1913 жылғы АҚШ салық заңы және тарифтік саясаттағы өзгерістер
Revenue Act of 1913
АҚШ салық заңнамасы: 1913 жылғы табыс салығы заңы, тарифтерді төмендетіп, федералдық табыс салығын қайта орнатты. Уилсон президенттің маңызды реформасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ салық заңы
US tax law
1913 жылғы Revenue Act, сондай-ақ Underwood Tariff немесе Underwood Simmons Act (ch. 16, ) АҚШ-та федералды табыс салығын қайта орнатып, тарифтік ставкалары едәуір төмендетілді. Акттің демешісі – Өкілдер палатасының мүшесі Оскар Андервуд, ол 63-ші АҚШ Конгресінде қабылданды және президент Вудро Вильсон қол қойды. Вильсон және Демократиялық партияның басқа өкілдері жоғары тарифтерді тұтынушыларға салған теңдесіз салық деп ұзақ уақыттан бері қарастырған, ал тарифтерді төмендету президент Вильсонның қызметке кіріскеннен кейінгі бірінші басымдығы болды. 1913 жылы Он алтыншы түзетуді бекіткеннен кейін Демократиялық партияның жетекшілері тарифтерді күрт төмендетуге және табыс салығын енгізуге бағытталған маңызды заң жобасын қабылдауға келісті. Андервуд тез арада салық жобасын Өкілдер палатасынан өткізді, бірақ бұл жоба Вильсон әкімшілігінің қарсаң лоббилеуінен кейін ғана АҚШ Сенатында мақұлдау алды. Вильсон заңға 1913 жылдың 3 қазанында қол қойды. 1913 жылғы Revenue Act тарифтік ставкаларының орташа деңгейін 40 пайыздан 26 пайызға дейін төмендетті. Сондай-ақ, ол жылына 3000 доллардан астам табысқа бір пайыздық салық белгіледі; бұл салық халықтың шамамен үш пайызына әсер етті. Жекелеген тармақтар корпоративтік салықты бір пайыздық мөлшерде белгіледі, бұл бұрынғы салық жыл сайынғы 5000 доллардан асатын таза табысы бар корпорацияларға ғана қатысты. Республикалық партия бақылауындағы Конгресс кейіннен тарифтерді көтергенімен, 1913 жылғы Revenue Act федералды кірістер саясатында маңызды өзгеріс жасады, себебі мемлекеттік кірістер тарифтік алымдарға қарағанда табыс салығына көбірек тәуелді бола бастады.
The Revenue Act of 1913, also known as the Underwood Tariff or the Underwood Simmons Act (ch. 16, ), re established a federal income tax in the United States and substantially lowered tariff rates. The act was sponsored by Representative Oscar Underwood, passed by the 63rd United States Congress, and signed into law by President Woodrow Wilson. Wilson and other members of the Democratic Party had long seen high tariffs as equivalent to unfair taxes on consumers, and tariff reduction was President Wilson's first priority upon taking office. Following the ratification of the Sixteenth Amendment in 1913, Democratic leaders agreed to seek passage of a major bill that would dramatically lower tariffs and implement an income tax. Underwood quickly shepherded the revenue bill through the House of Representatives, but the bill won approval in the United States Senate only after extensive lobbying by the Wilson administration. Wilson signed the bill into law on October 3, 1913. The Revenue Act of 1913 lowered average tariff rates from 40 percent to 26 percent. It also established a one percent tax on income above $3,000 per year; the tax affected approximately three percent of the population. A separate provision established a corporate tax of one percent, superseding a previous tax that had only applied to corporations with net incomes greater than $5,000 per year. Though a Republican controlled Congress would later raise tariff rates, the Revenue Act of 1913 marked an important shift in federal revenue policy, as government revenue would increasingly rely on income taxes rather than tariff duties.
