Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Манхэттен мен Бронкстің арасындағы көпір, Нью-Йорк
Bridge between Manhattan and the Bronx, New York
Жоғары көпір (алғашқыда Акваэдукт көпірі) – Нью-Йорк қаласындағы ең көне көпір. Ол 1848 жылы Кротон су құбырының бір бөлігі ретінде ашылып, 45 жылдан астам уақыт жабық тұрғаннан кейін 2015 жылы жаяу жүргіншілерге арналған жол ретінде қайта ашылды. Гарлем өзенінің үстінен 43 метр биіктікте орналасқан болат аркалы көпір, Нью-Йорк қаласының Бронкс және Манхэттен аудандарын байланыстырады. Шығыс жағы Бронкстің Хайбридж аймағында, Батыс 170-ші көшенің батыс ұшына жақын орналасқан, ал батыс жағы Манхэттендегі Хайбридж саябағында, шамамен Батыс 174-ші көшенің соңына параллель орналасқан. Жоғары көпір бастапқыда 1848 жылы 16 жеке тас аркадан тұрды. 1928 жылы Гарлем өзенін кесіп өтетін бесеуі 137 метрлік бір болат аркамен ауыстырылды. Көпір шамамен 1970 жылдан бастап, 2009 жылы басталған қайта жаңарту жұмыстарына дейін барлық көлік үшін жабық болды. Көпір 2015 жылдың 9 маусымында жаяу жүргіншілер мен велосипедшілерге қайта ашылды. Көпірді Нью-Йорк қаласының Парктер және ойын-сауық департаменті басқарады және күтіп ұстайды.
The High Bridge (originally the Aqueduct Bridge) is the oldest bridge in New York City, having originally opened as part of the Croton Aqueduct in 1848 and reopened as a pedestrian walkway in 2015 after being closed for over 45 years. A steel arch bridge with a height of 140 feet (43 m) over the Harlem River, it connects the New York City boroughs of the Bronx and Manhattan. The eastern end is located in the Highbridge section of the Bronx near the western end of West 170th Street, and the western end is located in Highbridge Park in Manhattan, roughly parallel to the end of West 174th Street. High Bridge was originally completed in 1848 with 16 individual stone arches. In 1928, the five that spanned the Harlem River were replaced by a single 450 feet (137 m) steel arch. The bridge was closed to all traffic from around 1970 until its restoration, which began in 2009. The bridge was reopened to pedestrians and bicycles on June 9, 2015. The bridge is operated and maintained by the New York City Department of Parks and Recreation.
Өмірбаян
Хай-Бридж Нью-Йорк қаласындағы алғашқы сенімді және мол сумен жабдықтау жүйесінің бір бөлігі болды. 1832 жылы қала холерадан, ал 1835 жылы Ұлы өрттен зардап шеккен кезде, құдықтар мен цистерналардың су жүйесінің жеткіліксіздігі анық болды. Көптеген түзету шаралары қарастырылды. Соңғы талдауда, Вестчестер округінің солтүстігіндегі Кротон өзені ғана қалаға жеткілікті мөлшерде және сапада су жеткізе алатыны анықталды. Жеткізу жүйесі 1837 жылы басталды және 1848 жылы аяқталды, ол 66 км (41 миль) қашықтықты қырқалар, аңғарлар мен өзендерді кесіп өтетін жабық тас құрылым арқылы Нью-Йорк қаласына жеткізді. Кейіннен Университет даңғылы су құбырының оңтүстік материктік бөлігінің үстінен салынды, ол көпірге алып келді. Көпірдің су тасымалдау қабілеті 1861–1862 жылдары үлкен құбырмен кеңейтілді, бірақ 1910 жылы Жаңа Кротон су құбырының ашылуымен көпір пайдасыз болды. Сөйтіп, жобаны Джон Б. Джервис басқарған инженерлік команда жасады. Кейіннен Манхэттеннің орталық бөлігіндегі Бесінші авенюдегі Сент-Патрик соборының жобасын жасаған Джеймс Ренвик-күллі де жобаға қатысты. Кротон су құбыры Гарлем өзенін бір жерден кесіп өтуі керек еді, және осы мәселе маңызды жобалау шешімі болды. Өзеннің астынан туннель салу қарастырылды, бірақ сол кезде туннель салу технологиясы дамымаған еді, сондықтан осы нұсқаны іске асырудың белгісіздігі одан бас тартуға әкелді. Осыдан кейін, су комиссиясы, инженерлер және халық арасында төменгі және жоғары көпірлерге қатысты пікір таласы туды. Төменгі көпірді салу оңайырақ, жылдамырақ және арзанырақ болар еді. Бірақ Гарлем өзенінен Гудзон өзеніне өтуге төменгі көпір кедері келтіретіні туралы алаңдаушылық Нью-Йорк заң шығарушы органына жеткізілгеннен кейін, ақырында биік көпір таңдалды. Жобаның мердігерлері Джордж Лоу, Сэмюэл Робертс және Арнольд Мейсон болды. Мейсон бұрын Эри каналы мен Моррис каналында инженерлік жұмыстар атқарған.
