Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жодхпурдағы сарай, Үндістан
Palace in Jodhpur, India
Үндістанның Раджастан штатындағы Жодхпурда орналасқан Умаид Бхаван сарайы әлемдегі ең ірі жеке резиденциялардың бірі. Сарайдың бір бөлігін "Тадж" қонақүйлері басқарады. Сарай қазіргі иесі Гадж Сингхтің атасы Махараджа Умаид Сингхтің құрметіне аталған. Сарайда 347 бөлме бар және ол бұрынғы Жодхпур әулетінің негізгі резиденциясы болып табылады. Сарайдың бір бөлігі мұражай ретінде пайдаланылады. Ғимараттың іргетасын қазу жұмысы 1929 жылдың 18 қарашасында Махараджа Умаид Сингхтің қатысуымен басталды, ал құрылыс жұмыстары 1943 жылы аяқталды.
Umaid Bhawan Palace , located in Jodhpur, Rajasthan, India, is one of the world's largest private residences. A part of the palace is managed by Taj Hotels. It is named after Maharaja Umaid Singh, grandfather of the present owner, Gaj Singh. The palace has 347 rooms and is the principal residence of the former Jodhpur royal family. A part of the palace is a museum. The groundbreaking for the foundations of the building was carried out on 18 November 1929 by Maharaja Umaid Singh and the construction work was completed in 1943.
Тарих
Умаид Бхаван сарайының тарихы Ратор әулетінің жақсы билігінен кейін құрғақшылық кезеңі болады деген бір әулиенің қарғысына байланысты. Осылайша, Пратап Сингхтің шамамен 50 жылдық билігі аяқталғаннан кейін, Жодхпур 1920 жылдары үш жыл қатарынан қатты құрғақшылық пен ашаршылыққа ұшырады. Осы қиындыққа тап болған ауданның шаруалары сол кездегі Жодхпурдағы Марвардың 37-ші Ратор билеушісі Умаид Сингхтің көмегін сұрап, оларға жұмыс табуға көмектесуді өтінді. Махараджа шаруаларға көмектесу үшін сәнді сарай салуды шешті. Ол Генри Воган Ланчестерді сарайдың жоспарларын әзірлеуге сәулетші етіп тағайындады; Ланчестер Нью-Делидегі үкімет кешенінің ғимараттарын жоспарлаған Эдвин Лютенстің замандасы болды. Ланчестер Умаид сарайының құрылысын Нью-Делидегі ғимараттар кешенінің үлгісіне сәйкес, дөңгелектер мен бағаналар тақырыбын қабылдады. Сарай батыс технологиясы мен үнді сәулетінің үйлесімділігінен жасалған. Сарайдың құрылысы баяу жүрді, себебі оның бастапқы мақсаты – аймақтағы ашаршылықтан зардап шеккен шаруаларға жұмыс беру еді. Оның іргетасы 1929 жылы қаланды. Оның құрылысына шамамен 2000-3000 адам жұмылдырылды. Сарайды Махараджа 1943 жылы аяқтағаннан кейін және Үндістанның тәуелсіздік кезеңіне жақын иеленді. Бұл қымбат жобаға қатысты сын-пікірлер айтылды, бірақ оның басты мақсаты – Жодхпур тұрғындарына ашаршылық жағдайын жеңуге көмектесу болды. Сарайдың құрылысына 11 миллион рупий жұмсалды. 1943 жылы ашылғанда ол әлемдегі ең үлкен патшалық резиденциялардың бірі болып саналды. Сарай үшін таңдалған жер Жодхпурдың сыртындағы Читтар төбесінде орналасқан, онда сумен қамтамасыз ету жоқ және өсімдіктер өспейді. Құмтасты карьерлер өте алыс орналасқандықтан, қажетті құрылыс материалдары жақын жерде болған жоқ. Махараджа өзінің жобасын жүзеге асыру үшін алдын ала ойлағанына байланысты, құрылыс материалдарын тасымалдау үшін карьерге темір жол салдырды. Есектер жерді тасымалдау үшін жұмысқа тартылды. Темір жолмен тасымалданған құмтас үлкен блоктарға кесіліп, ескіргішсіз төсеу үшін бір-біріне жалғаулар орнатылды. Сарай екі қанатты, "күнге боялған" (алтын-сары) құмтастан салынған. Сондай-ақ, макрана мәрмәрінен, ал ішкі әрлеу үшін Бүрме тектерінен жасалған ағаш қолданылды. Сарайдың құрылысы аяқталған кезде 347 бөлме, бірнеше аула және 300 адамға арналған үлкен банкет залы болды. Архитектуралық стиль сол кездегі танымал Beaux Arts стилін, сондай-ақ Индо-деко стилін көрсетеді. Алайда, патша отбасындағы қайғылы оқиғалардан кейін көп жылдар бойы сарай толыққанды жұмыс істемеді. Умаид Сингх бұл жерде төрт жыл ғана тұрды, бірақ 1947 жылы қайтыс болды. Оның орнын басқан Ханвант Сингх те жас кезінде қайтыс болды. Ол 1952 жылғы жалпы сайлауда жеңіске жеткен еді және осы жеңістен кейін үйіне қайтып келе жатқанда ұшағы апатқа ұшырап, қайтыс болды. Оның ұлы Ғадж Сингх II 1971 жылы сарайдың бір бөлігін қонақ үйге айналдыруға шешім қабылдады.
