Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Магдалена көпірі /m//ɔː//d//l//ᵻ//n/ – Англияның Оксфорд қаласының шығысындағы Червелл өзенінің екіге бөлінген арнасынан өтетін көпір. Оның атауы мен айтылуы Магдалена колледжінен алынған. Көпір Бас көшені батыс жағынан, қазіргі айналма жол болып табылатын «The Plain» деп аталатын жермен шығыс жағынан байланыстырады.
Magdalen Bridge '/m//ɔː//d//l//ᵻ//n/ spans the divided stream of the River Cherwell just to the east of the City of Oxford, England, and next to Magdalen College, whence it gets its name and pronunciation. It connects the High Street to the west with The Plain, now a roundabout, to the east.
Бұрынғы оқиғалар
Шервелл өзенінің бұл жері ежелгі заманнан бері кешіп өту үшін пайдаланылып келген. Көпір туралы ең алғашқы жазба 1004 жылға дейін барып жетеді, ал бастапқыда ол ағаштан жасалған тіреулі конструкция немесе көтермелі көпір болған болуы мүмкін. 16 ғасырға қарай, ағаш көпірдің орнына кеш орта ғасырлық тас көпір салынды. Бұл көпірдің ұзындығы шамамен 457 метрге жетеді және 20 аркадан тұрды. 1770 жылдары тас көпір өте тар болып, көлік қозғалысының артуына жарамай қалды, себебі екі көлік бір мезгілде қауіпсіз өте алмайтын. Бұған қоса, екі фактордың салдарынан құрылыс нашарлай бастады: техникалық қызмет көрсетудің жалпы жетіспеушілігі және үнемі болатын су тасқындарының зиянды әсері. Соңында, 1772 жылдың ақпан айындағы су тасқыны кезінде батыс жағындағы бірнеше аркалар құлап, көпірді жөндеу мүмкін болмай қалды.
This point of the Cherwell has been used for crossing since ancient times. The first known reference to a bridge goes back to 1004 and originally it was probably a wooden trestle construction or a drawbridge. By the 16th century a late medieval stone bridge had replaced the wooden one. This bridge was about 1500 feet (457 m) long and was formed by 20 arches. By the 1770s, the stone bridge was too narrow for the increasing traffic, as it did not allow two vehicles crossing safely. In addition to this, the structure was becoming unsound due to the combination of two factors: a generalized lack of maintenance and the negative effects of regular flooding. Eventually some of the arches of the western side collapsed during the floods of February 1772, making the bridge irreparable.
Жаңа көпір
Қазіргі тас көпірді Джон Гвинн Шрусбери бұрынғысына ұқсас ұзындықта жобалаған. Онда әртүрлі өлшемдегі 11 арка бар, олар былай орналасқан: өзеннің екі тармағында үш үлкен жартылай дөңгелек аркадан және өзеннің әр жағында бастапқыда сүйреу жолдары үшін арналған екі кішкентай аркадан. Аралдың орталық, ұзын бөлігіндегі жалғыз эллипстік арка құрылысты аяқтайды. Бұл арка тек арал суға батқанда ғана су өткізеді. Көпірдің бастапқы жоспарлары Британ кітапханасында сақталады, 1802 ж., c.17, 2-том, және King's Maps xxxvi, 33 (1). Джон Рэндалл 1772 және 1790 жылдар аралығында салған көпірдің бастапқы ені 27 фут (8 метр) болды, ол бір жол және екі тротуарға арналған. Көпір 1778 жылдың соңында қозғалысқа ашылса да, балюстраданың жаңа жобасы мен оңтүстік-батыс бұрышын аяқтау 1782 және 1790 жылдары ғана бітті. Гвинннің бастапқы дизайнында 1778 жылы Генри Уэбберге тапсырылған, бірақ 1782 жылы тоқтатылған мүсіндер мен сфинкстермен әшекейленген балюстраданың жомарт безендірілуі көзделген. Певснердің сөзіне сүйенсек, көпірдің «жақсы, мықты балюстрадалары» болған, бірақ олар жылдар өте ластану салдарынан тозуға ұшырағандықтан ауыстырылды. Университет мүшелерінің қарсылығына қарамастан, көпір 1882 жылы трамвайдың 4 фут (шамамен 1.2 метр) енді рельсін салу үшін кеңейтілді. 18 ғасырлық көпір оңтүстік жағынан 20 футқа (6 метрге) кеңейтілді, бірақ бастапқы дизайны сақталды.
The present stone bridge was designed by John Gwynn of Shrewsbury with a similar length to the previous one. It has a total of 11 arches of different dimensions distributed as follows. For each of the two branches of the river there are three large semicircular arches plus two smaller ones at each side of the river, originally designed for the towpaths. A central elliptical arch, the only existing in the long central area across the island, completes the structure. This arch only conveys water when the island gets submerged. The original plans of the bridge are in the British Library, 1802 c.17, vol.2, and King's Maps xxxvi, 33 (1). The bridge, built between 1772 and 1790 by John Randall, originally had a width of 27 feet (8 m), which accommodated a single roadway and two pavements. Although the bridge was opened to traffic by the end of 1778, a new scheme for the balustrade and the completion of the south western corner were not finished until 1782 and 1790 respectively. Gwynn's original design included an extravagant decoration for the balustrade with sculptures and sphinxes that were commissioned to Henry Webber in 1778 but eventually abandoned in 1782. According to Pevsner, the bridge has "good sturdy balusters", although these have been replaced over the years because of degradation due to pollution. Despite opposition from University members, the bridge was widened in 1882 to accommodate a four foot gauge track for the tramway. The 18th century bridge was widened by 20 feet (6 m) on the south side, but design was retained.
Таң
Көпірде әр жылдың 1 мамырында таңертең Оксфордтың дәстүрлі мамыр мерекесіне көп адам жиналады. Шервелл өзеніндегі су деңгейінің төмендігіне байланысты жарақат алу қаупіне қарамастан, студенттердің көпірден секіруі жақында дәстүрге айналды. Кейбір жылдары көптеген адамдар жарақаттанды, сондықтан көпір мамыр таңында әдетте жабылады.
The bridge is the scene of large crowds every 1 May early in the morning for the traditional May Morning celebrations in Oxford. There has been a recent tradition of students to jump off the bridge, despite the danger of injury due to low water levels in the Cherwell. In some years many jumpers have been injured and, in order to avoid this, the bridge is now routinely closed on May Morning.