Америка Азамат Соғысы: Бинс Стейшн шайқасы

Кіріспе

Америкалық Азамат соғысының шайқасы

Биан станциясының шайқасы (14 желтоқсан 1863) АҚШ Азамат соғысының Ноксвилл науқаны барысында Теннесси штатының Грейнгер округінде болды. Бұл шайқаста генерал-лейтенант Джеймс Лонгстрит басқаратын Конфедерация әскерлері, бригада генералы Джеймс М. Шеккелфорд басқаратын Одақ әскерінің атты әскеріне шабуыл жасады. Түнге дейін жалғасқан қақтығыстан кейін Лонгстриттің әскерлері одақтық әскерді шегінуге мәжбүр етті. Шеккелфордтың әскерін қоршауға бағытталған екі атты колонна Одақ атты әскерін бөліп тастай алмады, бірақ колонналардың бірі 25 одақтық вагонды жаулап алды. 15 желтоқсанда Шеккелфордқа Біріккен Одақ жаяу әскері қосылды, олар Биан станциясының оңтүстік-батысында Конфедерациямен шайқасып, қайтадан шегінді. Лонгстриттің әскерлері 19 қарашада Ноксвиллді қоршауға кірісті. 4 желтоқсанда генерал-майор Амброз Бернсайдтың гарнизоны генерал-майор Уильям Т. Шерман басқаратын үлкен Одақ армиясымен алмастырылды, содан кейін Лонгстрит солтүстік-шығысқа қарай Роджерсвиллге шегінді. Генерал-майор Джон Парк басқаратын Одақ күштері Лонгстриттің әскерін қуып, Ратледж және Биан станциясында тоқтады. Шерман армиясының көп бөлігі аймақтан кеткенін білген Лонгстрит қайтадан шабуылға өтуге шешім қабылдады. Ол Шеккелфордтың атты әскерін қоршап, жоюды жоспарлады, бірақ Одақ атты әскері қарсылық көрсетті, ал Конфедерация атты әскерінің қысқыштары жабыла алмады. 16 желтоқсанда Шеккелфорд Парктің негізгі Одақ әскеріне Блейн қиылысында қосылды. Стратегиясының сәтсіз болғанын түсінген Лонгстрит солтүстік-шығысқа шегінді.

Стратегиялық жағдай

Конфедерацияның құрамына кіргенімен, Шығыс Теннесси тұрғындарының көпшілігі Одаққа адал болды. Президент Авраам Линкольннің әкімшілігіне аймақты басып алу үшін Федералды әскерді жіберу үшін саяси қысым көрсетілді. Әскерилер мәселені қарастырғанда, нашар жолдармен әскерді ұстаудың қаншалықты қиын болатынын көрді. Дегенмен, Бернсайд Огайо армиясының IX және XXIII корпус командашысы болып тағайындалды және Кентуккиден Шығыс Теннессиге шабуыл жасауға бұйрық берілді. 1863 жылдың 3 маусымында IX корпус Виксбургті қоршауға көмектесу үшін шақырылды, бұл Бернсайдтың жоспарларын кешіктірді. Осы уақыт ішінде Конфедерацияның Солтүстікке жасаған шабуылы Геттисбург шайқасында жеңіліске ұшырады, ал Одақ Миссисипи өзенін бақылауға алып, Виксбургті жаулап алды. 16 тамызда Бернсайд XXIII корпусының 18 000 әскерімен Кингстон арқылы Шығыс Теннессиге кірді. Бернсайдтың жаяу әскері 3 қыркүйекте Ноксвиллді басып алды және 9 қыркүйекте Камберленд-Гэптегі Конфедерация гарнизонының капитуляциясын қабылдады. Содан кейін Бернсайд жергілікті Конфедерация күштерін солтүстік-шығысқа қарай Вирджинияға ығыстырды. 1863 жылдың 19-20 қыркүйегінде Чикамауга шайқасында Одақтың жеңіліске ұшырауы Бернсайдты Кноксвиллді қорғау үшін күшінің көп бөлігін оңтүстік-батысқа жылжытуға мәжбүр етті. Осы уақытта Бернсайдты нығайту үшін IX корпусының 6000 әскері Шығыс Теннессиге келді. 14 қарашада Одақ күштеріне Чаттануга маңында генерал Брэкстон Брэггтің Теннесси армиясынан бөлінген Лонгстриттің корпусы шабуыл жасады. 16 қарашадағы Кэмпбелл станциясы шайқасынан кейін Бернсайдтың әскері Ноксвиллдің қорғанысына ретпен қайтысты, онда олар Лонгстриттің конфедераттарымен қоршалып алынды. 25 қарашада генерал-майор Улисс С. Грант Миссионерлік төбе шайқасында Брэгг әскерін жеңді. Одан кейін Грант Ноксвиллді босату үшін Шерманды үлкен әскермен жіберді. 4 желтоқсанда Лонгстрит солтүстік-шығысқа шегінді. Шерман генерал-майор Гордон Грейнджерді және IV корпусты Бернсайдпен қалдырып, армиясының қалған бөлігімен Чаттанугаға оралды. Бернсайд өтініші бойынша қызметтен босатылды және 11 желтоқсанда Огайо армиясының басшылығына генерал-майор Джон Г. Фостер тағайындалды.

