Кіріспе
Норвегияның Хедмаркен, Остердален және Гаудален аудандары арқылы өтетін темір жол желісі – Рёрос желісі (Rørosbanen) – Норвегияның Иннландет және Трёнделаг аймақтарындағы Хедмаркен, Остердален және Гаудален аудандары арқылы өтетін темір жол. Бұл желі Хамар станциясындағы Довре желісінен бөлініп, Сторрен станциясына дейін көбінесе шығысқа қарай бағытталған. Røros желісі Элверум станциясында Solør желісімен қиылысады. Бір рельстік, стандартты кеңдіктегі бұл желіде электрлендіру жүргізілмеген, және тек Røros станциясының оңтүстігінде орталықтандырылған қозғалыс басқару жүйесі бар. SJ Norge аймақтық жолаушылар пойыздарын пайдаланады. Сонымен қатар, ағаш және ағаш қырлары таситын жүк пойыздары да осы желі арқылы жүреді. Желінің алғашқы бөліктері – Хамар–Грунсет және Тронхейм–Сторрен желілері, олар тиісінше 1862 жылдың 23 маусымы мен 1964 жылдың 5 тамызында ашылды. Құныны үнемдеу мақсатында, желілер тар рельстік кеңдікте салынды, осылайша Норвегиядағы алғашқы локомотивпен жүргізілетін 1067 мм кеңдіктегі желі болып табылды. Грунсет–Аамот желісінің Ренна станциясына дейінгі жалғасы 1871 жылдың 19 қазанында ашылды. Ал Сторренге дейінгі жалғастырылған желі 1877 жылдың 13 қазанында пайдалануға берілді. 1880 жылы Довре желісінің Хамарға дейінгі бөлігі аяқталуымен Осло мен Тронхеймді байланыстыратын үздіріссіз пойыз қатынасы мүмкін болды, бірақ Хамарда рельс кеңдігі ауыстырылуы керек болды. 1921 жылы Довре желісі аяқталғанға дейін бұл желі Норвегиядағы маңызды солтүстік-оңтүстік бағыты болып келді. Содан бері Røros желісі аймақтық жолаушылар және жүк тасымалына көшті, көптеген транзиттік қатынастарды жоғалтты. Рельс кеңдігін өзгерту 1917 жылы желінің кейбір бөліктерінде екі рельстік кеңдікте жүргізілді. Коппанг станциясының оңтүстігінде 1931 жылдан бері, ал солтүстігінде 1941 жылдан бері стандартты кеңдік қолданылады. 2020 жылдардың басында желіні электрлендіру және Еуропалық пойызды басқару жүйесін орнату жоспарлануда, бұл Røros желісіне Довре желісі үшін резервтік желі ретінде жұмыс істеуге мүмкіндік береді.
The Røros Line (Rørosbanen) is a railway line which runs through the districts of Hedmarken, Østerdalen and Gauldalen in Innlandet and Trøndelag, Norway. The line branches off from the Dovre Line at Hamar Station and runs a more easterly route to Støren Station, where the two lines meet again. The Røros Line also intersects with the Solør Line at Elverum Station. The single track, standard gauge line lacks electrification and only has centralized traffic control south of Røros Station. SJ Norge operate regional passenger trains. In addition the line is used by freight trains hauling lumber and wood chippings. The first parts of the line was the Hamar–Grundset Line and the Trondhjem–Støren Line, which opened on 23 June 1862 and 5 August 1964, respectively. To save costs, the lines were built with narrow gauge, thus making it the first locomotive hauled 1067 line in Norway. The Grundset–Aamot Line extension to Rena Station was opened on 19 October 1871. The connecting line onwards to Støren opened on 13 October 1877. The 1880 completion of the Dovre Line to Hamar allowed a continuous train service linking Oslo and Trondheim, albeit with a break of gauge in Hamar. The line remained the main north–south link in Norway until the 1921 completion of the Dovre Line. Since then, the Røros Line has been relegated to regional passenger and freight trains, losing most of the through traffic. Gauge conversion started with dual gauge on parts of the line in 1917. South of Koppang Station standard gauge was taken into use from 1931, north of there from 1941. There are plans to electrify and install European Train Control System during the early 2020s, which would allow the Røros Line to act as a reserve for the Dovre Line.
