Кэмпбелл Стан шайқасы: Американ Азамат Соғысының эпизоды

Кіріспе

1863 жылғы америкалық азамат соғысы шайқасы

Кемпбелл станциясы шайқасы (16 қараша 1863 ж.) – генерал-лейтенант Джеймс Лонгстрит басқаратын конфедерациялық күштердің, генерал-майор Амброуз Бернсайд басқаратын одақ әскерлеріне шабуыл жасаған оқиғасы. Бұл шайқас Теннесси штатының Нокс округіндегі Кемпбелл станциясы (қазіргі Фаррагут) маңында, америкалық азамат соғысының Ноксвилл науқаны аясында болды. Лонгстрит Ноксвиллге шегінуге үлкермес бұрын Огайо армиясын талқандауды жоспарлады. Шайқас барысында конфедераттар одақ әскерлерін бес бөлек позициядан кері шегінуге мәжбүр етті. Бірақ, соңында Бернсайд әскерлері сәтті түрде шегініп кетті. Лонгстриттің екі жаяу әскер дивизиясы, 5000 атты әскермен бірге, генерал Брэкстон Брэгг армиясынан бөлініп, Бернсайд күштерін жеңіп, Ноксвиллді қайта басып алу мақсатымен жіберілді. Бұл мақсатқа жетудің жалғыз мүмкіндігі – одақ әскерлерін Ноксвиллдің қорғанысына үлкермес бұрын толық жеңіске ұшырату болатын. Кемпбелл станциясында Бернсайдты тұтқындауға келмегендіктен, Лонгстрит Ноксвиллдегі одақ күштерін қоршауға мәжбүр болды. Ақырында, Ноксвиллді қоршау операциясы сәтсіз аяқталды, себебі Бернсайдты құтқару үшін ірі одақ күштері жіберілді, ал Лонгстрит Вирджинияға қарай солтүстік-шығысқа шегінуге мәжбүр болды.

Одақтардың басып алуы

Бернсайд, Огайодағы Одақ армиясының қолбасшысы, 1863 жылдың тамыз айының соңында Шығыс Теннессиге Одақтың шабуылын бастады, бұл үшін Кентуккиде орналасқан XXIII корпусының әскерлерінен екі жаяу әскер дивизиясы мен атты әскерін пайдаланды. Операция көбінесе қарсылықсыз өтті және федералды әскерлер 1 қыркүйекте Ноксвиллді басып алды. Шығыс Теннессидің көптеген тұрғындары Одаққа жақтас болды және федералды әскерлерді құшақтап алды. Қыркүйек айының ортасына қарай Бернсайдтың әскерлері Шығыс Теннессинің көп бөлігін бақылауына алды. Стратегиялық жағдай Конфедерацияның пайдасына бұрылды, өйткені Брэггтің Теннесси армиясы 1863 жылдың 19-20 қыркүйегінде Чикамуга шайқасында Камберленд армиясын жеңді. Жеңісінен кейін Брэгг Чаттанугадағы Камберленд армиясын блокадаға алды. 20 қыркүйекте Бернсайдқа IX корпустың екі дивизиясы қосылды, ал бригадир генерал Орландо Б. Уиллкокс 3000 алты айлық Индиана сарбазымен 3 қазанда Камберленд ойысына жетті. 1863 жылдың қазан айындағы Бернсайдтың есебінде қызметте болған әскерлердің саны: IX корпуста 6352 офицер мен сарбаз, XXIII корпуста 7912 жаяу әскер мен артиллерия, 7458 атты әскер және сол жақ қанатта 4391 әскер. Бригадир генерал Роберт Б. Поттер IX корпусын, бригадир генерал Малон Д. Мэнсон XXIII корпусын, ал бригадир генерал Джеймс М. Шэкэлфорд атты әскерін басқарды. Уиллкокс сол жақ қанаттың қолбасшысы болды. Солтүстік-шығысқа қарай генерал-майор Роберт Рэнсом 5800 конфедерациялық жаяу әскерімен және бригадир генерал Уильям Э. Джонс пен полковник Г. Л. Гилтнердің басқаруындағы екі атты әскер бригадасымен жол тартты. Дегенмен, Конфедерация департаментінің қолбасшысы генерал-майор Сэмюэл Джонс өзінің 8000 әскерінің Одақ әскеріне қарсы тұруға тым әлсіз деп санады. 17 қазанда Брэгг генерал-майор Картер Л. Стивенсон басқаратын жаяу әскер дивизиясын және полковниктер Джордж Гиббс Дибрелл мен Дж. Дж. Моррисон басқаратын екі атты әскер бригадасын Одақтың оңтүстік аймағына қауіп төндіру үшін жіберді. 20 қазанда атты әскер Филадельфия шайқасында полковник Фрэнк Вулфорд басқаратын Одақ атты әскер бригадасын жеңді. Бұл жеңіліс Бернсайдты Лаудонды тастап, Теннесси және Кіші Теннесси өзендерінің артына шегінуге мәжбүр етті. Бернсайд IX корпустың 6000 адамын және бригадир генерал Джулиус Уайттың XXIII корпусының жаяу әскер дивизиясының 3000 сарбазын Леноар станциясының маңында шоғырландырды. Бригадир генерал Мило Смит Хаскалл басқаратын XXIII корпустың қалған жаяу әскер дивизиясы Ноксвиллді ұстады, бригадир генерал Уильям П. Сандерс басқаратын атты әскер дивизиясы Мэривилл маңындағы аймақты бақылады, Уиллкокс Буллс Гэпті қорғады, ал екі жаяу әскер полкі мен 300 атты әскер Камберленд Гэпті гарнизонмен қамтыды. Генерал-майор Улисс С. Грант Бернсайдтың Ноксвиллді ұстап тұра алатынына күмәнданды.

