Эдвин Эмиль Витте: Әлеуметтік қамсыздандырудың әкесі
Edwin E. Witte
Эдвин Витте: Американ экономисі, АҚШ Әлеуметтік қамсыздандыру заңының әкесі. 1935 жылғы заңды әзірлеуге үлкен үлес қосты. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық экономист Эдвин Эмиль Витте (4 қаңтар 1887 – 20 мамыр 1960) – Висконсин штаты және Экономикалық қауіпсіздік комитеті үшін әлеуметтік сақтандыру мәселелеріне ден қойған экономист. АҚШ президенті Франклин Д. Рузвельт басшылығымен Экономикалық қауіпсіздік жөніндегі президенттік комитеттің атқарушы директоры ретінде ол 1934 жылы 1935 жылғы Әлеуметтік қамсыздандыру заңына айналған саясатты және заңнаманы жасады. Осы себепті оны кейде "Әлеуметтік қамсыздандырудың әкесі" деп атайды.
American economist
Edwin Emil Witte (January 4, 1887 – May 20, 1960) was an economist who focused on social insurance issues for the state of Wisconsin and for the Committee on Economic Security. While the executive director of the President's Committee on Economic Security under U. S. President Franklin D. Roosevelt, he developed during 1934 the policies and the legislation that became the Social Security Act of 1935. Because of this he is sometimes called "the father of Social Security".
Білім және отбасылық өмір
Витте Висконсин штатының Уотертауннан оңтүстікке қарай төрт шақырым жерде орналасқан Эбенезер морав қауымдастығында дүниеге келді. Ол ерте жасынан-ақ ерекше дарынды және зерек екені анықталды, сондықтан ата-анасы оны Уотертаундағы жоғары мектепке жіберді. Ол сыныбын үздік бітіруші болып аяқтады және отбасында алғаш рет колледжге түскен адам болды. 1909 жылы Висконсин университетін тарих мамандығы бойынша B.A. дәрежесімен бітірді және дереу аспирантураға түсті. Оның ғылыми жетекшісі Фредерик Джексон Тернер 1910 жылы Мэдисоннан Гарвардқа кетіп, бірақ Виттеге экономика факультетінің профессоры Джон Р. Коммонстың басшылығымен тарихты оқуын жалғастыруды ұсынды. Осы кеңес Виттені экономиканы зерттеуге бағытталды. Коммонс сол кезде Роберт М. Ла Фолеттке және Висконсин штатының үкіметіне (Висконсин идеясын қараңыз) кеңес берумен тығыз айналысқандықтан, Витте 1911 жылы оқуын аяқтағаннан кейін штат қызметіне оңай орналасты. Витте көп ұзамай жұмыспен толысып кетті; 1916 жылы емтиханды тапсырды, бірақ диссертациялық жұмысына 1920-жылдардың ортасына дейін қайта оралмады. 1927 жылы экономика ғылымы бойынша докторлық диссертациясын қорғады. Витте Заңнамалық анықтамалық кітапханада кітапханашы болып жұмыс істеген Флоренс Римснайдерге үйленді. Олар Мэдисон көшесінде тұрды, бір ұл және екі қызы болды.
Witte was born in the Moravian community of Ebenezer, Wisconsin, about four miles south of Watertown. He was recognized from an early age as having remarkable intelligence, such that his parents sent him to high school in Watertown. He graduated as the valedictorian of his class and also became the first person in his family to attend college. He graduated from the University of Wisconsin in 1909 with a B. A. in history and immediately began graduate work. His adviser, Frederick Jackson Turner, left Madison in 1910 for Harvard, but recommended that Witte continue studying history under John R. Commons of the economics department. This advice turned Witte to the study of economics. Because Commons at this time was heavily involved in advising Robert M. La Follette, and the government of Wisconsin (see Wisconsin Idea), Witte easily found work with the state upon completion of his coursework in 1911. Witte was soon overwhelmed with work; he completed his qualifying exams in 1916 but did not return to his dissertation studies until the mid 1920s. He eventually completed his doctorate in economics in 1927. Witte married Florence Rimsnider, a librarian who worked at the Legislative Reference Library. The couple lived on Madison Street; they had one son and two daughters.