Бағыт
Røros желісі Довре желісінде орналасқан Сторрен станциясы мен Хамар станциясы арасында жүреді. Желі Сор-Трёнделаг округіндегі Гаудаллен ауданы арқылы Стореннен Рёроске дейін өтеді, содан кейін Хедмарк округінің шекарасын кесіп өтеді. Ол оңтүстікке қарай Østerdalen ауданы мен аңғары арқылы Эльверумға дейін жалғасады, содан кейін Hedmarken ауданына өтеді. Гаудаллен арқылы желі көбінесе Гаула өзенін бойлай өтеді, бұл бөлігінде көптеген бұрылыстар мен шектеулі жылдамдықпен төбелі жерлер кездеседі. Østerdalen арқылы ландшафт тегіс, сондықтан тік және жылдам жолға мүмкіндік туады. Эльверумға дейін желі көбінесе Гломма өзенімен қатар жүреді. Røros желісі Dovre желісінен Хамар станциясында бөлінеді, ол Осло орталық станциясынан At Elverum станциясының биіктігінде орналасқан. Хамардан желі Solør желісімен қиылысады. Røros желісі ең биік нүктесіне, жабық Harborg станциясының солтүстігінде, Рёроста жетеді. Сторрен станциясы Ослодан жоғары орналасқан. Røros желісінің Норвегиядағы басқа ұзын желілермен салыстырғанда сыйымдылығы шектеулі, себебі өткізу тізбектерінің саны аз және олардың ұзындығы шамалы. Желіде бір рельстік жол және стандартты кеңдік бар, бірақ электрлендірілмеген. Хамар мен Рёрос арасында оңайлатылған орталықтандырылған қозғалыс басқару және автоматты пойыз басқару жүйесі бар, бірақ соңғысының солтүстігінде мұндай жүйе жоқ. Ол GSM-R пойыз радиосымен жабдықталған. Темір жол желісіне Норвегияның Ұлттық темір жол басқармасы иелік етеді және оны күтіп ұстайды. Хедмаркте Østerdalen-ді Хамармен байланыстыратын бағыт ұсынылды, онда жүк пен жолаушыларды Мьёса көлі арқылы Эйдсволлға дейін кемемен тасымалдауға және тасымалдауға болады. Бұл екі желі Конгсвингер желісімен бірге министрлікпен жоспарланған. Trunk Line ағылшын компаниясының меншігінде болған және олар үшін салынған, ал үкімет жекеменшік келісімге қанағаттанбады. Сондықтан олар үш желіні мемлекеттік теміржол ретінде салуды ұсынды. Үкімет ақша қарыздап, желілерді салып, жұмыс істетеді, кез келген тапшылықты жабу үшін. Дегенмен, жергілікті муниципалитеттер, округтер, жеке тұлғалар мен компаниялар жеке желілерге акциялар шығару арқылы қаржыландыруға қатысуы керек еді. Осы қаржыландыру моделі ондаған жылдар бойы сақталды. Құныны азайту үшін Пиль желіні тар жолмен салуды ұсынды. Бұл кішкентай қисық радиустарға және арзан құрылысқа мүмкіндік береді. Басты кемшілік - желілер швед желілерімен және Trunk Line-мен үйлесімсіз болар еді. Бұл мәселеге көмектесу үшін, сол кезде желілер ешқашан біріктірілмейтініне сенді, өйткені көлдер мен өзендер теміржолға толықтыру ретінде қарастырылды. Пиль 1067 мм кеңдікті таңдады, осыған байланысты Хамар–Грунсет желісі алғашқы локомотивпен жүретін жүйе болды. Көп ұзамай ол әлемдегі ең көп қолданылатын тар жолға айналды. Бастапқыда Хамар желісі Эльверумға бекітілді, соңғы аялдамасы Гломманың шығыс жағында орналасқан. Орман иелерінің тобы өзеннің қиын бөлігін өткізу үшін батыс жағалауда тармақ салуды өтінді. Бастапқыда канал ұсынылды және ол сәл арзан болар еді, бірақ 1859 жылдың 7 қазанында Парламент желіні Грунсетке дейін ұзартуға және Эльверум стансасын батыс жағалауға орналастыруға келісім берді. Құрылыс 1858 жылдың қыркүйегінде басталды. Жер асты жұмыстары жеткілікті деңгейде дамығандықтан, 1860 жылы алғашқы рельстер төселді. Тамыз айында екі локомотив жеткізілді және құрылыс жұмысына көмектесе алды. Келесі жылы станциялар салынды және 1 наурызда Хамардан Эльверумға телеграф қызметі ашылды. Бастапқыда желіге метрге 18 кг рельс (37 фунт/фут) берілді. 1 шілдеде Хамардан Лётенге жүк тасымалы басталды. 3 қыркүйекте пойыздар Мидцкогқа, 22 қазанда Эльверумға және 1861 жылдың 4 қарашасында жүрді. Ресми ашылу 1862 жылдың 23 маусымында өтті. Тронхейм–Сторрен желісінің егжей-тегжейлі зерттеулері 1858 жылдың қыркүйегінде басталды. Жер жұмыстары 1859 жылдың тамызында басталды, бастапқыда Тронхеймге жақын жерде жоспарлар анық болды. Жолдар толықтай бекітілгеннен кейін келесі жылы оңтүстік бағыттағы үш бөлімде жұмыс басталды. 1861 жылы құрылыс жұмыскерлерінің саны 900-ге жетті. Ең қиын бөлігі - Лундамо мен Ховин арасындағы жол, онда дөңес жерлерді кесіп өту қажет болды. Норвегияның басқа темір жолдарымен салыстырғанда, желіде ағаштан салынған көптеген үлкен көпірлер болды. Жұмыс кезінде бірнеше адам қаза болды. Алғашқы екі локомотив 1862 жылы жеткізілді, бұл рельспен баластты сүйреуге мүмкіндік берді. Құрылыс 2,86 миллион кронға аяқталды, бұл бюджеттен сәл кем. Бірінші жүк пойызы 1864 жылдың 23 қаңтарында жүрді. Жолаушылар пойыздары сол жылдың 1 сәуірінен бастап жүре бастады. Бастапқыда желіге үш локомотив, алпыс жүк вагоны және он жолаушылар вагоны берілді. Ресми ашылу 5 тамызда өтті.