Though it was part of the Confederacy, many of East Tennessee's inhabitants remained loyal to the Union. Political pressure was put on President Abraham Lincoln's administration to send a Federal army to occupy the region. When military men looked at the problem, they saw how difficult it would be to maintain an army over of poor roads. Nevertheless, Burnside was appointed commander of the Army of the Ohio with both the IX Corps and the XXIII Corps and ordered to undertake the invasion of East Tennessee from Kentucky. On June 3, 1863, the IX Corps was called away to help with the Siege of Vicksburg, which delayed Burnside's plans. During this time, the Confederate invasion of the North was defeated at the Battle of Gettysburg and the Union captured Vicksburg, securing control of the Mississippi River. On August 16, Burnside advanced with 18,000 troops from the XXIII Corps and entered East Tennessee by way of Kingston. Burnside's infantry occupied Knoxville on September 3 and received the surrender of the Confederate garrison at Cumberland Gap on September 9. Subsequently, Burnside drove the local Confederate forces northeast toward Virginia. The Union defeat at the Battle of Chickamauga on September 19–20, 1863 caused Burnside to move most of his strength southwest to defend Knoxville. Meanwhile, 6,000 men from the IX Corps arrived in East Tennessee to reinforce Burnside. On November 14, the Union forces were attacked by Longstreet's corps, which was detached from General Braxton Bragg's Army of Tennessee near Chattanooga. After the Battle of Campbell's Station on November 16, Burnside's troops withdrew in good order within the defenses of Knoxville where they were besieged by Longstreet's Confederates. On November 25, Major General Ulysses S. Grant routed Bragg's army at the Battle of Missionary Ridge. Soon afterward, Grant sent Sherman with a large army to relieve Knoxville. At its approach, Longstreet withdrew on December 4 to the northeast. Sherman left Major General Gordon Granger and the IV Corps with Burnside and returned to Chattanooga with the remainder of his army. Burnside was relieved at his request and replaced in command of the Army of the Ohio by Major General John G. Foster on December 11.

Лонгстриттің алға жылжуы

Соғыс басталғанда Лонгстрит өзінің қол астындағылармен соғыс кеңесі өткізді. Ол Брэгг әскеріне қайта қосылмауға бел буған еді, себебі таулар арқылы Джорджия штатындағы Далтонға дейінгі жол тым қиын болды. Алайда генерал-майор Лафайет МакЛаус Лонгстритті Шығыс Теннессиде қалуға кеңес берді, Конфедерация жақтастарын қолдау үшін. 5 желтоқсанда Лонгстриттің әскерлері Ноксвиллдің солтүстік-шығысында орналасқан Блейн қиылысына жетті, онда олар генерал-майор Роберт Рэнсом дивизиясымен кездесті. Конфедерация күштері 8 желтоқсанға дейін Ратледжде тоқтады, содан кейін Роджерсвиллге бет алды, онда 9-14 желтоқсанда тоқтады. Лонгстриттің көптеген сарбаздары Вирджинияға қайта оралуға үміттенді және Теннессиде қалудан көңілі қалды. Кері шегіну кезінде азық-түлікпен қамтамасыз етілмегендіктен, олар жергілікті шаруаларды қатаң түрде тонады. Бригад генерал Бушрод Джонсон Теннесси штатындағы бригадасында дезертирлік мәселесі туындағанын хабарлады. 5 қыркүйекте Бёрнсайд атты әскеріне Лонгстритті қуып баруға бұйрық берді. 7 желтоқсанда Бернсайдтың жаяу әскері Парк басшылығымен Ноксвиллден шықты. Әрбір әскер өз рюкзагын тастап, 60 оқ, жартылай шатыр және азық-түлікпен ғана қамтамасыз етілді. Аттардың жетіспеуіне байланысты кейбір артиллерия қалды. Гренджердің әскері Чаттанугадан келген шаршаңқы сапардан кейін Ноксвиллде гарнизон болып қалды. Шеклфордтың атты әскері шегініп келе жатқан конфедераттарды қуды және 9 желтоқсанда Бин станциясына жеткен кезде 150-ге жуық артта қалғандарды ұстады. Сол күні Парк пехотасы Бин станциясының оңтүстік-батысында орналасқан Ратледжде тоқтады. Федералдардың азық-түлігі жетіспегендіктен, олар одан әрі жылжуға мүмкіндік таппады, себебі Лонгстриттің әскері аймақты азық-түліксіз қалдырды. Фостер 11 желтоқсанда Ноксвиллге келді және келесі күні Огайо армиясының басшылығын алды. 10 желтоқсанда Конфедерация президенті Джефферсон Дэвис Лонгстритке Шығыс Теннессидегі барлық күштерге билік беруге рұхсат берді. 12 желтоқсанда Лонгстритке Шерман армиясы Чаттанугаға қайтып бара жатқаны туралы хабар жетті. Ол Парк өзінің күштерін қуып бармайтынын және конфедераттар жергілікті азық-түлікпен қамтамасыз ете алатынын білді. Лонгстрит федералдарды қақтығысқа тартуға, оларды жеңіп, Ноксвиллден кетуге мәжбүрлеуді жоспарлады. Сондықтан Лонгстрит Шығыс Теннессиде қалуға шешім қабылдады. Оның алғашқы жоспары – Шеклфорд күштерін Бин станциясында қоршау. Осы мақсатта конфедераттар үш бағытта шабуылдайды, одақ атты әскерін қысқыша ұстап алады. Атына қарамастан, Бин станциясы Шығыс Теннесси және Вирджиния теміржолының депосы емес еді. Ол Камберленд ойысынан келген жолдың Черокилердің Ұлы соғыс жолымен кездесетін ыңғайлы тоқтау орны болды. 1825 жылы осы жерде 52 бөлмелі қонақ үй салынды, ал 1863 жылы аймақта 20-ға жуық үй болды. Солтүстігінде солтүстік-шығыстан оңтүстік-батысқа қарай созылатын Клинч тауы орналасқан. Бин станциясынан Клинч тауының солтүстік беткейімен жол Тазевелл мен Камберленд қиығына дейін жалғасты. Тағы бір жақсы жол оңтүстік-батысқа қарай Ратледж, Блейн қиылысы және Ноксвиллге дейін созылды. Шеклфордтың атты әскері солтүстікте Клинч тауымен және оңтүстікте Биг Ридж тауымен шектелген тар аңғарды қорғады. Лонгстрит бригадир генерал Уильям Т. Мартинге екі атты әскер дивизиясын Холстон өзенінің оң жағалауымен Бин станциясының батысына дейін жылжытуға, содан кейін өзенді кесіп, Шеклфорд күшінің артындағы аңғарды жабуға бұйрық берді. Бригадир генерал Уильям Э. "Грамбл" Джонсқа одақ әскерінің солтүстікке қашуына жол бермеу үшін атты әскер бригадасын Клинч тауының солтүстік жағымен жылжытуға тапсырма берілді. Лонгстриттің полковник Генри Л. Гилтнердің атты әскер бригадасы және Джонсонның екі жаяу әскер бригадасы басқарған колоннасы Бин станциясына қарсы майданнан шабуылдайды. 5-12 желтоқсан аралығында ауа райы ашық және суық болды, бірақ содан кейін бір жарым күн бойы қатты жаңбыр жауып, Холстон өзені мен басқа да өзендер суға толып, жолдарды лайландырды. Лонгстрит нашар ауа райына қарамастан, жоспарланған шабуылды жүзеге асыруға шешім қабылдады. Ол әскерлеріне үш күндік азық-түлік дайындап, алға жылжуға дайындық жасауды бұйырды. 13 желтоқсанда Лонгстрит Гилтнердің атты әскерін және бригадир генерал Бенджамин Г. Хамфристің жаяу әскер бригадасын Бин станциясына жақын жерге, жаңбырдың ішінде шабуыл жасау үшін жіберді. Бұл барлау Шеклфордтың атты әскерінің бар екенін растады. Шағын шайқастарда бірнеше конфедераттар тұтқынға алынып, сұраққа тартылды; Шеклфорд шабуыл жақын екенін білді. Ол Паркке Лонгстриттің "біздің алдымызда" екенін хабарлады. Ол сондай-ақ Мористаун (Бин станциясының оңтүстігінде) және Роджерсвилл жолдарында күзеттік бекеттерді орнатып, 1-ші Кентукки атты әскер полкін алдыңғы күзетке жіберді. 14 желтоқсанда Парк және IX корпус командирі бригадир генерал Роберт Браун Поттер Шеклфордты Бин станциясында кездестірді. Бёрнсайдтың Бас инженері, капитан Орландо Меткальф Поу да Бин станциясының жанында бекініс орналастыруға қолайлы жерлерді іздеу үшін келді.

