Батыс Лондонның Сайон сарайы мен паркі

Кіріспе

Батыс Лондондағы үй, Англия

Syon House /ˈsaɪən/ – Нортумберленд герцогының Батыс Лондондағы резиденциясы. I санаттағы ескерткіш, ол Лондонның Хаунслоу ауданындағы 200 акр (80 гектар) көлеміндегі Сайон паркінің ішінде орналасқан. Бұл отбасының дәстүрлі орталық Лондондық резиденциясы болған, бірақ қазір бұзылған Нортумберленд үйі еді. Сион үйінің әртүрлі стильде жасалған интерьерін 1760 жылдары сәулетші Роберт Адам жобалаған.

Тарих

Сион үйі өзінің атын 1415 жылы король Генрих V жақын маңдағы жерде Бриджетин орденінің ортағасырлық Сион аббатханасын құруынан алды. Аббатхана 1431 жылы қазіргі Сион үйі тұрған жерге көшірілді. Бұл елдегі ең бай монастырьлардың бірі болды және жергілікті аңыз бойынша, Шиен монахтары Сион монастырына дейін тоннель салыпты. 1539 жылы аббатхана жабылып, монахтар қуылды. Аббатхана жабылғаннан кейін, Сион қысқа мерзімге Корольдік меншікке айналды, содан кейін ол 1552 жылы қайтыс болған Сомерсет 1-ші герцогына ұзақ мерзімге жалға берілді. Герцог оны итальяндық Ренессанс стилінде Сион үйі ретінде қайта салды. 1541 және 1542 жылдың ақпаны аралығында Генрих VIII-нің бесінші әйелі Кэтрин Говард Сионда тұтқын болды. 1542 жылдың ақпанында корольдің адамдары оны Лондон мұнарасына алып барып, ізгіліксіздік жасағаны үшін өлім жазасын орындады. Бес жыл өткен соң, Генрих VIII қайтыс болғанда, оның табыты, бағалы зергерлік әшекейлермен безенген, Сион үйінде бір түн тоқтады, содан кейін процессия оның Уинзордағы Әйгелектер капеліндегі жерлеу орнына жалғасты. Леди Джейн Грей 1553 жылдың шілде айында күйеуімен бірге үйде тұрып, патшайым болатыны туралы хабар алды. 1557 жылы жаңа ғимаратты бұрынғы католиктік мақсатқа қайтару ұсынылды, бірақ Англияның Елизавета I таққа отыруына дейін бұл өзгеріс орындалмады. 1594 жылы Сионды Нортумберлендтің 9-шы графы Генри Перси (1564–1632) сатып алды және содан бері ол оның отбасының меншігінде. 1609 жылы Томас Харриот Сионда жұмыс істеп жүргенде, жаңадан ойлап табылған телескопты алғаш рет қолданып, 26 маусымда Айдың астрономиялық суреттерін жасады, бұл Галилейдің байқауларынан бірнеше ай бұрын болды. Харриотты еске алу тақтасын байқаулар жасалған жерге жақын жерде табуға болады. 17 ғасырдың соңында Сион Чарльз Сеймурдың, Сомерсеттің 6-шы герцогының иелігінде болды, ол әйелі Элизабет Сеймур (туған Перси) арқылы ие болды. Болашақ королева Аннаның Марлборо графының әйелі Сара Черчилльмен достығына байланысты әпкесі Мэри II (Уильям III-нің әйелі, сондай-ақ Оранждық Уильям деп те аталады) есімді әпкесімен келіспеушілік болғаннан кейін, королева Мэри принцесса Анныны Уайтхолл мен Хэмптон-корттағы сарайдан қуды. Принцесса Анна 1692 жылы жақын достары Сомерсеттермен бірге Сионда тұруға келді. Анна сол жерде өлі туған баласын дүниеге әкелді. Бала туғаннан кейін көп ұзамай королева Мэри оны қабылдап, Аннадан Марлборо графының әйелін жұмыстан босатуды талап етті және Анна мүлдем бас тартқанда қайтадан ашуға берілді. 18 ғасырда Нортумберлендтің 1-ші герцогы Хью Перси сәулетші және интерьер дизайнері Роберт Адамға және ландшафт дизайнері Ланселот "Кэпабилити" Браунға үй мен иелікті қайта жобалауды тапсырды. Ішкі қайта құру жобасы 1762 жылы басталды. 1769 жылы жұмыс тоқтағанға дейін үйдің батыс, оңтүстік және шығыс жағындағы бес үлкен бөлме аяқталды. Адамның ішкі аулаға арналған орталық ротондасы шығынға байланысты іске асырылмады. 1951 жылы Сион үйі 10-шы герцог пен герцогиняның тұсында алғаш рет көпшілікке ашылды. Кейін 1995 жылы 12-ші герцогтың тұсында отбасы бөлмелері де жұртшылыққа ашылды. Перси отбасы үйді жақсартуды және дамытуды жалғастырып келеді. Соңғы кезде герцогиня Солсбери маркизасының дизайнымен жаңа орталық аула салынды. 2007 жылдың соңында 600 мың фунт стерлингтік қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді, негізінен шатыр аймағында жұмыс жасалды. 2008 жылы Ұлы залдың қалпына келтіру жұмыстары басталды және қазіргі ұзақ мерзімді жоба Адам бөлмелерін қалпына келтіру болып табылады.