district of Gauldalen in the county of Sør Trøndelag from Støren to Røros before crossing the border to the county of Hedmark. It continues southwards through the district and valley of Østerdalen until Elverum, after which is crosses over to the district of Hedmarken. Through Gauldalen the line largely follows the river Gaula, a section which is hilly with many curves and limited speed. Through Østerdalen the landscape is more level, allowing for a straighter and faster line. Until Elverum the line largely follows the river Glomma. The Røros Line branches off from the Dovre Line at Hamar Station, situated from Oslo Central Station at an elevation of At Elverum Station, from Hamar, the line intersects with the Solør Line. The Røros Line reaches its highest elevation, of , is located just north of the closed Harborg Station in Røros. Støren Station is situated from Oslo, at an elevation of The Røros Line has limited capacity compared to other longer lines in Norway due to few and short passing loops. The line has single track and standard gauge, but is not electrified. It has a simplified centralized traffic control and automatic train control between Hamar and Røros, but lacks this north of the latter. It is equipped with GSM R train radio. The railway line is owned and maintained by the Norwegian National Rail Administration. while in Hedmark the a route was proposed which would link Østerdalen to Hamar, where cargo and passengers could be transshipped and freighted by ship down the lake of Mjøsa to Eidsvoll. These two lines were planned by the ministry along with the Kongsvinger Line. The Trunk Line had been built by and was owned by an English company, and the government was not satisfied with the private arrangement. They therefore recommended that the three lines be built as state railways. The government would borrow money, build and operate the lines, covering any deficits. However, local municipalities, counties and private individuals and companies were required to participate in the funding through the issuing of shares in the individual lines. This model of financing would remain for decades. In order to cut costs, Pihl recommended that the line be built using narrow gauge. This would allow for smaller curve radii and cheaper construction. A major drawback was that the lines would not be compatible with Swedish lines and the Trunk Line. Aiding in his cause, it was at the time not believed that the lines would ever connect, as lakes and rivers were seen as complementary to railways. Pihl opted for the 1067 mm gauge, for which the Hamar–Grundset Line became the first locomotive hauled system. It would soon become the most used narrow gauge in the world. Originally the Hamar Line was approved to Elverum, with a terminus on the east side of Glomma. A group of forest owners petitioned that a branch be built on the west shore in order to negotiate a difficult part of the river. A channel was initially proposed and would have been slightly cheaper, but on 7 October 1859 Parliament approved that the line be extended to Grundset and that Elverum Station would be placed on the west shore. Construction began in September 1858. Groundwork had progressed sufficiently that the first of tracks were laid in 1860. Two locomotives were delivered in August and could aid in construction. The following year the stations were built and the telegraph service from Hamar to Elverum opened on 1 March. The line initially received 18 kilograms per meter (37 lb/ft) rails. Revenue service from Hamar to Løten commenced on 1 July. By 3 September trains were running to Midtskog, by 22 October to Elverum and by 4 November 1861. The official opening took place on 23 June 1862. Detailed surveying of the Trondhjem–Støren Line started in September 1858. Groundwork started in August 1859, initially near Trondheim were the plans were clear. Work on the three southerly sections commenced the following year, after the routes had been finalized. By 1861 the number of construction workers had risen to 900. The most challenging part was between Lundamo and Hovin, where the route had to be cut into hilly terrain. Compared to other contemporary Norwegian railways, the line had many large bridges, built of wood. There were several fatal accidents during the work. The first two locomotives were delivered in 1862, allowing ballast to be hauled by rail. Construction ended at 2.86 million kroner, just under budget. The first revenue freight train ran on 23 January 1864. Revenue passenger trains started running on 1 April. The line initially received three locomotives, sixty freight cars and ten passenger cars. The official opening took place on 5 August.