Before retreating, Longstreet held a council of war with his subordinates. It was determined not to rejoin Bragg's army, since the route through the mountains to Dalton, Georgia, was too difficult. However, Major General Lafayette McLaws recommended that Longstreet remain in East Tennessee in order to encourage the inhabitants who were pro Confederate. On December 5, Longstreet's troops reached Blaine's Crossroads, about northeast of Knoxville, where they rendezvoused with the division of Major General Robert Ransom Jr. The Confederate force paused at Rutledge until December 8, then continued to Rogersville where it halted from December 9–14. Many of Longstreet's soldiers hoped to return to Virginia, and were disappointed to remain in Tennessee. Because the men were poorly supplied during the retreat, they plundered local farmers with a heavy hand. Brigadier General Bushrod Johnson reported that desertion was a problem in his Tennessee brigade. On September 5, Burnside ordered his cavalry to pursue Longstreet. On December 7, Burnside's infantry left Knoxville under the command of Parke. Each man left his knapsack behind and only carried 60 rounds of ammunition, half of a shelter tent, and scanty provisions. Some of the artillery was left behind because of a lack of horses to pull the guns. Granger's men, exhausted by their march from Chattanooga, were left to garrison Knoxville. Shackelford's cavalrymen followed the retreating Confederates, picking up about 150 stragglers by the time they reached Bean's Station on December 9. That day, Parke's infantry halted at Rutledge, about southwest of Bean's Station. The badly provisioned Federals were unable to go any farther because Longstreet's soldiers had stripped the countryside of food. Foster arrived in Knoxville on December 11 and assumed command of the Army of the Ohio the following day. On December 10, Confederate President Jefferson Davis gave Longstreet authority over all troops in East Tennessee. Word reached Longstreet on December 12, that Sherman's army was headed back to Chattanooga. He learned that Parke was no longer pursuing his forces and the Confederates were able to obtain local food supplies. Longstreet still hoped to draw the Federals into a pitched battle, crushing them and forcing them to abandon Knoxville. Therefore, Longstreet decided to remain in East Tennessee. His immediate plan was to encircle Shackelford's forces at Bean's Station. To do this, the Confederates would advance in three columns in order to catch the Union cavalrymen in a vise. Despite its name, Bean's Station was not a depot on the East Tennessee and Virginia Railroad. Rather it was a convenient stopping place where a road from Cumberland Gap met the Great Warpath of the Cherokees. By 1825 a 52 room hotel was located at the site and there were about 20 houses in the area in 1863. To the north was Clinch Mountain which ran northeast to southwest. From Bean's Station, a road snaked north across Clinch Mountain before continuing to Tazewell and Cumberland Gap. Another good road ran southwest to Rutledge, Blain's Crossroads, and Knoxville. Shackelford's cavalry defended a narrow valley that was bounded on the north by Clinch Mountain and on the south by Big Ridge, which was lower. Longstreet ordered Brigadier General William T. Martin to move two cavalry divisions along the south bank of the Holston River until they were west of Bean's Station, then cross the river and block the valley behind Shackelford's force. Brigadier General William E. "Grumble" Jones was directed to move his cavalry brigade along the north side of Clinch Mountain to prevent the Union troops from escaping to the north. Longstreet's column, headed by Colonel Henry L. Giltner's cavalry brigade and Johnson's two infantry brigades, would attack Bean's Station frontally. The weather was clear and cold from December 5 to 12, but then it rained hard for a day and a half, causing the Holston River and other streams to rise and muddying the roads. Longstreet decided to carry out his planned attack in spite of the foul weather. He ordered his soldiers to cook three days rations in preparation for the forward move. On December 13, Longstreet sent Giltner's cavalry and Brigadier General Benjamin G. Humphreys' infantry brigade to within of Bean's Station, which involved a round trip march in the rain. This probe confirmed the presence of Shackelford's cavalry. Several Confederates were captured in the skirmishing and interrogated; Shackelford learned that an attack was imminent. He notified Parke that Longstreet was, "in our front". He also sent out the 1st Kentucky Cavalry Regiment to screen his front and set up pickets on the Morristown (south of Bean's Station) and Rogersville roads. On December 14, both Parke and Brigadier General Robert Brown Potter, commander of IX Corps, visited Shackelford at Bean's Station. Burnside's Chief Engineer, Captain Orlando Metcalfe Poe also was there to find positions near Bean's Station to fortify.

