Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Генри Кушинг (21 тамыз, 1852 – 25 қаңтар, 1934) – канадалық саясаткер. Онтариода туған ол жас кезінде батысқа көшіп, сәтті ағаш компаниясын құрды, кейін Альбертаның алғашқы қоғамдық жұмыстар министрі және Калгаридің 11-ші мэрі болды. Александр Камерон Резерфорд үкіметіндегі қоғамдық жұмыстар министрі ретінде Альберта үкіметтік телефондарын құруды қадағалады. Кушингтің 1910 жылы отставкаға кетуі Альберта және Ұлы су жолдары темір жолына қатысты жанжалды тудырды, бұл Резерфордты отставкаға кетуге мәжбүр етті. Кушинг Резерфордтың орнын басатындай үміттенгенімен, бұл қызмет провинцияның бас судьясы Артур Сифтонға берілді. Сифтонның кабинетіне кірмеген Кушинг 1913 жылғы сайлауда қайта сайлануға түспеді және одан кейін саясатқа қайта оралмады. Ол он алты жыл бойы Маунт-Роял колледжінің басқару кеңесінің төрағасы болды. 1934 жылы қайтыс болды.
Canadian politician (1852–1934)
William Henry Cushing (August 21, 1852 – January 25, 1934) was a Canadian politician. Born in Ontario, he migrated west as a young adult where he started a successful lumber company and later became Alberta's first Minister of Public Works and the 11th mayor of Calgary. As Minister of Public Works in the government of Alexander Cameron Rutherford, he oversaw the creation of Alberta Government Telephones. Cushing's resignation in 1910 precipitated the Alberta and Great Waterways Railway scandal, which forced Rutherford's resignation. Though Cushing had hopes of being asked to replace Rutherford, that role fell instead to Arthur Sifton, the province's chief judge. Left out of Sifton's cabinet, Cushing did not seek re election in the 1913 election, and did not re enter politics thereafter. He was the chairman of Mount Royal College's board of governors for sixteen years. He died in 1934.
Ерте өмір
Кушинг 1852 жылғы 21 тамызда Онтарионың Кенилворт қаласында Уильям Кушинг пен Сара Томсон отбасында дүниеге келген. Оның әкесі 1840 жылы Англияның Норвич қаласынан көшіп келген фермер еді. 1879 жылы Кушинг ағаш шеберлігіне оқуға түсті. Ол 1883 жылы Калгариге көшіп, Стивен Джареттпен серіктестік құрып, ағаштан үйлер мен дүкендер салды. 1877 жылы Кушинг Элизабет Риннге үйленді, ол үш жылдан кейін қайтыс болды. 1883 жылы Мэри Джейн Уотерске үйленді, олардан екі бала дүниеге келді. 1885 жылы ол есік-терезе фабрикасын ашып, осы арқылы байлыққа ие болды. Оның бизнесі дамып, кеңейді; 1900 жылға қарай 42 қала учаскесін алып, жүзден астам жұмысшыны жұмысқа алды; 1911 жылға қарай бұл сан екі жүзге жетті. Ол сондай-ақ жергілікті методист шіркеуі мен Боунес гольф клубының мүшесі болды және 1906 жылы Калгари білім беру кеңесінде сегіз жыл мектепке жауапты тұлға болып қызмет етті.
Cushing was born August 21, 1852, in Kenilworth, Ontario, to William Cushing and Sarah Thomson. His father was a farmer who had immigrated from Norwich, England in 1840. In 1879, Cushing indentured as a carpenter. He moved to Calgary in 1883, where in partnership with Stephen Jarett, he engaged in carpentry, building houses and stores. In 1877 Cushing married Elizabeth Rinn, who died three years later. In 1883 he married Mary Jane Waters, with whom he had two children. In 1885 he opened a sash and door factory, which made him wealthy. His business flourished and expanded; by 1900, it occupied 42 city lots and employed more than one hundred workers; by 1911, this number had reached two hundred. He was also active in the local Methodist church and the Bowness golf club, and served eight years as a school trustee with the Calgary Board of Education. in 1906.
