Эндрю Аткинсон Хамфрис: Американ генерал және инженері

Кіріспе

Американдық генерал (1810–1883)

Эндрю Аткинсон Хамфрис (2 қараша 1810 – 27 желтоқсан 1883) – АҚШ армиясының кәсіби офицері, азаматтық инженер және Америка Азамат соғысындағы Одақ армиясының генералы. Ол Потомак армиясындағы жоғары лауазымдарда қызмет етті, оның ішінде дивизия командирі, штаб бастығы және корпус командирі болды, сондай-ақ АҚШ армиясының бас инженері қызметін атқарды.

Ерте өмір

Эндрю Аткинсон Хамфрис Филадельфияда, Пенсильвания штатында, квакер текті отбасында дүниеге келді. Оның әкесінің әкесі, Джошуа, 1794 жылдан 1801 жылға дейін бас кеме құрылысшысы қызметін атқарған және «Американдық теңіз флотының әкесі» атанған, алғашқы АҚШ соғыс кемелерін, алты фрегатты, USS Конституцияны («Ескі Иронсайд») және оның туыс кемелерін жобалаған. Эндрюдің әкесі, Самуил, сол кездегі ең ірі және қару-жарағы жақсы жабдықталған USS Пенсильвания кемесін жобалап, салған. Самуил да әкесі сияқты 1826 жылдан 1846 жылға дейін кеме жасаудың бас маманы болды. Эндрю Назарет залын бітірді (қазіргі Моравиан колледжі мен теологиялық семинариясының ізашары). Содан кейін ол он жеті жасында АҚШ Әскери академиясына, көбінесе Уэст-Пойнт деп аталатын оқу орнына түсті. Ол 1831 жылдың 1 шілдесінде академияны бітірді. Бітірген соң Хамфрис Оңтүстік Каролинадағы Форт-Молтридегі екінші артиллерия полкіне қосылды. Семинол соғыстарының басында ол 1836 жылдың жазында полкімен бірге Флоридаға барды, онда алғашқы жауынгерлік тәжірибесін алды, сонымен қатар ауырып, қыркүйекке дейін кетеді. 1844 жылы инженерлік корпусына қайта қабылданғаннан кейін Хамфрис Вашингтондағы Жағалауды зерттеудің орталық кеңсесіне тағайындалды және 1848 жылы капитан болып тағайындалды. 1850 жылы оған су тасқынының алдын алу және судың тереңдігін арттыру мақсатында Миссисипи өзенінің дельтасын зерттеу және сараптау тапсырылды. Бұл жұмыс Хамфрис өмірінің он жылын алды, оның барысында ол Еуропаға сапар шекті. 1853 жылдан 1857 жылға дейін ол соғыс министрі Джефферсон Дэвистің қатысуымен Тынық мұхиты темір жолының зерттеулерінде де жұмыс істеді. Хамфрис 100-ден астам адаммен бірге, оның ішінде әскерилер, ғалымдар және техниктер, бірінші құрлықтан құрлыққа өтетін темір жолдың ең тиімді маршрутын табу үшін батысқа аттанды. Нәтижесінде, Азамат соғысының алдында Хамфрис американдық білімді адамдардың қатарында жоғары деңгейде танылды және Америка философиялық қоғамының мүшесі атанды.

Andrew Atkinson Humphreys was born in Philadelphia, Pennsylvania, to a family with Quaker ancestry. His grandfather, Joshua, was the "Father of the American Navy", who had served as chief naval constructor from 1794 to 1801 and designed the first U. S. warships, six frigates, the USS Constitution ("Old Ironsides") and her sister ships. Andrew's father, Samuel designed and built the USS Pennsylvania, the largest and most heavily armed ship at the time. Samuel, like his father, was a chief naval constructor from 1826 to 1846. Andrew graduated from Nazareth Hall (predecessor to the present day Moravian College and Theological Seminary). Thereafter, he entered the United States Military Academy, more commonly known as West Point, at the age of seventeen. He graduated from the Academy on July 1, 1831. Upon graduation Humphreys joined the second artillery regiment at Fort Moultrie in South Carolina. Near the beginning of the Seminole Wars he followed his regiment in the summer of 1836 to Florida where he received his first combat experience, while also falling ill, having to leave by September. |de Peyster

After being reinstated in the engineer corps in 1844 Humphreys was put in charge of the Central Office of the Coast Survey at Washington and appointed to captain in 1848. During 1850 he was directed to commence surveys and investigate the Mississippi River Delta in order to figure out what could prevent inundation and increase the depth of water on the bars. This work took up ten years of Humphreys' life, during which he visited Europe. From 1853 to 1857 he also worked on the Pacific Railroad Surveys with Secretary of War Jefferson Davis. Humphreys, along with 100 plus men, including soldiers, scientists and technicians, went west to find the most practical route for the first transcontinental railroad. As a result, just before the Civil War, Humphreys was ranked among the upper echelon of American people of learning and gained membership to the American Philosophical Society.