14 желтоқсан: жаяу әскердің шабуылы

14 желтоқсанның таңында Лонгстриттің әскерлері жаңбыр астында Бинс Стейшнға қарай жорық бастады. Гилтнер колоннаны жетектеу үшін 4-ші Кентукки кавалериясынан 100 атты әскерді тағайындады. Гилтнердің кавалериясынан кейін Джонсон, Маклоус және бригадир генерал Мика Дженкинстің жаяу әскер дивизиялары орналасты. Барлығы Лонгстриттің колоннасында 12 000-ға жуық сарбаз болды. Сағат 14:00-де Парк, Шеклфорд, Поттер және басқа офицерлер түскі ас ішті, содан кейін По Тейзвелл жолымен солтүстікке қарай сапарлады. Біраз уақыттан кейін Шеклфордтың бригада командирлерінің бірі, подполковник Эмери С. Бонд, конфедерат әскерлерінің Роджерсвилл жолындағы солтүстік-шығыста оның аванпостына тап болғанын хабарлады. Бондтың әскерлері кері шегінді, қарсыластарын бригадир генерал Арчибальд Грейсидің жаяу әскер бригадасының бір бөлігімен кездестірді. Шеклфорд 5 бригадаға бөлінген 5000-ға жуық сарбазға басшылық етті. Бір бөлім, 8-ші Мичиган кавалерия полкі Спенсердің қайталайтын мылтығымен қаруланды. Шеклфорд полковник Франк Вулфордтың дивизиясын негізгі жолдың оңтүстігіне орналастырды. Вулфордтың екі бригадасы, Бонд пен подполковник Сайлас Адамс, биік төбеде орналасты. Полковник Чарльз Д. Пеннебейкердің басқаруымен Вулфордтың үшінші бригадасы қалған екеуінің сол жақ тылына орналастырылды. 45-Огайо жаяу әскер полкі (атты) резервте қалдырылды. Полковник Джон В. Фостердің дивизиясы негізгі жолдың солтүстігіне орналастырылды. Полковник Израиль Гаррардтың бригадасы орталықты ұстады, ал полковник Хорас Капронның бригадасы шіркеу мен зиратқа жақын төбенің сол жақ қанатын қорғады. Полковник Джон Х. Уордтың 27-ші Кентукки жаяу әскер полкінің бес ротасы (атты) Бинс Стейшн қонақ үйінің ішінде орналасты. Одақтың артиллериясы қонақ үйдің батысында, жолдың екі жағында орналасты. Грейсидің Алабама бригадасы негізгі жолдың солтүстігіне орналасты, ал Джонсонның Теннесси бригадасы, полковник Джон С. Фултон басқаруымен, жолдың оңтүстігіне орналасты. Шабуыл басталғанда Грейсидің қолына оқ тиіп, командалық міндетін тастауға мәжбүр болды. Полковник Эдвард Портер Александр капитан Осмонд Б. Тейлордың Виргиния батареясын негізгі жолдың солтүстігіне, төрт 12 фунттық Наполеонды, ал капитан Уильям В. Паркердің Виргиния батареясын жолдың оңтүстігіне орналастыруға бұйырды. Екі батарея да негізінен одақтың артиллериясын нысанаға алды, бірақ Джонсон Паркердің бір бөлімшесінен аттан түскен одақ кавалериясына оқ атуды сұрады. Паркердің батареясында төрт 10 фунттық "Паррот" мылтығы болды. Фултонның әскері төбеге шабуыл жасағанда, Вулфордтың сарбаздары конфедераттарды жатуға мәжбүрлеу үшін жеткілікті отпен жауап берді. Бірақ бірнеше минуттан кейін Фултонның әскері қайтадан алға жылжып, Вулфордтың сарбаздарын күмәнге ұшыратты. Шеклфорд 45-Огайо полкін резервтен шығып, қақтығысты күшейтуді бұйырды. Вулфорд соғыс сызығын бойлай шапанын желбіретіп жүрді, ал одақ сарбаздары өздерін ұстады. Грейси бригадасы қонақ үйге қарай жылжи бастады, бірақ кейін тоқтауға мәжбүр болды. Полковник Джон В. А. Санфорд және 60-шы Алабама жаяу әскер полкі Грейсидің сарбаздары қайтадан алға жылжи бастады, олар қайтадан қатты атыспен тоқтағанға дейін одақтың қорғаныс шебіне жетті. Сол кезде Лонгстрит Джонсонға барлық күшін салып шабуыл жасауға бұйрық берді. Джонсон Фултонның сарбаздарын жеке өзі жігерлендірді және олар Вулфордтың сарбаздарын төбеден ығыстырып шықты. Вулфордтың әскерлері қонақ үйдің оңтүстік-батысында жаңа позиция алды. Фултонның әскерлері оларды қуып бара жатқанда, қонақ үйден келген жауынгерлік от олардың бетін шашып, тоқтады. Фултонның оң жақ қапталындағы сарбаздар қонақ үйге атқылады. Ал 60-шы Алабама полкіне қонақ үйдің екінші және үшінші қабаттарында федералдықтардың атқан оғы қатты тиді. Алайда полк қонақ үйден ғана үлкен қораға қарай алға жылжиды, онда олар жасырынып алды. Осы уақытта екі алабамиялық өлтірілді және екі достық артиллерияның атысынан жараланды. Біраз уақыттан кейін 43-ші және 59-шы Алабама жаяу әскер полктері 60-шы Алабама полкіне оң жаққа қарай жылжыды. Маклоустың дивизиясының бригадир генерал Джозеф Б. Кершоу бригадасы алаңға келді және Грейси бригадасының оң жағына бағытталды. Кешкі сағат 4-те Кершоу солтүстік төбеден 8-ші және 15-ші Оңтүстік Каролина жаяу әскер полктерін орналастырды. Екі полк алға жылжып, Капрон бригадасын төбеден ығыстырып шықты. Кершоу тағы бір шабуылмен екі бөлім Гаррардтың бригадасы мен қонақ үйге арт жағынан шабуыл жасауы мүмкін екенін түсінді. Сонымен қатар, Маклоус бригадир генерал Гуд Брайанға Кершоуға көмектесуді бұйырды. Александр кейбір батареяларын солтүстік төбеге, онда жақсы ату позициялары болды, жылжытты. Алайда Лонгстрит Кершоу әскерлеріне тиюінен қорқып, оқ атуға рұқсат бермеді. Лонгстрит Дженкинске Джонсон дивизиясына көмектесуді бұйырды. Дженкинс бригадир генерал Джордж Т. Андерсонның бригадасын сол жақ қанатқа жіберді, бірақ қараңғы түскенге дейін ештеңе істей алмады. 27-ші Кентукки әскерінен 150-дей федералдық әлі де қонақ үйді ұстап тұрды, олар үш бағыттан атысқа ұшырады. 43-ші және 59-шы Алабама полктері солтүстікте, 60-шы Алабама полкі шығыста, ал Фултонның оң жақ қапталы оңтүстікте болды. Джонсон Паркердің бір бөлімшесін қонақ үйге жақын жерге жылжытуға бұйрық берді, ал Грейси бригадасы алға жүргенге дейін қонақ үйге екі оқ атылды. Уорд өз әскерлеріне қонақ үйден эвакуациялауға бұйырды, олар тұтқынға алынбас үшін. 8-ші немесе 9-шы Мичиган кавалерия полктері, қараңғыда адасып, қонақ үйге жақындап келе жатқан конфедераттардың арасына түсіп, 27-ші Кентуккидің қашуына көмектесті. Дегенмен, үш кентуккилік сарбаз подвалда тұтқынға алынды. Шеклфордтың әскерлері қараңғыда қашып құтылды, бірақ олардың шегінісі өте шатас болды. Қаос ортасында төрт конфедерат Шеклфордтың штаб-пәтеріне Грейси бригадасын қайда табуға болады деп сұрады. Кершоу бригадасы қараңғы түскендіктен жоспарланған шабуылды жүзеге асыра алмады, бірақ олар өз әскерлерін бір күнге жететін беконды тартып алды. Жеңіске жеткен конфедераттар тастап кетілген ершіктер мен басқа да кавалерия жабдықтарын да тапты. Олар оттықтардың қатарын да көрді, бірақ тексергенде одақ әскері жоқ екенін анықтады. Одақ әскері осы оттықтарды шатастыру үшін жаққан болар.