Өту
Демократтар ұзақ жылдар бойы жоғары тарифтерді тұтынушыларға салған теңдесіз салықтар деп қарастырды, ал тарифтерді төмендету Президент Уилсонның билікке келгеннен кейін бірінші кезектегі міндеті болды. Демократтардың көпшілігі тарифтерді төмендетуді қолдаса, көптеген республикашылар жоғары тарифтердің отандық өндіріс пен фабрика жұмысшыларын шетелдік бәсекеден қорғау үшін пайдалы екенін айтты. Уилсон билікке келуге аздай қалғанда, 1909 жылы тарифтік заңнама талқылау кезінде Конгресс ұсынған Он алтыншы түзетуді қажетті штаттар ратификациялады. Он алтыншы түзету ратификацияланғаннан кейін демократиялық лидерлер тарифтерді төмендету туралы заңға табыс салығы ережесін қосуға келісті, бір жағынан жоғалған кірістерді толықтыру үшін, екінші жағынан табыс салығына жататын жоғары табысты азаматтарға үкіметті қаржыландыру жүктемесін ауыстыру үшін. 1913 жылдың мамыр айының соңына қарай, Палатаның көпшілік көшбасшысы Оскар Андервуд Палатада орташа тариф мөлшерлемесін 10 пайызға төмендеткен заң жобасын қабылдады. Заң жобасында сондай-ақ 4000 доллардан аспайтын жеке табысқа салық салу қарастырылған. Тарифтік заң жобасына қолдау жинау үшін Уилсон демократиялық сенаторлармен кеңінен кездесіп, баспасөз арқылы халыққа тікелей үндеу жасады. Апталар бойы тыңдаулар мен пікірталастардан кейін Уилсон мен Мемлекеттік хатшы Уильям Дженнингс Брайан Сенаттағы демократтарды заң жобасын қолдауға біріктіре алды.
Democrats had long seen high tariff rates as equivalent to unfair taxes on consumers, and tariff reduction was President Wilson's first priority upon taking office. While most Democrats were united behind a decrease in tariff rates, most Republicans held that high tariff rates were useful for protecting domestic manufacturing and factory workers against foreign competition. Shortly before Wilson took office, the Sixteenth Amendment, which had been proposed by Congress in 1909 during a debate over tariff legislation, was ratified by the requisite number of states. Following the ratification of the Sixteenth Amendment, Democratic leaders agreed to attach an income tax provision to their tariff reduction bill, partly to make up for lost revenue, and partly to shift the burden of funding the government towards the high earners that would be subject to the income tax. By late May 1913, House Majority Leader Oscar Underwood had passed a bill in the House that cut the average tariff rate by 10 percent. The bill also instituted a tax on personal income above $4,000. Seeking to marshal support for the tariff bill, Wilson met extensively with Democratic senators and appealed directly to the people through the press. After weeks of hearings and debate, Wilson and Secretary of State William Jennings Bryan managed to unite Senate Democrats behind the bill.
Тарифтер
1913 жылғы "Ревизиялық" заңы импорттық тарифтерді шамамен 40 пайыздан 25 пайызға дейін төмендетті. Бұл заң 1857 жылғы "Уокер тарифінен" бергі ең төменгі тарифтерді орнатты. Көптеген тізбелер тауар құнының проценттік көрсеткіштері негізінде есептелді. Жүнге салынатын баж 56%-дан 18,5%-ға дейін азайтылды. Болат рельстер, шикі жүн, темір кендері және ауыл шаруашылығы құралдарына тарифтік ставка нөлге дейін төмендеді. Республикалықтар ұсынған өзара іс-қимыл бағдарламасы жойылды. Конгресс тарифтерді ғылыми тұрғыдан анықтау үшін тарифтік кеңес құру туралы ұсыныстарды қабылдамады, бірақ зерттеу комиссиясын құрды. Андервуд-Симмонс заңы баж салынатын тауарлар тізімін кеңейтіп, жүн, темір, болат, ауыл шаруашылығы машиналары, сондай-ақ көптеген шикізаттар мен азық-түлік тауарларын қосты. Орташа тариф шамамен 26% болды. Оңтүстік Бостондағы Gate of Heaven шіркеуіне боялған шыны терезелерге баж төлеуден босатуға арналған, бірнеше жыл бұрын қабылданған арнайы заң, барлық ғибадатханалар үшін боялған шыны терезелерге баж салынатындығынан толық босатуға алып келді.
The Revenue Act of 1913 reduced the average import tariff rates from approximately 40 percent to approximately 25 percent. The Act established the lowest rates since the Walker Tariff of 1857. Most schedules were ad valorem basis, a percentage of the value of the item. The duty on woolens went from 56% to 18.5%. Steel rails, raw wool, iron ore, and agricultural implements now had zero rates. The reciprocity program wanted by the Republicans was eliminated. Congress rejected proposals for a tariff board to fix rates scientifically, but it set up a study commission. The Underwood Simmons measure vastly increased the free list, adding woolens, iron, steel, farm machinery, and many raw materials and foodstuffs. The average rate was approximately 26%. The example set several years prior by special legislation exempting Gate of Heaven Church in South Boston from paying a duty on stained glass windows led to stained glass windows being exempt from all duties for all houses of worship.
