Кіріспе

Уильям Генри Кушинг (21 тамыз, 1852 – 25 қаңтар, 1934) – канадалық саясаткер. Онтариода туған ол жас кезінде батысқа көшіп, сәтті ағаш компаниясын құрды, кейін Альбертаның алғашқы қоғамдық жұмыстар министрі және Калгаридің 11-ші мэрі болды. Александр Камерон Резерфорд үкіметіндегі қоғамдық жұмыстар министрі ретінде Альберта үкіметтік телефондарын құруды қадағалады. Кушингтің 1910 жылы отставкаға кетуі Альберта және Ұлы су жолдары темір жолына қатысты жанжалды тудырды, бұл Резерфордты отставкаға кетуге мәжбүр етті. Кушинг Резерфордтың орнын басатындай үміттенгенімен, бұл қызмет провинцияның бас судьясы Артур Сифтонға берілді. Сифтонның кабинетіне кірмеген Кушинг 1913 жылғы сайлауда қайта сайлануға түспеді және одан кейін саясатқа қайта оралмады. Ол он алты жыл бойы Маунт-Роял колледжінің басқару кеңесінің төрағасы болды. 1934 жылы қайтыс болды.

Ерте өмір

Кушинг 1852 жылғы 21 тамызда Онтарионың Кенилворт қаласында Уильям Кушинг пен Сара Томсон отбасында дүниеге келген. Оның әкесі 1840 жылы Англияның Норвич қаласынан көшіп келген фермер еді. 1879 жылы Кушинг ағаш шеберлігіне оқуға түсті. Ол 1883 жылы Калгариге көшіп, Стивен Джареттпен серіктестік құрып, ағаштан үйлер мен дүкендер салды. 1877 жылы Кушинг Элизабет Риннге үйленді, ол үш жылдан кейін қайтыс болды. 1883 жылы Мэри Джейн Уотерске үйленді, олардан екі бала дүниеге келді. 1885 жылы ол есік-терезе фабрикасын ашып, осы арқылы байлыққа ие болды. Оның бизнесі дамып, кеңейді; 1900 жылға қарай 42 қала учаскесін алып, жүзден астам жұмысшыны жұмысқа алды; 1911 жылға қарай бұл сан екі жүзге жетті. Ол сондай-ақ жергілікті методист шіркеуі мен Боунес гольф клубының мүшесі болды және 1906 жылы Калгари білім беру кеңесінде сегіз жыл мектепке жауапты тұлға болып қызмет етті.

Облыстық саясат

1905 жылы Александр Камерон Ратерфордтан Альбертаның алғашқы үкіметін құруды сұрағаннан кейін, ол Кушингті қоғамдық жұмыстар министрі етіп тағайындады. Тарихшы Л. Г. Томас бұл жаңа провинцияда инфрақұрылымның қарқынды дамуы күтілетінін ескере отырып, маңызды портфель болды деп атап өтті. Сайлау күні Кушинг Беннетті жеңді, ол жеңілісін «Рим-католиктерінің ықпалына» байланыстырды. Сайланғаннан кейін ол Калгаридің басты қолдаушысы болды және Альбертаның астанасы мәселесі бойынша заң шығарушылардың пікірталасында, жаңа провинцияның экономикалық орталығы осы қала екенін, Альбертаның провинция мәртебесіне қол жеткізу Калгариде бастау алған саяси қозғалыстың нәтижесі екенін, сондай-ақ заң шығарушы орган құру Эдмонтоннан (уақытша астана) қарағанда Калгарида арзанға түсетінін мәлімдеді. Калгариді астана ету жөніндегі оның ұсынысы 16 дауысқа қарсы 8 дауыспен жеңіліске ұшырады, ал тұрақты астана Эдмонтон қаласында орналасты. Өзі қалаған жер болмаса да, қоғамдық жұмыстар министрі ретінде Кушинг жаңа Альберта заң шығарушы ғимаратының дизайнын таңдады, ол Миннесота штатының Капитолийі үлгісінде салынды. Калгаридің өкілі ретінде Кушинг Ратерфордтың Альберта университетін өзінің туған қаласы Стратконада, Эдмонтоннан Солтүстік Саскачеван өзені арқылы орналастырғандығына көңілі қалды. Калгари тұрғындары астанадан бас тартқандықтан, университет құруға бірінші болып үміттенген. Қоғамдық жұмыстар министрі ретінде Кушинг 1907 жылы Альбертаның көмір өнеркәсібін қамқан еңбек дауларына үкіметтің араласуын ынтамен қолдады; Ратерфорд ақырында мәселені зерттеу үшін комиссия құрды. Кушинг сонымен қатар үкіметтің телефон бизнесіне қатысуына жетекшілік етті: 1906 жылы Альбертадағы телефон желілерінің көп бөлігі жеке меншікте болды, ал осы жеке меншік иелерінің ішіндегі ең ірісі – Bell Telephone Company. Bell Калгаридегі телефон қызметіне толық бақылау жасады және провинцияның халық тығыздығы төмен, тиісінше, табысы аз аймақтарына өз қызметін кеңейтуден бас тартты. Оған жауап ретінде Кушинг Bell компаниясын «өзін еркінмін деп санайтын халыққа бұрынғыдан-ақ таңылған ең зиянды және әділетсіз монополия» деп сынады және Bell компаниясы қызмет көрсетпейтін аймақтарды қамту үшін Альберта үкіметтік телефон компаниясын құру туралы заңға қол қойды. Бұл жаңа компания кейіннен Bell компаниясының желілерін сатып алды және үкіметтің «төлегеніңізге қарай төлейсіз» деген дәстүрлі саясатына қайшы, облигациялар шығару арқылы қаржыландырылды. Кушингтің үкіметке араласуға құштарлығы соншалық болды, 1908 жылы Канаданың Парламентінің депутаты Питер Талбот Ратерфордты ескертіп, оның қоғамдық жұмыстар министрі «ақылдан безіп бара жатқанын» және Ратерфорд «бір күні оның салдарынан қиындыққа тап болады» деді. Томас Кушинг сияқты табысты бизнесменнің табысты корпорацияға қарсы реторикалық шабуылдарына таңырқанын айтты, бірақ Маунт-Роял колледжінің тарихшысы Патрисия Рум Кушингтің монополия астында өмір сүрген Калгари тұрғыны ретіндегі тәжірибесінен көңілі тоққан болуы мүмкін, ол «шығыс капитализмінің» символы ретінде қараған нәрсесіне қарсы болды және ауылдық аймақтарға телефон қызметін жеткізу либералдардың табысын қамтамасыз етеді деп үміттенді.

