Фридрих Геккер: Революционер, саяхатшы және армия офицері
Friedrich Hecker
Фридрих Геккер: неміс-американ заңгері, саяхатшы, революционер және армия офицері. 1848 жылғы революцияның белсенді қатысушысы, АҚШ Азамат соғысында полковник болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс-американдық заңгер, саясаткер, революционер және әскери шенеунік Фридрих Франц Карл Геккер (1811 жылдың 28 қыркүйегі - 1881 жылдың 24 наурызы) – неміс заңгері, саясаткері және революционері. Ол 1848 жылғы революцияның ең белгілі сөйлеушісі және үгітшісі болды. Америка Құрама Штаттарына көшкеннен кейін, ол Америка Азамат соғысы кезінде Одақ армиясында бригада командирі болып қызмет етті.
German American lawyer, politician, revolutionary and army officer
Friedrich Franz Karl Hecker (September 28, 1811 – March 24, 1881) was a German lawyer, politician and revolutionary. He was one of the most popular speakers and agitators of the 1848 Revolution. After moving to the United States, he served as a brigade commander in the Union Army during the American Civil War.
Білім беру және саясат
Айхтерсхаймда (қазіргі Ангельбахталь, Баден-Вюртемберг) туған, ол салық қызметкерінің ұлы, заңгер болу ниетімен Гейдельберг университетінде заңды оқыды. Гейдельбергте ол Рейн корпусының мүшесі болды. 1838 жылы Мангеймдегі Жоғарғы сот алдында адвокаттық қызмет атқарды. 1842 жылы Баденнің Екінші палатасына сайланғаннан кейін заңгерлік мамандығын тастап, бірден үкіметке қарсы оппозицияға қатыса бастады, бұл қозғалыс барған сайын ашық радикалды сипатқа ие болды. Оның агитаторлық қабілеті мен жеке сүйкімділігі оған кең танымалдылық және ықпал сыйлады. Оның ықпалы Блиттерсдорф министрлігінің биліктен кетуіне көмектесті. 1845 жылдың басында Шлезвиг пен Холштейннің Данияға қосылуы мәселесі қоғамдық назарға түсті, бұл мәселеде демократиялық көзқарасты саясаткерлер ерекше қызығушылық танытты, олар бағдарламаларының негізгі тұсы ретінде барлық неміс мемлекеттерінің бірігуін жақтады. 6 ақпанда ол Баденнің Екінші палатасында осы аннексияға қарсы сөз сөйледі, бұл оған Баденнен тыс жерлерде үлкен даңқ әкелді. 9 наурызда оның досы және либералды отандасы Адольф Сандер өкпе ауруынан кенеттен қайтыс болды, бұл Хеккердің үкіметке деген ашу-ызасының күшеюінің бастамасы болды. Сол жылы ол Иоганн Адам фон Ицштейнмен бірге демократиялық науқан жүргізді, оның бір салдары Штеттинге сапары кезінде Пруссиядан қуылды, бұл оның танымалдылығын одан әрі арттырды. Осы кезеңде, тіпті революция басталмас бұрын, ол социализмке бейімделе бастады.
Born at Eichtersheim (now Angelbachtal in Baden Württemberg), the son of a revenue official, he studied law at the University of Heidelberg with the intention of becoming a lawyer. In Heidelberg he became a member of the Corps Rhenania. In 1838, he was an advocate before the Supreme Court in Mannheim. He abandoned the legal profession on being elected to the Second Chamber of Baden in 1842, and at once began to take part in the opposition against the government, which assumed a more and more openly radical character. His talents as an agitator and his personal charm won him wide popularity and influence. His influence helped to oust the Blittersdorf ministry from office. In early 1845 the political issue of the incorporation of Schleswig and Holstein with Denmark arose in the public eye, with a particular interest to democratically minded politicians who favored unity of all the German states as a core of their programme. On February 6 he gave a speech opposing this annexation in the Baden Second Chamber, which gave him much notoriety outside Baden. On March 9 his friend and liberal compatriot Adolf Sander died suddenly of a lung disease, marking the beginning an ever increasing tone of bitterness by Hecker toward the government. Later that year he and Johann Adam von Itzstein conducted a campaign of democracy, one result of which was his expulsion from Prussia on the occasion of a journey to Stettin, which had the effect of adding to his popularity. During this time, even before the outbreak of the revolution, he also began to lean towards socialism.
