Виртуоз кеме жасаушы: Витторио Куниберти және «барлық үлкен зеңбірек» тұжырымы
Vittorio Cuniberti
Викторио Куниберти: италияндық әскери инженер, "үлкен қарулы" линкор тұжырымын ұсынған. HMS Dreadnought-қа ықпал етті, Regina Elena класын жобалады. Теңіз күштері тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальяндық әскери офицер және теңіз инженері Витторио Эмилио Куниберти (1854–1913) – барлық үлкен қарулы шайқас кемесінің тұжырымдамасын көздеген итальяндық әскери офицер және теңіз инженері, оның ең көрнекті мысалы HMS Dreadnought болды.
Italian military officer and naval engineer
Vittorio Emilio Cuniberti (1854–1913) was an Italian military officer and naval engineer who envisioned the concept of the all big gun battleship, best exemplified by HMS Dreadnought.
Өмір және мансап
Туринде дүниеге келген ол 1878 жылы Genio Navale (Регия Маринаның кеме жасауға арналған корпусы) қатарына қосылды және 1910 жылы генерал-майор болғанға дейін шендік сатыдан өтті. Италиялық адмирал, теңіз инженері және саясаткер Бенедетто Бриннің әріптесі болған ол 1899 жылы "Регина Елена" классындағы броненосецтерді жобалады. Римде қайтыс болды.
Born in Turin, he joined the Genio Navale (the corps of the Regia Marina dedicated to shipbuilding) in 1878, and rose through the ranks until he became Major general in 1910. A collaborator of Italian admiral, naval engineer and politician Benedetto Brin, in 1899 he designed the Regina Elena class battleships. He died in Rome.
Кунибертидің мақаласы
Куниберти 1903 жылы «Джейнс Файтинг Шипс» журналына жазған мақаласы арқылы ең көп танылды, онда ол «барлық үлкен зеңбіректермен» жауысатын кеме концепциясын қолдады. Оған дейін әлем елдерінің теңіз күштері әртүрлі калибрлі зеңбіректермен кемелер салып келді. Калибрлер мен орналасуы бойынша үнемі тәжірибелер жүргізіліп жатты. Куниберти көздеген кеме теңіздегі «колосс» болуы керек еді. Оның басты идеясы – кемеде тек бір калибрлі қару болуы керек еді, сол кездегі ең ірісі – 12 дюймдік. Мұндай мықты қаруланған алып, жаудың зеңбіректерiнен басқа еш нәрседен зардап көрмейтін еді. Куниберти жаудың кішкентай калибрлі қаруларының оның жобасына ешқандай әсер етпейтініне сендірді. Кунибертидің «идеалдық кемесінде» он екі ірі калибрлі зеңбірек болды және ол жау кемесінің (әдеттегі) төртеуінен айтарлықтай басымдыққа ие болар еді. Оның кемесі жылдам болар еді, осылайша ол шабуыл нүктесін өзі таңдай алатын. Куниберти бұл кеменің бір мезгілде үлкен калибрлі, өте ауыр оқ-дәрілерді атқылап, бірінші жау кемесін, содан кейін келесісін, келесісін жоқ қыла алатынын, жау флотын жеңіл оймен жоя алатынын көз алдына келтірді. Ол алты «колосс» эскадрильясының күші флотка осындай үлкен артықшылық беретінін, барлық қарсыластарды ықпалдандыратынын болжады. Әрине, мұндай кемеге қыруар қаржы жұмсалуы керек еді. Кунибертидің пікірінше, мұндай «колосс» тек «бір уақытта ең күшті және өте бай» теңіз күшіне ғана қол жетімді болатын. Куниберти өз идеяларына негізделген жобаны Италия үкіметіне ұсынды. Италия үкіметі бюджеттік себептермен бас тартты, бірақ Кунибертиге «Джейнс Файтинг Шипс» журналына мақала жазуға рұқсат берді. Кунибертидің мақаласы Цусима шайқасынан бұрын жарияланды, ол оның идеяларын растады. Сол шайқаста жапондықтардың ірі калибрлі зеңбіректерi шынайы зиян келтірді.
Cuniberti is best known for an article he wrote for Jane's Fighting Ships in 1903, advocating a concept known as the "all big gun" fighting ship. Up till then, the navies of the world built ships with a mixture of large and medium calibre guns. There was constant experimentation with calibres and layout. The ship Cuniberti envisaged would be a "colossus" of the seas. His main idea was that this ship would carry only one calibre of gun, the biggest available, at the time 12 inch. This heavily armoured colossus would be impervious to all but the guns of the enemy. Cuniberti saw the enemy's small calibre guns as having no effect on his design. Cuniberti's "ideal ship" had twelve large calibre guns, and would have a significant advantage over the (usual) four of the enemy ship. His ship would be fast, so that she could choose her point of attack. Cuniberti saw this ship able to discharge such a heavy broadside, all of one large calibre, that she would engulf first one enemy ship, then move on to the next, and the next, disdainfully destroying an entire enemy fleet. He conjectured that the effect of a squadron of, say, six "colossi" would give a fleet such overwhelming power as to deter all possible opponents. Naturally, there was a cost for such a ship. Part of Cuniberti's contention was that this colossus was available only to a "navy at the same time most potent and very rich". Cuniberti proposed a design based on his ideas to the Italian government. The Italian government declined for budgetary reasons, but gave Cuniberti permission to write the article for Jane's Fighting Ships. Cuniberti's article was published before the Battle of Tsushima, which vindicated his ideas. There, the real damage was inflicted by the large calibre guns of the Japanese fleet.
