Антонов An-14: 1958 жылғы көлік ұшағының тарихы

Кіріспе

Антоновтың 1958 жылғы көлік ұшақтары отбасысы

Антонов Ан-14 Пчелка немесе Пчиолка, Бджилка (,) "Кішкентай ара", НАТО есебі бойынша "Клод" – 1958 жылдың 15 наурызында алғаш ұшқан кеңестік көлік ұшағы. Бұл екі 300 ат күші бар Ивченко АИ-14РФ радиалды поршеньді қозғалтқыштары бар екі қозғалтқышты, қысқа ұшып-қону қабілетіне ие жеңіл көліктік ұшақ болды. Сериялық өндіріс 1966 жылы басталды, және өндіріс 1972 жылы тоқтағанға дейін шамамен 300 данасы жасалды. An-14, 1990 жылға дейін өндірілген, және (An-2 әлі де арнайы тапсырыс бойынша өндіріледі) сәттірек болған An-2 бипланының орнын алмастыра алмады. An-14 ұшағының ізбасары – An-28, турбовинттік қозғалтқыштармен жабдықталған, Польшадағы PZL Mielec зауыттарында PZL M28 Skytruck және PZL M28B Bryza аттарымен әлі де өндірілуде. Ұшу қасиеттері өте тұрақты болғандықтан, An-14 ұшағын көптеген ұшқыштар негізгі оқудан бірнеше сағат өткеннен кейін басқара алады. An-14 ұшақтарының шағын бөлігі әлі де ұшуға жарамды күйде сақталуда.

Тарих

Даму мақсаты – ұшуға оңай, жеңіл жолаушылар мен жүк тасымалына, сондай-ақ ауыл шаруашылығы және жедел жәрдем ұшағы ретінде пайдаланылатын ұшақ жасау болатын. Алғашқы ұшу 1958 жылдың 15 наурызында өтті. «Аэрофлот» 1959 жылы осы үлгіні енгізуді жоспарлаған, бірақ «Антонов Ан-10» ұшағының дамуымен байланысты туындаған мәселелер, сондай-ақ «Ан-14» прототипімен байланысты қиындықтар жобаны кейінге шегерді, бұл «Антонов ОКБ»-ның барлық күшін жұмылдырды. «Ан-14А» ұшағы 1965 жылы Арсеньевтегі №166 мемлекеттік ұшақ зауытында өндіріске түсті. Осы кезде ол жаңа қанаттарға, ерекше V тәрізді құйрық қанатына және өзгертілген тік қанатшаларына ие болды. 1967 жылы үлгі «Домодедово» халықаралық авиасалонында таныстырылды. «Ан-14» жеті жолаушыны немесе жүк тасымалдауға қабілетті болды. Ауыл шаруашылығында қолдану үшін оған резервуар мен шашыратқыш құрылғыларын орнатуға болады. Жедел жәрдем нұсқасы алты жатқан орынға және бір медбикеге арналған. Сонымен қатар, бес жолаушыға арналған VIP нұсқасы да болды. Басқа да нұсқаларға «Ан-14Б» және «Ан-14М» жатты, кейіннен ол «Антонов Ан-28» ұшағына айналды. «Ан-14М» алғашқы ұшуын 1969 жылы жасады. Ол ұзартылған фюзеляжға және жоғары көтергіштікке ие қанаттарға ие болды. «Ан-14Б» сияқты, оның прототипі қайтарылатын шассимен жабдықталған, бірақ ол соңғы өндіріс үлгісінде алынып тасталды. Тағы бір ерекше нұсқасы – «Ан-14Ш», ол дайын емес қону жолақтары үшін ауа жастығымен қондыру жүйесін сынап көрді. Бұл сынақтар сәтті болғанымен, жүйе аэродинамиканы нашарлатты және жүк көлемін минималды деңгейге түсірді. «Ан-14Ш»-ның алдында «Ан-714» үлгісінде қанаттық жүзу құрылғысы қолданылған. Қытайда «Ша Ту» (немесе «Капитал») №1 деп аталатын кішірек нұсқасы болды. 15 «Ан-14» ұшағы экспортталды, оның төртеуі 1966 жылы Шығыс Германия армиясына жеткізілді. Олар Штраусбергтегі Шығыс Германия Әуе күштерінің байланыс эскадрильясы (Verbindungsfliegerstaffel 25) қолданған, 1971 жылы VS 14 деп аталды және 1980 немесе 1981 жылға дейін пайдаланылды. Олардың екеуі, 995 және 996 нөміріндегі ұшақтар, Германия Әуе күштері мұражайында және Котбус әуежай мұражайында сақтаулы. «Антонов Ан-2» ұшағының орнын алмастыра алмағандықтан, 332 данадан кейін 1976 жылы өндіріс тоқтатылды.

The development goal was a plane that was easy to fly and could be used as a light passenger and cargo transport as well as agricultural aircraft and air ambulance. The maiden flight took place on March 15, 1958. Aeroflot had planned to introduce the type in 1959 but the project was delayed by development problems with the Antonov An 10 which tied down the complete Antonov OKB, as well as issues with the An 14 prototype itself. The An 14A went into production in 1965 in the state owned aircraft factory No. 166 in Arsenyev. By now, it had different wings, a distinctly V shaped tail plane and modified vertical stabilizers. A large cargo door at the rear of the cabin had an opening of In 1967, the type was presented at the milestone Domodedovo air show. The An 14 had a capacity of seven passengers or of freight. For aerial application in agriculture, it could be fitted with a tank and spraying booms. The air ambulance version was able to accept six stretchers and one nurse. There was also a VIP version for five passengers. Other variants included the An 14B with retractable landing gear, as well as the An 14M with turboprop engines which was later developed into the Antonov An 28. The maiden flight of the An 14M took place in 1969. It received a stretched fuselage and high lift wing. Like the An 14B, its prototype had been fitted with retractable landing gear, but that was dropped in the final production version. Another unusual variant was the An 14Sh, which tested an air cushion landing gear for unprepared landing strips. While these tests were successful, the gear impaired the aerodynamics and only left minimal payload capacity. A precursor of the An 14Sh had been the An 714 with inflatable floats. In China, there was a smaller variant named Sha Tu (or Capital) N°1. 15 An 14 were exported, four of which went to the East German Army in 1966. They were used by the Verbindungsfliegerstaffel 25 (aerial liaison squadron) of the East German Air Force in Strausberg, renamed to VS 14 in 1971, until 1980 or 1981. Two of these, 995 and 996, survive in the German Air Force Museum and the Airport Museum Cottbus. Production ceased in 1976 after 332 units as the type proved unable to replace the Antonov An 2.

Дизайн

Жоғары қанатты, тіреуге арналған конструкциясы бар ұшақтың An-14M емес, барлық нұсқалары екі Ивченко AI-14 әуемен салқындатылатын тоғыз цилиндрлі радиалды қозғалтқыштармен жабдықталған. Тіреуі бар қанаттың алдыңғы жиегі автоматтік қозғалмалы жапқыштармен және бөлінетін жапқыштармен жабдықталған. Екі тік қанатшасы, қанаттың ауа ағынындағы құйрық бөлігінің ұштарына орнатылған. Бастапқы нұсқада үш дөңгелекті шанағы кері тартылмайтын, бірақ қысқы пайдалану үшін шанамен жабдықталуы мүмкін еді. Ұзын емес тіреуіштер негізгі шанақты орнатуға арналған. Фюзеляж – толық металл жартылай монококк конструкциясы.