1862 ж. АҚШ салық реформасы: Азамат соғысын қаржыландыру үшін прогрессивті салық жүйесі енгізілді. Салық комиссары тағайындалды, тұтыну мен саудаға салық салынды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1862 жылғы АҚШ салық реформасы туралы заң
1862 United States tax reform law
1862 жылғы кірістер туралы заң (1 шілде 1862, Ch. 119, ) – Америка Құрама Штаттарының Конгресі Азамат соғысын қаржыландыруға көмектесу үшін қабылдаған заң жобасы болды. Президент Авраам Линкольн 1 шілдеде 1862 жылы осы заңға қол қойды. Заң ішкі кірістер комиссарының кеңсесін құрды, ол салықтарды жинаумен айналысатын ведомство болды, және АҚШ-та тұтынылатын және саудаланып жүрген көптеген тауарларға акциз салықтарын белгіледі. Бұл заң сондай-ақ Одаққа миллиондаған доллар жинау мақсатындағы АҚШ-тың алғашқы прогрессивті салық жүйесін енгізді.
The Revenue Act of 1862 (July 1, 1862, Ch. 119, ), was a bill the United States Congress passed to help fund the American Civil War. President Abraham Lincoln signed the act into law on July 1, 1862. The act established the office of the Commissioner of Internal Revenue, a department in charge of the collection of taxes, and levied excise taxes on most items consumed and traded in the United States. The act also introduced the United States' first progressive tax with the intent of raising millions of dollars for the Union.
Өмірбаян
Америка Азамат соғысы 1861 жылы көптеген оңтүстік штаттардың (Америка Конфедерациялық Штаттары деп аталатын топ) Америка Құрама Штаттарынан (Одақ деп те аталады) бөлінуінен басталды. Соғыстың басында Одақ бұл қақтығысты салыстырмалы түрде жылдам және оңай жеңіске жететініне сенді. Соғысқа дейінгі жылдары экономикалық қиындықтарға байланысты федералдық үкіметке қаржы керек болды, нәтижесінде Конгресс соғысты қаржыландыруға алғашқы талпынысын 1861 жылдың 17 шілдесінде қабылданған заңмен жасады. Ол Қаржы министрі Салмон П. Чейске 50 миллион долларлық Қаржы вексельдерін шығару арқылы ақша жинауға рұқсат берді. Соғысқа дейінгі жылдары нашарлаған экономикалық жағдайлар осы ноталардың шығарылуын тоқтатты және олар ресми түрде төленбеуге жатты. Солтүстікте экономикалық жағдай нашарлаған сайын, Чейске көбірек кіріс қажет болды. Ол бастапқыда ішкі салықтарға қарсы болды және кіріс табудың тиімді жолы соғыс облигацияларын сату деп есептеді. Бұл орташа табысы төмен көптеген азаматтарды салықтан босатуға мүмкіндік бермес еді. 1862 жылға қарай АҚШ үкіметі соғыс тез аяқталмайтынын және табыс салығынан түсетін кіріс жеткіліксіз болатынын түсінді. Осының салдарынан, 1862 жылғы кірістер туралы заң 1862 жылдың шілдесінде, бірінші жүйе бойынша табыс салығы жиналмас бұрын қабылданды.
The American Civil War commenced in 1861 with the secession of many southern states (the group known as the Confederate States of America) from the United States (also known as the Union). In the early stages of the war, the Union believed that the conflict would be a relatively quick and easy victory. The federal government was in need of funding because of economic issues in the years leading up to the war, and as result, Congress' first attempt to fund the war came with the Act of July 17, 1861. It authorized the Secretary of the Treasury Salmon P. Chase to raise money by issuing $50,000,000 in Treasury Notes. Deteriorating economic conditions of the years before the war made the production of those notes cease, and they were officially declared unredeemable. As economic conditions worsened in the North, Chase needed to raise more revenue. He was initially opposed to the notion of internal taxes, and believed that the better way to raise revenue was through the selling of war bonds. That would have resulted in the exemption of many citizens due to lower average income. By 1862 the United States government realized that the war would not end quickly and the revenue from the income tax would be insufficient. As a result, the Revenue Act of 1862 was passed in July 1862 before any income tax was collected under the first system.