Құрылыс GrundsetStøren
1864 жылы Грундсеттен Амотқа дейінгі кеңейту ұсыныстары жасалды, бұл темір жолды Рена өзені Гломмаға құятын Ренадағы соңғы станциясын орналастыру арқылы Сторсьоенде жүзе тінетін бу кемелерімен байланыстыруға мүмкіндік береді. Бұл жолдың бұл бөлігі кейінгі бөліктерге қарағанда аз даулы болды және Парламент 80 дауысқа қарсы 21 дауыспен мақұлдады. Бұл сегмент бастапқыда Грундсет–Амот желісі деп аталды. Парламенттік шешімнен кейін құрылыс көп ұзамай басталды және жол салынған жазық аңғардың арқасында жеңіл болды. Грундсет станциясы демонтаждалды және станса ғимараты жаңа терминал – Рена станциясына көшірілді. Депо мен дискілі аспаптар Эльверум станциясына көшірілді, ол жаңартылды. Желі 1871 жылдың қыркүйегінде пайдалануға берілді және ресми түрде 19 қазанда ашылды. 1864 жылы Сор-Трёнделаг губернаторы Сторрен мен Рёросты байланыстыратын темір жол салу туралы ұсыныс жасады. Келесі жылы үкімет алдын ала зерттеулерді мақұлдады, олардың ішінде Остердален арқылы оңтүстікке қарайғы кеңейтулер де болды. Екі бағыт ұсынылды: біреуі Рёростан, екіншісі Квикнеден өтеді. Соңғысының ең биік нүктесі төмен және ұзындығы қысқа болар еді. Алайда, ол Тинсеттен Рёростың арасындағы қосымша желіні қажет ететін еді. Квикне және Рёрос нұсқалары талқылаудың соңына дейін қарастырылды. Парламент 1872 жылдың 3 мамырында 67 дауысқа қарсы 44 дауыспен Рёростан өтетін желіні мақұлдады. Құрылыс қиындықтары Гаулдален мен Дройлиенеде ең ауыр болды, соңғысында Тамлагет туннелі салынды. Тағы бір мәселе – ағаш ресурстарын сенімді түрде қамтамасыз ету болды, өйткені орман иелері жиі келісімшартқа қол қоюға дайын болмады және темір жол өз ағаштарын өзі кесуге мәжбүр болды. Ренадан Коппангқа дейінгі бөлік 1875 жылдың 14 желтоқсанында пайдалануға берілді. 1876 жылдың 4 қаңтарында Сторреннен Сингсосқа дейінгі бөлік ашылды, бірақ уақытша жүк тасымалы 1875 жылдың 12 ақпанынан бері жүргізіліп келді. Тронхейм мен Рёростың арасындағы уақытша қозғалыс 1876 жылдың 17 қарашасында басталды және Сингсостан Рёростың арасындағы құрылыс аяқталғаннан кейін 1877 жылдың 16 қаңтарында тұрақты пайдалануға берілді. Рёростан Коппангқа дейінгі соңғы сегменттегі тұрақты қызмет 17 қазанда басталды. Рена мен Сторрен арасындағы толық желінің ресми ашылуы 13 қазанда өтті. Жүк көлемі асимметриялық болды, батысқа қарай шығысқа қарағанда бес есе көп жүк тасымалданды. Бастапқыда темір жолда үш локомотив болды. Сондай-ақ Тронхейм мен Сторрен арасында бастапқыда күніне бір ғана сапар болды, ол 1870 жылдан бастап екіге дейін өсті. Қозғалыс күтілгеннен жоғары болды, нәтижесінде қосымша вагондарқа тапсырыс берілді. Оңтүстікке қарай солтүстікке қарағанда екі есе көп жүк тасымалданды. Парламент 1875 жылы Довре желісінің бірінші кезеңін мақұлдады, ол 1880 жылдың 8 қарашасында Эйдсволл мен Хамар арасында ашылды. Бұл саяхат уақытын едәуір қысқартуға мүмкіндік берді және 1881 жылдан бастап тікелей рейстер енгізілді, Ослодан Тронхеймге дейін саяхат уақыты 24 сағат 15 минутты құрады. Бастапқыда бұл тек жаз айларында ғана жүргізілді, бірақ 1885 жылдан бастап жыл бойы жүргізілді. Коппангта түнеумен арзан пойыз қатынасы жалғасты. 