Syon House derives its name from Syon Abbey, a medieval monastery of the Bridgettine Order, founded in 1415 on a nearby site by King Henry V. The abbey moved to the site now occupied by Syon House in 1431. It was one of the wealthiest nunneries in the country and a local legend recites that the monks of Sheen had a ley tunnel running to the nunnery at Syon. In 1539, the abbey was closed by royal agents during the Dissolution of the Monasteries and the monastic community was expelled. Upon the dissolution of the abbey, Syon became the property of the Crown for a short time before long lease to the 1st Duke of Somerset, who had the site rebuilt as Syon House in the Italian Renaissance style before his death in 1552. In 1541 and through February 1542, Henry VIII's fifth wife, Catherine Howard, was imprisoned at Syon. In February 1542, the King's men took her to the Tower of London and executed her on charges of adultery. Five years later, when King Henry VIII died, his coffin, surmounted by a jewelled effigy, rested at Syon House for one night before the procession continued to his burial place in St George's Chapel, Windsor. Lady Jane Grey was living in the house in July 1553 with her husband when she received news that she was to become Queen. In 1557, it was proposed to convert the new building to the earlier Catholic use but Elizabeth I of England acceded to the throne before this change was effected. Syon was acquired in 1594 by Henry Percy, 9th Earl of Northumberland (1564–1632) since when it has remained in his family. In 1609, Thomas Harriot was working at Syon when he made the first ever use of the newly invented telescope to make astronomical drawings of the moon on 26 June, several months ahead of Galileo's observations. A plaque marking Harriot can be found in the grounds, not far from where the observations took place. In the late 17th century, Syon was in the possession of Charles Seymour, 6th Duke of Somerset, through his wife, Elizabeth Seymour (née Percy). After the future Queen Anne had a disagreement with her sister, Mary II (wife of William III, also known as William of Orange), over her friendship with Sarah Churchill, Countess of Marlborough, Queen Mary evicted Princess Anne from her court residence at Whitehall and Hampton Court. Princess Anne came to live at Syon with her close friends, the Somersets, in 1692. Anne gave birth to a stillborn child there. Shortly after the birth, Queen Mary came to visit her, again demanding that Anne dismiss the Countess of Marlborough and stormed out again when Anne flatly refused. In the 18th century, Hugh Percy, 1st Duke of Northumberland, commissioned architect and interior designer Robert Adam and landscape designer Lancelot "Capability" Brown to redesign the house and estate. Work began on the interior reconstruction project in 1762. Five large rooms on the west, south and east sides of the House, were completed before work ceased in 1769. A central rotunda, which Adam had intended for the interior courtyard space, was not implemented, due to cost. In 1951, Syon House was opened to the public for the first time under the 10th Duke and Duchess. Later, in 1995 under the 12th Duke, the family rooms became open to the public as well. As the Percy family continues to live there, they continue to enhance the house. Most recently the Duchess added a new central courtyard with the design of Marchioness of Salisbury. A £600K restoration was undertaken in late 2007, primarily involving work to the roof area. In 2008 restoration work commenced on the Great Hall and a current long term project is to restore the Adam Rooms.