Burnside, commander of the Union Army of the Ohio, launched the Union invasion of East Tennessee in late August 1863, using two infantry divisions and cavalry from XXIII Corps troops that were stationed in Kentucky. The operation was largely unopposed and Federal troops occupied Knoxville on September 1. Many of the inhabitants of East Tennessee were pro Union and welcomed the Federals. By mid September, Burnside's troops had gained control over much of East Tennessee. The strategic situation turned in favor of the Confederacy when Bragg's Army of Tennessee defeated the Union Army of the Cumberland at the Battle of Chickamauga on September 19–20, 1863. After his victory, Bragg effectively blockaded the Army of the Cumberland in Chattanooga. Two divisions of IX Corps joined Burnside on September 20, and Brigadier General Orlando B. Willcox with 3,000 6 month Indiana soldiers reached at Cumberland Gap on October 3. Burnside's returns for October 1863 reported the following troops present for duty: 6,352 officers and enlisted men in IX Corps, 7,912 infantry and artillery and 7,458 cavalry in XXIII Corps, and 4,391 troops in the Left Wing. Brigadier General Robert B. Potter led IX Corps, Brigadier General Mahlon D. Manson commanded XXIII Corps, and Brigadier General James M. Shackelford directed the cavalry. Willcox commanded the Left Wing. Off to the northeast hovered Major General Robert Ransom Jr. with 5,800 Confederate infantry plus two cavalry brigades under Brigadier General William E. Jones and Colonel H. L. Giltner. Yet, the Confederate department commander Major General Samuel Jones felt that his 8,000 troops were too weak to challenge the Union occupation. On October 17, Bragg sent an infantry division under Major General Carter L. Stevenson and two cavalry brigades under Colonels George Gibbs Dibrell and J. J. Morrison to threaten the southern part of the Union area of control. On October 20, the cavalry defeated a Union cavalry brigade under Colonel Frank Wolford in the Battle of Philadelphia. This setback compelled Burnside to abandon Loudon and fall back behind the Tennessee and Little Tennessee Rivers. Burnside concentrated the 6,000 men from IX Corps and 3,000 soldiers from Brigadier General Julius White's XXIII Corps infantry division in the area near Lenoir's Station. The remaining XXIII Corps infantry division under Brigadier General Milo Smith Hascall held Knoxville, Brigadier General William P. Sanders' cavalry division watched the area near Maryville, Willcox defended Bull's Gap, and two infantry regiments and 300 cavalry garrisoned Cumberland Gap. Major General Ulysses S. Grant worried whether Burnside was capable of holding Knoxville.

Лонгстриттің шабуыл жасауы

4 қарашада Брэгг Лонгстритке Теннесси армиясынан екі дивизиясын бөліп, Ноксвиллді қайта басып алуға бұйрық берді. Брэгг 28 қазандағы Ваухачи шайқасында Лонгстриттің дұрыс әрекет етпегенін сынады, сол шайқаста Конфедерациялықтар Федералдардың жаңадан құрылған «Крэкер желісін» кесіп тастауға қол жеткізе алмады. Сонымен қатар, Брэгг өзін қиындық тудырушы деп есептейтін генералдан құтылуға асықты. Лонгстрит науқан үшін 20 000 сарбазбен күшейтілгенін қалаған, бірақ Брэгг бас тартты және Бернсайдқа қарсы күреске жіберілген Стивенсон мен Бенджамин Ф. Читэмнің жаяу әскер дивизияларын қайтарды. Лонгстрит Шығыс Теннессидің нақты карталарын алуға тырысты, бірақ нашар сапалы карталар ғана қол жеткізді. Лонгстриттің екі дивизиясын солтүстікке, ал Стивенсон мен Читэмнің дивизияларын оңтүстікке жылжыту ескі теміржол құралдарын жүктемелеп жіберді, және ауыстыру 13 қарашаға дейін аяқталды. Лонгстрит Стивенсон әскерлері аймақтың азық-түлік қорынан толықтай тарылтып алғанын және оның жеке вагондары шабуылға қажетті деңгейде емес екенін байқады. Брэгг генерал-майор Джозеф Уилерді және оның армиясының атты әскерінің көбін беруге келіскеннен кейін Лонгстритте 10 000 жаяу әскер, 5 000 атты әскер және 35 зеңбірек болды. Лонгстриттің штабы Теннесси өзенінен өтуге арналған понтондық көпір үшін ең қолайлы орын ретінде Лодон қаласының батысынан жақын жердегі Хоуф паромын таңдады. Лонгстрит бригадир генерал Мика Дженкинстің дивизиясына понтондық көпірден өтуді бұйырды, ал генерал-майор Лафайетт МакЛоустың дивизиясы одақтық күштердің назарын көпірден аудару үшін солтүстік-шығысқа қарай жылжуға тиіс болды. Осы уақытта Уилер мен атты әскердің көп бөлігі Ноксвиллді оңтүстіктен басып алуға тырысады. 13 қарашаның кешінде полковник Джон Браттонның Оңтүстік Каролина бригадасынан Пальметто мергендері Хоуф паромынан Теннесси өзенін кесіп өтіп, көпірдің орнын қамтамасыз етті. Жұмыс істейтін, бірақ біршама нашар көпір 14 қарашаның таңында аяқталды. Сол кезде МакЛоустың дивизиясы Моргантоннан келгеннен кейін Лудонға жетті. Уайт, Кингстонда бір бригадасы және Леноир стансасында бір бригадасы бар, көпірді қадағалау үшін бір жаяу әскер полкі мен артиллерия бөлімін жіберді.

On November 4, Bragg ordered Longstreet to detach his two divisions from the Army of Tennessee and use them to recapture Knoxville. Bragg was critical of Longstreet's mishandling of the Battle of Wauhatchie on October 28, in which the Confederates failed to cut the Federals' newly established Cracker Line. Also, Bragg was anxious to get rid of a general whom he regarded as a troublemaker. Longstreet wanted to be reinforced to 20,000 men for the campaign, but Bragg refused and recalled both Stevenson's and Benjamin F. Cheatham's infantry divisions that had been sent to oppose Burnside. Longstreet tried to obtain accurate maps of East Tennessee but was only able to get poor ones. Moving Longstreet's two divisions north, while Stevenson's and Cheatham's divisions moved south overtaxed the old railroad equipment, and the transfer took until November 13 to complete. Longstreet belatedly discovered that Stevenson's troops had stripped the countryside of food supplies and that his own wagon train was barely adequate to maintain an offensive. Longstreet had 10,000 infantry, 5,000 cavalry, and 35 guns after Bragg agreed to loan him Major General Joseph Wheeler and almost all of his army's mounted force. Longstreet's staff selected Hough's Ferry, a short distance west of Loudon, as the most suitable location for a pontoon bridge across the Tennessee River. Longstreet ordered the division of Brigadier General Micah Jenkins to cross the pontoon bridge, while Major General Lafayette McLaws' division marched northeast to distract the attention of Union forces away from the bridge. Meanwhile, Wheeler and most of the cavalry would try to seize Knoxville from the south. On the evening of November 13, the Palmetto Sharpshooters from Colonel John Bratton's South Carolina brigade crossed the Tennessee at Hough's Ferry and secured the bridge site. The usable, but somewhat rickety span was completed by the morning of November 14. At the same time, McLaws' division arrived at Loudon, after marching from Morganton. White, who had one brigade at Kingston and one brigade at Lenoir's Station, sent one infantry regiment and a section of artillery to keep an eye on the bridge.