1848-49 жылғы төңкерістер
1847 жылы ол уақытша эмиграция идеяларымен айналысты және осы мақсатпен Алжирге сапар жасады, бірақ Баденге оралып, бұрынғы лауазымын қайта иеленді – халық құқығының радикалдық жақтаушысы болды, кейіннен Volksverein президенті болып сайланды, онда Густав фон Струве агитаторының ықпалына одан да көп түсті. Струвепен бірлесіп, ол 1847 жылдың 12 қыркүйегінде Оффенбургте өткен үлкен либералдық жиынға ұсынылған радикалдық бағдарламаны (Баден халқының он үш талабы) жасады. Оффенбург бағдарламасына қоса, 1848 жылдың 1 наурызындағы Штурм петициясы үкіметтен мүмкіндігінше көп жеңілдіктер алуға тырысты. Бірақ бұл бекер болды, депутат болған Хекер оның іске аспайтын талаптарын жүзеге асыруға тырысты. Ол көпшілік пікірге мойынсұнуға мәжбүр болды, бірақ осының нәтижесінде одан да сол қанатқа қарай итермеленді. Бұған дәлел – 19 наурыздағы Оффенбургтің жаңа талаптары және Хеккердің Германияны республика деп жариялау туралы Франкфурт парламентіндегі ұсынысы. Бірақ Баденде де, Франкфуртта да ол өз мақсатына жете алмады. Бұл екі сәтсіздік, үкіметтің оған тікелей бағытталмаған, бірақ оған қатысты шараларымен (мысалы, 8 сәуірде Карлсруэ станциясында Хеккердің досы, "Констанцер Сейблат" газетінің редакторының тұтқындалуы) бірігіп, Хеккерге Германия республикасын құру сылтауымен қарулы көтеріліс ұйымдастыру туралы ой келтірді. 9-11 сәуір күндері Хеккер көтерілісі деп танылатын оқиғаға дайындық жұмыстары құпия түрде жүргізілді. 12 сәуірде Хекер мен Струве Секрейс және Қара Орман тұрғындарына 14 сәуірде түскі уақытта Донаушенгенге қару-жарақ, оқ-дәрі және алты күнге жететін азық-түлікпен келіп жиналуға шақыратын үндеу жіберді. Олар 70 000 адамды күткен, бірақ тек бірнеше мың адам ғана келді. Секрейс аймағындағы герцогтік үкімет таратылды, және Хеккер біртіндеп күш жинады. Бірақ оған оның жобасының қаупі туралы ескерту жасаған достары да қосылды. Алайда, Хеккер оларды тыңдауға мүлдем дайын болған жоқ. Керісінше, ол зорлық-зомбылыққа ақылға сыймас қарсылық көрсетті және неміс князьдеріне 14 күн ішінде жеке өмірге кетуге шарт қойып, рақымшылық ұсынды. Баден және Гессен әскерлері генерал Фридрих фон Гагерн басшылығымен оған қарсы аттанды және 20 сәуірде Кандерн маңында кездесті. Бұл шайқаста Гагерн қаза тапса да, Хеккер толық жеңіліске ұшырады. Ол Базель кантонына қашып, онда радикалдық газет шығарды және "Бадендегі халық көтерілісі" атты еңбегін жазды. Ол Баден палатасына қайта сайланғанымен, үкімет оның депутаттық иммунитетін есепке алмауға шешім қабылдап, ратификациядан бас тартты. Франкфурт парламентіне екі рет сайланғанына қарамастан, кіруге рұқсат алмаған Хеккер 1848 жылдың қыркүйегінде көптеген басқа "1848 жылғылар" сияқты Солтүстік Америкаға эмиграциялауға шешім қабылдады және Иллинойс штатының Беллвилл қаласының жанындағы ферма сатып алды.