Облыстық саясат
1905 жылы Александр Камерон Ратерфордтан Альбертаның алғашқы үкіметін құруды сұрағаннан кейін, ол Кушингті қоғамдық жұмыстар министрі етіп тағайындады. Тарихшы Л. Г. Томас бұл жаңа провинцияда инфрақұрылымның қарқынды дамуы күтілетінін ескере отырып, маңызды портфель болды деп атап өтті. Сайлау күні Кушинг Беннетті жеңді, ол жеңілісін «Рим-католиктерінің ықпалына» байланыстырды. Сайланғаннан кейін ол Калгаридің басты қолдаушысы болды және Альбертаның астанасы мәселесі бойынша заң шығарушылардың пікірталасында, жаңа провинцияның экономикалық орталығы осы қала екенін, Альбертаның провинция мәртебесіне қол жеткізу Калгариде бастау алған саяси қозғалыстың нәтижесі екенін, сондай-ақ заң шығарушы орган құру Эдмонтоннан (уақытша астана) қарағанда Калгарида арзанға түсетінін мәлімдеді. Калгариді астана ету жөніндегі оның ұсынысы 16 дауысқа қарсы 8 дауыспен жеңіліске ұшырады, ал тұрақты астана Эдмонтон қаласында орналасты. Өзі қалаған жер болмаса да, қоғамдық жұмыстар министрі ретінде Кушинг жаңа Альберта заң шығарушы ғимаратының дизайнын таңдады, ол Миннесота штатының Капитолийі үлгісінде салынды. Калгаридің өкілі ретінде Кушинг Ратерфордтың Альберта университетін өзінің туған қаласы Стратконада, Эдмонтоннан Солтүстік Саскачеван өзені арқылы орналастырғандығына көңілі қалды. Калгари тұрғындары астанадан бас тартқандықтан, университет құруға бірінші болып үміттенген. Қоғамдық жұмыстар министрі ретінде Кушинг 1907 жылы Альбертаның көмір өнеркәсібін қамқан еңбек дауларына үкіметтің араласуын ынтамен қолдады; Ратерфорд ақырында мәселені зерттеу үшін комиссия құрды. Кушинг сонымен қатар үкіметтің телефон бизнесіне қатысуына жетекшілік етті: 1906 жылы Альбертадағы телефон желілерінің көп бөлігі жеке меншікте болды, ал осы жеке меншік иелерінің ішіндегі ең ірісі – Bell Telephone Company. Bell Калгаридегі телефон қызметіне толық бақылау жасады және провинцияның халық тығыздығы төмен, тиісінше, табысы аз аймақтарына өз қызметін кеңейтуден бас тартты. Оған жауап ретінде Кушинг Bell компаниясын «өзін еркінмін деп санайтын халыққа бұрынғыдан-ақ таңылған ең зиянды және әділетсіз монополия» деп сынады және Bell компаниясы қызмет көрсетпейтін аймақтарды қамту үшін Альберта үкіметтік телефон компаниясын құру туралы заңға қол қойды. Бұл жаңа компания кейіннен Bell компаниясының желілерін сатып алды және үкіметтің «төлегеніңізге қарай төлейсіз» деген дәстүрлі саясатына қайшы, облигациялар шығару арқылы қаржыландырылды. Кушингтің үкіметке араласуға құштарлығы соншалық болды, 1908 жылы Канаданың Парламентінің депутаты Питер Талбот Ратерфордты ескертіп, оның қоғамдық жұмыстар министрі «ақылдан безіп бара жатқанын» және Ратерфорд «бір күні оның салдарынан қиындыққа тап болады» деді. Томас Кушинг сияқты табысты бизнесменнің табысты корпорацияға қарсы реторикалық шабуылдарына таңырқанын айтты, бірақ Маунт-Роял колледжінің тарихшысы Патрисия Рум Кушингтің монополия астында өмір сүрген Калгари тұрғыны ретіндегі тәжірибесінен көңілі тоққан болуы мүмкін, ол «шығыс капитализмінің» символы ретінде қараған нәрсесіне қарсы болды және ауылдық аймақтарға телефон қызметін жеткізу либералдардың табысын қамтамасыз етеді деп үміттенді.