Леноар станциясы

Chestnut Ridge Хоугс Ферри маңында басталып, солтүстік-шығысқа қарай созылды. Оның солтүстік жағында Хочкис Долы жолы ферриден солтүстік-шығысқа қарай Бернс Хаусына дейін жетіп, тау жотасындағы саңылауға дейін созылды. Жол оңтүстікке қарай саңылау арқылы Леноар станциясына, теміржолға дейін өтті. Бернс Хаустан солтүстікке қарай Кингстон жолымен қиылысып, ол Кингстоннан Ноксвиллге дейін созылды. Chestnut Ridge-тің оңтүстік жағындағы теміржол және параллель басты жол Лудоннан солтүстік-шығысқа Ноксвиллге дейін созылды. Сонымен қатар, Chestnut Ridge арқылы оның оңтүстік-батыс жағына жақын жол да болды. 14 қарашада Дженкинстің дивизиясы понтондық көпірден өтуге күні бойы жұмсады. Бёрнсайд оқиға орнына келген соң, Уайт дивизиясының полковнигі Маршалл У. Чапиннің бригадасына Хоугс Ферридегі конфедерат әскерін тексеруді бұйырды. Бұл операцияға IX корпустың бригадир генералы Эдвард Ферреро дивизиясы қолдау көрсетті. Чапин саңылау арқылы өтіп, Хочкис Долы жолымен оңтүстік-батысқа қарай марш жасады. Күннің соңында Чапин бригадасы түнгі уақытқа дейін конфедераттардың көпір басына басым жасап, 47 адамды жоғалтты. Феррероның әскері қатыспады. Күндіз полковник Джон Ф. Хартранфтың IX корпусы дивизиясы Леноарда қалды. Уайт дивизиясының полковнигі Сэмюэл Р. Мотт бригадасы және 1-ші Теннесси атты әскер полкінің полковнигі Роберт К. Берд Кингстонда орналасты; оларды Лонгстрит алға жылжып айналып өтіп, науқан кезінде оқшауландырып тастады. Бёрнсайдтың 9 мың әскері болды, оның ішінде тек төрт кавалерия ротасы ғана бар еді. Бёрнсайдтың кавалерия күшінің көп бөлігі басқа жерге орналастырылды. Лонгстрит 12 мың әскерді, соның ішінде бір кавалерия бригадасын басқарды. 15 қарашаның таңында Лонгстрит Бёрнсайдтың федералдарына қарсы шабуыл жасады. Конфедерат қолбасшысы Дженкинстің дивизиясына және полковник Джон Р. Харттың кавалерия бригадасына алға жылжуға бұйрық берді, ал МакЛоустың дивизиясы понтондық көпірден өтті. Осы шабуылға қарсы Чапин бригадасы мен Ферреро дивизиясы Chestnut Ridge арқылы оңтүстік-батыс жағындағы жолмен кері шегінді. Чапин бригадасы конфедераттарды қуған шайқаста 13 адамды жоғалтты. Чапин мен Ферреро сағат 13:00-де Леноарға жетті, өйткені түнгі жаңбыр жолдарды батпаққа айналдырғандықтан, тоғыз сағат жүріп өтті. Осы уақытта Дженкинстің дивизиясы Хочкис Долы жолымен солтүстік-шығысқа қарай марш жасады. Бернс Хауста Дженкинс Ферреро дивизиясы мен Чапин бригадасын жоламас бұрын оңтүстікке бұрылды. 15 қарашаның кешінде Бёрнсайд өз күштерін солтүстік-шығысқа Ноксвиллге қарай жылжыта бастады. Ол 6-шы Индиана кавалерия полкінің төрт ротасына және лейтенант Эрскин Гиттингстің L және M батареясына, 3-ші АҚШ артиллериясына Леноир мен Кингстон жолдарының қиылысына кері шегінуді бұйырды. Осы бөлімшелерге көп ұзамай Хартранфтың жаяу әскер дивизиясы мен екі артиллерия батареясы ілесіп кетті. Бұл бөлімдер батпақ жолдардың салдарынан баяулады. МакЛоустың дивизиясының алдыңғы қатарлары Бернс Хаусына жетті, онда Лонгстрит МакЛоусты түнде лагерьге орналастыруға бұйырды. Лонгстрит Бёрнсайдтың Ноксвиллге қарай шегінуін тоқтатуға үміттене білді, бірақ ол аймақтың сенімді карталарының болмауынан қиындыққа тап болды. Кейінірек Лонгстрит өзінің жол көрсетушісі оны адасқандығын, бірақ қараңғы түскендігі және бұл тиімді барлауға мүмкіндік бермегенін мәлімдеді. Екі жақтағы әскерлер түнгі температураның күрт төмендеуінен зардап шекті. Леноар стансасындағы одақ әскерінің жоғалғандары Дивизия Бригада бірлігі Қаза тапқандар Жараланғандар Жоғалғандар Штаб-пәтері Бригадалық емес 6-шы Индиана кавалерия полкі: полковник Джеймс Биддл 0 0 4 1-ші дивизия, IX корпус Бригада. Генерал Эдвард Ферреро 1-бригада полковнигі Дэвид Моррисон 45-ші Пенсильвания жаяу әскер полкі: подполковник Фрэнсис М. Хиллс 0 1 0 2-ші дивизия, XXIII корпус бригадасы. Генерал Джулиус Уайт 2-бригада полковнигі Маршалл У. Чапин 107-ші Иллинойс жаяу әскер полкі: подполковник Фрэнсис Х. Лоури 1 1 0 13-ші Кентукки жаяу әскер полкі: полковник Уильям Э. Хобсон 4 39 0 111-ші Огайо жаяу әскер полкі: майор Исаак Р. Шервуд 1 14 55 Барлығы 6 55 59