In 1847 he was temporarily occupied with ideas of emigration, and with this object made a journey to Algiers, but returned to Baden and resumed his former position as the radical champion of popular rights, later becoming president of the Volksverein, where he was destined to fall still further under the influence of the agitator Gustav von Struve. In conjunction with Struve he drew up the radical programme carried at the great Liberal meeting held at Offenburg on September 12, 1847 (entitled Thirteen Claims put forward by the People of Baden). In addition to the Offenburg programme, the Sturm petition of March 1, 1848, attempted to extort from the government the most far reaching concessions. But it was in vain that on becoming a deputy Hecker endeavoured to carry out its impracticable provisions. He had to yield to the more moderate majority, but on this account was driven still further towards the Left. The proof lies in the new Offenburg demands of March 19, and in the resolution moved by Hecker in the preliminary Frankfurt Parliament that Germany should be declared a republic. But neither in Baden nor Frankfurt did he at any time gain his point. This double failure, combined with various energetic measures of the government, which were indirectly aimed at him (e. g. the arrest of the editor of the Constanzer Seeblatt, a friend of Hecker's, in Karlsruhe station on April 8), inspired Hecker with the idea of an armed rising under pretext of the foundation of the German republic. The 9th to 11 April were secretly spent in preliminaries of what would be known as the Hecker Uprising. On April 12, Hecker and Struve sent a proclamation to the inhabitants of the Seekreis and of the Black Forest to summon the people who could bear arms to Donaueschingen at mid day on the 14th, with arms, ammunition and provisions for six days. They expected 70,000 men, but only a few thousand appeared. The grand ducal government of the Seekreis was dissolved, and Hecker gradually gained reinforcements. But friendly advisers also joined him, pointing out the risks of his undertaking. Hecker, however, was not at all ready to listen to them. On the contrary, he added to violence an absurd defiance, and offered an amnesty to the German princes on condition of their retiring within fourteen days into private life. The troops of Baden and Hesse marched against him, under the command of General Friedrich von Gagern, and on April 20 they met near Kandern, where, although Gagern was killed, Hecker was completely defeated. He fled into the Canton of Basel, where he published a radical newspaper, and wrote his work "Die Volkserhebung in Baden" ("The popular uprising in Baden"). Although he was again elected to the chamber of Baden, the government, no longer willing to respect his immunity as a deputy, refused its ratification. On being refused admission to the Frankfurt Parliament, though twice elected to represent Thiengen, Hecker resolved in September 1848 to emigrate to North America like many other Forty Eighters and bought a farm near Belleville, Illinois.
Америка тәжірибесі және Азамат соғысы
Америка Құрама Штаттарына көшіп келгеннен кейін, Хекер Германиядағы оқиғаларға үнемі қызығушылық танытты. 1849 жылдың көктемінде Баден революциясы қайта жанданды, және Хекер Еуропаға оралып, оған қатысты. Алайда ол Страссбургке дейін ғана жетті, себебі көтеріліс Пруссия армиясымен жеңіліске ұшырады, және ол Иллинойсқа қайтып келді. 1851 жылы ол Томас Пэйннің «Адам құқықтары» атты неміс тіліне аудармасына алғы сөз жазды, ол 1851 жылы Лейпцигте жарық көрді. Бірақ, көптеген «қырық сегіздіктер» сияқты, оның назары АҚШ-тағы ішкі саяси мәселелерге, әсіресе құлдықты жою мәселесіне көбірек ауды. 1856 жылы Иллинойс Республикалық партиясы конвентте ұйымдастырылғанда, неміс-американдық «қырық сегіздіктері» барлық жерде көзге түсті; егер Джон Фремонт штатты жеңіп алса, Хекер мен Авраам Линкольн екі ірі сайлаушы болып таңдалды (бірақ ол жеңіске жетпеді). Республикашылдар саяси көзқарастардың кең спектрін біріктірді, олардың пікірлері жиі күрт өзгеше болды, бірақ құлдыққа қарсы тұрудан басқа ортақ мәселелері болмады, ал иммигрант «қырық сегіздіктердің» мүдделері тума білмейтін «Know Nothing» қозғалысының мүдделерімен қатаң қайшылықта болды. Хекердің және басқа неміс-американдық көшбасшылардың ықпалы партияның ең маңызды принциптеріне қатысты бірлігін сақтауда шешуші болды. Форт-Самтер шайқасынан кейін Линкольн штаттық милициядан 75 000 ерікті шақыруға шақырды. Иллинойс штатының 6 000 еріктілік квотасы бес күн ішінде орындалды. Маусым айына қарай он полк қабылданды, олардың бірі – 24-ші Иллинойс жаяу әскер полкі, оған енді полковник Хекер басшылық етеді. 