On the morning of December 14, Longstreet's troops began their march to Bean's Station in the rain. Giltner assigned 100 horsemen from the 4th Kentucky Cavalry to lead the column. Following Giltner's cavalry, in order, were the infantry divisions of Johnson, McLaws, and Brigadier General Micah Jenkins. Altogether, Longstreet's column was made up of about 12,000 soldiers. At 2 pm, Parke, Shackelford, Potter, and other officers had lunch, after which Poe traveled north on the Tazewell road. Soon afterward, one of Shackelford's brigade commanders, Lieutenant Colonel Emery S. Bond reported that Confederates encountered his outpost northeast on the Rogersville road. Bond's troopers made a fighting withdrawal, compelling their opponents to commit part of Brigadier General Archibald Gracie's infantry brigade. Shackelford commanded about 5,000 men organized into five brigades that included both cavalry and mounted infantry regiments. One unit, the 8th Michigan Cavalry Regiment was armed with the Spencer repeating rifle. Shackelford deployed Colonel Frank Wolford's division to the south of the main road. Two of Wolford's brigades, those of Bond and Lieutenant Colonel Silas Adams, were posted on a commanding hill. Wolford's third brigade under Colonel Charles D. Pennebaker was placed to the left rear of the other two. The 45th Ohio Infantry Regiment (mounted) was held in reserve. Colonel John W. Foster's division was deployed north of the main road. Colonel Israel Garrard's brigade held the center while Colonel Horace Capron's brigade defended the left flank on a hill with a church and cemetery. Five companies of Colonel John H. Ward's 27th Kentucky Infantry Regiment (mounted) took position inside the Bean's Station hotel. Union artillery unlimbered west of the hotel on both sides of the road. Gracie's Alabama brigade deployed north of the main road, while Johnson's Tennessee brigade, under Colonel John S. Fulton, lined up to the south of the road. Early in the action, Gracie was struck in the forearm by a bullet and compelled to relinquish command. Colonel Edward Porter Alexander directed Captain Osmond B. Taylor's Virginia Battery to deploy its four 12 pounder Napoleons north of the main road and Captain William W. Parker's Virginia Battery to take position south of the road. Both batteries mainly targeted the Federal artillery, but Johnson asked one section of Parker's guns to fire at the dismounted Union cavalry. Parker's battery was armed with four 10 pounder Parrott rifles. When Fulton's troops charged the hill, Wolford's men responded with enough fire to force the Confederates to lie prone. However, after a few minutes, Fulton's men advanced again and caused Wolford's soldiers to waver. Shackelford ordered the 45th Ohio forward from reserve to stiffen the line. Wolford rode along his line waving his hat and the Union soldiers held their ground. Gracie's brigade moved toward the hotel but had to stop after going Led by Colonel John W. A. Sanford and the 60th Alabama Infantry Regiment, Gracie's soldiers advanced again until they were within of the Union defense line where they were again brought to a stand by heavy gunfire. At this time, Longstreet ordered Johnson to make an all out push. Johnson personally encouraged Fulton's men and they drove Wolford's soldiers off the hill. Wolford's troops assumed a new position southwest of the hotel. As Fulton's troops moved in pursuit they were struck by enfilade fire coming from the hotel and stopped. The soldiers on Fulton's right flank fired at the hotel. The 60th Alabama was badly hit by rifle fire coming from Federals on the second and third stories of the hotel. Nevertheless, the regiment advanced again to a large stable only from the hotel, where they took cover. At this time, two Alabamians were killed and two wounded by friendly artillery fire that targeted the stable. Somewhat later, the 43rd and 59th Alabama Infantry Regiments in skirmish order moved forward to the right of the 60th Alabama. Brigadier General Joseph B. Kershaw's brigade of McLaws' division arrived on the field and was directed to the right of Gracie's brigade. At 4 pm, Kershaw formed the 8th and 15th South Carolina Infantry Regiments about from the northern hill. The two regiments advanced and drove Capron's brigade from the hill. Kershaw saw that by advancing another , the two units might strike Garrard's brigade and the hotel from the rear. Meanwhile, McLaws ordered Brigadier General Goode Bryan to support Kershaw. Alexander moved some batteries from his battalion to the northern hill where there were good firing positions. However, Longstreet denied him permission to open fire for fear of hitting Kershaw's troops. Longstreet ordered Jenkins to assist Johnson's division. Jenkins sent Brigadier General George T. Anderson's brigade to the extreme left flank, but darkness fell before it could accomplish anything. About 150 Federals from the 27th Kentucky still held out in the hotel, though they were under fire from three directions. The 43rd and 59th Alabama were to the north, the 60th Alabama was to the east, and Fulton's right flank was to the south. Johnson ordered one section of Parker's guns moved to within of the hotel, and two shots were fired into the hotel before Gracie's brigade rushed forward. Ward ordered the hotel evacuated before his men were trapped. Either the 8th or 9th Michigan Cavalry Regiments, lost in the dark, blundered into the Confederates closing in on the hotel and unwittingly helped the 27th Kentucky to escape. Even so, three Kentucky soldiers were captured in the cellar. Shackelford's troops got away in the darkness, though their retreat was very confused. In the chaos, four Confederates came to Shackelford's headquarters to ask where to find Gracie's brigade. Kershaw's brigade was unable to carry out its planned attack due to nightfall, though it captured enough bacon to feed its men for a day. The victorious Confederates also found abandoned saddles and other cavalry equipment. They also saw a line of campfires, but upon inspection they found no Union soldiers present. The fires were apparently lit by the Federals as a diversion.