1882 жылы Тронхеймнен Швецияға дейінгі Меракер желісі ашылды. Стандартты кеңдіктегі станция Братторада жаңа станциямен жабдықталды. Осылайша Кальвскиннеттегі ескі станция және одан Сельсбакқа дейінгі жол учаскесі жабылды және жаңа, ортақ станцияға жаңа желімен ауыстырылды. Сельсбак желісі 1884 жылдың 24 маусымында ашылды. 1888 жылдан бастап шығыс Норвегияға сельдь және басқа да балық өнімдері жіберілді, ал 1890 жылдары күрт өсті. 1897 жылдан бастап Швецияға экспортталатын баж салығы ауыл шаруашылығы өнімдерін Трёнделагтан шығыс Норвегияға жөнелтуге итермеледі. Hurtigruten 1893 жылдың 2 шілдесінде жағалаулық бу кемелер қызметі ретінде басталды, Тронхеймді Тромсёмен 34 сағатта байланыстырды. Түнде жүзу арқасында саяхат уақытын төрттен бес күнге дейін қысқартуға мүмкіндік болды. Кемелер Тронхеймдегі экспресс пойыздармен сәйкес келетін еді. Уақыты жергілікті жолаушыларға ыңғайлы емес еді, сондықтан 1899 жылдан бастап NSB Hurtigruten-мен сәйкес келетін қосымша экспресс пойызын іске қосты. NSB 1907 жылдың 15 мамырынан бастап жаз айларында Тронхеймнен Сельсбак пен Хеймдалға жергілікті тасымалдауды бастады.
Өлшегіштің түрленуі
Хамар станциясы тар және стандартты кеңдіктегі жүк вагондары арасындағы тасымалдаудың ірі орталығына айналды. 1912 жылы 91 725 тонна жүк тасымалданды, барлығы қолмен. Адам күші мен уақыт шығындары айтарлықтай болды. Рёрос желісін стандартты кеңдікке ауыстыру туралы алғашқы ұсыныс 1890 жылы парламенттік талқылауларда көтерілді. 1898 жылы Берген желісін стандартты кеңдікте салу туралы шешім қабылданғаннан кейін, тар кеңдік енді қанағаттанарлық стандарт саналмайтындығы анық болды. Солёр желісі 1910 жылы ашылды, ол Эльверумдегі Рёрос желісімен байланысты, нәтижесінде Хамар, Эльверум және Тронхеймде екі кеңдікті қолдайтын станциялар мен ірі тасымалдау операциялары пайда болды. Алғашқы қадам – Хамардан Эльверумға дейінгі учаскені екі кеңдіктік желіге айналдыру болды. 1914 жылы жолдың кейбір бөліктерін көтеру және ғимараттарды жолдан алыс жылжыту жұмыстары басталды. 1913 жылы Эльверум жаңа станция кешенін алды. Хамар мен Эльверум арасындағы жұмыс кешіктірілді, ал Эльверумнан Ренаға дейінгі учаске 1917 жылдың 7 қарашасында екі кеңдіктік болып ашылды. 1919 жылдың 29 қарашасында Хамарға дейінгі екі кеңдіктік желі аяқталды. Ауысу 1,4 миллион кронаға бағаланды, бірақ NSB компаниясына жылына шамамен 400 000 крона үнемдеуге мүмкіндік берді. 