Chestnut Ridge started near Hough's Ferry and ran to the northeast. On its northern side, the Hotchkiss Valley Road ran from the ferry northeast to Burns House, where there was a gap in the ridge. A road passed south through the gap to Lenoir's Station on the railroad. Going north from Burns House, the road intersected the Kingston Road, which ran from Kingston to Knoxville. The railroad and the parallel main road on the south side of Chestnut Ridge ran from Loudon northeast to Knoxville. There was also a road across Chestnut Ridge near its southwestern end. It took all day on November 14 for Jenkins' division to cross the pontoon bridge. Burnside, who arrived at the scene, ordered Colonel Marshall W. Chapin's brigade of White's division to probe Confederate forces at Hough's Ferry. This operation was supported by Brigadier General Edward Ferrero's IX Corps division. Chapin passed through the gap and marched southwest down the Hotchkiss Valley Road. Late in the day, Chapin's brigade pressed against the Confederate bridgehead until nightfall, sustaining 47 casualties. Ferrero's troops were not engaged. During the day, Colonel John F. Hartranft's IX Corps division remained at Lenoir's. Colonel Samuel R. Mott's brigade of White's division and Colonel Robert K. Byrd's 1st Tennessee Mounted Infantry were posted at Kingston; they would be bypassed by Longstreet's advance and remain isolated there during the campaign. Burnside had 9,000 troops available, including only four companies of cavalry. The bulk of Burnside's substantial cavalry force was deployed elsewhere. Longstreet led 12,000 troops, including one brigade of cavalry. On the morning of November 15, Longstreet mounted his attack against Burnside's Federals. The Confederate commander ordered Jenkins' division and Colonel John R. Hart's cavalry brigade to advance while McLaws' division crossed the pontoon bridge. In the face of this thrust, Chapin's brigade and Ferrero's division retreated across Chestnut Ridge by the road at its southwestern end. Chapin's brigade lost 13 casualties in a skirmish with pursuing Confederates. Chapin and Ferrero reached Lenoir's at 1:00 pm, taking nine hours to march because a violent rainstorm in the night had turned the roads to quagmires. Meanwhile, Jenkins' division marched northeast on the Hotchkiss Valley Road. At Burns House, Jenkins turned south before encountering Ferrero's division and Chapin's brigade posted south of the gap. In the evening of November 15, Burnside began moving his forces northeast toward Knoxville. He ordered the four companies of the 6th Indiana Cavalry Regiment and Lieutenant Erskine Gittings' Battery L and M, 3rd US Artillery to withdraw to the key intersection of the Lenoir and Kingston Roads. These units were soon followed by Hartranft's infantry division and two artillery batteries. All these units were slowed by the muddy roads. The leading elements of McLaws' division reached the Burns House where Longstreet ordered McLaws to camp for the night. Longstreet hoped to cut off Burnside's retreat toward Knoxville, but he was handicapped by a lack of reliable maps of the area. Longstreet later claimed that he was misled by his guide, but darkness had fallen and that prevented effective reconnaissance. Soldiers on both sides suffered from a sudden drop of night time temperature. +Union casualties at Lenoir's Station Division Brigade Unit Killed Wounded Missing Headquarters Not brigaded 6th Indiana Cavalry Regiment: Col. James Biddle 0 0 4 1st Division, IX CorpsBrig. Gen. Edward Ferrero 1st BrigadeCol. David Morrison 45th Pennsylvania Infantry Regiment: Lt. Col. Francis M. Hills 0 1 0 2nd Division, XXIII CorpsBrig. Gen. Julius White 2nd BrigadeCol. Marshall W. Chapin 107th Illinois Infantry Regiment: Lt. Col. Francis H. Lowry 1 1 0 13th Kentucky Infantry Regiment: Col. William E. Hobson 4 39 0 111th Ohio Infantry Regiment: Maj. Isaac R. Sherwood 1 14 55 Totals 6 55 59

Уилердің соққысы

Уилер 11 қарашада төрт кавалерия бригадасымен Свитвотерге келді. Лонгстрит Уилерге 13 қараша күні таңертең Ноксвиллдің оңтүстік жағына қарсы операцияны бастауға бұйрық берді. Ол Бёрнсайдтың назарын Теннесси өзенінің солтүстік жағалауына аударуды үміттенеді. Бірақ Лонгстрит Уилерге қарсы күшті одақтық кавалерия күші бар екенін ескертті. 13 қарашаның кешінде Уилердің атты әскері Моргантонның оңтүстік-шығысындағы Мотли Фордтан Кіші Теннесси өзенінен өтті. Мэривиллде одақтық кавалерияны қоршауға тырысқан Уилер, бригадир генерал Фрэнк Кроуфорд Армстронгтың дивизиясын сол қаланың солтүстігіне айналдырды, ал бригадир генерал Уильям Т. Мартиннің дивизиясы қалаға батыстан шабуыл жасады. Алайда, полковник Чарльз Д. Пеннебейкер басқаратын одақтық бригада Литтл өзенінің артына, Рокфордқа шегінді, Мэривиллде тек 11-ші Кентукки атты жаяу әскерін қалдырды. Армстронг бекініс орнатып алды, бірақ 11-ші Кентуккидің көп бөлігі жаңбырдың арқасында тұзақтан қашып кетті. Содан кейін Армстронг полковник Томас Харрисонның бригадасын Рокфордтың оңтүстік-батысында орналасқан 1-ші Кентукки кавалериясы мен 45-ші Огайо атты жаяу әскер полкіне шабуыл жасауға жіберді. Харрисонның әскерлері екі полкті де жеңіп, Рокфордқа кері шегіндірді. Одақтықтар Литтл өзенінен өтуге қолайлы жерлерді тез тауып, Сандерсті Рокфордты тастап, солтүстікке қарай Сток-Крик артында жаңа қорғаныс шебін құруға мәжбүр етті. Уилер Мартиннің дивизиясын Сандерстің қанатын қиып өтуге жіберді, ал Армстронг алдыңғы қатардан қысым жасады. 15 қараша күні кешке Уилердің конфедераттары Сандерстің кавалериясын Ноксвиллдің оңтүстік жағындағы қорғанысқа тығылып кіргізді. Сол күні кешке және келесі күні таңертең Уилердің атты әскерін Хаскаллдың дивизиясынан полковник Дэниел Кэмеронның жаяу әскер бригадасы тоқтатты. 16 қарашада Лонгстрит Уилерден дереу өзіне қосылуын өтінді, сондықтан Уилер Луисвиллден Теннесси өзенінің солтүстік жағалауына өтті. Бірақ Лонгстритке көмектесуге ол кеш қалды. Уилер 57 адамын жоғалтып, 300 одақтық сарбазды тұтқынға алғанын мәлімдеді. 14 қарашада Рокфордтың оңтүстігінде болған шайқаста 1-ші Кентукки 1 адамды өлтірді, 4 адам жарақат алды және 37 адам тұтқынға алынды, ал 45-ші Огайо 2 адам жарақат алды және 5 адам тұтқынға алынды, барлығы 49 адам шығынға ұшырады. 15-16 қарашада Ноксвиллдің оңтүстік жағында одақтық кавалерия 101 адамнан зардап шекті. 11-ші Кентукки 1 адам жарақат алды және 3 адам тұтқынға алынды, 27-ші Кентукки атты жаяу әскері 3 адамды өлтірді, ал 45-ші Огайо 3 адамды өлтірді, 8 адам жарақат алды және 83 адам тұтқынға алынды.

