Әлемдегі алғашқы металл оқ-дәрілі автоматты мылтық

Кіріспе

Әлемдегі алғашқы әскери металл патрондық қайталайтын мылтығы.

Спенсер қайталайтын мылтықтары мен карабиндері 19 ғасырдағы американдық рычагты әрекет ететін атыс қарулары, оларды Кристофер Спенсер ойлап тапқан. Спенсер – әлемдегі алғашқы әскери металл патрондық қайталайтын мылтығы, және 1860 мен 1869 жылдар аралығында АҚШ-та Спенсер қайталайтын мылтық компаниясы және Бернсайд мылтық компаниясы 200 000-нан астам данасын өндірді. Америка Азамат соғысы кезінде Одақ армиясы, әсіресе атты әскер, Спенсер қайталайтын мылтығын қабылдады, бірақ ол сол кезде қолданылып жүрген стандартты, оқ ауыстыратын мылтықтарды толығымен алмастырмады. Алғашқы қолданушылардың бірі Джордж Армстронг Кастер болды. Спенсер карабині – атты әскерге арналған, қысқарақ және жеңілдетілген нұсқасы.

Дизайн

Спенсер – Кристофер Спенсердің 1860 жылы жасаған, рычагтық механизммен қайта зарядталатын мылтығы. Ол тасымалдағышқа орнатылған құлайтын брекблокты пайдаланады. Оқ ату күші брекблоктың арт жағындағы қабылдағышпен шектеледі. Жүктеу рычагын итеру брекблоктың құлауына себеп болады. Брекблок қабылдағыштан босағаннан кейін, тасымалдағыш төмен қарай "қозғалып", камерадан қолданылған патронды шығарып, астыңғы түтікшелі дүкеннен жаңа патронды жинап алады. Рычагты жабу жаңа патронды камераға жіберіп, брекблокты жабылу үшін тік көтереді. Спенсердің тоқмашысы әрбір зарядтау циклынан кейін қолмен қайта іске қосылуы керек. Спенсер бастапқыда .56 56 Spencer крайлы патронына арналған карабин ретінде жасалған. Спенсердің дүкені жеті патронға арналған. Ол артқы тақтан серіппелі жиынтықты шығарып толтырылады. Патрондарды жеке-жеке салуға болады; алайда, Эрастус Блейксли әрқайсысы жеті патронды цилиндрлерден тұратын патрон жәшігін ойлап тапқан. Бұл цилиндрлерді дүкен түтігіне жылдам құюға болады. Кейінгі патрон белгілеулерінен айырмашылығы, Спенсер .56 56 патронында бірінші сан патронның жиегінің алдындағы диаметрін, ал екінші сан патронның аузындағы диаметрін көрсетеді; нақты оқтың диаметрі болды. Патрондар қара ұнтақпен толтырылды және .56 52, .56 50, сондай-ақ .56 46 түрінде де қол жетімді болды, ол бастапқы .56 56 патронының мойын қысқартылған нұсқасы еді. Патронның ұзындығы механизмнің мөлшерімен шамамен шектелген. Кейінгі калибрлер кішірек диаметрлі, жеңіл оқтарды және бастапқы .56 56 патронынан гөрі қуаттырақ және ұзаққа оқу үшін үлкен ұнтақ мөлшерін пайдаланды, ол сол кездегі .58 калибрлі ұңғылы мылтыққа шамамен тең қуатты болды, бірақ .50–70 және .45 70 сияқты басқа ерте патрондардың стандарттарына сәйкес жеткіліксіз қуатты болды.