The High Bridge was part of the first reliable and plentiful water supply system in New York City. As the City was devastated by cholera in 1832 and the Great Fire in 1835, the inadequacy of the water system of wells and cisterns became apparent. Numerous corrective measures were examined. In the final analysis, only the Croton River in northern Westchester County was found to carry water sufficient in quantity and quality to serve the City. The delivery system was begun in 1837, and was completed in 1848. and running 41 mile (66 km) into New York City through an enclosed masonry structure crossing ridges, valleys, and rivers. University Avenue was later built over the southernmost mainland portion of the aqueduct, leading to the bridge. Though the carrying capacity was enlarged in 1861–1862 with a larger tube, the bridge became obsolete in 1910 with the opening of the New Croton Aqueduct. The design then fell to the aqueduct's engineering team, led by John B. Jervis. James Renwick Jr., who later went on to design the landmark Saint Patrick's Cathedral on Fifth Avenue in Midtown Manhattan, participated in the design. The Croton Aqueduct had to cross the Harlem River at some point, and the method was a major design decision. A tunnel under the river was considered, but tunneling technology was in its infancy at the time, and the uncertainty of pursuing this option led to its rejection. This left a bridge, with the Water Commission, engineers and the public split between a low bridge and a high bridge. A low bridge would have been simpler, faster, and cheaper to construct. When concerns were raised to the New York Legislature that a low bridge would obstruct passage along the Harlem River to the Hudson River, a high bridge was ultimately chosen. The contractors for the project were George Law, Samuel Roberts and Arnold Mason. Mason had prior engineering experience working on the Erie Canal and the Morris Canal.
Ашылғаннан кейінгі
1864 жылы көпірдің үстіне жол салынды, бұл көпірдің маңыздылығын арттырды. Көпірді қазіргі күйде күтіп ұстап тұрған Нью-Йорк қаласының саябақтар және ойын-сауық департаменті (NYC Parks) бұл жолды көпірдің заманауи Жоғарғы желісі деп сипаттады. Дегенмен, көпір көлік құралдары үшін пайдаланылмады. 1928 жылы Гарлем өзенінде қауіпсіздікті арттыру мақсатымен, өзен арқылы созылған бес тас арка бұзылып, орнына шамамен 137 метрлік (450 фут) бір болат арка орнатылды. Роберт Мозес көпірге жауапкершілікті өз мойнына алуға келісті, және 1955 жылы ол Саябақтар департаментіне берілді. 1957 және 1958 жылдары жаяу жүргіншілер көпірден таяқ, тас және кірпіш лақтырып, көпірдің астынан өткен Circle Line кемелеріндегі жолаушыларды жарақаттаған оқиғалар болды. Қылмыстың өршуі мен қаржылық дағдарысқа байланысты, 1970 жылға қарай көпір жабылды, бұл көптеген қалалық қызметтер мен қоғамдық кеңістіктердің қысқартылуына әкелді. Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы (LPC) 1970 жылдың 15 қарашасында Жоғарғы көпірді қалалық ескерткіш деп жариялады. 2006 жылдың қарашасында Саябақтар және ойын-сауық департаменті көпірдің 2009 жылы жаяу жүргіншілерге қайта ашылатынын хабарлады. Бірақ бұл мерзім бірнеше рет ықпалдастырылды. 20 миллион долларлық қайта жаңарту жобасы арканы нығайтуды, баспалдақтарды жақсартуды, көпірдің екі шетіне камералар мен кемелерге арналған шамдарды орнатуды және тағы да басқаларын қамтыды. 2009 жылы PlaNYC қаржыландырған алдын ала жоспарлау жұмыстары басталды. 2010 жылдың басында Лихтенштейн Консалтинг Инженерлері және Чу & Гассман Консалтинг Инженерлері (MEP субконсультанты) қалпына келтірілген көпірдің жобасын жасау үшін келісімге келді. 2013 жылдың 11 қаңтарында қала әкімшілігі көпірдің 2014 жылға қарай жаяу жүргіншілерге ашылатынын мәлімдеді, бірақ 2014 жылдың тамызында ашылу 2015 жылдың көктеміне ауыстырылды. 2015 жылдың мамыр айында Саябақтар департаменті шілде айында ашылатынын және 25 шілдеде фестиваль өтетінін хабарлады. 2015 жылдың 9 маусымында сағат 11:30-да қайта жаңартылған көпірдің лентасы қиылды және сағат 12:00-де ол жалпы жұртшылыққа ашылды. Жоғарғы көпір қайта жаңартылғаннан кейін түнгі уақытта жарықтандырылды.