24-ші Иллинойс Чикагодан жұмылдырылған алғашқы бөлім болды және ол неміс, венгр, чех және словак иммигранттарынан, көбінесе «қырық сегіздіктерден» құралды. Соғыстың алғашқы күндері 24-ші Иллинойс негізінен батыс театрларда гарнизондық және басқа да тыл міндеттерін орындады. Қызметтің қиын жағдайында және кәсіби сарбаздар болмағандықтан, мораль мен тәртіп төмендеді, және Хекер 1861 жылдың 23 желтоқсанында өзінің қызметінен кетті. 24-ші полк «Хекердің ескі полкі» деген бейресми атаумен әрі қарай қызметін жалғастырды және батыс театрларда, соның ішінде Чикамауга шайқасында да қатысты. 1862 жылдың қазан айында ол 82-ші Иллинойс жаяу әскер полкінің полковнигі болды. Оның құрамының шамамен үштен екісі неміс иммигранттарынан, ал қалған үштен бірі әртүрлі елдерден келген иммигранттардан тұрды. C ротасы толығымен еуропалық еврейлерден, ал I ротасы – скандинавиялықтардан құралды. Бөлім шығыс науқандарында қызмет етті, және Хекер 1863 жылдың 2 мамырында Чанселлерсвиллде ауыр жарақат алды. Жасынан айыққаннан кейін ол Миссионерлік қырқа шайқасында және Чаттануга мен Ноксвиллді басып алуда да қызмет етті. Хекер 1864 жылдың 21 наурызында бұл қызметтен кетті, бірақ 24-ші Иллинойс сияқты «Хекердің екінші полкі» соғыстың соңына дейін белсенді қызметте болды. Хекер үйге оралғаннан кейін, ол бірден Республикалық партиядағы саяси дауға араласты. Линкольннің орталық саяси бағытынан радикалды республикашылдардың наразылығы 1864 жылдың мамырында Хекер Фремонт жақтастарының тобын Линкольннің қайта сайлануына қарсы шығуға бастаған кезде күшейді. Линкольн фракциясы жеңіске жетті, және Хекер мен басқалар Фремонтты ұсыну үшін Кливлендте тәуелсіз конвент ұйымдастырды (бірақ Фремонт ақырында өзінен бас тартты). Нәтижесінде Линкольннің негізгі республикашылдар арасындағы үміткерлігі нығайды.
After moving to the United States, Hecker always maintained an acute interest in events in Germany. In the spring of 1849, the Baden revolution re ignited, and Hecker returned to Europe to participate. However, he only made it as far as Strassburg when word came that the insurrection had been defeated by the Prussian Army and he returned to Illinois. In 1851 he wrote a foreword to the German translation of Thomas Paine's The Rights of Man which was published in Leipzig in 1851. However, like most Forty Eighters, his attention became increasingly focused on domestic political issues in the United States, and in particular the issue of abolishing slavery. When the Illinois Republican Party was organized at a convention in 1856, German American Forty Eighters were everywhere conspicuous in the proceedings; Hecker and Abraham Lincoln were selected to be the two electors at large if John Frémont were to win the state (which he did not). The Republicans attracted a wide array of political perspectives, with often strongly divergent views except for their opposition to slavery, and the interests of the immigrant Forty Eighters was in sharp conflict with those of the nativist Know Nothings. The influence of Hecker and the other German American leaders was critical in keeping the party unified in regard to its most important principles. After the Battle of Fort Sumter, Lincoln called for 75,000 volunteers from among the state militia. The Illinois allotment of 6,000 volunteers was exceeded in five days. By June, ten regiments had been accepted, one of which was the 24th Illinois Infantry Regiment, commanded by now Colonel Hecker. The 24th Illinois was the first unit mobilized from Chicago, and was made up of German, Hungarian, Czech and Slovak immigrants, mostly Forty Eighters. In