Епископ сайлауға рұқсат: Англиядағы епископтар мен архиепископтарды сайлау үшін патшаның рұқсаты – congé d'élire. Тарихы, дау-дамақылдары мен Конституциялар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Епископ сайлауға рұқсат беру. A congé d'élire (/kɒnʒeɪ dɛˈlɪər/ KONzhay delEER, kɔ̃ʒe deliʁ;) – Англия Корольдігінің үлкен мөрімен епархияның кафедралық шіркеуінің деканы мен тарауына берілетін, оларға Англиядағы кез келген епископтық тақ бос қалған жағдайда епископ немесе архиепископ сайлауға уәкілеттік беретін лицензия.
Authorising the election of a bishop
A congé d'élire (,/k//ɒ//n//ʒ//eɪ// //d//ɛ/'/l//ɪər/ KONzhay delEER, kɔ̃ʒe deliʁ; ) is a licence from the Crown in England issued under the great seal to the dean and chapter of the cathedral church of a diocese, authorizing them to elect a bishop or archbishop, as the case may be, upon the vacancy of any episcopal see in England.
Тарих
Англо-саксондық Англияда епископ сайлауын корольдік бекіту қажеттілігі, оның сақинасы мен таяғын таққа беру немесе ұстап қалу, бұрын игумен Ингульфке жатқызылған Кройланд жылнамасы негізінде айтылған; алайда, қазір бұл көпке дейін жасалған жалғандық екені белгілі болды. Англия тағы мен Рим папасы арасындағы даулар алғаш рет Уильям Руф патшалығында туды, папа ағылшын епископтықтарын билеу құқығын талап етті. Англия королі Генрих II 1164 жылы жариялаған Кларендон конституциялары епископ сайлау рәсімдерін белгіледі. Соңында король Джон 1214 жылғы Ut liberae sunt electiones totius Angliae жарғысымен епископтардың собор шіркеулерінің декандары мен тарауларымен еркін сайлануын қабылдады, бірақ бұл үшін алдымен корольдік рұқсат сұралып, сайлаудан кейін корольдік келісім қажет болды. Бұл келісім Эдуард I және Эдуард III тұсында қабылданған заңдармен бекітілді, ал практика 1534 жылғы «Аннаттар төлемі және т.б.» заңымен қазіргі түрінде реттелді. Осы заңның ережелеріне сәйкес, епископтық орын бос қалғанда, кафедральдық шіркеудің деканы мен тарауы корольге орынның бос екенін хабарлауға және жаңа сайлауға рұқсат беруді сұрауға міндетті. Содан кейін король декан мен тарауға жаңа епископ сайлауға үлкен мөрмен лицензия береді, сонымен қатар декан мен тарау сайлауға тиіс адамның аты жазылған хат қоса беріледі. Бұл туралы «Лондон газеті» басылымында бірнеше күн ішінде жарияланады. Декан мен тарау он екі күн ішінде король тағайындаған адамды сайлауға міндетті, әйтпесе король заң бойынша бос епископтыққа лайық деп санайтын адамды патент арқылы тағайындауға құқылы. Жаңа епископ сайланғаннан кейін король митрополитті сайлауды тексеруге және бекітуге талап етеді, ал митрополиттің бекітуі сайлауға канондық толықтығын береді. Кантербери немесе Йорк митрополиттерінің орындары бос болған жағдайда, жаңа митрополиттің сайлануын бекіту үшін бос орынның рухани сақшылары епископтық комиссия тағайындайды. Бұл корольдік комиссарлардың төрағасы әдетте басқа архиепископ болады. Кез келген уақытта «ескі негіздің» декандықтары – Генрих VIII таратылған монастырлардың мүлігінен құрылған «жаңа негіздің» декандықтарынан өзгеше – корольдік конге д’элир бойынша тараумен сайланды, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін барлық декандықтар Корольдік патент арқылы орнатылды.
The necessity of royal confirmation of the election of a bishop in Anglo Saxon England, with the Crown delivering or withholding his ring and crozier, was previously claimed on the basis of the Croyland Chronicle credited to the abbot Ingulf; this is, however, now known to be a much later forgery. Disputes arose for the first time between the crown of England and the see of Rome in the reign of William Rufus, the pope claiming to dispose of the English bishoprics. The Constitutions of Clarendon, promulgated by King Henry II of England in 1164, set out procedures to be used for episcopal elections. Ultimately King John, by his charter Ut liberae sunt electiones totius Angliae (1214), granted that the bishops should be elected freely by the deans and chapters of the cathedral churches, provided the royal permission was first asked, and the royal assent was required after the election. This arrangement was confirmed by subsequent statutes passed in the reigns of Edward I and Edward III respectively, and the practice was ultimately settled in its present form by the statute Payment of Annates, etc., 1534. According to the provisions of this statute, upon the avoidance of any episcopal see, the dean and chapter of the cathedral church are to certify the vacancy of the see to the crown, and to pray that they may be allowed to proceed to a new election. The crown thereupon grants to the dean and chapter its licence under the great seal to elect a new bishop, accompanied by a letter missive containing the name of the person whom the dean and chapter are to elect. This is also published in the London Gazette within a few days of issue. The dean and chapter are thereupon bound to elect the person so named by the crown within twelve days, in default of which the crown is empowered by the statute to nominate by letters patent such person as it may think fit to the vacant bishopric. Upon the return of the election of the new bishop, the metropolitan is required by the crown to examine and to confirm the election, and the metropolitan's confirmation gives to the election its canonical completeness. In case of a vacancy in the metropolitical sees of Canterbury or York, an episcopal commission is appointed by the guardians of the spiritualities of the vacant see to confirm the election of the new metropolitan. These royal commissioners are usually headed by the other archbishop. At one time deans of the "old foundation"—in contradistinction to those of the "new foundation", founded by Henry VIII out of the spoils of the dissolved monasteries—were elected by the chapter on a congé d’élire from the crown, but by the time of the First World War all deans were installed by letters patent from the Crown.