Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс католик діни қызметкері Каспар Стангассинджер (12 қаңтар 1871 – 26 қыркүйек 1899) – неміс католик діни қызметкері және Редемптористер орденінің мүшесі. Оның дін қызметкері болуға деген құлшынысы бала кезінен-ақ көрінді, ол тез семинарияға түсті, бірақ рухани тәжірибеден кейін діоцездік дін қызметкері емес, діни орденнің бөлігі болуға шешім қабылдады, осы тәжірибе оны Редемптористердің мінез-қалпына бағыттады. 1895 жылы дін қызметкері сан берілді және Бразилиядағы миссияға баруға деген ниетіне қарамастан, жаңа семинаристерді оқыту және бақылау жұмысын бастады. Оны қасиеттілікке жариялау процесі 1960 жылы басталды, ал 1986 жылы оның қаһармандық ерліктерімен өмірі расталғаннан кейін «Құрметті» атағы берілді; одан кейін 1988 жылы ол қасиетті деп жарияланды.
German Roman Catholic priest
Kaspar Stanggassinger (12 January 1871 26 September 1899) was a German Roman Catholic priest and a professed member of the Redemptorists. His inclination to the priesthood manifested from his childhood and he soon became a seminarian before deciding not be a diocesan priest but part of a religious order after a spiritual experience directed him towards the Redemptorist charism. He was ordained to the priesthood in 1895 and soon began teaching and overseeing new seminarians despite his desire to go out to the missions in Brazil. The beatification cause commenced in 1960 and he later became titled as Venerable upon the confirmation of his life of heroic virtue in 1986; he was later beatified not long after this in 1988.
Өмір
Каспар Стангассингер 1871 жылы Каспар Стангассинер мен Кресценсия Хамбергердің он алты баласының екіншісі ретінде дүниеге келді. Оның әкесі – фермер, сонымен қатар үйіне жақын карьерлерінің біріне ие болғандықтан таспен айналысып, қалада беделді адам болған. Бала кезінде діншіл Стангассингер ересек болғанда діни қызметкер болатынын айтқан және ол көбінесе діни қызметкер болып әрекет етуді ұнатқан. Ол демалыс күндері басқа балалар мен жасөспірімдерді жинап, олармен бірге шіркеуге барып, серуендеп немесе басқа да іс-шаралармен айналысқан. Бірде досы таудан түсіп қалу қаупіне ұшырағанда, оны аман-есен құтқару үшін өмірін қауіпке тігіп, көмектескен. 1887 жылы ол пәк болуға жеке серт берді, ал 1889 жылы ауыр сырқатқа шалдыққан, бірақ жазылып, өзін Иса Мәсіхтің қасиетті жүрегіне арнады. Оқытумен қатар, ол көршілес ауылдардағы шіркеулерде пасторлық қызмет көрсетіп, көбінесе уағыз айтқан. Бұл мәселе ресми түрде 1960 жылдың 27 сәуірінде Папа Иоанн XXIII кезінде басталып, ол осылайша Құдайдың қызметшісі деп танылды. Кейіннен апостолдық процесс жүргізіліп, 1961 жылдың 8 мамырында ашылды, ал кардинал Юлиус Дёпфнер 1964 жылдың 14 ақпанында жапты. Әулиелерді жариялау жөніндегі Конгрегация 1970 жылдың 16 қаңтарында Римде бұл процесті бекітті, содан кейін 1985 жылы постуляциядан Positio құжатын алды. Теологтар 1985 жылдың 9 шілдесінде, ал Әулиелерді жариялау жөніндегі Конгрегация 1986 жылдың 8 қаңтарында осы мәселені мақұлдады. Оның батырлық ерліктерімен өмір сүргенін растау Папа Иоанн Павел II-ге 1986 жылдың 16 қаңтарында оны «Құрметті» деп атауға мүмкіндік берді. Оның киеленуіне қатысты керемет оқиға зерттелді және медициналық сарапшылар кеңесі 1987 жылдың 7 қаңтарында мақұлдағанға дейін расталды, содан кейін 1987 жылдың 26 маусымында теологтар және 1987 жылдың 20 қазанында Әулиелерді жариялау жөніндегі Конгрегация да мақұлдады. Иоанн Павел II керемет оқиғаны мақұлдау үшін 1987 жылдың 11 желтоқсанында соңғы рұқсат берді және 1988 жылдың 24 сәуірінде Стангассингерді киелендірді. Бұл мәселе бойынша қазіргі постулятор – Редемпторист діни қызметкері Антонио Мараззо.
Kaspar Stanggassinger was born in 1871 as the second of sixteen children to Kaspar Stanggassiner and Crescencia Hamberger. His father was a farmer who dabbled in stone since he owned one of the quarries close to their home and who was also a well respected man in their town. In his childhood the pious Stanggassinger announced that he would become a priest in due course when he grew older and he often liked to pretend that he was a priest. He liked to gather other children and adolescents during periods of vacation and would go to Mass with them or hike or do other activities. On one occasion a friend was in danger of falling while mountain climbing but he risked his life to see him safe and sound. In 1887 he made a private vow to remain chaste and in 1889 contracted a serious illness but recovered and so consecrated himself to the Sacred Heart of Jesus Christ. In addition to teaching he provided pastoral assistance at the churches in neighboring villages and preached for the most part. The formal introduction of the cause came under Pope John XXIII on 27 April 1960 and he was therefore titled as a Servant of God. An apostolic process was later held and was opened on 8 May 1961 while Cardinal Julius Döpfner closed it on 14 February 1964. The Congregation for the Causes of Saints validated the previous processes in Rome on 16 January 1970 before later receiving the Positio from the postulation in 1985. Theologians assented to the cause on 9 July 1985 as did the C. C. S. on 8 January 1986 while the confirmation of his life of heroic virtue allowed for Pope John Paul II to title him as Venerable on 16 January 1986. The miracle for his beatification was investigated and later validated prior to a medical board of experts approving it on 7 January 1987 with theologians to follow on 26 June 1987 and the C. C. S. as well on 20 October 1987. John Paul II issued final authorization needed for the miracle on 11 December 1987 and beatified Stanggassinger on 24 April 1988. The current postulator for this cause is the Redemptorist priest Antonio Marrazzo.
Цитаталар
Стангассингер жиі былай дейтін: "Әулиелердің ерекше сезімталдығы бар. Мен әулие емеспін, бірақ мен үшін маңызды нәрсе – қарапайым мәңгілік шындықтар: Инкрнация, Құтқару және Киелі Евхаристия".
Stanggassinger often said that: "The saints have a special intuition. For me, who am not a saint, what is important are the simple eternal truths: the Incarnation, the Redemption and the Holy Eucharist".