20 жүк вагоны босатылды. Хамар мен Эльверум арасындағы жолаушылар пойыздары стандартты кеңдікте, ал тар кеңдік транзиттік пойыздар үшін қолданылды. 1926 жылдан бастап Реннаға стандартты кеңдіктегі пойыздар да, жүк вагондары да жүруге рұқсат етілді. Ослодан Хамарға дейінгі стандартты кеңдіктегі желі 1896 жылы Оттаға дейін созылды. Парламент 1908 жылы Довре желісін мақұлдады, бұл желі Доврефьеллден Сторенге және одан әрі Тронхеймге дейін созылатын еді. Довре желісі Ослодан Тронхеймге дейінгі жаңа басты теміржол желісіне айналады, ал Рёрос желісі екінші деңгейлі қызметке түсірілді. Сондықтан, Сторендағы Тронхейм–Сторен желісін жоғары стандартқа сәйкес жаңарту қажет болды. Бұл Тронхейм орталық станциясын күрделі жаңартуды және Сторенге екі кеңдіктік желіні орнатуды қамтыды. Соңғысы 1919 жылдың 3 қыркүйегінде пайдалануға берілді және 1921 жылдың 14 қыркүйегіне дейін жұмыс істеді, содан кейін ол тек стандартты кеңдікте жұмыс істеді. Бұл учаске 17 қыркүйекте ашылған Довре желісінің бөлігіне айналды. Желідегі трафик 1919–20 қаржы жылында 1 739 262 жолаушы тасымалдаған кезде және 1917–18 жылдары 655 102 тонна жүк тасымалданған кезде ең жоғары деңгейге жетті. 1921 жылдан бастап Рёрос желісі Довре арқылы барлық транзиттік трафикке бағытталды. Желіге Довре желісіндегі экспресс пойыздармен сәйкес келетін үздіксіз қызмет көрсетілді. 1928 жылдан бастап желіде Cmb Class 1 бензинмен жүретін вагондар пайда болды. Бұл жаңа қызмет түрін ұсынды, онда вагондар жол тораптарында орналасқан шағын аялдамаларда тоқтайтын еді. 1928–1931 жылдар аралығында Тинсет пен Сторен арасында мұндай 26 аялдама салынды. 1920-жылдарға қарай қалған үш тар жол желісі – Рёрос, Вестфолд және Ярен желілерінің кеңдігі ауыстырылатындығы анық болды. Рёрос мыс зауыты 1926 жылы өндірісті тоқтатты, себебі Сторендағы тасымалдаудың жоғары құнының себебінің бірі осы еді. Кеңдікті ауыстырудың келесі кезеңі 1931 жылы Рена мен Коппанг арасындағы учаскеде өтті, ол 7 қазанда ашылды. Қараша айына қарай Рена мен Хамар арасындағы екі кеңдіктік желі алынып тасталды. Парламент 1935 жылдың 3 маусымында желіні кеңдігін ауыстыру туралы заңды бірауыздан қабылдады. Жаңарту жоспарында ең төменгі қисық радиусты азайту көзделген. Басқа тар учаскелерді айналып өту үшін төрт жаңа туннель салу жоспарланған, бірақ соңында тек Дройли туннелі ғана салынды. Басқа ірі жұмыс – Рёрос станциясы салынған тармақ желісін қала арқылы жартылай дөңгелек айналыммен ауыстыру болды. Сол жылдың 24 тамызында Гаулада үлкен су тасқыны басталды, Гаулдален арқылы бірнеше жердегі желілердің бөліктерін шайып кетті, ал Рогнес станциясы қирады. Желі жақсартылды және бірнеше жерде жаңа жолға орналастырылды. 1941 жылдың мамырына қарай желіні жақсартуға 1723 адам жұмыс істеді. Ауысудың өзі бір мезгілде екі станцияда жүргізілді және 3 тамызда аяқталды.