Үкімет әлеуметтік реформашы ретінде
Витте Висконсин штаты үшін алғашқы жұмысы – Висконсин индустриялық комиссиясы үшін жұмысшылардың өтемақы сақтандыру тарифтерінің статистігі. Оның осы жердегі жұмысы Висконсин заң шығарушы органына Комиссияға осы тарифтерді реттеу құқығын беруге әкелді. 1912 жылы Витте конгрессмен Джон М. Нельсонның жеке хатшысы болып жұмысқа қабылданды. Нельсон сол кезде Клейтонның монополияға қарсы заңын қарастырып жатқан Өкілдер палатасының Сот комитетінде қызмет етті. Витте Нельсонның азшылық баяндамасын жазды, себебі заң тілі Сэмюэл Гомперс пен ұйымдасқан еңбекшілер тарапынан қолдау тапқан күшті тыйым салу шараларын қамтамады. Виттенің пікірлері «Дуплекс баспахана компаниясы» Дирингке қарсы ісінде (254 U. S. 443 [1921]) расталды, онда заңның еңбекшілерді қорғау баптары жойылды. Коммонс Америка Құрама Штаттарының Өнеркәсіптік қатынастар жөніндегі комиссиясына тағайындалғанда, ол Виттені өзімен бірге алып келді. Витте бұл жерде еңбекке тыйым салу туралы бұйрықтардың қолданылуына ерекше назар аударды, бұл оның диссертациясының тақырыбы болды. Ол осы зерттеуін жариялаған кезде, еңбекке қарсы тыйым салу мәселесіндегі ең білікті сарапшы ретінде танылды және кеңесші (Феликс Франкфуртер, Дональд Ричберг, Фрэнсис Сайр және Герман Олифантпен бірге) ретінде Сенаттың Сот комитетіне 1932 жылғы Норрис Ла Гуардияға қарсы тыйым салу заңын әзірлеуге көмектесті. 1917 жылдың қаңтарында Витте Висконсин индустриялық комиссиясының атқарушы хатшысы болып тағайындалды, онда ол прогрессивті әлеуметтік сақтандыру мәселелерінің тізіміне еңбек және қауіпсіздік саласындағы реттеу саясатын қосты. 1921 жылы ол Висконсин заң шығарушы зерттеу кітапханасының басшысы лауазымын қабылдады, бұл лауазым негізінен заң шығарушыларға заң жобаларын дайындауға көмектесуден тұрды. Осы лауазымдардың барлығында Витте әлеуметтік сақтандыру саясатын әзірлеуде зерттеуді ықпалдастыру құралы ретінде пайдалану дағдыларын жетілдірді. Мемлекеттік және ұлттық деңгейдегі заң шығарушылармен тығыз байланыста жұмыс істеген Витте осы процесті жақсы түсінді. Үкіметтік әлеуметтік реформатор ретінде Дэвид Б. Джонсон Виттені «саясаткер де емес, белсенді де емес. Ол – қоғамдық бағдарламалардың шығармашылық авторы, келісімге келуші, және әртүрлі тараптарды біріктіруге және өзара қанағаттандыратын шешімдер табуға күш салған шаршамас делдал» деп сипаттады.
Witte's first job for the state of Wisconsin was as a statistician of workmen's compensation insurance rates for the Wisconsin Industrial Commission. His work here led the Wisconsin Legislature to grant the Commission authority to regulate those rates. In 1912, Witte accepted the job of personal secretary to Congressman John M. Nelson. Nelson served on the House Judiciary Committee which was then considering the Clayton Antitrust Act. Witte wrote Nelson's minority report opposing approval of the Clayton Act because its language did not provide a strong anti injunction clause favored by Samuel Gompers and organized labor. Witte's views were validated in Duplex Printing Press Company v. Deering (254 U. S. 443 [1921]) which struck down the labor protection clauses of the act. When Commons was appointed to the United States Commission on Industrial Relations, he brought Witte along. Witte's main focus here was on the use of the labor injunction, which became the topic of his dissertation. By the time he published this research, he was noted as the foremost authority on the anti labor injunction and served as an adviser (along with Felix Frankfurter, Donald Richberg, Francis Sayre, and Herman Oliphant) to the Senate Judiciary Committee drafting the Norris La Guardia Anti Injunction Act of 1932. In January 1917, he was appointed the executive secretary of the Wisconsin Industrial Commission., where he added labor and safety regulatory policies to his list of progressive social insurance concerns. In 1921, he accepted the position of chief of the Wisconsin Legislative Research Library a position that was mostly helping legislators draft legislation. In all of these positions, Witte developed his skills at using research as a tool for persuasion in the development of social insurance policy. Working closely with legislators at both the state and national level, Witte had a keen sense for the process. As a government social reformer, David B. Johnson describe Witte as "neither a politician nor an activist. Rather he was a facilitator, a creative draftsman of public programs, a compromiser, and a tireless mediator who devoted his efforts towards bringing divergent sides together and to working out mutually acceptable solutions".