14 желтоқсан: ат әскерінің шабуылы

Лонгстриттің қоршау қимылы тактикалық тұрғыдан дұрыс болды, бірақ ол нәтижесінде сәттілікке жетпеді. Мартин операцияның өзінің бөлігін тиімсіз атқарды. Оның екі кавалерия дивизиясы Морристаун арқылы ілгеріледі, бірақ Майз Фордта Одақтың шағын кавалерия күшімен тоқтатылды. Сағат 23:00-де қорғаушылар Мартиннің екі артиллериялық батареясының оқ жаудыруынан кейін шегінуге мәжбүр болды. Дегенмен, Мартин сол түні қиын фордты кесіп өтуге тырыспады, ал оның екі дивизиясы 15 желтоқсанның таңында ғана Холстон өзенінің солтүстік жағалауына жетті. 14 желтоқсан күні түстен кейін Бин станциясынан солтүстікке аттанған По мен федералдардың шағын тобы Джонстың кавалериясымен дерлік тұтқынға алынып алды. Поның тобы вагон колоннасының командирін жақын маңдағы конфедераттық атты әскерлердің бар екендігі туралы ескертті және Тейзуэллге қауіпсіз жетіп үлкерді. Бірақ жарты сағаттан кейін Джонстың бригадасы IX корпустың қант және кофесін тасымалдаған 25 федералды вагонды басып алды. Белгісіз себептермен Джонс Шеклфорд күштерін қоршауға қатысуын аяқтаған жоқ. 6 айлық мерзімге шақырылған 117-ші Индиана жұмыскерлік полкі, Бин станциясынан Тейзуэллге солтүстікке қарай Клинч тауы арқылы өтетін жолды жөндеумен айналысты. Оның командирі, полковник Томас Брейди, вагон колоннасына жасалған Джонстың шабуылынан шыққан дауыстарды және оңтүстікке қарайғы Бин станциясы маңындағы шайқастың шуын естіді. Брейди вагон колоннасына көмектесу үшін бес ротаны төмен жіберді, бірақ олар келгенге дейін колонна капитуляциялады. Олар Джонстың шығысқа қарайғы еңіске жіберген конфедерат әскерлерін тоқтату үшін кері қайтарылды. Джонс күштерін кері қайтаруға шешім қабылдамас бұрын қысқаша шайқас болды. Кешкі уақытта Брейди полкінің оқшауланғанын түсінді және әскерлеріне жабдықтарын тастап, шегінуге бұйрық берді. Сағат 21:00-де 117-ші Индиана Клинч тауының қырларымен оңтүстік-батысқа қарай жылдамдады. Олар келесі күні Ратледжге жетіп, басқа федералды күштермен қосылды. Келесі таңда МакЛоус Бригад генерал Бенджамин Г. Хамфристің бригадасын Клинч тауында болуда деп хабарланған одақтық әскерлерді іздеуге жіберді. 12 тұтқыннан басқа, олар іздегендер ұзақ бұрын қашып кеткен, бірақ конфедераттар қарсыластары қалдырған 400 көрпе, 34 есек, 6 вагон, сондай-ақ пальтолар, су алатын ыдыстар және басқа да жабдықтарды алды.