After Alexander Cameron Rutherford was asked to form Alberta's first government in 1905, he appointed Cushing as his Minister of Public Works. Historian L. G. Thomas notes that this was an important portfolio, given the rapid development of infrastructure expected in the new province. On election day, Cushing defeated Bennett, who attributed his defeat to "Roman Catholic influence". Once elected, he was Calgary's primary supporter in the legislature's debate over Alberta's capital city, claiming that it was the new province's economic centre, that Alberta's status as a province was the result of a political movement that had begun in Calgary, and that it would be cheaper to build a legislature there than in Edmonton, site of the interim capital. His motion to name Calgary as the capital was defeated 16 votes to eight, and permanent capital was located at Edmonton. Though it was not to be at his preferred location, as Public Works Minister, Cushing chose the design for the new Alberta Legislature Building, which was based on the Minnesota State Capitol. As Calgary's representative, Cushing was further dismayed when Rutherford elected to locate the University of Alberta in his own hometown of Strathcona, immediately across the North Saskatchewan River from Edmonton. Calgarians felt that, having been denied the capital, they should be first in line for the university. As Public Works Minister, Cushing was a primary advocate of government intervention in the labour disputes plaguing Alberta's coal industry in 1907; Rutherford eventually appointed a commission to examine the problem. Cushing also presided over the government's entry into the telephone business: in 1906, most telephone lines in Alberta were privately owned, and the largest of these private owners was the Bell Telephone Company. Bell controlled all telephone service in Calgary, and refused to extend its operations into less densely populated, and therefore less profitable, regions of the province. In response, Cushing attacked Bell as "the most pernicious and iniquitous monopoly that had ever been foisted upon a people claiming to be free" and sponsored legislation creating Alberta Government Telephones to service areas that Bell would not. This new company later purchased Bell's lines and financed the venture by issuing debentures, in contrast to the government's usual policy of "pay as you go". Cushing's zeal for government involvement was such that member of the House of Commons of Canada Peter Talbot in 1908 warned Rutherford that his Public Works Minister was "going crazy" with public ownership and that Rutherford would "someday find a lot of trouble through him". Thomas argued that it was strange for a successful businessman like Cushing to be so aggressive rhetorically against a successful corporation, but Mount Royal College historian Patricia Roome has suggested that Cushing was soured by his own experience as a Calgarian living under the monopoly, was hostile to what he saw as a symbol of "eastern capitalism," and hoped that bringing telephone service to rural areas would guarantee continued Liberal success.
Темір жол туралы аңыз
1909 жылғы Альбертадағы жалпы сайлауда Калгаридің өсімі заң шығарушы органға екінші орын берді. Кушинг бес үміткердің ішінде бірінші орынды иеленді және осы орынның біреуін толтыруға сайланды; Беннетт екінші орынды алды. Кушинг Қоғамдық жұмыстар министрі ретінде бастапқыда теміржол саясатына жауапты болғанмен, 1909 жылдың 1 қарашасында Рутерфорд Теміржолдар министрлігін құрып, өзі басқарды. 1910 жылдың ақпан айында Кушинг Қоғамдық жұмыстар министрі лауазымынан кетті, себебі Рутерфордтың жеке теміржол салушыларға, соның ішінде Альберта және Ұлы су жолдары (A&GW) теміржолына несие кепілдіктерін ұсыну саясатына қарсы болды. Ол отставкаға кету туралы хатында бұл саясат оның білімі мен келісімінсіз қабылданғанын мәлімдеді. Рутерфорд отставканы өкінішпен қабылдады, бірақ Кушингтің үкіметтің теміржол саясатынан хабарсыз қалдырылғаны туралы айтқанымен келіспеді. 