Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рабо Карабекиан – американдық автор Курт Воннегуттың 1987 жылғы "Көксақал" романының ойдан шығарылған кейіпкері, сонымен қатар баяндаушысы және басты кейіпкері.
Fictional character in the novel Bluebeard
Rabo Karabekian is a fictional character and the narrator and protagonist of the 1987 novel Bluebeard by American author Kurt Vonnegut.
Воннегуттың көркем шығармаларында
Ол абстрактты экспрессионист суретші, ол 1973 жылы жарық көрген «Чемпиондардың таңғы асы» романында «Святой Антонийдің азғырылуы» картинасының авторы ретінде таныстырылады. Кітаптағы адамдар оның суреті ақшаның ысырабы деп ойлағандықтан, оған наразылық білдірді. Воннегуттың 1987 жылғы «Көксақал» романы негізінен Карабекианның ойдан шығарылған өмірбаяндық әңгімесі болып табылады және көбінесе бірінші тұлғада баяндалады. Қарабекианның ата-анасы Армян геноцидінен аман қалғандар. Олар Калифорнияға көшіп, онда жас Рабоның суретшілік таланты айқын болды. Дегенмен, ол керемет фотореализмге қабілетті болғанымен, оның ұстазы оның туындыларында жан жоқ деп санайтын (яғни, олар көрерменде эмоционалдық жауап тудырмады). Әкесі аяқ киім тігуші болған, ол күрделі ковбойлық етіктер жасауға құмарланғанша жөндеу жұмыстарын жасаған. Жас шағында ол Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысу үшін әскерге шақырылды және өнерге қабілеттілігінің арқасында камуфляж жасау бөліміне бекітілді. Алайда, майданға жақын жердегі қызмет кезінде оның орны басылып, ол көзін жоғалтты, қалған өмірі бойына жамау тағып жүрді. Соғысқа дейін Қарабекиан танымал суретші Дэн Грегориге хат жазып, оған суреттерін көрсетіп, одан Қарабекианға жетекшілік етуін өтінді. Бірақ Қарабекиан Дэннің ассистенімен қарым-қатынас құрады, ол Қарабекианға қымбат бояулар мен материалдар жіберді. Қарабекиан жаңа бояулармен салған суретін Дэнге жібергеннен кейін, ашуға еріккен Дэн суреттердің оның бояуларымен салынғанын түсінді және мас күйде ассистентті баспалдақтан итеріп, аяқтарын сындырды. Дэн өзін ұстауға болатынын түсініп, ассистентке, егер ол шағымданбаса, қалағанын алатынын айтты. Ассистент Дэнге Қарабекианға жетекшілік етуін өтінді, ол да солай істеді. Соғыстан кейін Қарабекиан көптеген абстрактты экспрессионистермен, соның ішінде Джексон Поллокпен дос болды. Қарабекиан соғыс кезінде азаматтардан сатып алған суреттерін сату арқылы ақша тапты және достарынан айырмашылығы, өнерін жалғастыра отырып, өзін-өзі қамтамасыз ете алды. Ол басқа суретшілердің шығындарын төлей алды, ал олар өз қарыздарын өнермен төледі. Нәтижесінде ол әлемдегі ең ірі жеке абстрактты экспрессионисттер туындыларының жинағын жинады. Қарабекианның өзінің ірі тапсырыстары болды, соның ішінде қабырғалық суреттер де бар. Фотореалистік тамырларын қабылдамай, оның жұмыстары абстрактілі болды, олардың құрамында Sateen Dura Luxe деп аталатын революциялық үй бояуы және түсті таспалар бар. Ол бұл туындылар мүлдем абстрактілі екенін мәлімдегенмен, таспалар пейзаждағы тірі жандардың аурасын бейнелейтінін мойындады. Алайда, оның материалдарды таңдауы дұрыс болмады – революциялық емес Sateen Dura Luxe және таспалар уақыт өте келе түсіп, оның барлық жұмыстарын жойды. Сатин Дура Лукс ауамен байланысқанда өте улы екені анықталды, сондықтан оның қалдықтары жертөледе сақталады. Қарабекианның танымал туындылары өте қарапайым көрінгендіктен, оның достарының көпшілігі оның шынайы суретшілік таланты бар-жоғына күмән келтірді. Алайда, оның көңілі жақсы болғанда, ол фотореалистік суреттер салып, көп жылдар бойы суретші Дэн Грегоридің шәкірті болды. Бір туындысын дайындағанда, ол досына өзінің талантын дәлелдеп, оны шаңмен маталанған матаға карикатуралық бейнесін салды. Қарабекианның «Көкбауыр» романындағы құпиясы оның үйінің ауласындағы үлкен ескі картоп қоймасында сақталады, онда ол ешкімді кіргізбейді. «Святой Антонийдің азғырылуы» 50 000 доллар тұрады және бір жұқа, тік, жарқыраған қызғылт-сары таспасы бар толық жасыл түсті. Қарабекиан картинаны Воннегуттың 1973 жылғы «Чемпиондардың таңғы асы» романының соңында адамзаттың таза элементінің бірі – «олардың санасы» ретінде қорғайды. Қарабекиан «Көкбауыр» романындағы көзқарасын әр адамды оның жаны мен санасын бейнелейтін жұқа және жарқын неон түтігі ретінде көретінін айтады. Қарабекианның «Святой Антонийдің азғырылуы» туындысы Воннегуттың 1982 жылғы «Deadeye Dick» романында да кездеседі.