Висконсин университетінің профессоры
1922 жылдан 1933 жылға дейін ол Висконсин штаты заң шығарушы анықтамалық кітапханасының директоры, қазір Висконсин штаты заң шығарушы анықтама бюросы деп аталатын мекеме болды. Висконсин университетінің оқытушы құрамына қосылғаннан кейін ол Commons, Selig Perlman, Robert M. La Follette, аға, Robert M. La Follette, кіші, E. A. Ross және Артур J. Altmeyer (кейіннен Әлеуметтік қамсыздандыру басқармасының төрағасы болған) сияқты адамдармен бірге жұмыс істеді. Олар Висконсин прогрессивтік қозғалысын дамытып, сол кездегі қоғамдық саясат мәселелерімен айналысты. 1933 жылы Витте Висконсин университетінің Мэдисон қаласындағы экономика факультетінің толық профессор қызметіне тағайындалды. 1910-1920 жылдар аралығында әкімшілік қызметте болған кезінде Витте тұрақты түрде жарияланымдар жасауға үлкерді. Бұл, оның еңбек экономикасы саласындағы сарапшы ретіндегі беделімен бірге, оның ерекше тағайындалуын түсіндіреді. Осы тағайындалудан кейін Витте Висконсин штатының өнеркәсіп комиссиясының жұмыссыздыққа қарсы сақтандыру бөлімінде қызмет етті. Экономика профессоры ретінде оның басты нанымының бірі (ол "Үкімет және бизнес" курстарында оқытқан) – экономика ғылымы, нарықтарға баса назар аударуы себепті, экономиканы реттеу, дамыту және қорғаудағы үкіметтің рөлін төмендетіп бағалайды. Ол өзінің ғылымын сипаттауда "экономика" емес, "саяси экономика" терминін дұрыс деп санады. Commons-тан тәлім алған Витте мәселелерге институционалдық экономикалық көзқараспен қарауды жөн көрді.
From 1922 to 1933, he served as chief of the Wisconsin Legislative Reference Library, an agency now known as the Wisconsin Legislative Reference Bureau. Joining the faculty at Wisconsin, he worked with Commons, and Selig Perlman, Robert M. La Follette, Sr., Robert M. La Follette, Jr., E. A. Ross, and Arthur J. Altmeyer (who became the chairman of the Social Security Board) who were developing the Wisconsin progressive movement and working on public policy issues of the day. In 1933 Witte was appointed full professor in the economics department at the University of Wisconsin Madison. Throughout the 1910s and 1920s, while serving as an administrator, Witte managed to publish consistently. This, coupled with his reputation as an expert on labor economics explain the unusual appointment. Following this appointment, Witte served on the unemployment insurance section of the Wisconsin Industrial Commission. As a professor of economics, one of his central beliefs (taught in his "Government and Business" courses) was that the economics discipline, because of its focus on markets, deprecated the role of government in regulating, promoting, and protecting the economy. He preferred "political economics" to "economics" as the truer descriptor of his discipline. Also trained by Commons, Witte preferred the institutional economics approach to problems.