the early days of the war, the 24th Illinois primarily was assigned to garrison and other rear echelon duties in the western theaters. Under the conditions of dreary guard duty, and not being professional soldiers, morale and discipline faltered, and Hecker resigned his command on December 23, 1861. The 24th continued on, still under the informal name of "Hecker's Old Regiment," and saw action throughout the western theater, including at Chickamauga. In October 1862, he became colonel of the 82nd Illinois Infantry Regiment. Approximately two thirds of its members were German immigrants and most of the other third was composed of immigrants from various countries. Company C was entirely made up of European Jews, and Company I was all Scandinavians. The unit served in the eastern campaigns, and Hecker was badly wounded at Chancellorsville on May 2, 1863. After recovering from his wounds, he later served at the Battle of Missionary Ridge and in the capturing of Chattanooga and Knoxville. Hecker resigned this command on March 21, 1864, but like the 24th Illinois, "Hecker's Second Regiment" continued on active duty for the remainder of the war. When Hecker returned home, almost immediately he became involved in a political split in the Republican Party. Dissatisfaction among radical republicans with Lincoln's middle political road came to a head in May 1864 when Hecker led a faction of Frémont supporters to oppose Lincoln's renomination. The Lincoln faction won, and Hecker and others organized an independent convention in Cleveland to nominate Frémont (Frémont ultimately withdrew). The effect, in the end, was to strengthen Lincoln's candidacy among mainstream Republicans.
Соғыстан кейінгі қызметтері мен беделі
Соғыстан кейін Хекер Иллинойстағы шаруашылығына оралды. 1870-1871 жылдары Францияны жеңгеннен кейін Германияның бірігуі туралы естігенде ол зор қуанышқа бөленді. Осы кезде ол Сент-Луис қаласында танымал сөз сөйледі, онда американдық немістердің жаңадан біріккен отанына деген ынтасын көрнекті түрде білдірді. Соғыстан кейін ол неміс тіліндегі баспасөз және Республикалық партияның қызметіне белсенді қатысты. 1873 жылы Германияға барғанда, ол жаңа неміс үкіметтік құрылымындағы жеке құқықтардың жетіспеушілігі мен үкіметтің ауқымын сынағандықтан, жағымсыз әсер алды. Ол 1881 жылдың 24 наурызында Иллинойс штатының Саммерфилд қаласында қайтыс болды. Хекер әрқашан барлық неміс демократтарының сүйіктісі болды. Ән (Heckerlied [de]) және оның атымен аталған бас киім (қауырсынмен кең поляк) көтерілісшіл орта таптың символы ретінде танымал болды. Америкада ол саяси қағидаларымен қатар, жеке қасиеттері үшін де зор құрметке ие болды. 1882 жылдың 1 қазанында Миссури штатының Сент-Луис қаласындағы Бенттон паркінде Фридрих Геккер ескерткіші орнатылды. Шараға 15 мыңнан астам адам келгені хабарланды. Ескерткіш – парктің оңтүстік-шығыс бөлігіндегі биік обелиск.
After the war, Hecker returned to his farm in Illinois. It was with great joy that he heard of the union of Germany brought about by the victory over France in 1870 71. It was then that he gave his famous address at St. Louis, in which he gave animated expression to the enthusiasm of the German Americans for their newly united fatherland. After the war, he became more and more involved in the German language press and Republican Party activities. He received a less favourable impression when he visited Germany in 1873 for criticizing lack of individual rights and the size of government in the new German government organization. He died at his farm in Summerfield, Illinois on March 24, 1881. Hecker was always very much a favourite with all the German democrats. The song (Heckerlied [de]) and the hat named after him (a broad slouch hat with a feather) became famous as the symbols of the middle classes in revolt. In America he won great esteem, not only on political grounds but also for his personal qualities. On October 1, 1882, the Friedrich Hecker Monument was installed in Benton Park, in St. Louis, Missouri. More than 15,000 people reportedly attended. The monument is a tall obelisk in the southeastern section of the park.