The history of building the Umaid Bhawan Palace is linked to a curse by a saint who had said that a period of drought would follow the good rule of the Rathore Dynasty. Thus, after the end of the about 50 year reign of Pratap Singh, Jodhpur faced severe drought and famine in the 1920s for a period of three consecutive years. The farmers of the area, faced with this hardship, sought the help of the then Maharaja, Umaid Singh, who was the 37th Rathore ruler of Marwar at Jodhpur, to provide them with some employment so that they could survive the harsh conditions. The Maharaja, in order to help the farmers, decided to build a lavish palace. He commissioned Henry Vaughan Lanchester as the architect to prepare the plans for the palace; Lanchester was a contemporary of Edwin Lutyens, who had planned the buildings of the New Delhi government complex. Lanchester patterned the Umaid Palace on the lines of the New Delhi building complex by adopting the theme of domes and columns. The palace was designed as a blend of western technology and Indian architectural features. The palace was built at a slow pace as its initial objective was to provide employment to the famine stricken farmers in the area. The foundation stone was laid in 1929. About 2,000 to 3,000 people were employed in its construction. Occupation of the palace by the Maharaja came after its completion in 1943, and close to the period of Indian Independence. There was some criticism for embarking on an expensive project but it had served the main purpose of helping the citizens of Jodhpur to face the famine situation. The estimated cost of building the palace was Rs 11 million. When it opened in 1943 it was considered one of the largest royal residences in the world. The site chosen for the palace was on a hill known as Chittar hill in the outer limits of Jodhpur, after which the palace is also known, where no water supply was available nearby and hardly any vegetation grew as hill slopes were rocky. The building material required was not close by as sandstone quarries were at quite a distance. Since the Maharaja had the foresight to bring his project to fruition, he built a railway line to the quarry site to transport the building material. Donkeys were inducted to haul soil to the site. The sandstone transported by rail was dressed at the site into large blocks with interlocking joints so that they could be laid without the use of mortar. The palace was built with "dun coloured" (golden – yellow) sandstone with two wings. Makrana marble has also been used, and Burmese teak wood has been used for the interior woodwork. When completed the palace had 347 rooms, several courtyards, and a large banquet hall which could accommodate 300 people. The architectural style is considered representing the then in vogue Beaux Arts style, also known as Indo Deco style. However, for many years the palace did not fully function following tragic events in the royal family. Umaid Singh who stayed in the place for only four years died in 1947. Hanwant Singh who succeeded him also died at a young age; he had just won in the 1952 General Elections and was returning home after this win when his plane crashed and he died. Gaj Singh II who succeeded his father then decided in 1971 to convert a part of the palace into a hotel.
Ерекшеліктері
Сарай үш функционалдық бөлікке бөлінген: жапсырулы әулеттің резиденциясы, сәнді "Тадж Палас" қонақ үйі және Жодхпур әулетінің 20 ғасырлық тарихына арналған мұражай.
The Palace is divided into three functional parts – the residence of the royal family, a luxury Taj Palace Hotel, and a Museum focusing on the 20th century history of the Jodhpur Royal Family.