Әлеуметтік қамсыздандыру
Витте заң шығару және әлеуметтік сақтандыру салаларындағы сарапшылығы мен әлеуметтік сақтандыру бойынша ұлттық деңгейдегі беделінің арқасында, ол президенттің Экономикалық қауіпсіздік жөніндегі комитетін басқаруға тағайындалды. Оның міндеті – 1935 жылғы Әлеуметтік қамсыздандыру заңына айналатын заң жобасын әзірлеу болды. Витте Еңбек министрі Фрэнсис Перкинспен таныс болды, ал оның орынбасары Артур Дж. Альтмайер аспирантура кезінде және Висконсин штатының Индустриялық комиссиясында Виттемен бірге жұмыс істеген. Витте алдындағы ең маңызды мәселе – уақыт болды. Ол шілде айының соңында тағайындалды, ал президент Рузвельт 1935 жылдың қаңтарында жаңа конгресс отырысын шақыруға дайын заңнамалық ұсыныстарды күткен. Витте бұл талапқа сай келді. Ол және оның командасы (оның ішінде бакалавр студенті Уилбур Дж. Коэн) жұмыссыздыққа байланысты төлемдер, еңбек зейнеті, мүгедектікке байланысты жәрдемақы, күтуші балалары бар отбасыларға көмек көрсетуді қамтитын заң жобаларын дайындады. Оның комитеті бір кезде ұлттық денсаулық сақтау жоспарының жобасын да жасады, бірақ ол тым ерте деп саналғандықтан соңғы нұсқадан алынып тасталды. Бұл жобаға Америка медицина қауымдастығы да қарсы болды. 1935 жылдың қаңтарында өткен тыңдауларда Витте, 1935 жылғы Әлеуметтік қамсыздандыру заңының негізгі авторы ретінде, төрт күн бойы Палатаның Жолдар және құралдар комитеті алдында заң жобасының қалай жұмыс істейтінін, оның шығындары мен пайдасын түсіндірді және өз зерттеулерін нақты дәлелдер ретінде пайдаланды. Ол Сенаттың Қаржы комитеті алдында да үш күн бойы осылай әрекет етті. 1935 жылдың көктемі мен жазында Витте Вашингтонда болып, Конгресспен бірлесіп соңғы заңнаманы жетілдірді. Заңға Рузвельт 1935 жылдың 18 тамызында қол қойды. Витте оқыту қызметіне қайта оралды, бірақ көп жылдар бойы Әлеуметтік қамсыздандыру басқармасына консультант ретінде қызмет етті, сондай-ақ Әлеуметтік қамсыздандыру жөніндегі алғашқы кеңесшілер кеңесінің, Әлеуметтік қамсыздандыру жөніндегі Федералдық кеңесшілер кеңесінің және Әкімшілік басқару жөніндегі президенттің комитетінің мүшесі болды.
Because of Witte's expertise in both legislation and social insurance, and his national reputation as an expert in the area of social insurance, he was selected to lead the President's Committee on Economic Security to propose legislation that would eventually become the Social Security Act of 1935. Witte also was an acquaintance of Secretary of Labor Frances Perkins, and her assistant secretary, Arthur J. Altmeyer was a colleague of Witte's while at graduate school and on the Wisconsin Industrial Commission. The major problem facing Witte was time. He was appointed in late July and President Roosevelt wanted legislative proposals to hand the new congress when it convened in January 1935. Witte was able to meet this deadline. He and his staff (which included one of his undergraduate students Wilbur J. Cohen) had a set of legislative proposals that covered unemployment insurance, old age pensions, disability compensation, aid to families with dependent children. His committee also for a time worked on a national health insurance plan but this was dropped from the final bill as being too much too soon. It was also strongly opposed by the American Medical Association. When hearings began in January 1935, Witte as the principal author of the Social Security Act of 1935 was questioned for four days before the House Ways and Means Committee explaining the operation of the bill, its costs and benefits, and using his research to make a persuasive case. He performed the same act for three days before the Senate Finance Committee. He remained in Washington during the Spring and Summer of 1935, working with Congress towards the final legislation. It was signed by Roosevelt on August 18, 1935. Witte returned to his teaching but remained for many years a consultant to the Social Security Administration as a member of the first Advisory Council on Social Security, as a member of the Federal Advisory Council on Social Security, and as a member of the President's Committee on Administrative Management.
Әлеуметтік қамсыздандырудың атасы
Витте ұзақ жылдар бойы "Әлеуметтік қамсыздандырудың әкесі" деп есептелді, бірақ Витте өзі бұл мәлімдемені жоққа шығарды. Ол "бұл атаққа басқалардан гөрі аз лайық" екенін айтты. Витте Әлеуметтік қамсыздандыру заңының бірлескен еңбек екенін көрсетті:
Witte has long been credited as the "Father of Social Security", but Witte himself denied this claim. He believed that he deserved "this title less than many others". Witte pointed out that the Social Security Act was a collaborative undertaking:
Әлеуметтік қамсыздандыру, көптеген басқа да маңызды әлеуметтік жетістіктер сияқты, ұзақ мерзімде көптеген адамдардың күш-жігері мен еңбегінің нәтижесі болып табылады. Кез келген адамның үлесі басқалардың үлесімен тым жақын араласып кеткендіктен, түпкі нәтижесін ешбір жеке адамға немесе адамдар тобына жатқызуға болмайды. Сонымен қатар, Артур Дж. Альтмайер де жиі "Әлеуметтік қамсыздандырудың әкесі" деп аталады. Конгрессмен Роберт Кастенмайердің (D WI) Альтмайердің қазасы туралы айтқан сөздерін қараңыз. Авраам Эпштейннің ұлы жақында жарық көрген кітабында әкесін "Әлеуметтік қамсыздандырудың ұмытылған әкесі" деп атады.