3 September 1919 and remained in place to 14 September 1921, after which it only had standard gauge operations. The section became part of the Dovre Line with its opening on 17 September. Traffic on the line peaked in the financial year 1919–20, when the line transported 1,739,262 passengers, and in 1917–18 when 655,102 tonnes of cargo were hauled. The Røros Line was relegated with all through traffic being sent via Dovre from 1921. The line received a through service, which corresponded with express trains on the Dovre Line From 1928 Cmb Class 1 gasoline railcars were introduced on the line. This allowed a new kind of service, where the railcars would call at small halt established at road intersections. Between 1928 and 1931 there were built 26 such stops between Tynset and Støren. By the 1920s it seem evident that the three remaining narrow gauge mainlines, the Røros, Vestfold and Jæren Lines would be gauge converted. Røros Copper Works shut down production in 1926, citing high transport costs caused by transshipment at Støren as one reason. The next stage of gauge conversion took place in 1931, when the section between Rena and Koppang, which opened on 7 October. By November the dual gauge between Rena and Hamar had been removed. A unison Parliament passed legislation on 3 June 1935 to gauge convert the line. The upgrade was planned to reduce the minimum curve radius to Four new tunnels were planned to bypass otherwise narrow sections, but in the end only the Drøyli Tunnel was built. The other major works was to replace the branch line which Røros Station was built on with a semi circular loop through the town. A major flood in Gaula started on 24 August that year, washing away parts of the line several places through Gauldalen and station at Rognes was washed away. The line was improved and placed on a new right of way several places. By May 1941 there were 1,723 men working on the line improvements. The conversion itself took place two stations at a time, an dwas completed on 3 August.
Стандартты калибрлі операциялар
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде желідегі қызметтер шектеулі болды. Экспресс пойыз 1949 жылдың 3 қазанында ғана қайта іске қосылды. Келесі жылы көптеген инфрақұрылымдық жақсартулардан кейін Осло мен Тронхейм арасындағы жол жүру уақыты 15 сағатқа дейін қысқарды. Соғыстан кейін желі біртіндеп жаңартылды. 1950 жылдан бастап көптеген ескі көпірлер ауыстырылды немесе жаңғыртылды. Бір метріне 35 килограммдық (70 фунт/фут) жаңа рельстер біртіндеп орнатылды, бұл 1964 жылдан бастап 16 тоннадан аспайтын жүктемеге мүмкіндік берді. Көптеген өтпелі циклдер 1959 жылдан бастап станцияларда қарапайым біріктіру жүйелері орнатыла бастады. Бу локомотивтері 1951 жылдан бастап ішінара 86-сыныпты дизельді бірліктерге ауыстырылды, бұл Хамардан Рёроске дейінгі жол уақытын алты сағатқа қысқартты. Қалған локомотивтер 1956 жылдан бері күшті 26c класының қозғалтқыштарын алды. 1964 жылы желідегі бірнеше әлсіз жерлер жаңартылды, бұл тіпті күшті 30 және 31-сыныпты пойыздарды, сондай-ақ Di 3 дизельдік локомотивтерді пайдалануға мүмкіндік берді. Di 3 жүйелі түрде 1965 жылдың 30 мамырында пайда болды, бұл жолды түнгі пойыздар қайтадан іске қосылған кезде болды, ол Ослодан Тронхеймге дейін жүреді. Жедел пойыздар 1966 жылдың 22 мамырынан 1970 жылдың 31 қазанына дейін 88-сыныпты дизельді бірліктермен жұмыс істеді. Соңғы рет паровоздармен жүк тасымалы 1968 жылдың 5 шілдесінде жүргізілді. 1970-ші жылдардың басында көптеген станцияларда персонал болмай қалды. NSB 1984 жылы 92-сыныпты дизельді бірліктерін ұсынды. Көптеген кішігірім аялдамалардың жабылуымен бірге олар Хамар мен Рёростың арасындағы жол уақытын бір сағатқа қысқартуға мүмкіндік берді. 1986 жылдың 1 маусымынан бастап Хамар мен Эльверум арасындағы барлық жергілікті пойыздар тоқтатылды. 