Wheeler arrived at Sweetwater on November 11 with four cavalry brigades. Longstreet ordered Wheeler to begin the operation against the south side of Knoxville at dawn on November 13. He hoped Burnside's focus would be on the north bank of the Tennessee River. Nevertheless, Longstreet made Wheeler aware that a strong Union cavalry force was opposing him. By the evening of November 13, Wheeler's horsemen crossed the Little Tennessee River at Motley's Ford, southeast of Morganton. Hoping to trap Union cavalry at Maryville, Wheeler sent Brigadier General Frank Crawford Armstrong's division circling to the north of that town while Brigadier General William T. Martin's division struck the town from the west. In the event, the Union brigade under Colonel Charles D. Pennebaker had withdrawn behind the Little River to Rockford, leaving only the 11th Kentucky Mounted Infantry in Maryville. Armstrong established a blocking position, but most of the 11th Kentucky escaped the trap thanks to a providential rainstorm. Next, Armstrong sent Colonel Thomas Harrison's brigade to attack the 1st Kentucky Cavalry and 45th Ohio Mounted Infantry Regiments, which were southwest of Rockford. Harrison's troopers overwhelmed the two regiments, driving them back to Rockford. Quickly finding places to cross the Little River, the Confederates compelled Sanders to abandon Rockford and form a new defense line behind Stock Creek, north. Wheeler sent Martin's division to cross upstream and outflank Sanders' line while Armstrong applied pressure in front. By evening on November 15, Wheeler's Confederates drove Sanders' cavalry within the defenses on the south side of Knoxville. That evening and the next morning, Wheeler's cavalry was stopped by Colonel Daniel Cameron's infantry brigade of Hascall's division. On November 16, Longstreet urgently asked Wheeler to join him, so Wheeler crossed to the north bank of the Tennessee River at Louisville. By that time, it was too late to help Longstreet cut off Burnside's retreat. Wheeler claimed to have captured 300 Union soldiers for the loss of 57 men. On November 14 at the clash south of Rockford, the 1st Kentucky lost 1 killed, 4 wounded, and 37 captured, while the 45th Ohio lost 2 wounded and 5 captured, for a total of 49 casualties. On November 15–16 on the south side of Knoxville, the Union cavalry suffered 101 casualties. The 11th Kentucky lost 1 wounded and 3 captured, the 27th Kentucky Mounted Infantry lost 3 killed, and the 45th Ohio lost 3 killed, 8 wounded, and 83 captured.

Таңертең

Бернсайд түні бойы Леноар стансасын тастап, Кемпбелл стансасына жетуді шешті. Кешкі сағат 7-де ол артиллериясының көп бөлігін жіберді, бірақ жолдардың саздан терең болуына байланысты, қаңғыбас командалары зеңбіректерді сүйреуге көмектесуге мәжбүр болды. Осы арада Одақ әскерлері таңертең қалғандарымен қосылу үшін Леноардағы қалған жабдықтарды жойды. Полковник Уильям Хамфридің Ферреро дивизиясының бригадасы және капитан Джейкоб Ромердің L батареясының бір бөлігі, 2-ші Нью-Йорк артиллериясы арттық күштерді құрады. Оның бір полкі вагондарды күзетіп тұрғандықтан, Хамфри бригадасында бар болғаны 700 сарбаз болды. Чапиннің бір ротасы кері шегіну туралы бұйрық алмады, ал оның сарбаздары тұтқындалды. Лонгстрит Дженкинстің дивизиясына Одақ әскерлерінің кері шегінуін, Кемпбелл стансасына дейінгі қашықтықты қударуды бұйырды. Харттың кавалерия бригадасы және МакЛоустың дивизиясы Бёрнс үйінен солтүстікке қарай Кингстон жолына жылжыды, содан кейін шығысқа бұрылды. Кемпбелл стансасы – оңтүстіктен келетін Конкорд жолы мен Кингстон жолының (қазір Кингстон Пайк деп аталады) қиылысқан жеріндегі шағын елді мекен еді. Харранфттың дивизиясы Леноир жолы Кингстон жолымен қосылған тұсқа жетті, ол Кемпбелл стансасынан батысқа қарай және Эйвери Рассел үйінен де қысқа қашықтықта орналасқан. Хартранфт полковник Джеймс Биддлдің 6-шы Индиана кавалериясының 200 аттысын Кингстон жолымен батысқа жіберді және қиылысты қорғау үшін жаяу әскер дивизиясын орналастырды. Биддлдің жасағы Харттың Конфедерация бригадасына тап болып, шайқасқаннан кейін кері шегінді. 16 қараша күні сағат 9:30-да Хамфридің үш Мичиган полкі Кіші Түркия сағасында алғашқы Одақ қорғанысын жасады, ол қиылыстан оңтүстікке қарай орналасқан. Браттоннан қанатын айналып өткеннен кейін Хамфри бригадасы екінші Одақ қорғанысы үшін төбеге қарай солтүстікке шегінді. Хамфри бригадасы шамамен жарты сағат бойы қоршау сызығын ұстап тұрды, содан кейін жолдардың қиылысындағы Харранфттың позициясына кері шегінді. Екінші қорғаныс кезінде 20-шы Мичиган жаяу әскер полкінің полковнигі Хантингтон Смит басына тиген оқтан қаза тапты. Хамфри Браттонның қатарын кері қайтару үшін шағын шабуыл жасағаннан кейін шегінді. Үшінші Одақ қорғанысында Хамфри бригадасы Ферреро дивизиясының полковнигі Дэвид Моррисон бригадасының сол жағында орналасты. Бірден кейін Поттер Харранфт дивизиясы мен Биддлдің кавалериясына Түркия сағасының артына, шығысқа қарай шегінуге бұйрық берді. Осы уақытқа дейін Бернсайдтың вагондар пойыздары қиылыстан аман-есен өтіп, Кингстон жолымен шығысқа қарай бет алды. Уайт Шапин бригадасын жаңа позицияға орналастырды. Дженкинс Браттон бригадасын сол жаққа, ал бригадир генерал Джордж Т. Андерсон бригадасын оң жаққа жіберді. Андерсон бригадасы Хамфридің сол қанатын айналып өтуге қауіптенгенде, Моррисон бригадасының 36-шы Массачусетс және 8-ші Мичиган жаяу әскер полктері оң жақтан шығып, сол қанатқа көшті. Екі полк Андерсонның сарбаздарына оқ атып, оларды тоқтатты, содан кейін Браттон бригадасын тоқтату үшін оң қанатқа асықты. Хамфри мен Моррисонның сарбаздары екі есе жылдамдықпен артқа шегінді және айналып қоршаудан құтылды.