Сарай
Сарай кешені бақтарды қоса алғанда, кең аумаққа орналасқан. Сарайда тақ отыру залы, жеке кездесулер залы, халықпен кездесуге арналған Дурбар залы, күмбезді банкет залы, жеке тамақ ішу залдары, би залы, кітапхана, жабық бассейн және спа, бильярд залы, төрт теннис корты, екі мәрмәрден жасалған сквош корты және ұзын дәліздер бар. Ішкі орталық күмбез аспан көгінен асып тұратын ішкі күмбездің үстінде орналасқан. Ішкі күмбезді күмбез сарайдың ең басты көрікті жері болып табылады, ол ішкі жағында 103 футқа (31 метр) дейін көтеріледі және 43 фут (13 метр) биіктіктегі сыртқы күмбезбен аяқталады. Сарайға кіреберісте Ратор әулетінің гербі бейнеленген. Кіреберіс жылтыратылған қара гранит едені бар вестибюльге алып келеді. Демалыс аймағы қызғылт құмтас және мәрмәр едендермен жабдықталған. "Бапджи" деп аталатын Махараджа Гадж Сингх сарайдың бір бөлігінде тұрады. Сарайдың негізгі архитектурасы Индо-сарацен, классикалық жаңғырту және батыс арт-деко стильдерінің үйлесімінен тұрады. Сондай-ақ, Махараджа және оның сәулетшісі Ланчестер сарайдың жоспарын және дизайнын дайындағанда Будда және индуизм ғимараттарының ерекшеліктерін, атап айтқанда Бірма мен Камбоджадағы ғибадатхана-тау сарайларын, әсіресе Ангкор Ватты қарастырған. Сарайдың ішкі бөлігі арт-деко стилінде безендірілген. Ішкі безендіруді Польшадан келген босқын Дж. С. Норблин жасаған, ол шығыс қанаттағы тақ залындағы фрескаларды салған. Бір сәулет тарихшысы: «Бұл Индо-деко стилінің ең тамаша мысалы. Пішіндері өте айқын және нақты» деген пікір білдірген.
The palace complex is set in an area of of land including of gardens. The palace consists of a throne chamber, a private meeting hall, a Durbar Hall to meet the public, a vaulted banquet hall, private dining halls, a ballroom, a library, an indoor swimming pool and spa, a billiards room, four tennis courts, two marble squash courts, and long passages. The interior central dome sits above the sky blue inner dome. The inner vaulted dome is a major attraction in the palace which rises to 103 feet (31 m) in the interior part which is capped by an outer dome of 43 feet (13 m) height. The entry to the palace has decorations of the Coat of arms of the Rathore Royal family. The entry leads to the lobby which has polished black granite flooring. The lounge area has pink sandstone and marble floors. Maharaja Gaj Singh, known as "bapji", stays in a part of the palace. The principal architecture of the palace is an amalgam of Indo Saracenic, Classical Revival and Western Art Deco styles. It is also said the Maharaja and his architect Lanchester had considered the features of Buddhist and Hindu edifices such as the Temple Mountain Palaces of Burma and Cambodia, and in particular the Angkor Wat in preparing the layout and design of the palace. The interior of the palace is in art deco design. The interior decoration is credited to J. S. Norblin, a refugee from Poland, who created the frescoes in the throne room on the east wing. An architectural historian commented that "it is the finest example of Indo deco. The forms are crisp and precise".
Қонақ үй
Сарайдың қонақ үй қанатын Taj Group of Hotels басқарады және ол "Taj Umaid Bhawan Palace Jodhpur" деп аталады. 2018 жылы Болливуд актрисасы Приянка Чопра осы жерде Ник Джонасқа үйленді.
The hotel wing of the palace is run by the Taj Group of Hotels and is called the 'Taj Umaid Bhawan Palace Jodhpur. Bollywood actress Priyanka Chopra married Nick Jonas here in 2018.
Мұражай
Мұражайда толтырылған барыстар, 1877 жылы Виктория патшайымы Махараджа Жасвант Сингхке сыйға берген өте үлкен символдық ту, және маяк пішіндері қойылған. Мұражай алдындағы бақта махараджалардың классикалық автомобильдері де көрсетілген.
The museum has exhibits of stuffed leopards, a very large symbolic flag given to Maharaja Jaswant Singh by Queen Victoria in 1877, lighthouse shapes. The classic cars of the Maharajas are also on display in the garden in front of the museum.