Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Эдвин Джонсон (1842–1901) – ағылшын тарихшысы, христиан тарихнамасын радикалды түрде сынағанымен белгілі.
English historian (1842 1901)
Edwin Johnson (1842–1901) was an English historian, best known for his radical criticisms of Christian historiography.
Өмірбаян
Оның еңбектерінің ішінде «Антиква Матер: Христиандық тегі туралы зерттеу» (1887, Лондон қаласында анонимді түрде жарияланған) және «Паулин хаттары: қайта зерттелген және түсіндірілген» (1894) кітаптары бар. «Антиква Матер» еңбегінде Джонсон ерте христиандыққа қатысты көптеген дереккөздерді «жазбадан тыс» қарастырып, Иса Мәсіхтің немесе апостолдардың болғанын дәлелдейтін сенімді құжаттық деректер жоқ деген қорытындыға келді. Ол христиан діні еврей диаспорасының қозғалысынан пайда болғанын, ал оны уақытша түрде Hagioi деп атады. Гностицизм және кейбір бакхик діндері де христиандықтың ықтимал алғышектері ретінде айтылады. «Паулин хаттары» және «Ағылшын мәдениетінің өркендеуі» еңбегінде Джонсон 700-1400 жылдар аралығындағы соталған дәуірлер ешқашан болмағанын, оның орнына христиан жазушыларының ойдан шығарған кейіпкерлер мен оқиғалар арқасында құрылғанын батыл түрде мәлімдеді. Шіркеу Әкелері, Інжілдер, Пауыл, ерте христиандық мәтіндер және жалпы христиандық тек әдеби туындылар ретінде қарастырылады және олардың барлығын 16 ғасырдың басында христиан мифологиясын жасаған монахтарға (көбінесе бенедиктиндерге) жатқызылады. Бір рецензент айтқандай, Джонсон «он бесінші ғасырдың соңына дейінгі ағылшын тарихын жоюға кіріседі». Джонсон «жариялау дәуірінен» және «ғылымның қайта жаңғыруынан» бұрын сенімді тізілімдер мен журналдардың болмағанын, сондай-ақ расталатын күндері бар жазбалар мен құжаттардың жетіспейтінін айтады.
Among his works are Antiqua Mater: A Study of Christian Origins (1887, published in London anonymously) and The Pauline Epistles: Re studied and Explained (1894). In Antiqua Mater Johnson examines a great variety of sources related to early Christianity "from outside scripture", coming to the conclusion that there was no reliable documentary evidence to prove the existence of Jesus Christ or the Apostles. He asserts that Christianity had evolved from a Jewish diaspora movement, he provisionally called the Hagioi. Both Gnosticism as well as certain Bacchic pagan cults are also mentioned as likely precursors of Christianity. In The Pauline Epistles and The Rise of English Culture Johnson made the radical claim that the whole of the so called Dark Ages between 700 and 1400 A. D. had never occurred, but had been invented by Christian writers who created imaginary characters and events. The Church Fathers, the Gospels, St. Paul, the early Christian texts as well as Christianity in general are identified as mere literary creations and attributed to monks (chiefly Benedictines) who drew up the entire Christian mythos in the early 16th century. As one reviewer said, Johnson "undertakes to abolish all English history before the end of the fifteenth century." Johnson contends that before the "age of publication" and the "revival of letters" there are no reliable registers and logs, and there is a lack of records and documents with verifiable dates.