Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англо-норманды дворян және әскербасы Хамфри IV де Боун, Геррефорд графының 2-ші титулы, Эссекс графының 1-ші титулы (1204 – 24 қыркүйек 1275) – Англияның мұрагерлік констеблі қызметін атқарған англо-норманды дворян және әскербасы.
Anglo Norman nobleman and soldier
Humphrey IV de Bohun, 2nd Earl of Hereford, 1st Earl of Essex (1204 – 24 September 1275) was an Anglo Norman nobleman and soldier who served as hereditary Constable of England.
Шығу тегі
Ол Генри де Боунның үлкен ұлы және мұрагері болды, 1-ші Херефорд графы (1176–1220) мен оның әйелі Мод де Мандевилл (сонымен қатар Мод ФитцДжеффри деп те аталады), Джеффри ФитцПитердің қызы және мұрагері, 1-ші Эссекс графы.
He was the eldest son and heir of Henry de Bohun, 1st Earl of Hereford (1176–1220) by his wife Maud de Mandeville (alias Maud FitzGeoffrey), daughter and heiress of Geoffrey Fitz Peter, 1st Earl of Essex.
Мансап
Ол болашақ король Эдуард I-нің тоғыз құдасының бірі болды. Ол 1239–40 жылдары Кент шерифі қызметін атқарды. 1258 жылы Киелі жерге қажылық сапардан оралғаннан кейін, Хамфри әкесі сияқты, корольдік істен барондардың жағына өтті. Ол сол жылы Оксфорд Парламенті тағайындаған «жиырма төрттік комитет» оппозициясының өкілі ретінде әкімшілікті реформалау мақсатында Оксфорд ережелерін жасауға қатысты. Симон де Монфорттың Солтүстік Уэльс князі Льюэлин ап Груффудпен одақтасуы Боунды қайтадан корольге адал болуға итерді. Ол 1263 жылы Уэльс маркалықтарының оппозициялық партиядан алғашқы тобын жетектеді және 1264 жылы Льюс шайқасында Монфорт жақтастарына тұтқынға түсті. Ол 1265 жылы Монфорттың билігін жойған Эвешам шайқасында жеңіске жеткендердің қатарында болды, бірақ оның үлкен ұлы Хамфри V де Боун қаза тапты. Хамфри 1266 жылы Кенилворт Диктатын жасау үшін тағайындалған он екі төрешінің бірі болды, осы Диктат арқылы мүліктен айырылған көтерілісшілерге татуласуға мүмкіндік берілді.
He was one of the nine godfathers of Prince Edward, the future King Edward I. He served as Sheriff of Kent for 1239–40. In 1258, after returning from a pilgrimage to the Holy Land, Humphrey fell away, like his father, from the royal cause to that of the barons. He served as a nominee of the opposition on the "committee of twenty four" which was appointed in the Oxford Parliament of that year, to create the Provisions of Oxford to reform the administration. The alliance of Simon de Montfort with Llywelyn ap Gruffudd of North Wales brought Bohun back to royal allegiance. He headed the first secession of the Welsh Marchers from the party of the opposition (1263), and was among the captives whom the Montfortians took at the Battle of Lewes in 1264. He was amongst the victors at the Battle of Evesham in 1265, which extinguished the power of de Montfort, at which, however, his eldest son, Humphrey V de Bohun, was mortally wounded. Humphrey was selected as one of the twelve arbitrators to draw up the Dictum of Kenilworth (1266), by which the disinherited rebels were allowed to make their peace.
Өлім және жерлеу
Ол 1275 жылы Уорвикширде қайтыс етті және Глостердегі Лантони Секундада жерленді. Оның орнын немересі Хумфри VI де Боун (шамамен 1249 – 1298) басқарды.
He died in 1275 in Warwickshire and was buried at Llanthony Secunda in Gloucester. He was succeeded by his grandson Humphrey VI de Bohun (c. 1249 – 1298).