Америка Азаматтық соғысы

Спенсер өзінің жаңа мылтығын Америка Азаматтық соғысы басталғаннан кейін қабылдауға ұсынғанда, Соғыс қару-жарақ департаментінің пікірі бойынша, сарбаздар қайталанатын мылтықтармен тым тез атып, оқ-дәріні ысырап етеді, сондықтан мұндай қарулардың ешқайсысы үшін үкіметтік келісімшарт жасалмады. (Дегенмен, олар сол кездегі көптеген атыс қарулары сияқты бір рет атылатын, бірақ стандартты мылтықтардан қысқа, сондықтан атты әскерлерге арналған қару ретінде қолайлы болатын, бір оқпен атуға арналған мылтықтарды қолдануға ынталандырды.) Олардың қорқуының себебі – армияның логистикалық жүйесі майданға жеткілікті оқ-дәрі жеткізе алмайды, себебі ондаған мың сарбазды жүздеген шақырым қашықтыққа жеткізу үшін де жеткілікті оқ-дәрі тасымалдау қиын болды. Еселеп атуға қабілетті қаруға үлкен логистикалық жүйе қажет болар еді, бұл бұрыннан жүктеліп алған темір жолдарға және ондаған мың қашырларға, вагондарға және вагондарды күзетушілерге қосымша жүктеме салатын еді. Оның бірлігінің құны (1861 жылғы үлгідегі Спрингфилд мылтығынан бірнеше есе қымбат) да кедергі болды. Бірақ 1863 жылдың шілдесінде Геттисберг шайқасынан кейін Спенсер президент Авраам Линкольнмен кездесуге мүмкіндік алды, ол оны Ақ үйдің ауласында атыс көрсетуге шақырды. Линкольн қарудың қуатына қатты әсер етіп, генерал Джеймс Вулф Риплиге оны өндіріске қабылдауды бұйырды. Рипли бұйрыққа бағынбай, бұрынғы бір оқпен атуға арналған мылтықтарды пайдалануды жалғастырды, сол жылы ол Орднанс департаментінің басшысы қызметінен алынды. Конфедераттар кейде осы қару мен оқ-дәріні қолға түсірді, бірақ мыс тапшылығынан оқ-дәрі шығара алмады, сондықтан оның қолданылуы шектеулі болды. Пайдаланудың алғашқы көрнекті мысалдары Гувердің саңылауындағы шайқас (онда полковник Джон Т. Уайлдердің «Жылдам бригадасы» атты жаяу әскері қайталамалы мылтықтардың атыс күшін тиімді көрсетті) және Геттисбург науқаны болды, онда Мичиган бригадасының екі полкі (бригадир генерал Джордж Армстронг Кастердің басшылығымен) оларды Ганновер шайқасында және Шығыс кавалерия алаңында алып жүрді. Соғыс барысында Спенсерді көптеген одақтық атты әскер және атты жаяу әскер полктері қолданды, бұл Одақ әскеріне қарсыластарынан атыс күші артықшылығын берді. Нэшвилл шайқасында Миссисипи әскери бөлімінің кавалерия бастығы генерал-майор Джеймс Х. Уилсонның басшылығымен Спенсермен қаруланған 9000 атты жаяу әскер генерал Худтің сол жақ фланкінен айналып өтіп, арт жағынан шабуыл жасады. Президент Линкольнның қатылушысы Джон Уилкс Бут тұтқындалған және өлтірілген кезде Спенсер карабинімен қаруланған еді. Спенсер соғыс жағдайында өте сенімді екенін көрсетті, минутына 20-дан астам оқ атуға қабілетті. Стандартты тұмсықпен зарядталатын мылтықтармен салыстырғанда (минутына 2-3 оқ), бұл маңызды тактикалық артықшылықты білдірді. Алайда, жоғары ату жылдамдығынан тиімді пайдалану үшін тактикалық әдістер әлі әзірленбеген еді. Сол сияқты, қосымша оқ-дәрі тасымалдауға логистикалық жүйе де жеткілікті дайын болмады. Олар сондай-ақ түтіннің көп мөлшері салдарынан жауды көру қиын екеніне шағымданатын, бұл таңқаларлық емес, себебі тіпті тұмсықпен зарядталатын мылтықтардан шыққан түтін де бүкіл полктарды, тіпті дивизияларды тым тыныш күндері қалың тұманға тұрғандай соқыр ететін еді. Спенсердің бір артықшылығы – оның оқ-дәрісі су өткізбейтін және берік болды, Вильсонның рейді сияқты ұзақ сақтау кезінде де тұрақты шабуылдарға төтеп бере алды. Әңгімеге сүйенсек, жабдықтау вагондарында тасымалданған барлық қағаз және зығыр Sharps оқ-дәрілері ұзақ сақтағаннан кейін пайдасыз болып шықты. Спенсер оқ-дәрісі жаңа металл корпустың технологиясының арқасында мұндай мәселеге тап болған жоқ. 1860 жылдардың соңында Спенсер компаниясы Фогерти мылтық компаниясына, содан кейін Винчестерге сатылды. Көптеген Спенсер карабинтері кейіннен Францияға сатылды, онда олар 1870 жылы Франко-пруссия соғысында қолданылды. Спенсер компаниясы 1869 жылы банкрот болғанмен, оқ-дәрілері АҚШ-та 1920 жылдарға дейін өндірілді. Кейіннен көптеген мылтықтар мен карабинлер ортадан атылатын, .50 70 мыстан жасалған патрондарды қолдануға бейімделді. Бастапқы үлгідегі атушы оқ-дәрілерін әлі де арнайы нарықта табуға болады.