Дредноуттар
Сол кездегі Британиядағы саяси жағдай шиеленісті еді. Трафальгар шайқасынан бері Корольдік теңіз флотына алғаш рет күдік келді. Солтүстік теңізден аз ғана қашықтықта Германия теңіз флоты қуатты флот құрып жатты, оның артында Германия армиясының зор күші тұрды. Ал Ұлыбританияның теңіз қорғанысын сандық артықшылығы жоқ британ армиясы қамтамасыз етіп тұрды. Бұл үлкен қиындық тудырды. Корольдік теңіз флотының адмиралы сэр Джон Фишер Кунибертидің теорияларын қолдады, нәтижесінде революциялық HMS Dreadnought кемесі жасалды. Кеме бір жыл мен бір күнде құралып, 1906 жылы теңізге жіберілді. Dreadnought кемесінің жоғары жылдамдығын революциялық Парсонс турбиналары қамтамасыз етті. Бұл кеме бірден дәуірді анықтады. Dreadnought кемесінің алдындағы барлық соғыс кемелерін қолданыстан шығарды, өйткені Dreadnought оларды батыра алатын. Содан бері оның үлгісімен салынған барлық соғыс кемелері жалпы түрде "дредноуттар" деп аталды.
The political atmosphere in Britain at the time was explosive. For the first time since Trafalgar, there was a serious challenge to the Royal Navy. A short distance across the North Sea, the German Navy was building a powerful fleet, behind which lay the overwhelming power of the German Army. In comparison, Britain's sea shield was manned by the numerically outnumbered British Army. The challenge to was serious. Admiral Sir John Fisher, Royal Navy, followed Cuniberti's theories which resulted in the revolutionary HMS Dreadnought. The ship was completed in a year and day and was launched in 1906. Dreadnoughts speed was ensured by using the revolutionary Parsons' turbines. Immediately this ship defined the era. It rendered all previous battleships obsolete, because ship to ship Dreadnought would sink them. Thereafter all battleships following its design would be referred to, generically, as "dreadnoughts".
Ынтымақтастық
Джеки Фишер ешқашан Кунибертиге немесе кез келген шетелдікке құрмет көрсеткен емес, бірақ ол Кунибертидің теорияларын білгені анық. Көптеген теңіз күштері "барлық ірі қарулы линкорларға" қарай бет бұрды: американдықтар мүмкін болатын жобалар туралы мақалалар жариялап, Бас кеңес бірнеше нұсқаны қарастырды, бірақ USS South Carolina және USS Michigan 1905 жылдың наурызына дейін (кейін қайта Коннектикуттар сияқты) бекітілмеді және 1906 жылдың желтоқсанына дейін құрылысы басталған жоқ. Жапондықтар да Сацума класын 1904 жылға дейін тапсырыс бермеді, ал құрылысы 1905 және 1906 жылдары басталды.
Jacky Fisher never gave any credit to Cuniberti, or to any foreigner, although he surely knew Cuniberti's theories. Most navies were converging towards the "all big guns battleship": the Americans were publishing articles about potential designs and the General Board was reviewing several options, but USS South Carolina and USS Michigan were not authorized until March 1905 (and then as repeat Connecticuts), and neither were laid down until December 1906. Neither were the Japanese building the Satsuma class, which wasn't ordered until 1904 and laid down in 1905 and 1906.
Кунибертидің ресейлік дрэдноуттарға әсері
"Дредноут" кемесінің Британдық Корольдік Әскери-теңіз флотында қолданысқа енгеннен кейін, Ресей, сондай-ақ барлық ірі теңіз державаларының флоттары бір түнде ескірген деп есептелді. Ресейдегі жағдай орыс-жапон соғысындағы шығындармен одан да ушықты. Ресей империясының Әскери-теңіз флотында линкорлар жетіспеді. Сондықтан "Гангут" класындағы линкорларқа тапсырыс берілді. Күрделі тендерлік процедурадан кейін олар Джон Браун және Компанияның "техникалық көмегі және бақылауымен" Ресейде салынды, "бірақ Кунибертидің ықпалы байқалады".
After the launch of the Royal Navy's Dreadnought, Russia, along with all other major naval nations, saw its fleet of battleships rendered obsolete overnight. In Russia's case this was exacerbated by the losses suffered in the Russo Japanese War. The Imperial Russian Navy was short of battleships. The Gangut class battleships were ordered. After a convoluted bidding process they were eventually built in Russia, with "technical assistance and supervision" by John Brown and Co., "but the influence of Cuniberti was evident".