Burnside decided to abandon Lenoir's Station during the night in order to reach Campbell's Station. At 7 pm, he sent away most of his artillery, but the roads were so deep in mud that mule teams had to help drag the guns. Meanwhile, the Union troops destroyed the remaining supplies at Lenoir's before following the others at dawn. Colonel William Humphrey's brigade of Ferrero's division and one section of Captain Jacob Roemer's Battery L, 2nd New York Artillery formed the rearguard. Since one of its regiments was guarding the wagon train, Humphrey's brigade was only 700 strong. One of Chapin's companies never got the order to retire and its soldiers were captured. Longstreet ordered Jenkins' division to follow the Federal retreat, a distance of to Campbell's Station. Hart's cavalry brigade and McLaws' division moved north from Burns House to the Kingston Road and then turned east, a distance of During the retreat, Bratton's Confederate brigade continually pressed the Humphrey's rearguard. Campbell's Station was a hamlet located where the Concord Road, from the south, intersected the Kingston Road (now called Kingston Pike). Harranft's division reached the fork where the Lenoir Road joined the Kingston Road, which was west of Campbell's Station and a shorter distance west of the Avery Russell House. Hartranft sent the 200 horsemen of Colonel James Biddle's 6th Indiana Cavalry west on the Kingston Road and deployed his infantry division to cover the intersection. Biddle's troopers went before they bumped into Hart's Confederate brigade and fell back skirmishing. At 9:30 am on November 16, Humphrey's three Michigan regiments made the first Federal stand at Little Turkey Creek, south of the fork. After being outflanked by Bratton, Humphrey's brigade withdrew north to a hill to make the second Federal stand. Humphrey's brigade held a fence line for about a half hour before retreating to Hartranft's position at the fork in the roads. During the second stand, Colonel Huntington Smith of the 20th Michigan Infantry Regiment was killed by a bullet in his head. Humphrey withdrew after launching a brief charge to drive back Bratton's lines. At the third Federal stand, Humphrey's brigade formed on the left of Colonel David Morrison's brigade of Ferrero's division. Soon afterward, Potter ordered Hartranft's division and Biddle's cavalry to withdraw behind Turkey Creek, east. By this time, Burnside's wagon trains safely passed the fork and were heading east on the Kingston Road. White already placed Chapin's brigade in the new position. Jenkins sent Bratton's brigade to the left and Brigadier General George T. Anderson's brigade to the right. As Anderson's brigade threatened to turn Humphrey's left flank, the 36th Massachusetts and 8th Michigan Infantry Regiments of Morrison's brigade pulled out from their position on the right and moved to the left flank. The two regiments fired into Anderson's men, stopping them, then hustled back to the right flank in time to stop Bratton's brigade. Humphrey's and Morrison's men went to the rear at the double quick and escaped the attempted envelopment.

Қайырлы күн !

Төртінші федералдық бекініс Түркия сағасының шығыс жағында орналасты, оны Бернсайд таңдады. Шығыс беткейі сағадан 30,48 метр биік болды және аймақ өте ашық еді. Конкорд жолы Түркия сағасының шығыс жағасындағы Кингстон жолымен бірікті. Мэтью Рассел үйі федералдық позицияның алдында, ал Эйвери Рассел үйі батысқа қарай орналасқан. Уайт Кингстон жолының оңтүстігінде Хеншоудың Иллинойс батареясын және капитан Джозеф А. Симстің 24-ші Индиана батареясын орналастырды, олар Чапин бригадасының екі полкімен қолдауға алынды. Чапиннің қалған екі полкі жолдың солтүстігінде тұрды. IX корпустың әскерлері келген соң, олар өз позицияларына орналасты. Лейтенант Сэмюэл Николл Бенджаминнің 2-ші АҚШ артиллериясы, E батареясы және Гиттингс батареясы Кингстон жолының солтүстігінде, ал Ромер батареясы шығысқа қарай, жолдың оңтүстігіне орналастырылды. Капитан Уильям В. Баклидің D батареясы, 1-ші Род-Айленд және капитан Джон фон Селеннің 15-ші Индиана батареясы Хеншоу мен Сим батареяларының артында орналасты. Моррисон бригадасы Кингстон жолының оңтүстігінде шабуылшылар ретінде орналасты, 45-ші Пенсильвания жаяу әскер полкінен басқа. Хамфри бригадасы Чапиннің оң жағында, ал оның артында полковник Бенджамин К. Кристостың Ферреро дивизиясының бригадасы тұрды. Ол жерде Хартранфт дивизиясының полковнигі Джошуа К. Зигфридтің бригадасы тұрды. Поттер Биддлдің атты әскерін солтүстікке барлауға жіберді, ал 112-ші Иллинойс атты жаяу әскері Конкордқа қарай оңтүстікке барлау жасады. Барлығы Бёрнсайдтың қатарында 9000-ға жуық сарбаз болды. Түскі уақытта Дженкинс Браттон бригадасын Кингстон жолының оң жағына, ал Андерсон бригадасын оның оң жағына орналастырды. Бригадир генерал Эвандер М. Лоу бригадасы Андерсонның оң жағында болды. Екінші қатарда бригадир генералдар Генри Л. Беннинг пен Джером Б. Робертсонның бригадалары тұрды. Лонгстритте 12000 сарбазы болды, бірақ бастапқыда тек Дженкинстің дивизиясы болды және ол одақтың артиллериясының дәл атысынан зардап шекті. МакЛоустың әскерлері келгенде, олар Кингстон жолының солтүстігінде бригадир генерал Джозеф Б. Кершоу мен полковник Солон З. Раффтың бригадаларымен және екінші қатарда полковник Гуд Брайанның бригадасымен орналастырылды. Бригадир генерал Бенджамин Г. Хамфристің бригадасы мен Харттың атты әскері оң жақтан шабуыл жасау үшін сол жаққа орналастырылды. Хамфридің конфедераттары Хамфридің одақтық әскерлеріне қарсы сағат 13:30-ға дейін қысым жасады, содан кейін Хартранфт Хамфридің әскерлерінің орнына Кристостың бригадасын майданға шығарды. Лонгстрит нақты бұйрық бермегендіктен, МакЛоус пен Дженкинс екеуі де екіншісі негізгі шабуылды жасауы керек деп ойлады. Үш сағат бойы ешқандай ірі шабуыл жасалмады, ал қақтығыс артиллериялық жекпе-жекке айналды. Симстің екі зеңбірі істен шықты және капитан Пичегру Вулфолктың Вирджиния батареясындағы конфедераттар жасаған 20 фунттық Паррот мылтығы атылғанда жарылды. Сағат 15:00-де Дженкинс шыдамсыздықтан Лонгстриттен флангтық шабуыл жасауға рұқсат сұрады. Ол Лоу, Андерсон және Беннинг бригадаларын оң жаққа, орманды аймақ арқылы, федералдық сол жақтан айналып өту үшін жіберді. Лоу бригадасы дұрыс емес бағытта шабуыл жасағанда бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Сағат 15:00-де Бёрнсайд тағы да кері шегінуге дайын болды, Чапин бригадасы мен Ромер батареясы арттық күштерді құрады. Шегіну жақсы тәртіппен жүргізілді және Дженкинс пен МакЛоус те араласуға тырыспады. Сағат 16:00-де Бёрнсайдтың сарбаздары күнінің бесінші федералдық бекінісін Кингстон жолының арғы бетіндегі биік жерде жасады. Бұл жерде Кингстон жолынан Лаввилл деп аталатын, қазір жоқ болған ауылға солтүстікке қарай баратын жолдың жанында болды. Бұл позицияның жалғыз кемшілігі жолдың оңтүстігіндегі биік жердің кішкене бөлігі болды. Ферреро дивизиясы жолдың солтүстігіне орналасты, Моррисон бригадасы бірінші қатарда, ал Хамфри мен Кристос бригадалары екінші қатарда тұрды. Ферреро дивизиясын Симс пен Бенджамин батареялары қолдады. Хартранфт дивизиясы жолдың оңтүстігіне орналасты, оның оң жағында 107-ші Иллинойс және Ромер батареясы, ал Чапин бригадасының қалған бөлігі екінші қатарда тұрды. Конфедерат жаяу әскері жақындағанда, олар федералдық артиллериясының атысымен тоқтатылды. Полковник Эдвард Портер Александр конфедераттардың қаруларын бұзып, тағы бір артиллериялық жекпе-жек басталды, бірақ екі тарап та басымдыққа ие болмады. Дженкинс Беннинг, Андерсон және Лоу бригадаларын оңтүстікке қарайғы биік жерге көшірді. Бұл Хартранфты өзінің әскерлерін оңтүстікке бұруға және Ромердің зеңбірімен Дженкинстің флангтарын атқылауға мәжбүр етті. Сағат 18:00-де Бёрнсайд Ферреро әскеріне шегінуге бұйрық берді, содан кейін артиллерия мен Хартранфт дивизиясы да шегінді. Чапин әскері тағы да арттық күштерді құрады. Таусылған марштан кейін, 17 қарашада таңғы сағат 4-те одақтың алғашқы жаяу әскері Ноксвиллге жетті.