Табыс салығы
1913 жылғы "Табыс туралы" заң 1872 жылдан бері алғаш рет федералды табыс салығын қайта енгізді. Федералды үкімет Уилсон-Горман тарифтік заңында да табыс салығын қабылдаған, бірақ бұл салық "Полок против Фермерлердің қарыз және сенім компаниясы" ісінде Жоғарғы Сот тарапынан жойылған болатын. 1913 жылғы "Табыс туралы" заң 3000 доллардан астам табысқа бір проценттік салық белгіледі, ал жылына 500 000 доллардан асатын табысқа ең жоғары салық мөлшері алты процент болды. Халықтың шамамен үш пайызы табыс салығына жататын. Бұл заң жобасында барлық корпорациялардың таза табысына бір проценттік салық та енгізілді, бұл бұрынғы федералды салықты алмастырды, ол тек 5000 доллардан жоғары корпоративтік таза табысқа ғана қолданылған. Жоғарғы Сот "Брашабер против Юнион Пасифик Рейлроуд Компаниясы" және "Стэнтон против Балтық кен компаниясы" істерінде табыс салығының конституциялық заңдылығын растады.
The Revenue Act of 1913 restored a federal income tax for the first time since 1872. The federal government had also adopted an income tax in the Wilson–Gorman Tariff Act, but that tax had been struck down by the Supreme Court in the case of Pollock v. Farmers' Loan & Trust Co. The Revenue Act of 1913 imposed a one percent tax on incomes above $3,000, with a top tax rate of six percent on those earning more than $500,000 per year. Approximately three percent of the population was subject to the income tax. The bill also included a one percent tax on the net income of all corporations, superseding a previous federal tax that had only applied to corporate net incomes above $5,000. The Supreme Court upheld the constitutionality of the income tax in the cases of Brushaber v. Union Pacific Railroad Co. and Stanton v. Baltic Mining Co.
Тиісті әсері және соңынан
Прогрессивті республикашылармен жұмыс істеп, Конгресс демократтары 1916 жылғы Кіріс Заңын қабылдады, ол федералдық мүлік салығын қайта енгізді, оқ-дәрі өндірісіне салық белгіледі, ең жоғары табыс салығы мөлшерін он бес пайызға дейін көтерді және корпоративтік табыс салығын бір пайыздан екі пайызға дейін арттырды. Сол жылы Уилсон тарифтік комиссияны құрған заңға қол қойды, оған тарифтік ставкалары туралы сарапшылық кеңес беру міндеті жүктелді. Кубаның темекі индустриясына АҚШ-қа импорттауға байланысты әсер етті. Кубаның сигара өндірушілер одағының президенті Теодор Гарбаде бұл туралы Куба президенті Марио Г. Менокальға хабарлады. Заң сонымен қатар әлеуметтік игілікке бағытталған салықтан босатылған ұйымдардың жаңа тобын құрды. Бұл ереже қазіргі Ішкі Кіріс Кодексінің 501(c)(4) тармағының алғашқы үлгісі болды. 1920 жылдары республикашылар тарифтерді көтерді және табыс салығын төмендетті. Бірақ, Уилсон әкімшілігінің саясаты мемлекеттік кірістердің құрамына тұрақты әсер етті, және 1920 жылдардан кейін кірістер негізінен салықтардан, емес тарифтерден түсе бастады.
Working with progressive Republicans, Congressional Democrats won passage of the Revenue Act of 1916, which reinstated the federal estate tax, established a tax on the production of munitions, raised the top income tax rate to fifteen percent, and raised the corporate income tax from one percent to two percent. That same year, Wilson signed a law that established the Tariff Commission, which was charged with providing expert advice on tariff rates. There was an impact for the Cuban tobacco industry concerning their import to the States. Theodore Garbade, President of the Union of Manufacturers of Cigars of Cuba laid this out to Cuban President Mario G. Menocal. The Act also created a new group of tax exempt organizations dedicated to social welfare. The provision was a precursor to what is now Internal Revenue Code Section 501(c)(4). In the 1920s, Republicans raised tariffs and lowered the income tax. Nonetheless, the policies of the Wilson administration had a durable impact on the composition of government revenue, which after the 1920s would primarily come from taxation rather than tariffs.