25 ақпанда Кушинг заң шығарушы органда отставкаға әкелген оқиғалар туралы баяндады: теміржолға жауапкершілік оның ведомствосынан алынып тасталғаннан кейін Рутерфорд A&GW-ге теміржолдың әр миліне 20 000 доллар кепілдік берді. Бұл кепілдік берген кезде Рутерфорд құрылыс құны туралы Қоғамдық жұмыстар министрлігінің инженерлерімен кеңеспеді, керісінше A&GW инженеріне сүйенді. Кушинг нақты құрылыс құнына қарамастан, бір мильге 20 000 доллар кепілдік берудің ақылға сыймайтынын және үкіметтің A&GW инженеріне сүйенуі компанияға нашар сапалы теміржол салуға мүмкіндік береді деп санады. Содан кейін көптеген либералдар, Кушингтің өзі де, тіпті сенімсіздік білдіру туралы ұсыныстарда да өз үкіметтеріне қарсы дауыс берді. Наурыз айында Рутерфорд Кушингті кабинетке қайта шақырды; Кушингтің айтуынша, ол қайта келсе, оның қарсыласы, Бас прокурор Чарльз Уилсон Крос отставкаға кетеді деп уәде берілді. Ол Рутерфордтың ұсынысын қабылдамады, себебі ол премьер-министрмен жұмыс істей алмайтынын және Рутерфордқа қарсы либералдардың одақтастары оны күресуге шақырды. Рутерфордтың отставкаға кететіні және оның орнына Кушинг келетіні туралы әңгімелер тарады. Альбертаның вице-губернаторы Джордж Булия либералдарды құтқару үшін Рутерфордтың отставкаға кетуі керек деп сенді, бірақ ол және басқа да ықпалды либералдар Кушингтің үкіметті басқаруға қабілетті емес деп санады. Сондықтан Булия провинцияның бас судьясы Артур Сифтонды үкімет құруға шақырды, бірақ Кушингтің "қонақүй бөлмесінде отырып, телефон құбырына құлағын жабыстырып, вице-губернатордың Рутерфордтың киімдерін киюге шақыруын күтіп отырғаны" айтылды. Сифтон Кушингті, сондай-ақ A&GW дауына қатысқан басқа да маңызды тұлғаларды өзінің алғашқы кабинетіне қоспады; Кушингтің адал одақтасы болған Эзра Райли наразылық білдіріп, мандатын тапсырды. Кушинг осыдан бас тартты, бірақ 1913 жылғы сайлауда қайта сайлануға түспеді.
By the 1909 Alberta general election, Calgary's growth had earned it a second seat in the legislature. Cushing finished first in a five candidate field, and was elected to fill one of these seats; Bennett, finishing second, was elected to the other. Though Cushing, as Minister of Public Works, was initially responsible for railway policy, on November 1, 1909, Rutherford created a new ministry of Railways, which he appointed himself to head. In February 1910, Cushing resigned as Minister of Public Works, expressing disagreement with Rutherford's policy of offering loan guarantees to private railway builders, including the Alberta and Great Waterways (A&GW) Railway. He stated in his letter of resignation that this policy had been adopted without his knowledge or consent. Rutherford accepted the resignation with regret, but publicly disagreed with Cushing's claim that he had been kept unaware of government railway policy. On February 25, Cushing gave his account of the events leading to his resignation In the legislature: after responsibility for railways was removed from his department, Rutherford had offered the A&GW guarantees of $20,000 per mile of railway constructed. In making this guarantee, Rutherford had not consulted government engineers in the department of Public Works about construction costs, relying instead on the A&GW's engineer. Cushing felt that guaranteeing $20,000 per mile, regardless of actual construction costs, was unwise, and further believed that the government's reliance on the A&GW's engineer could let the company get away with building a sub standard railway. There followed a dramatic series of legislative debates and votes, in which many Liberals, including Cushing, frequently voted against their own government, even on motions of non confidence. In March, Rutherford invited Cushing to rejoin the cabinet; according to Cushing, he was assured that if he did so his rival, Attorney General Charles Wilson Cross, would resign. He declined Rutherford's offer, both because he considered that he was no longer able to work with the premier and because his allies among the anti Rutherford Liberals urged him to fight on. Rumours began to circulate that Rutherford would resign, to be replaced by Cushing. Lieutenant Governor of Alberta George Bulyea was indeed convinced that Rutherford would have to resign in order to save the Liberals, but he and other powerful Liberals did not view Cushing as capable of leading the government. Bulyea instead invited provincial Chief Justice Arthur Sifton to form a government, though Cushing was reputed to have been "sitting in his hotel room, his ear glued to the telephone, waiting for the summons from the Lieutenant Governor to assume the robes of Rutherford". Sifton left Cushing, along with all other major figures of the A&GW dispute, out of his first cabinet; Ezra Riley, a staunch Cushing ally, resigned his seat in protest. Cushing did not do the same but did not seek re election in the 1913 election.