Азаматтық соғыс

Азамат соғысы басталғаннан кейін, Хамфрис 1861 жылғы 6 тамызда майор болып жайланды және генерал-майор Джордж Б. Макклелланның Потомак армиясының бас топографиялық инженері болды. Хамфрис осы лауазымға өміріндегі жетістіктері үшін, сондай-ақ "Вашингтондағы билік иелері соғыстан бұрын Джефферсон Дэвиспен тығыз қарым-қатынаста болғандықтан оған сенімсіздікпен қарады" деген себеппен тағайындалды. Бастапқыда Вашингтонның қорғанысын жоспарлауға қатысқан ол, 1862 жылғы наурызда Макклелланмен бірге Жарым арал науқанына аттанды. 28 сәуірде еріктілердің бригадир генералы дәрежесіне көтеріліп, 12 қыркүйекте Потомак армиясының V корпусындағы жаңа 3-дивизияның басшылығын алды. Антиетам шайқасында дивизияны резервтік күште ретінде басқарды. Фредериксбург шайқасында оның дивизиясы Мэри биіктіктерінен келген конфедераттардың қызыл отына қарсы ең алға басты, Хамфрис жетекшілік етіп, ат үстінде дивизияның алдыңғы қатарында болды, ал оның жеті штаб офицерінің бесеуі қаза тапты. Шайқас барысында Хамфрис екі атын жоғалтты, үшіншісін тауып мініп, киімдері тесілгенмен, өзі зардап шекпеді. Оның корпус командирі, бригада генералы Дэниел Баттерфилд былай деп жазды: "Дивизия командирлері Джордж Сайкс, Хамфрис және Чарльз Гриффин көрсеткен әскери қасиеттеріне, ерлігіне және күш-жігеріне деген ризашылығымды қалай жеткізу керектігін білмеймін". Генерал Баттерфилд Хамфрис әрекеттері туралы жеке пікірін білдірді: "Генерал Хамфрис дивизиясын ең батыл түрде басқарды. Оның шабуылы күшті және тәжірибелі әскерге лайық болды. Жаңадан келген әскерлермен жасалғандықтан, дивизия командирінің көрсеткен үлгісінің құнын бағалау қиын". Мид Гетисбург шайқасы алдында Потомак армиясының бас қолбасшысы болып тағайындалғанда, ол Хамфриске өзінің штаб бастығы болуын сұрады, бұрынғы қолбасшы генерал-майор Джозеф Хукерге саяси жағынан тым жақын деп есептелген генерал-майор Дэниел Баттерфилдтің орнын алмастырды. Хамфрис дивизия басқаруын қалдыру мүмкіндігінен бас тартты. Оның жаңа дивизиясы Гетисбургте бірден шайқасқа қатысты, 1863 жылғы 2 шілдеде Сиклз өз корпусын Кладбистік төбедегі белгіленген қорғаныс позициясынан бұзып, бас тартты. Хамфрис жаңа позициясы Конфедерация шабуылының бағытындағы Эммитсбург жолының бөлігі болды, ал бұл бір дивизияны қорғауға тым кең болды. Генерал-майор Лафайетт Маклоустың дивизиясы шабуыл жасағанда Хамфрис үш бригадасы талқандалды; Сиклз Хамфрис резервтік бригадасын кері тартып, алғашқы шабуылға ұшыраған көрші дивизияны (генерал-майор Дэвид Б. Бирни) нығайтты. Хамфрис күткендей қарсы тұрып, ақырында қалған әскерлерін Кладбистік төбеде қайта құрастыра алды, бірақ оның дивизиясы мен бүкіл корпус жауынгерлік қабілетін жоғалтты. Хамфрис 1863 жылғы 8 шілдеде еріктілердің генерал-майорына көтеріліп, Мидтің штаб бастығы болу туралы өтінішіне ақыры келісті; оның басқаруға лайықты дивизиясының көп бөлігі қалмады. Ол осы лауазымда Бристо және Майн Ран науқандарында, сондай-ақ 1864 жылы Оверленд науқаны мен Петербургті қоршауда қызмет етті. 1864 жылғы қарашада ол II корпустың басшылығын қабылдап, қоршаудың соңына дейін және генерал Роберт Лиді Аппоматтоксқа дейін қуып, капитуляцияға дейін басқарды. 1865 жылғы 13 наурызда ол тұрақты армияда бригадир генералы болып жайланды, ал 1865 жылғы 26 мамырда Лидің шегінуі кезінде Сэйлер крек шайқасындағы "Гетисбург шайқасындағы ерлігі мен еңбегі үшін" тұрақты армияда генерал-майор атанды.