The fourth Federal stand was on the east side of Turkey Creek, selected by Burnside. The eastern slope was as much as 30.48 m above the creek and the terrain was very open. The Concord Road joined the Kingston Road on the east bank of Turkey Creek. The Matthew Russell House was in front of the Federal position and the Avery Russell House was farther west. White posted Henshaw's Illinois Battery and Captain Joseph A. Sims' 24th Indiana Battery south of the Kingston Road, supported by two regiments of Chapin's brigade. Chapin's other two regiments were just north of the road. As IX Corps troops arrived, they were put in position. Lieutenant Samuel Nicoll Benjamin's 2nd U. S. Artillery, Battery E and Gittings' battery unlimbered north of the Kingston Road, while Roemer's battery was placed farther east, south of the road. Captain William W. Buckley's Battery D, 1st Rhode Island and Captain John von Sehlen's 15th Indiana Battery were placed behind Henshaw's and Sim's batteries. Morrison's brigade formed behind Roemer's battery, except for the 45th Pennsylvania Infantry Regiment which deployed as skirmishers south of the Kingston Road. Humphrey's brigade formed on Chapin's right with Colonel Benjamin C. Christ's brigade of Ferrero's division behind it. Colonel Joshua K. Siegfried's brigade of Hartranft's division was to the left of Christ. Potter sent Biddle's cavalry scouting to the north, while the 112th Illinois Mounted Infantry scouted south toward Concord. Altogether, Burnside had about 9,000 troops in line. At noon, Jenkins posted Bratton's brigade to the right of the Kingston Road with Anderson's brigade on its right. Brigadier General Evander M. Law's brigade was to Anderson's right. In second line were the brigades of Brigadier Generals Henry L. Benning and Jerome B. Robertson. Longstreet had 12,000 men available, but only Jenkins' division was present at first, and it suffered from accurate Union artillery fire. When McLaws' troops arrived, they were placed with the brigades of Brigadier General Joseph B. Kershaw and Colonel Solon Z. Ruff to the north of the Kingston Road and Colonel Goode Bryan's brigade in second line. Brigadier General Benjamin G. Humphreys' brigade and Hart's cavalry were placed on the far left with orders to turn the Federal right flank. Humphreys' Confederates pressed against Humphrey's Union troops, until about 1:30 pm, when Hartranft ordered Christ's brigade to the front line in place of Humphrey's men. Because Longstreet failed to issue clear orders, both McLaws and Jenkins believed the other was supposed to make the main assault. For three hours no major attack was made, and the action became an artillery duel. Two of Sims' guns were disabled and a Confederate made 20 pounder Parrott rifle in Captain Pichegru Woolfolk's Virginia battery burst its barrel when fired. At 3 pm, Jenkins became impatient and obtained permission from Longstreet to launch a flanking attack. He sent the brigades of Law, Anderson and Benning filing to the right, through a wooded area, to get into a position to envelop the Federal left flank. The effort miscarried when Law's brigade attacked in the wrong direction. By 3 pm, Burnside was ready to pull back again, with Chapin's brigade and Roemer's battery forming the rearguard. The withdrawal was managed in good order and neither Jenkins nor McLaws made a serious effort to interfere. At 4 pm, Burnside's soldiers made the fifth Federal stand of the day on high ground athwart the Kingston Road. This was near where a road went north from the Kingston Road to a now vanished hamlet named Loveville. The position's only weakness was a patch of high ground about south of the road. Ferrero's division deployed north of the road, with Morrison's brigade in the first line and Humphrey's and Christ's brigade in a second line. Ferrero's division was supported by Sims' and Benjamin's batteries. Hartranft's division was posted south of the road with the 107th Illinois and Roemer's battery to its right and the rest of Chapin's brigade in the second line. When the Confederate infantry approached, it was stopped by Federal artillery fire. Colonel Edward Porter Alexander unlimbered the Confederate guns and another artillery duel commenced, with neither side gaining the upper hand. Jenkins moved the brigades of Benning, Anderson, and Law into the high ground to the south. This prompted Hartranft to face his troops to the south and for Roemer's guns to shell Jenkins' flankers. By 6 pm, Burnside ordered Ferrero's men to retreat, followed by the artillery and Hartranft's division. Chapin's men again formed the rearguard. After an exhausting march on empty stomachs, the first Union infantry reached Knoxville at 4 am on November 17.

