаңа медиа саласының тұрақты маманы болды, сондай-ақ бірнеше жыл бойы Нью-Йорк университетінің журналистика мектебінде тұрақты жазушы ретінде жұмыс істеді. Ол 2009 жылы TIME журналындағы "Твиттер біздің өмір салтымызды қалай өзгертеді" атты мақаласы үшін Newhouse School Mirror Award сыйлығын жеңіп алды. Ол The Colbert Report, The Charlie Rose Show, The Daily Show with Jon Stewart және The NewsHour with Jim Lehrer сияқты телеарналардың хабарларында пайда болды.
Жеке өмір
Вашингтон қаласында өсіп, 1986 жылы Сент-Олбанс мектебін бітірген Джонсон 1990 жылы Нью-Йорк қаласына көшіп келді және онда жиырма бір жыл өтті. Ол жеті жыл бойы Манхэттеннің Морнингсайд Хайтс ауданында, содан кейін бірінші ұлы туған Батыс ауданында тұрды. Джонсон 2001 жылдың 11 қыркүйегінде әйелімен бірге "ұлымыз ауруханадан үйге келген күні Гринвич көшесінен Егіз мұнаралардың құлауын көрдік. Екінші ұлымыз тууға жақын болғанда, Бруклинге көшіп кеттік" дейді. 2010 жылы журналист Оливер Бёркман "Жолдасы Алекса Робинсон және үш ұлымен Бруклинде тұратын Джонсон жылына 50-ге жуық лекция оқиды және көптеген маңызды мақалалар жазады, оның бәрін 42 жасқа дейін үлгерді. (Сөз сонда болғанда, ол Twitter-де 1.4 миллионнан астам ізбасарға ие)" деп жазды.
In 2010, interviewer Oliver Burkeman wrote that "Johnson, who lives with his wife Alexa Robinson and their three sons in Brooklyn gives around 50 lectures a year, and writes plenty of high profile opinion columns, all of which he has accomplished by the not exactly ancient age of 42. (While we're on the topic, he also has an enormous 1.4 million followers on Twitter )"
In a 2011 blog, he wrote that he and his family would be leaving New York "for a few years" as they would be "moving to Marin County, on the north side of the Golden Gate Bridge across the bay from San Francisco"—"a two year move: an adventure, not a life changer." Johnson talks about a near death experience in his 2004 book Mind Wide Open. He and his wife lived in "an apartment in a renovated old warehouse on the far west edge of downtown Manhattan," a home with "a massive eight foot high window looking out over the Hudson River" where they often enjoyed the view. On a June afternoon, they watched "an especially severe storm" approaching. Within minutes, the storm smashed the window, of which they were not directly in front during the crisis. He has written that he has some difficulty with visual encoding, "a trait that I seem to share with Aldous Huxley," whom Johnson quotes at greater length in Mind Wide Open than cited here: "I am and, for as long as I can remember, I have always been a poor visualizer. Words, even the pregnant words of poets, do not evoke pictures in my mind. No hypnagogic visions greet me on the verge of sleep. When I recall something, the memory does not present itself to me as a vividly seen event or object. By an effort of the will, I can evoke a not very vivid image of what happened yesterday afternoon "
2011 жылы жазған блогында Джонсон отбасымен бірге Нью-Йорктен "бірнеше жылға" кететінін, себебі олар "Сан-Франциско шығанағының ар жағындағы Голден Гейт көпірінің солтүстік жағындағы Марин округіне" көшіп бара жатқанын хабарлады – "екі жылдық көшу: өмірді өзгертетін емес, жаңа оқиға". Джонсон 2004 жылғы Mind Wide Open кітабында өлімге жақын болған тәжірибесі туралы айтады. Ол әйелімен бірге "Манхэттеннің батыс шетіндегі жаңартылған ескі қоймадағы пәтерде" тұрды. Бұл үйдің "8 фут биіктігі бар үлкен терезесі Гудзон өзеніне қарап тұрды" және олар көріністен жиі ләззат алатын. Бір маусым күні олар "өте қауісті дауылдың" жақындап келе жатқанын көрді. Бірнеше минуттан кейін дауыл терезелерді қиратты, бірақ олар дағдарыс кезінде тікелей қауіпке ұшырамады. Ол визуалды ақпаратты қабылдауда қиындықтар бар екенін жазды, "бұл қасиетті Олдос Хакслимен де бөлісетінім сияқты", Джонсон Mind Wide Open кітабында одан да ұзақ цитата келтіреді: "Мен есімде болғаннан бері нашар визуализатор болдым. Сөздер, тіпті ақындардың терең мағыналы сөздері де менің ойымда суреттер тудырмайды. Ұйқыға кетер алдында маған ешқандай гипноздық көріністер келмейді. Бір нәрсені еске түсіргенде, ол маған айқын оқиға немесе зат ретінде елестемейді. Менің қалауыммен, кеше түстен кейін болған оқиғаның шамалы ғана анық суретін көзге келтіре аламын".
In 2010, interviewer Oliver Burkeman wrote that "Johnson, who lives with his wife Alexa Robinson and their three sons in Brooklyn gives around 50 lectures a year, and writes plenty of high profile opinion columns, all of which he has accomplished by the not exactly ancient age of 42. (While we're on the topic, he also has an enormous 1.4 million followers on Twitter )"
In a 2011 blog, he wrote that he and his family would be leaving New York "for a few years" as they would be "moving to Marin County, on the north side of the Golden Gate Bridge across the bay from San Francisco"—"a two year move: an adventure, not a life changer." Johnson talks about a near death experience in his 2004 book Mind Wide Open. He and his wife lived in "an apartment in a renovated old warehouse on the far west edge of downtown Manhattan," a home with "a massive eight foot high window looking out over the Hudson River" where they often enjoyed the view. On a June afternoon, they watched "an especially severe storm" approaching. Within minutes, the storm smashed the window, of which they were not directly in front during the crisis. He has written that he has some difficulty with visual encoding, "a trait that I seem to share with Aldous Huxley," whom Johnson quotes at greater length in Mind Wide Open than cited here: "I am and, for as long as I can remember, I have always been a poor visualizer. Words, even the pregnant words of poets, do not evoke pictures in my mind. No hypnagogic visions greet me on the verge of sleep. When I recall something, the memory does not present itself to me as a vividly seen event or object. By an effort of the will, I can evoke a not very vivid image of what happened yesterday afternoon "