After the outbreak of the Civil War, Humphreys was promoted on August 6, 1861, to major and became chief topographical engineer in Maj. Gen. George B. McClellan's Army of the Potomac. Humphreys was put in this position because of his achievements in life but also because "those in power at Washington distrusted him because of his intimacy with Jefferson Davis before the war." Initially involved in planning the defenses of Washington, D. C., by March 1862, he shipped out with McClellan for the Peninsula Campaign. He was promoted to brigadier general of volunteers on April 28 and on September 12 assumed command of the new 3rd Division in the V Corps of the Army of the Potomac. He led the division in a reserve role in the Battle of Antietam. At the Battle of Fredericksburg, his division achieved the farthest advance against fierce Confederate fire from Marye's Heights, with Humphreys personally commanding from the very front of the line on horseback, while five of his seven staff were shot down. During the battle Humphreys himself had two of horses shot from under him and finding a third he continued to ride, having his clothes pierced but himself unharmed. His corps commander, Brig. Gen. Daniel Butterfield, wrote: "I hardly know how to express my appreciation of the soldierly qualities, the gallantry, and energy displayed by my division commanders, Generals George Sykes, Humphreys, and Charles Griffin." General Butterfield goes on to talk personally about Humphreys' actions: "General Humphreys personally led his division in the most gallant manner. His attack was spirited, and worthy of veterans. Made as it was by raw troops, the value of the example set by the division commander can hardly be estimated." When Meade assumed command of the Army of the Potomac just before the Battle of Gettysburg, he asked Humphreys to be his chief of staff, replacing Maj. Gen. Daniel Butterfield, who was considered to be too close politically to the previous commander, Maj. Gen. Joseph Hooker. Humphreys declined the opportunity to give up his division command. His new division immediately saw action at Gettysburg where, on July 2, 1863, Sickles insubordinately moved his corps from its assigned defensive position on Cemetery Ridge. Humphreys' new position was on the Emmitsburg Road, part of a salient directly in the path of the Confederate assault, and it was too long a front for a single division to defend. Assaulted by the division of Maj. Gen. Lafayette McLaws, Humphreys' three brigades were demolished; Sickles had pulled back Humphrey's reserve brigade to shore up the neighboring division (Maj. Gen. David B. Birney), which was the first to be attacked. Humphreys put up the best fight that could have been expected and was eventually able to reform his survivors on Cemetery Ridge, but his division and the entire corps were finished as a fighting force. Humphreys was promoted to major general of volunteers on July 8, 1863, and finally acceded to Meade's request to serve as his chief of staff; he did not have much of a division left to command. He served in that position through the Bristoe and Mine Run campaigns that fall, and the Overland Campaign and the Siege of Petersburg in 1864. In November 1864, he assumed command of the II Corps, which he led for the rest of the siege and during the pursuit of Gen. Robert E. Lee to Appomattox Court House and surrender. On March 13, 1865, he was breveted brigadier general in the regular army and then on May 26, 1865, he was awarded brevet major general in the regular army for "gallant and meritorious service at the battle of Gettysburg" for the Battle of Sayler's Creek during Lee's retreat.

Ұрсақтан кейінгі

Соғыстан кейін Хамфрис Пенсильвания округінің қолбасшысы болды. 1866 жылы ол тұрақты бригадир-генерал және инженерлер бастығы болды. "Ол бар болғаны 100 офицерден және олармен тең сандағы азаматтық көмекшілерден тұратын корпусты басқарды. Оларға жүктелген көптеген жауапкершіліктер оларды шаршататын. Өзендер мен порстардағы жұмыстар 1866 жылы 49 жобадан және 26 зерттеуден 1882 жылы 371 жобаға және 135 зерттеуге дейін өсті". Ол 1879 жылдың 30 маусымына дейін осы лауазымда болды, содан кейін зейнеткерлікке шықты. Лейтенант Генри Эбботпен бірлесіп еңбек етті. Ол сонымен қатар 1883 жылы жарық көрген соғыс туралы жеке естеліктерін жазды: «Геттисбургтен Рапиданға дейін» және «1864-1865 жылдардағы Вирджиния науқаны». Ол Вашингтон қаласында қайтыс болды және Конгресс зиратында жерленді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Вирджинияда А.А. Хамфрис атымен лагерь құрылды. 1930 жылдары бұл жерді бір кезде алып тұрған Белвоар плантациясының құрметіне ол Форт Белвоар деп аталды, бірақ жанындағы АҚШ Армиясының Инженерлік корпусының Хамфрис Инженерлік орталығы бастапқы атаудың бір бөлігін сақтап қалды. 1935 жылы Вирджиниядағы базаның аты өзгертілгеннен кейін Вашингтондағы Вашингтон Арсеналы оның құрметіне аталды. Бірақ 1948 жылы Вашингтондағы база Форт Макнейр деп қайта аталды, бұл Екінші дүниежүзілік соғыста қаза болған Лесли Дж. Макнейрдің құрметіне жасалды. Аризона штатының ең биік нүктесі – 12 633 футттық Хамфрис шыңы генерал А.А. Хамфрис есімімен аталған.