Сәулет

Сион үйінің сыртқы бөлігі 1547 жылы Сомерсеттің 1-ші герцогының меншігінде салынған. Сионның қазіргі ішкі дизайнын 1762 жылы Нортумберлендтің 1-ші герцогы мен герцогинясының тапсырысымен Роберт Адам жасаған. «Адам стилі» Сион үйінен бастау алған деседі. Ол неоклассикалық стильде салынған, бірақ Адамның эклектикалық стилі осымен тоқтамайды. Сионда көптеген стильдер мен шабыттар бар, оның ішінде Римдік ежелгі дәуірдің күшті ықпалы, романтикалық, суретшіл, барокко және манерлі стильдердің айқын көріністері, сондай-ақ готикалық элементтер де бар. Оның Италияда оқыған кезінде алған Помпей әсерінің декоративтік мотивтері де көзге түседі. Үлкен зал, әсем баспалдақ (бірақ бастапқы жобаланғандай үлкен емес) және 136 футқа созылатын Ұзын галерея бар. Адамның ең танымал қосымшасы – мемлекеттік бөлмелер жиынтығы, және олар салынған күйінде сақталған. Адамның бөлмелеріндегі ең керемет бөлшектер мен түстер осы жерде көрінеді. Адам мәрмәрдан жасалған камин, есіктер мен есік жақтауларын, сондай-ақ Коринфтік бас әріптері бар бағаналарды қосты. Ұзын галереяның биіктігі шамамен 4 метр, ені 4 метр. Қалың қабырғаға кіретін көптеген ойықтар мен нишалар кітаптарға арналған, ал қабырғалар мен төбесі бай безендірумен және гипстен жасалған өрнектермен жабылған. Галереяның соңында сегіз бағанамен тірелген күмбезді шкаф орналасқан; бағаналардың арасында нишаны еске түсіретін есік бар. 1820 жылдары Чарльз Фаулер жобалаған және 1827 жылы аяқталған бақтың Ұлы консерваториясы металл мен шыныдан салынған алғашқы ірі консерватория болды. Консерватория І санаттағы мұражайлар тізіміне енген. Генри Перси, Нортумберлендтің 11-ші герцогы, 1988 жылдан 1995 жылға дейін отбасының басшысы болды және Сионның жерінде көптеген ағаштар отырғызғанымен белгілі. 2002 жылы ағылшын ақыны Джеффри Хилл «Сионның бақтары» атты поэмалық кітабын шығарды, ол көп мақтауға ие болды. «Сионның бақтары» аймақтың тарихына, әсіресе Сион аббаттығында алғаш отырғызылған сирек ағаштар бағына арналған. Лондонның Көбелектер үйі 1981 жылдан бастап 28 қазан 2007 жылы Нортумберленд герцогының жерге қонақ үй кешенін салу жоспарларына байланысты жабылуына дейін Сион паркі аумағында орналасқан. 2004 жылы 35 миллион фунт стерлингтік «Radisson Edwardian» қонақ үйін салуға рұқсат берілді. 2011 жылы бұл жерде Syon Park Waldorf Astoria қонақ үйі ашылды. 2013 жылы қонақ үй «Hilton London Syon Park» деп аталды. Сондай-ақ, Сион паркі аумағында 1981 жылы құрылған ескі автомобильдер коллекциясы – Heritage Motor Museum орналасқан. Көлік құралдарының санының артуына байланысты 1993 жылы мұражай жабылып, коллекциясы Уорвикширдегі Гейдонға орналасқан Heritage Motor Centre-ге көшірілді. Бұрын, Сион үйі Клэпхэм мұражайы жабылғаннан кейін және 1980 жылы Ковент-Гарденге көшкенге дейін Лондон көлік коллекциясына қонақ болған. 2002 жылы Channel 4 телеарнасының Time Team бағдарламасымен жоғалған аббаттың қалдықтарын қазу үшін жыл сайынғы археологиялық қазба жұмыстары басталды. Жыл сайынғы қазба жұмыстарын Лондон университетінің Біркбек колледжі жүргізеді. Бұл жұмыстарды мұражайдың астындағы тұрақты көрме қолдайды. Сион паркі – ерекше ғылыми қызығушылық тудыратын және І санаттағы мұражайлар тізіміне енген орын.