Social Security, like most other major social advances, has been the product of the endeavors and work of many people over a long period of time. The contributions made by any one person have been so commingled with those of many others that the end product cannot be attributed to any individual or group of individuals. Then, also, Arthur J. Altmeyer is often referred to as the "Father of Social Security". See the remarks of Congressman Robert Kastenmeier (D WI) on the death of Altmeyer. The son of Abraham Epstein has called his father the "Forgotten Father of Social Security" in a recent book.
Кейінгі өмірі
Витте көптеген жылдар бойы Висконсин мен Вашингтон заң шығарушыларына кеңес беруді жалғастырды. 1935 жылы ол сенаторлар Роберт М. Ла Фоллетт кіші және Роберт Вагнермен Вагнер заңы (Ұлттық еңбек қатынастары заңы) бойынша консультация жүргізді. Әлеуметтік қамсыздандыру заңына бағыт-бағдар беруден басқа, Витте басқа еңбек заңнамаларымен де айналысты, соның ішінде (Джордж Уильям Норрис және Фиорелло Х. Ла Гвардиямен бірге) Норрис-Ла Гвардия тыйым салуға қарсы заңы. 1930 жылдары ол Висконсин штатының жоспарлау кеңесінде және Висконсин еңбек қатынастары кеңесінде қызмет етті. Ол оқыту және жарияланымдармен де айналысты. Висконсин университетіндегі қызметі кезінде ол елу алты докторлық диссертация тақырыбын басқарды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Витте Қорғаныс мобилизациялау заңы бойынша еңбек және басқару арасындағы келісімге тарап болды, содан кейін Соғыс еңбек кеңесінде қызмет етті. Соғыс аяқталғаннан кейін Витте оқыту ісіне қайта оралды. 1947 жылы ол Мэдисон қаласында Өнеркәсіптік қатынастар орталығын құрды. Ол сондай-ақ Өнеркәсіптік қатынастарды зерттеу қауымдастығының негіздеушілерінің бірі болды және 1948 жылы оның алғашқы президенті болып сайланды. Ол сонымен қатар Ұлттық төрешілер қауымдастығына, Атом энергиясының еңбек қатынастары жөніндегі комиссиясына қатысты және Висконсин заң шығарушыларына кеңес беруді жалғастырды. 1953–1954 оқу жылында ол Корнелл университетінің Өнеркәсіптік және еңбек қатынастары мектебінде арнайы зерттеуші болып жұмыс істеді. 1956 жылы Витте Америка экономикалық қауымдастығының президенті болып сайланды. Витте 1957 жылы зейнетке шықты және миллиондаған американдықтар сияқты әлеуметтік қамсыздандыру төлемдерін алды, сонымен қатар қонақ профессор ретінде оқытумен айналысып жүрді. Эдвин Э. Витте 1960 жылдың 20 мамырында жүрек-қан тамырлары ауруларының салдарынан келген инсульттан қайтыс болды.
Witte continued to advise legislators both in Wisconsin and Washington for many years afterwards. In 1935, he consulted with Senators Robert M. La Follette, Jr. and Robert Wagner on the Wagner Act (National Labor Relations Act). In addition to guiding the Social Security Act through the United States Congress, Witte also worked on other labor legislation including (with George William Norris and Fiorello H. La Guardia) the Norris La Guardia anti injunction act. Also during the 1930s he served on the Wisconsin State Planning Board and the Wisconsin Labor Relations Board. He continued to teach and publish as well. During his tenure at the University of Wisconsin, he advised fifty six Ph. D. candidates. During World War II, Witte served as a labor management mediator under the Defense Mobilization Act and then for the War Labor Board. Once the war was over Witte returned to his teaching. In 1947 he created the Industrial Relations Center at Madison. He was also one of the founding members of the Industrial Relations Research Association and was its first president in 1948. He was also involved with the National Association of Arbiters, the Atomic Energy Labor Relations Panel as well as continuing to advise Wisconsin legislators. During the academic year of 1953–54, he was a visiting scholar at Cornell University's School of Industrial and Labor Relations. In 1956 Witte was elected to the presidency of the American Economics Association. Witte retired in 1957, and like millions of other Americans, received Social Security benefits, while he continued to teach regularly as a visiting professor. Edwin E. Witte died on May 20, 1960, of a stroke complicated by cardiovascular issues.