In 1864, a walkway was built across the Bridge, giving it a more important purpose. The New York City Department of Parks and Recreation (NYC Parks), the bridge's current maintainer, described the walkway as the bridge's contemporary High Line. However, the bridge was not used for vehicles. In 1928, with the goal of making navigation of the Harlem River safer, the five masonry arches that spanned the river were demolished and replaced with a single steel arch of about 450 feet (137 m). Robert Moses agreed to take responsibility for the bridge, which was transferred to the Parks Department in 1955. There were incidents, in 1957 and 1958, of pedestrians throwing sticks, stones, and bricks from the bridge, seriously injuring passengers on Circle Line tour boats which passed under the bridge. The bridge was closed by 1970, when high crime and fiscal crisis led to the contraction of many city services and public spaces. The New York City Landmarks Preservation Commission (LPC) designated the High Bridge as a city landmark on November 15, 1970. In November 2006, the Department of Parks and Recreation announced that the bridge would reopen to pedestrians in 2009. This date was repeatedly put off. A $20 million renovation project would include strengthening the arch, improving staircases, cameras on both ends of the bridge, and boat beacon lights among other features. In 2009, preliminary planning, funded by PlaNYC, began for restoring the High Bridge. In early 2010, a contract was signed with Lichtenstein Consulting Engineers and Chu & Gassman Consulting Engineers (MEP sub consultant) to provide designs for the restored bridge. On January 11, 2013, the mayor's office announced the bridge would reopen for pedestrian traffic by 2014, but in August 2014, the open was postponed to spring of 2015. In May 2015, the Parks Department announced a July opening and a July 25 festival. The ribbon was cut for the restored bridge at about 11:30 a. m. on June 9, 2015, with the bridge open to the general public at noon. The High Bridge was illuminated at night following its restoration.
Жоғары көпір су мұнарасы
High Bridge Water Tower, Highbridge Park батыс 173-ші және 174-ші көшелер арасындағы High Bridge-тің Манхэттен жағындағы қыраттың үстінде, 1866–1872 жылдары қаланың су жүйесіне деген үнемі артып келе жатқан талаптарды қанағаттандыруға көмектесу үшін салынған. 1863 жылы штат заң шығарушы органы бекіткен 61 метрлік сегізбұрышты мұнараны High Bridge су тас жолын салған инженер Джон Б. Джервис жобалаған. Су 30 метрге дейін мұнараның қасындағы су қоймасына – қазір 1934–1936 жылдары салынған ойын орталығы мен қоғамдық бассейн орналасқан жерге – сорғыланды, содан кейін мұнараның резервуарына су көтеріліп берілді. Бұл "жоғары қызмет" су жүйесінің гравитациялық қысымын жақсартты, бұл унитаздардың кеңінен қолданылуына байланысты қажет болды. 1875 жылға қарай High Bridge жүйесі толық қуатына жетті. Су мұнарасы қайта ашылғаннан кейін, NYC парктері құрылыстың тегін экскурсияларын ұйымдастыра бастады.
The High Bridge Water Tower, in Highbridge Park between West 173rd and 174th streets, on top of the ridge on the Manhattan side of High Bridge, was built in 1866–1872 to help meet the ever increasing demands on the city's water system. The 200 feet (61 m) octagonal tower, which was authorized by the State Legislature in 1863, was designed by John B. Jervis, the engineer who supervised the building of the High Bridge Aqueduct. Water was pumped up 100 feet (30 m) to a reservoir next to the tower – now the site of a play center and public pool built in 1934–1936 – which then provided water to be lifted to the tower's tank. This "high service" improved the water system's gravity pressure, necessary because of the increased use of flush toilets. The High Bridge system reached its full capacity by 1875. After the water tower reopened, NYC Parks began hosting free tours of the structure.