Джон Кокерілль: Бельгия өнеркәсібінің негізін қалаушысы
John Cockerill (industrialist)
Джон Кокерілль – британдық өнеркәсіпші, Бельгиядағы өндірістік революцияның негізін қалаушы. Кокерілль & Компанияны құрды, мақта өңдеу машиналарын жасады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын-бельгиялық өнеркәсіпші (1790–1840)
English Belgian industrialist (1790–1840)
Джон Кокерилл (3 тамыз 1790 – 9 маусым 1840) – Англияда туған, Бельгияда белгілі бизнесмен болған өнеркәсіпші. Англияның Ланкашир графтығындағы Хаслингден қаласында туған ол әкесі (британдық кәсіпкер Уильям Кокерилл) оны Льеж аймағына алып келді, онда ол жүн өңдеу машиналарын жасау отбасылық дәстүрін жалғастырды. Ол «Джон Кокерилл & Cie.» (ағылш. John Cockerill & Company) атты темір зауытын құрды.
John Cockerill (3 August 1790 – 9 June 1840) was an English born industrialist who became a prominent businessman in Belgium. Born at Haslingden, Lancashire, England, he was brought by his father (British entrepreneur William Cockerill) to the Liège region, where he continued the family tradition of building wool processing machinery. He founded an ironworks named John Cockerill & Cie. (English: John Cockerill & Company).
Өмір және мансап
Он екі жасында Джон Коккерелді әкесі Уильям Коккерел Вервьерге (кейін Бельгияның бір бөлігі) әкелді. 1807 жылы, 17 жасында, ол ағасы Чарльз Джеймс Коккерелмен бірге Лиеждегі зауытты басқаруды қолға алды. 1813 жылы әкесі зейнетке шығып, бизнесті ұлдарына тапсырды. 1813 жылдың қыркүйегінде ол Жанна Фредерика Пасторға үйленді, соның ішінде оның қарындасы Каролина Чарльз Джеймс Коккерелге тұрмысқа шықты. 1815 жылы Ватерлоо шайқасында Наполеон жеңілгеннен кейін, Пруссияның қаржы министрі Петер Бёйт Коккерел ағайындыларын Берлинде жүн фабрикасын құруға шақырды. 1814 жылы ағайындылар Серайнгте Лиеж епископтарының бұрынғы сарайын сатып алды. Шато зауыттың бас кеңсесіне айналды, ал оның артындағы жер зауыт орны болды (1817 жылы негізі қаланды); ол тік интеграцияланған темір қорыту және машина жасау фабрикасы болды. Нидерландтың Вильгельм I зауыттың бірлескен иесі болды.) кокстің күшімен жұмыс істейтін доменді пеш, Джон оны 1822 жылы сатып алған. 1830 жылғы Бельгия революциясынан кейін, Бельгияның жаңа Корольдігі Вильгельм I-нің мүлігіне талап етті.
At the age of twelve, John Cockerill was brought to Verviers (subsequently part of Belgium) by his father William Cockerill, who was successful as a machine builder there. In 1807, aged 17, he and his brother Charles James Cockerill took over the management of a factory in Liege. Their father retired in 1813, leaving the management of his business to his sons. In September 1813, he married Jeanne Frédérique Pastor, the same day her sister Caroline married Charles James Cockerill. After the victory over Napoleon at the Battle of Waterloo in 1815, the Prussian Minister of Finance, Peter Beuth, invited the Cockerill brothers to set up a woollens factory in Berlin. In 1814, the brothers bought the former palace of the Prince Bishops of Liege at Seraing. The chateau became the plant headquarters and the ground behind it the factory site (founded 1817); it was to become a vertically integrated iron foundry and machine manufacturing factory. William I of the Netherlands was joint owner of the plant.) a coke fired blast furnace. having been bought out by John in 1822. After the Belgian Revolution of 1830, the new Kingdom of Belgium claimed the property of William I,
Джон Коккерелдің өмірінде зауыттар иіру машиналарын және болатты ғана емес, сонымен қатар бу машиналарын (ауа соққыштары, тракторлар және кемелерге арналған қозғалтқыштарды) өндірді. Ол сонымен қатар көмір шахталары мен кен орындарында, сондай-ақ мата, зығыр және қағаз өндіретін зауыттарда да үлесі болды. 15 миллион активке қарсы 26 миллион франк қарызы бар, ол қаржы табу үмітімен Ресейдің Николай I-мен келісімдер жасау үшін Санкт-Петербургке сапар шекті. Оралғаннан кейін ол ішекке қарсы ауруға шалдығып, 1840 жылдың 19 маусымында Варшавада қайтыс болды, мұрагер қалдырмады. Фирманың болат өндіру қызметі әртүрлі бірігулер арқылы жалғасты, ақырында 1981 жылы Cockerill Sambre құрамына кірді; Cockerill атауы 1998 жылы Usinor-мен бірігуге дейін сақталды. Кейбір машина жасау қызметі Cockerill Maintenance & Ingénierie ретінде жалғасты, ол 20 ғасырдың соңында жеке компания ретінде бөлінді. Ол және Бельгияның өнеркәсіп жұмысшыларына арналған ескерткіш Брюссельдегі Люксембург алаңының ортасында орналасқан. 2024 жылдың 1 ақпанында бұл ескерткіш Еуропалық Парламент алдында өткен фермерлердің наразылық акциясы кезінде зардап шекті.
During John Cockerill's lifetime, the factories produced not only spinning engines and steel, but steam engines (including air blowers, traction engines, and engines for ships); He also had interests in collieries and mines, as well as factories producing cloth, linen and paper. With debts of 26 million francs on assets of 15 million, he travelled to St. Petersburg to make arrangements with Nicholas I of Russia, with the hope of raising funds. On his return, he contracted typhoid and died in Warsaw on 19 June 1840, leaving no heirs. The steel making activities of the firm continued through various mergers, eventually becoming part of Cockerill Sambre in 1981; the Cockerill name was retained until a 1998 merger with Usinor. Some mechanical engineering activities continued as Cockerill Maintenance & Ingénierie, which was split off as a separate company in the late 20th century. A monument to him and the industrial workers of Belgium stands in the centre of the Place du Luxembourg/Luxemburgplein in Brussels. On 1 February 2024, this monument was vandalised during a farmers' protest that took place in front of the European Parliament.