Нәтижелер

Союз әскерлерінің көптеген офицерлері өз бөлімдерінің шайқаста маневрларды қалай орындағанымен мақтанды. Екі жақтың артиллериясы да белсенді қатысты; Рёмердің батареясы шайқас барысында 429 оқ атты. Ұлттық саябақтар қызметі Кэмпбелл станциясында 400 одақтық және 570 конфедерациялық әскердің қаза болғанын бағалады. Олар Бернсайдтың әскері Кэмпбелл станциясына «жету жарысын» ұтқанын және егер Лонгстриттің әскері бірінші болып жеткен болса, Ноксвилл науқаны басқаша аяқталуы мүмкін екенін атап өтті. Кэмпбелл станциясындағы одақтың жоғалтулары 31 қаза тапқан, 211 жараланған және 76 жоғалып кеткен, барлығы 318 адамды құрады. Ферреро дивизиясы 232, Уайт дивизиясы 63, ал Хартранфт дивизиясы 15 жоғалтуға ұшырады. Ленойр станциясындағы 120 қаза тапқандарды қоса есептегенде, 14-16 қарашадағы федералдық әскердің жоғалтулары 438 адамды құрады, оның ішінде оңтүстік жағалаудағы кавалерия да бар. МакЛоус жоғалтулар туралы хабарламады, бірақ Дженкинс 174 адамның қаза болғанын мойындады, оның 124-і Браттон бригадасынан еді. Жергілікті тұрғындар конфедерациялық әскердің 91 қаза тапқанын және 300 адамның жараланғанын хабарлады, бірақ бұл бағалаудың шамадан тыс екені мүмкін. «Шабуылдар мен көшбасшылар» мақаласында Орландо Меткалф По одақ пен конфедерацияның жоғалтулары тең болғанын болжады. Кэмпбелл станциясы мен Ленойр станциясы шайқастары Лонгстриттің Бернсайдты жеңіп, Ноксвиллді басып алудың ең жақсы мүмкіндігін көрсетті. Лонгстриттің Бернсайдтың күштерін жоюға сәттілік таба алмауы Ноксвиллді басып алу мүмкіндігін айтарлықтай төмендетті. Кейін Лонгстрит Кэмпбелл станциясына Бернсайдтан бұрын жете алмағаны үшін өз бағыттары мен карталардың жетіспеуін кінәлады. Шындығында, 15 қараша күні кешке МакЛоус және басқалар оған мүмкіндік туралы хабарлады, бірақ ол әрекет етпеді. Бернсайд өзінің аз санды әскерін тиімді басқарды және конфедерациялық әскердің қуғынынан озып кетті. Бұл Ноксвиллді басып алудан сақтап қана қоймай, Лонгстриттің күштерін Брагг әскерінен алыстатты, оған Гранттың федералды әскерін жинауы қауіп төндіріп жатты. Бұл жағдай федералдық әскердің жалпы стратегиясына пайдалы болды. 1863 жылдың 29 қарашасында, конфедерациялық әскердің Сандерс бекінісіне жасаған шабуылы сәтсіз аяқталғаннан кейін 30 минут өткен соң, Лонгстрит Гранттың Миссионерлік төбедегі шайқаста Браггты жеңгені туралы ресми хабарлама алды. Бұл жеңіліс Лонгстриттің Брагг әскерімен байланыс желісі үзілгенін білдірді. Генерал-майор Уильям Тэкумсе Шерман 30 000 одақтық жаяу әскермен 29 қарашада Ноксвиллді құтқару үшін Чаттанугадан жолға шықты. Сан жағынан кем болған Лонгстрит 4 желтоқсанда Ноксвиллді қоршаудан босатып, солтүстік-шығысқа қарай Роджерсвиллге шегінді.

Many Union officers were proud of the way that their units executed maneuvers during the battle. The artillery of both sides took a prominent part; Roemer's battery fired 429 rounds during the action. The National Park Service estimated that there were 400 Union and 570 Confederate casualties at Campbell's Station. It noted that Burnside's troops won the "race" for Campbell's Station and that the Knoxville campaign might have ended differently if Longstreet's men had reached there first. Union losses at Campbell's Station amounted to 31 killed, 211 wounded, and 76 missing, for a total of 318 casualties. Ferrero's division lost 232, White's division lost 63, and Hartranft's division lost 15. Adding the 120 casualties at Lenoir's Station makes 438 Federal losses for November 14–16, exclusive of the cavalry fighting on the south bank. McLaws did not report losses, but Jenkins admitted sustaining 174 casualties, of which 124 came from Bratton's brigade. Local inhabitants reported that the Confederates lost 91 killed and 300 wounded, but that is probably an overestimate. In his Battles and Leaders article, Orlando Metcalfe Poe suggested that Union and Confederate losses were equal. The actions at Campbell's Station and Lenoir's Station represented Longstreet's best chance of smashing Burnside and seizing Knoxville. Longstreet's failure to wreck Burnside's forces in the field greatly lessened his chances of capturing Knoxville. Later, Longstreet blamed his guides and a lack of maps for his inability to outmarch Burnside to Campbell's Station. In fact, he was informed of his opportunity by McLaws and others on the evening of November 15, but simply did not act. For his part, Burnside managed his outnumbered force well and kept ahead of the Confederate pursuit. Not only did this save Knoxville from capture, but it drew Longstreet's forces farther away from Bragg's army which was being threatened by Grant's buildup of Federal troops. This situation benefitted Federal overall strategy. On November 29, 1863, only 30 minutes after the Confederate attack on Fort Sanders failed, Longstreet received official news that Grant had beaten Bragg at the Battle of Missionary Ridge. This defeat meant that Longstreet's line of communication with Bragg's army was cut. Major General William Tecumseh Sherman with 30,000 Union infantry set out from Chattanooga on November 29 in order to relieve Knoxville. Badly outnumbered, Longstreet raised the siege of Knoxville on December 4 and withdrew northeast to Rogersville.

Сақтау

Кемпбелл станциясы 1980 жылдың 16 қаңтарында Фаррагут болып бекітілді. Қалаға осы өңірде туған адмирал Дэвид Фаррагуттың есімі берілді. Авери Расселл үйі, сондай-ақ Кемпбелл станциясының қонақ үйі ретінде белгілі, 1800 жылдардың басында салынды және Ноксвилл арқылы өтетін адамдар үшін тоқтау орны ретінде қолданылды. Алғашқы келушілердің арасында Теннесси губернаторы Джон Севьер және жақын жердегі Конкордта аттарды жарыстырған президент Эндрю Джексон болды. Бұл ғимарат Кингстон Пайк және Кэмпбелл Стейшн-роуд көшелерінің қиылысында орналасқан. Фаррагут қала әкімдігінде Кемпбелл станциясы шайқасына арналған тарихи белгі орнатылған.