Ішкі кірістер комиссарының кеңсесі
Заңның бірінші бөлімі "Қаржы департаментінде Ішкі кіріс комиссарының кеңсесі деп аталатын кеңсе" құрды. Бұл комиссар, АҚШ Президенті таңдаған, "бұл заңды іске асыру үшін қажетті баждарды, мөр баждарды, лицензияларды және салықтарды бағалау мен жинауға қатысты" барлық нұсқауларды, ережелерді, бағыттарды, нысандарды және лицензияларды дайындау мен таратуды басқарды. Жаңа салықтардың бірі корпорацияларға, банктерге, траст компанияларына, жинақ мекемелеріне және сақтандыру компанияларына олардың қаржылық жағдайын, соның ішінде түсімдерін және алынған пайыздарын есеп беруді талап етті, осылайша оларға да салық салынуы мүмкін болды. Бұл салықтар мен тарифтердің көп бөлігі тұтынушыларға бағытталған және жоғары табысты американдықтарға қарағанда төмен табысты американдықтарға ауыррақ тиді. Жүйенің әділдігін күшейту үшін Конгресс жаңа табыс салығы арқылы қосымша салық жүйесін енгізді. АҚШ тұрғындарының жылдық табысы 600 доллардан кем болса, салық алынбады. АҚШ тұрғындарының жылдық табысы 600 доллардан жоғары және 10 000 доллардан төмен болса, жалпы табыстың 3% салық ретінде талап етілді. АҚШ тұрғынының жылдық табысы 10 000 доллардан жоғары болса, жалпы табыстың 5% салық ретінде талап етілді. 5% салық мөлшерлемесі АҚШ-та тұратын, АҚШ азаматтарының 600 доллардан астам АҚШ кірісіне де қатысты, егер олар АҚШ үкіметінде жұмыс істемесе, олардың табысына қарамастан. Заңда сондай-ақ табыс салығын уақтылы жинауды қамтамасыз ету үшін оны "көзден тікелей ұстап қалу" керектігі де көрсетілген.
The first section of the act established "an office in the Treasury Department to be called the Office of the Commissioner of Internal Revenue." This commissioner, selected by the President of the United States, was in charge of preparing and distributing all the instructions, regulations, directions, forms, and licenses "pertaining to the assessment and collection of the duties, stamp duties, licenses, and taxes, which may be necessary to carry this act into effect." One particular new tax required that corporations, banks, trust companies, savings institutions, and insurance companies report their finances, including receipts and interest earned, so that these could be taxed as well. The majority of these taxes and tariffs were consumer oriented, and affected lower income Americans more severely than the higher income Americans. To reinforce the fairness of the system, Congress implemented a supplementary system of taxation via a new income tax. For U. S. residents whose annual incomes were less than $600, no tax was collected. For U. S. residents whose annual incomes were greater than $600 and less than $10,000, a percentage of 3% of total income was demanded in tax. For U. S. residents whose annual incomes were greater than $10,000, a percentage of 5% of total income was demanded in tax. The 5% tax rate also applied to the entire U. S. source income over $600 of U. S. citizens who resided abroad, regardless of their income, unless they worked for the United States government. The act also stated that to assure timely collection, income tax be "withheld at the source."
Салдары
Ұзақ мерзімді перспективада 1862 жылғы Кірістер туралы заң толыққанды сәтті болмады. Ішкі кірістер комиссарының кеңсесі IRS-ке айналды, ол әлі күнге дейін Қаржы министрлігінің жұмыс істейтін бөлімі болып табылады. Акциздік салықтар күшінде қалды, бірақ кірістің көп бөлігі ақырында алкоголь және темекіге салынатын салықтар есебінен түсті. Табыс салығының прогрессивті сипаты сақталды, бірақ 1862 жылы белгіленген ставкалары соғысқа қажетті шығыстарды қаржыландыруға жеткіліксіз болды және 1864 жылғы Кірістер туралы заңмен арттырылды.
In the long term, the Revenue Act of 1862 was only partially successful. The Office of the Commissioner of Internal Revenue became the IRS, which is still a functional department of the Treasury. The excise taxes remained in force, though the majority of the revenue was eventually generated through the taxes on liquor and tobacco. The progressive nature of the income tax remains, but the rates established in 1862 did not produce enough revenue to support war expenditures and were increased with the Revenue Act of 1864.