Syon House's exterior was erected in 1547 while under the ownership of the 1st Duke of Somerset. Syon's current interior was designed by Robert Adam in 1762 under the commission of the 1st Duke and Duchess of Northumberland. The well known "Adam style" is said to have begun with Syon House. It was commissioned to be built in the Neo classical style, which was fulfilled, but Adam's eclectic style doesn't end there. Syon is filled with multiple styles and inspirations including a huge influence of Roman antiquity, highly visible Romantic, Picturesque, Baroque and Mannerist styles and a dash of Gothic. There is also evidence in his decorative motifs of his influence by Pompeii that he received while studying in Italy. a Great Hall, a grand staircase (though not built as grand as originally designed) and a Long Gallery stretching 136 feet long. Adam's most famous addition is the suite of state rooms and as such they remain exactly as they were built. More specific to the interior of Adam's rooms is where the elaborate detail and colour shines through. Adam added detailed marble chimneypieces, shuttering doors and doorways in the Drawing Room, along with fluted columns with Corinthian capitals. The long gallery, which is about 14 feet high and 14 feet wide, contains many recesses and niches into the thick wall for books along with rich and light decoration and stucco covered walls and ceiling. At the end of the gallery is a closet with a domed circle supported by eight columns; halfway through the columns is a doorway imitating a niche. The Great Conservatory in the gardens, designed by Charles Fowler in the 1820s and completed in 1827, was the first conservatory to be built from metal and glass on a large scale. The conservatory is Grade I listed. Henry Percy, 11th Duke of Northumberland, who was head of the family from 1988 to 1995, was noted for planting many trees in the grounds of Syon. In 2002, the English poet Geoffrey Hill released a booklength poem, The Orchards of Syon, to much acclaim. The Orchards of Syon focuses on the history of the region and in particular on the orchard of rare trees first planted in Syon Abbey. The London Butterfly House was based in the grounds of Syon Park from 1981 until its closure on 28 October 2007 due to the Duke of Northumberland's plans to build a hotel complex on the land. In 2004, planning permission was granted for the deluxe £35 million Radisson Edwardian Hotel. In 2011, the Syon Park Waldorf Astoria hotel opened on the site. The hotel was renamed to the Hilton London Syon Park in 2013. Also based in the grounds of Syon Park was the Heritage Motor Museum, a collection of vintage cars, which was also founded in 1981. Owing to a major increase in the number of vehicles acquired, in 1993 the museum closed and its collection was transferred to the Heritage Motor Centre at Gaydon in Warwickshire. Before that, Syon House was host to the London Transport Collection after the closure of the Clapham museum and prior to its move to Covent Garden in 1980. In 2002 an annual archaeological dig was initiated, originally by the Channel 4 television Time Team programme, to excavate the remains of the lost abbey. The annual dig is now undertaken by Birkbeck College part of the University of London. It is backed up by a permanent exhibition in the undercroft. Syon Park is a Site of Special Scientific Interest and Grade I listed.