Longstreet’s encircling movement was tactically sound, but it ultimately did not succeed. Martin mishandled his part of the operation. His two cavalry divisions advanced through Morristown, but were blocked at May's Ford by a small force of Union cavalry. At 11 pm, the defenders were forced to retreat after being shelled by two of Martin's artillery batteries. However, Martin did not try to cross the difficult ford that night, and it was early on December 15 before his two divisions reached the Holston River's north bank. As Poe and a small party of Federals rode north from Bean's Station on the afternoon of December 14, they were nearly captured by Jones' cavalrymen. Poe's party warned a wagon train's commander that Confederate horsemen were nearby and managed to reach safety at Tazewell. However, a half hour later, Jones' brigade captured 25 Federal wagons carrying sugar and coffee for the IX Corps. For unknown reasons, Jones never completed his part of the envelopment of Shackelford's force. The 117th Indiana Infantry Regiment, a 6 month unit, was repairing the road over Clinch Mountain that went north from Bean's Station to Tazewell. Its commander Colonel Thomas J. Brady heard the sounds from Jones' attack on the wagon train on the north side, as well as the racket from the fight at Bean's Station to the south. Brady sent five companies downhill to the wagon train's assistance, but the train surrendered before they arrived. They were withdrawn to stop some Confederates that Jones sent up the slope farther east. There was a brief skirmish before Jones decided to pull his men back. As evening fell, Brady realized that his regiment was isolated, and he ordered his soldiers to abandon their equipment and retreat. At 9 pm, the 117th Indiana began filing southwest along the crest of Clinch Mountain. They reached Rutledge the next day, reuniting with other Federal forces. The next morning, McLaws sent Brigadier General Benjamin G. Humphreys' brigade to round up the Union soldiers reported to be on Clinch Mountain. Except for 12 prisoners, their quarry was long gone, but the Confederates helped themselves to 400 blankets, 34 mules, 6 wagons, plus overcoats, canteens, and other gear that their opponents left behind.

Шығындар

Джонсон өзінің дивизиясы 222 адамнан зардап шеккенін, оның ішінде Фултон бригадасынан 60 және Грейси бригадасынан 162 адамды құрағанын хабарлады. Кершоу 62 адамдық шығын туралы мәлімдеді, ал граф Дж. Хесс басқа бөлімдердің жоғалтуларын ескергенде, Конфедерацияның жалпы шығыны 290 адамды құрады деді. Шеклфордтың ресми жоғалтулары 115 қаза тапқан, жараланған және хабарсыз кеткеннен тұрды. Төмендегі кестеге қараңыз. Федералдар 117-ші Индианадан 12 адамды тұтқынға алды, сондай-ақ вагондар колоннасынан белгісіз саны жоғалды. Дж. Рикард Одақтың 700 адамнан, ал Конфедерацияның 900 адамнан зардап шеккенін айтты. Ұлттық саябақтар қызметі Одақтың 115 және Конфедерацияның 222 қаза тапқанын тіркеді. Лонгстрит 12 000 сарбазы болды, бірақ шайқасқа тек 4 200 сарбаз қатысты. Шеклфордтың Одақ әскері шамамен 5 000 адамнан тұрды. Лонгстрит "біз ұрысқа қарағанда көптеген тұтқын алуға көбірек мүдделі болдық" деп жазды. Джонсон федералдардың "табандылықпен және батылдықпен" соғысқанын мойындады. Александр бұл шайқастың "ұзақтығы бойына қанды болғанын және біздің жағымыз жағдайдан нашар болғанын" деп жазды.

Салдары

Парк өзінің жаяу әскеріне Бин станциясына қарай жорыққа шығуға бұйрық берді және бригадир генерал Мило С. Хаскалдың жаяу әскер дивизиясы (XXIII корпус) 15 желтоқсанда сағат 2:30-да Шеклфордтың кері шегініп келе жатқан атты әскерлерімен кездесті. Бірлескен күш Годвиннің үйінің шығысында қорғаныс позициясына көшті, ал әскерлер аңғардың бойымен қоршау рельстерінен бекініс жасады. Бұл позиция Бин станциясының батысында және Ратледждің шығысында орналасқан. Шеклфорд пен Хаскалл Паркке Поттердің IX корпусын жіберуді сұрады. Парк осылай істеді, сондай-ақ Ноксвиллдегі Гренджердің IV корпусына оларға қосылуға бұйрық берді. Дженкинстің дивизиясы, енді Лонгстриттің колоннасын басқарады, 15 желтоқсанда таңғы сағат 9-да жаңа одақтық позицияға жақындады. Барлау жүргізгеннен кейін Дженкинс Андерсонға шабуылға өтуді бұйырды, ал полковник Джон Браттонның бригадасы федералистердің солтүстік флангын айналып өтуге тырысты, ал бригадир генерал Генри Л. Беннинг бригадасы оңтүстік фланга шабуыл жасады. Екі фланга жасалған әрекет те сәтсіз аяқталды. Бригадир генералдар Эвандер Лоу мен Джером Б. Робертсон бригадалары ақыры сағат 14:30-да Годвиннің үйінің позициясына жетті. Бұрын осы бөлімшелер Лонгстриттің керуенін күзетіп тұрды, бірақ 13 желтоқсанда оларға алға жылжуға бұйрық берілді. Лонгстрит Лоуды кешіккені үшін сынады. МакЛоус өзінің әскерлерін тамақтандыру қажеттігін айтып, Бин станциясында қалды. Түстен кейін Мартин Мей Фордтан одақтықтардың оң флангындағы биікке қарай жорық жасады. Ауыр еңбектен кейін Мартиннің артиллериялықтары өз қаруларын биікке көтеріп, федералистерге қарсы тікелей от ашты. Осы шабуылдан ызаланған одақтық әскерлер түнде өз позицияларын тастап кетті. Конфедерация әскерлерінің өкінішке орай, Мартин мен Дженкинс арасында байланыс болмады, сондықтан олардың күш-жігері үйлестірілмеді. Тарихшы Дуглас Саутхолл Фримен: «Қыстауға тырысты, бірақ ол сәтсіз аяқталды, себебі Эвандер Лоу баяу болды, ал Лафайетт МакЛоус аш адамдарға нан берілмей тұрып, жылжуға бармады», - деп атап өтті. 15 желтоқсанда ауа райы қоңыр және құрғақ болғанмен, келесі күні суық болды. Кері шегініп келе жатқан одақтық әскерлер таң атпай Ратледжден өтіп, 16 желтоқсанның түстен кейін Блейннің қиылысынан шығысқа қарай позицияға жетті. Парктің әскерлеріне Шеклфорд, Хаскалл және Поттердің әскерлері кірді. Гренджердің әскерлері түстен кейін келді, ал әскерлер қоршау рельстерінен бекініс жасады. Лонгстриттің әскерлері жаңа одақтық қорғанысқа жетті, ал сол түні қатты жаңбыр жауды. 17 желтоқсанда күні бойы артиллериялық дуэль мен шабуылдар болды, Парктің әскерлері окоп қазды. Бригадир генерал Вашингтон Эллиотт басқаратын атты әскер күшеюі Паркке жетті. Эллиотт Камберленд армиясынан 2500 атты әскер мен 6 зеңбірек алып келді. Лонгстрит қарсыластарының «көптеп әлсірегенін және шатасуда екенін» айтты. Ол маңызды жеңіске жете алмағанына көңілі толмады, сондықтан қол астындағыларына ашу шақты. Лонгстрит федералистердің өздерін шығарып тастау мүмкін емес етіп бекінгенін түсінді. Сол түні Лонгстрит қатты суыққа қарамастан шығысқа қарай кері шегінуге бұйрық берді. Біраз уақыттан кейін Лонгстрит әскерін Расселвиллде қыстауға орналастырды. Хесс «Бин станциясы конфедерация үшін стратегиялық құндылыққа ие емес екеніне дәлел болды» деді. 17 желтоқсанда Лонгстрит МакЛоусты дивизия басшылығынан шеттетуге және кейіннен әскери сотқа берілді. Лонгстрит пен МакЛоус достар болған, ал бұл дау олардың қарым-қатынасын толығымен бұзды. Ақырында МакЛоус ақталды. Лонгстрит сонымен қатар Лоу мен Робертсонға қарсы айыптаулар ұсынды.