Темір жол туралы аңыз

1909 жылғы Альбертадағы жалпы сайлауда Калгаридің өсімі заң шығарушы органға екінші орын берді. Кушинг бес үміткердің ішінде бірінші орынды иеленді және осы орынның біреуін толтыруға сайланды; Беннетт екінші орынды алды. Кушинг Қоғамдық жұмыстар министрі ретінде бастапқыда теміржол саясатына жауапты болғанмен, 1909 жылдың 1 қарашасында Рутерфорд Теміржолдар министрлігін құрып, өзі басқарды. 1910 жылдың ақпан айында Кушинг Қоғамдық жұмыстар министрі лауазымынан кетті, себебі Рутерфордтың жеке теміржол салушыларға, соның ішінде Альберта және Ұлы су жолдары (A&GW) теміржолына несие кепілдіктерін ұсыну саясатына қарсы болды. Ол отставкаға кету туралы хатында бұл саясат оның білімі мен келісімінсіз қабылданғанын мәлімдеді. Рутерфорд отставканы өкінішпен қабылдады, бірақ Кушингтің үкіметтің теміржол саясатынан хабарсыз қалдырылғаны туралы айтқанымен келіспеді. 25 ақпанда Кушинг заң шығарушы органда отставкаға әкелген оқиғалар туралы баяндады: теміржолға жауапкершілік оның ведомствосынан алынып тасталғаннан кейін Рутерфорд A&GW-ге теміржолдың әр миліне 20 000 доллар кепілдік берді. Бұл кепілдік берген кезде Рутерфорд құрылыс құны туралы Қоғамдық жұмыстар министрлігінің инженерлерімен кеңеспеді, керісінше A&GW инженеріне сүйенді. Кушинг нақты құрылыс құнына қарамастан, бір мильге 20 000 доллар кепілдік берудің ақылға сыймайтынын және үкіметтің A&GW инженеріне сүйенуі компанияға нашар сапалы теміржол салуға мүмкіндік береді деп санады. Содан кейін көптеген либералдар, Кушингтің өзі де, тіпті сенімсіздік білдіру туралы ұсыныстарда да өз үкіметтеріне қарсы дауыс берді. Наурыз айында Рутерфорд Кушингті кабинетке қайта шақырды; Кушингтің айтуынша, ол қайта келсе, оның қарсыласы, Бас прокурор Чарльз Уилсон Крос отставкаға кетеді деп уәде берілді. Ол Рутерфордтың ұсынысын қабылдамады, себебі ол премьер-министрмен жұмыс істей алмайтынын және Рутерфордқа қарсы либералдардың одақтастары оны күресуге шақырды. Рутерфордтың отставкаға кететіні және оның орнына Кушинг келетіні туралы әңгімелер тарады. Альбертаның вице-губернаторы Джордж Булия либералдарды құтқару үшін Рутерфордтың отставкаға кетуі керек деп сенді, бірақ ол және басқа да ықпалды либералдар Кушингтің үкіметті басқаруға қабілетті емес деп санады. Сондықтан Булия провинцияның бас судьясы Артур Сифтонды үкімет құруға шақырды, бірақ Кушингтің "қонақүй бөлмесінде отырып, телефон құбырына құлағын жабыстырып, вице-губернатордың Рутерфордтың киімдерін киюге шақыруын күтіп отырғаны" айтылды. Сифтон Кушингті, сондай-ақ A&GW дауына қатысқан басқа да маңызды тұлғаларды өзінің алғашқы кабинетіне қоспады; Кушингтің адал одақтасы болған Эзра Райли наразылық білдіріп, мандатын тапсырды. Кушинг осыдан бас тартты, бірақ 1913 жылғы сайлауда қайта сайлануға түспеді.