He is an abstract expressionist artist who appears first in the 1973 novel Breakfast of Champions as the artist of the $50,000 painting The Temptation of Saint Anthony. He was met with resentment by people in the book who felt that the purchase of his painting was a waste of money. Vonnegut's 1987 novel Bluebeard is largely a fictional autobiography of Karabekian, and is told primarily as a first person narrative. Karabekian's parents were survivors of the Armenian genocide. They moved to California, where young Rabo's talent as an artist became apparent. However, although capable of incredible photorealism, his teacher generally felt his work had no soul (that is, it failed to invoke an emotional response in the viewer). His father was a cobbler who did repairs until he became obsessed with making elaborate cowboy boots. As a young man, he joined the Army to serve in World War II and because of his artistic skills was assigned to a camouflage unit. Unfortunately, while in service near the front, his position was overrun, costing him an eye, over which he wore a patch for the rest of his life. Before the war, Karabekian wrote to the famous artist Dan Gregory, showing him his paintings and begging Dan to mentor Karabekian. Karabekian instead ends up in a relationship with Dan's assistant, who ships Karabekian expensive paints and materials. After Karabekian mails a painting made with the new paints to Dan, in a rage, Dan realizes the paintings were made with his paints, and in a drunken rage hits the assistant down the stairs, breaking her legs. Dan, realizing he could be arrested tells the assistant she can have one thing she wants as long as she doesn't press charges. The assistant tells Dan to mentor Karabekian, which he does. After the war, Karabekian became friends with many abstract expressionists, including Jackson Pollock. Karabekian was able to make some money selling paintings he had bought from civilians during the war and, unlike his friends, was able to support himself while pursuing his art. He could pay other artists' bills, and they paid their debt in art. As a result, he eventually accumulated the world's largest private collection of abstract expressionist works. Karabekian did have major commissions of his own, including murals. Rejecting his photorealistic roots, his works tended to be abstract, consisting of a revolutionary house paint called Sateen Dura Luxe on canvas as the background, topped with colored tape. Although he claimed the works were completely abstract, he admitted to himself that the tape represented the aura of living creatures on a landscape. Unfortunately, his choice of materials was a poor one the not so revolutionary Sateen Dura Luxe and tape eventually fell off, essentially destroying all of his work over time. Sateen Dura Luxe turned out to be highly toxic when exposed to air, so his leftover stock sits in his basement. As Karabekian's better known work looked very simple, many of his friends doubted he had real artistic talent. However, when he was in the mood, he could paint photographically and spent years apprenticing with Dan Gregory, an illustrator. During the preparation of one of his works, he proved his talent to a friend by caricaturing him in dust smeared on canvas. Karabekian's "secret" in Bluebeard is held in a large old potato barn building on his estate that he never lets anyone enter. The Temptation of Saint Anthony costs $50,000 and is solid green with one thin, vertical, Day Glo orange strip of tape. Karabekian defends the painting at the end of Vonnegut's 1973 novel Breakfast of Champions as a representation of the only pristine element of humanity: "their awareness". Karabekian further describes his views in Bluebeard as seeing every person as a thin and bright neon tube representing their soul and their awareness. Karabekian's The Temptation of Saint Anthony also appears in Vonnegut's 1982 novel Deadeye Dick.
Құпиясы
"Көкжиек" романының бойымен Карабекианның өзінің жеріндегі картоп қорасында бір құпия затты сақтайтыны айтылады. Соңында, Цирце Берманның қысымымен, Карабекиан қорада "Қазір әйелдердің кезегі" деп аталатын соңғы суретінің барын ашады, оны өлімінен кейін көрсетуді жоспарлаған. Сурет – Карабекианның Екінші дүниежүзілік соғыстағы өмірінің фотореалистік бейнесі, онда ол және 5 мың 218 басқа соғыс тұтқыны, цығандар мен концлагерьтен аман қалғандар неміс әскері соғыстың ұтылғанын түсінгенде бір аңғарға тасталған. Бұл картина, туристік орын ретінде үлкен сәттілікке ие болып, Карабекианның "жан" бар жалғыз картинасы болуға тиіс.
Throughout the novel Bluebeard it is mentioned that Karabekian is housing a secret item inside the potato barn on his property. Eventually, after the insistence of Circe Berman, Karabekian reveals that inside the barn is his last painting, named "Now It's the Women's Turn," which he intended to be shown after his death. The painting is an enormous photo realistic picture of Karabekian's experience of World War Two where he and five thousand two hundred eighteen other prisoners of war, gypsies, and concentration camp survivors were dumped in a valley when the German forces realized that the war was lost. The painting, which becomes enormously successful as a tourist attraction, is meant to be the only painting that Karabekian created which contained "soul."