Parke ordered his infantry to march toward Bean's Station and Brigadier General Milo S. Hascall's infantry division (XXIII Corps) met Shackelford's retreating mounted force at 2:30 am on December 15. The combined force moved to a defensive position east of Godwin's House and the men began building a breastwork of fence rails across the valley. The position was west of Bean's Station and east of Rutledge. Shackelford and Hascall requested Parke to send forward Potter's IX Corps. Parke did so, and also ordered Granger's IV Corps at Knoxville to join them. Jenkins' division, now leading Longstreet's column, approached the new Union position at 9 am on December 15. After conducting a reconnaissance, Jenkins ordered Anderson to skirmish while Colonel John Bratton's brigade tried to turn the Federals' northern flank and Brigadier General Henry L. Benning's brigade turned the south flank. Both flanking attempts failed. The brigades of Brigadier Generals Evander Law and Jerome B. Robertson finally reached the Godwin's House position at 2:30 pm. Earlier, these units guarded Longstreet's wagon train, but they were ordered forward on December 13. Longstreet criticized Law for their tardy appearance. McLaws remained at Bean's Station, citing that he needed to feed his soldiers. By late afternoon, Martin marched from May's Ford to the ridge on the Union right flank. After a strenuous effort, Martin's artillerists hauled their guns up the slope and opened an enfilading fire on the Federals. Galled by this barrage, the Union force abandoned its position at dusk. Unfortunately for the Confederates, there was no communication between Martin and Jenkins, so their efforts were not coordinated. Historian Douglas Southall Freeman remarked that, "Pursuit was attempted but futile, Longstreet maintained, because Evander Law was slow and Lafayette McLaws was loath to move before bread was issued the hungry men". While December 15 had seen mild and dry weather, the following day turned cold. The retreating Union soldiers passed through Rutledge before dawn and reached a position east of Blain's Crossroads by early afternoon on December 16. Parke's forces included the troops of Shackelford, Hascall, and Potter. Granger's troops arrived later in the afternoon as the troops constructed a breastwork of fence rails. Longstreet's men reached the new Federal defenses and that night saw heavy rain. On December 17, there was an artillery duel and skirmishing all day, as Parke's men dug trenches. A cavalry reinforcement led by Brigadier General Washington Elliott reached Parke. Elliott brought 2,500 cavalry and 6 guns from the Army of the Cumberland. Longstreet claimed that his opponents were "greatly demoralized and in some confusion". Disappointed that he failed to score a significant victory, he lashed out at his subordinates. Longstreet realized that the Federals had entrenched themselves beyond eviction. That night, Longstreet ordered a withdrawal to the east amid bitterly cold weather. Longstreet soon placed his troops into winter quarters at Russellville. Hess asserted that, "Bean's Station proved to be barren of strategic value for the Confederates". On December 17, Longstreet removed McLaws from the command of his division and later filed charges for a court martial. Longstreet and McLaws had been friends, and this dispute permanently soured their relationship. Ultimately McLaws was acquitted. Longstreet also preferred charges against Law and Robertson.

Одақтың құрбандары

Кестеде тізілген барлық жаяу әскер полктері атты жаяу әскер ретінде қызмет етті. Одақтың Bean Station, Теннесси штатында 14-15 желтоқсан 1863 ж. қаза болғандар саны:
Бөлім Офицерлер қаза болған Сайыпқырандар қаза болған Офицерлер жараланған Сайыпқырандар жараланған Офицерлер тұтқындалған Сайыпқырандар тұтқындалған Барлығы
14-ші Иллинойс атты әскер полкі 0 2 0 5 0 3 10
112-ші Иллинойс жаяу әскер полкі 0 1 0 7 0 1 9
5-ші Индиана атты әскер полкі 0 1 0 0 0 10 11
6-шы Индиана атты әскер полкі 0 0 0 1 0 6 7
65-ші Индиана жаяу әскер полкі 0 6 0 10 1 12 29
1-ші Кентукки атты әскер полкі 0 1 0 4 0 0 5
11-ші Кентукки жаяу әскер полкі 0 0 0 9 0 1 10
27-ші Кентукки жаяу әскер полкі 0 3 0 9 0 4 16
8-ші Мичиган атты әскер полкі 0 0 0 1 0 0 1
9-шы Мичиган атты әскер полкі 0 1 1 1 0 4 7
2-ші Огайо атты әскер полкі 0 0 0 1 0 1 2
7-ші Огайо атты әскер полкі 0 1 0 2 0 2 5
45-ші Огайо жаяу әскер полкі 0 0 0 0 0 3 3
Барлығы 0 16 1 50 1 47 115