86-сынып 1996 жылға дейін тұрақты қызметте болды. Solør желісінде жолаушылар тасымалын сақтау үшін келісім бойынша, күндізгі және түнгі экспрестер Ослоға Хамар арқылы емес, Kongsvinger арқылы жүрді, 1989 жылға дейін күндізгі пойыздар үшін және 1991 жылға дейін түнгі пойыздар үшін. Жүк тасымалы қызметі біртіндеп қысқарды және 2002 жылдан бастап желіде жүк вагондарымен жүк тасымалы тоқтатылды. 1989-1993 жылдар аралығында үлкен станцияларға 22,5 тонналық жүк жүктемесіне мүмкіндік беретін толық біріктіру жүйелері орнатылды. 2000 жылдың 4 қаңтарында Аста апатында екі пойыз бетпе-бет соқтығысып, 16 адам қаза тапты, бұл 1975 жылдан бері Норвегиядағы ең қасіретті пойыз апаты болды. Апатқа себеп болған себептердің бірі - жеткіліксіз процедуралар мен АТС-тің болмауы. Осыған байланысты АТС желіге орнатылып, 2001 жылдың 30 маусымынан бастап іске қосылды. Сондықтан күннің көп бөлігінде Хамар мен Рёрос арасында екі сағаттық үзіліс бар. Жолдағы жүк тасымалының басым бөлігі ағаш тасымалы пойыздары болып табылады. Олар Аум, Коппанг, Ховдмоен және Вестмоен ағаш терминалдарынан жұмыс істейді. Бұл көліктердің басым бөлігі оңтүстікке қарай, Сольер желісімен Швецияға қарай жалғасады. 2015 жылы аптасына 40 ағаш тасымалданатын пойыз жүретін. Ең ірі тұтынушы - Stora Enso, ол негізінен Карлстадтағы (Швеция) зауытында пайдаланылатын ағаштарды импорттайды. Кіші мөлшерде Гевле мен Сундсвалл қалаларына жеткізіледі. Сонымен қатар, Хамардан Эльверумға аптасына онға жуық шағын жүк пойыздары жүреді. Электрлендірілмегендіктен, Røros желісі бойынша интермодальдық және контейнерлік пойыздар жұмыс істемейді. Қазіргі кездегі магистральдық және Конгсвингер желілерімен салыстырғанда, тар теміржолдар арзан жобалар болуы керек еді, оның ішінде стансалардың көлемін азайту. Оңтүстік бекеттері әлдеқайда сәнді болды. Солтүстік желідегі станциялар одан да кішірейтілді. Бұл станциялар аз қалды. Хамар 1880 жылы Балтазар Ланге және 1897 жылы Пауль Дью жобалаған жаңа станцияны алды. Бірден-бір тас станциясы - Трондхейм Калвскинет. Грунсет пен Сторен арасында станциялар бойынша шығындар көбейді, өйткені темір жол екі аймақты біріктіретіндігі анық болды. Станцияларды Буль және Питер Андреас Бликс жобалаған. Архитектура ұлттық шабыттан көбірек пайда болды, Bull қарапайым, көбінесе төртбұрышты құрылымдарды жасады, ал Blix шығармашылық стансаларды жобалады. Кезекте салыстырмалы түрде көптеген кішкентай күзет үйлері болды, бірақ олардың аз бөлігі сақталған. Екінші жағынан, станцияның бірнеше ғимараты кеңейтілді, сондықтан олар құрылыс кезінен бері толығымен сақталған. 1935-1964 жылдар аралығында өрттер немесе басқа да себептерден бес станция ауыстырылды.
Болашақ
Røros Line желісін электрлендіру және орталықтандырылған жол қозғалысын басқару жүйесін орнату бойынша екі маңызды жоба ұсынылды. Екіншісі, 2021 жылы аяқталуы жоспарланған, Еуропалық пойыздарды басқару жүйесін (ERTMS) бүкіл елде енгізу аясында жүзеге асырылмақ. Ұлттық темір жол басқармасы Røros желісін, барлық дизельдік желілермен бірге электрлендіру мүмкіндігін қарастырып жатыр. Егер мақұлдау берілсе, бұл Сольер желісін электрлендірумен бірге жасалуы мүмкін. 2015 жылғы баяндамада Тронхеймнен Штейнкьерге дейінгі Нордланд желісі мен Меркер желісінен кейін, бірақ Нордланд желісінің қалған бөлігі мен Раума желісінен бұрын Røros және Сольер желілеріне басымдық беру ұсынылған. Мұндай резервтің қажеттілігі 2023 жылғы тамыздың басындағы Ханс дауылдың ауыр жаңбырларынан көрінді, осының салдарынан Довре желісінде көпір құлап кетті. Уақытша Осло мен Тронхейм арасындағы қатынас Røros желісі арқылы бағытталды, бірақ одан кейін болған жаңбырлардың нәтижесінде бірнеше жер сілкінісі орын алып, осы желіде де қызмет тоқтатылды, нәтижесінде 2023 жылғы 22 тамызда Тронхейм мен Осло арасында теміржол байланысы үзілді.