When Spencer signed his new rifle up for adoption right after the American Civil War broke out, the view by the Department of War Ordnance Department was that soldiers would waste ammunition by firing too rapidly with repeating rifles, and thus denied a government contract for all such weapons. (They did, however, encourage the use of breech loading carbine, which is also single shot like most firearms of the day, but is shorter than standard rifles and thus more suited to mounted warfare) More accurately, they feared that the Army's logistics train would be unable to provide enough ammunition for the soldiers in the field, as they already had grave difficulty bringing up enough ammunition to sustain armies of tens of thousands of men over distances of hundreds of miles. A weapon able to fire several times as fast would require a vastly expanded logistics train and place great strain on the already overburdened railroads and tens of thousands of more mules, wagons, and wagon train guard detachments. Its unit cost (several times that of a Springfield Model 1861 rifled musket) also stood in the way. However, shortly after the July 1863 Battle of Gettysburg, Spencer was able to gain an audience with President Abraham Lincoln, who invited him to a shooting match and demonstration of the weapon on the lawn of the White House. Lincoln was deeply impressed with the weapon, and ordered Gen. James Wolfe Ripley to adopt it for production. Ripley disobeyed the order and continued to use the old single shooters, causing him to be replaced as head of the Ordnance Department later that year. The Confederates occasionally captured some of these weapons and ammunition, but, as they were unable to manufacture the cartridges because of their dire copper shortage, their utilization of the weapons was limited. Notable early instances of use included the Battle of Hoover's Gap (where Colonel John T. Wilder's "Lightning Brigade" of mounted infantry effectively demonstrated the firepower of repeaters), and the Gettysburg Campaign, where two regiments of the Michigan Brigade (under Brigadier General George Armstrong Custer) carried them at the Battle of Hanover and at East Cavalry Field. As the war progressed, Spencers were carried by a number of Union cavalry and mounted infantry regiments and provided the Union army with a firepower advantage over their Confederate opponents. At the Battle of Nashville, 9,000 mounted infantrymen armed with the Spencer, under the command of Maj. Gen. James H. Wilson, chief of cavalry for the Military Division of the Mississippi, rode around Gen. Hood's left flank and attacked from the rear. President Lincoln's assassin John Wilkes Booth was armed with a Spencer carbine at the time he was captured and killed. The Spencer showed itself to be very reliable under combat conditions, with a sustainable rate of fire in excess of 20 rounds per minute. Compared to standard muzzle loaders, with a rate of fire of 2–3 rounds per minute, this represented a significant tactical advantage. However, effective tactics had yet to be developed to take advantage of the higher rate of fire. Similarly, the supply chain was not well prepared enough to transport the extra ammunition. Detractors also complained that the amount of smoke produced was such that it was hard to see the enemy, which was not surprising since even the smoke produced by muzzleloaders would quickly blind whole regiments, and even divisions as if they were standing in thick fog, especially on still days. One of the advantages of the Spencer was that its ammunition was waterproof and hardy, and could stand the constant jostling of long storage on the march, such as Wilson's Raid. The story goes that every round of paper and linen Sharps ammunition carried in the supply wagons was found useless after long storage in supply wagons. Spencer ammunition had no such problem owing to the new technology of metallic cartridges. In the late 1860s, the Spencer company was sold to the Fogerty Rifle Company and ultimately to Winchester. Many Spencer carbines were later sold as surplus to France where they were used during the Franco Prussian War in 1870. Even though the Spencer company went out of business in 1869, ammunition was manufactured in the United States into the 1920s. Later, many rifles and carbines were converted to centerfire, which could fire cartridges made from the centerfire .50 70 brass. The original archetype of rimfire ammunition can still be obtained on the specialty market.

Американың түпкүлдік тұрғындарына қарсы қолдану

Аргентина 1865 және 1869 жылдар аралығында 500 карабин сатып алды. Олар Аргентинаның ат әскеріне (әсіресе Президенттің эскорт эскадрильясына) және бірнешеуі Әскери-теңіз күштеріне берілді; сондай-ақ, олар жергілікті халыққа қарсы қолданылды. 1867 жылы жабдықтау бөлімінің бригадир генералы Джеймс Ф. Руслинг, жаңа батыс аймақтарын бір жылдық сапардан кейін аралап шыққан соң, атты әскерге тек атты үнді шабуылдарына қарсы карабин қолдануды ұсынды. 1868 жылдың қыркүйегінде майор Фредерик А. Форсайт ардагерлердің шағын тобын, "элиталық атты шабуыл және қуғын тобын" басқарды және Роман Нос басқарған шайендердің көптеген жауынгерлерімен қақтығысты. Бұл шайқас Бичер аралы шайқасы деп танылды. Форсайттың тобы Спенсердің қайта зарядталатын карабиндерімен және 150 дана .56-50 Спенсер патрондарымен қаруланды. Форсайт және оның әскері одан әлдеқайда көп күштің шабуылын тойтарып, кері шегіндіре алды. Бұл, бастысы, "жеті оқты Спенсер карабиндерінің жылдам атыс қуатына" байланысты болды. 1870-1871 жылдары Чилидің ат әскері бұл мылтықтарды қабылдады, бұл Чилимен соғысқан Мапуче тайпасымен әскери теңсіздікті күрт арттырды. Мысалы, 1871 жылдың 25 қаңтарында Килапанның жауынгерлері Чилидің ат әскеріне шабуыл жасады, онда Мапуче жауынгерлері найза мен арқанмен қаруланған еді. Мапучелер екінші рет оқ атылатынын күтпегендіктен, үрейге түсті, және олардың арасында көп шығын болды.