Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Тендерлік
Бультерьерлер тәуелсіз де, жалтақайып та жасай алады, осы себепті жаңадан ит ұстаған адамдарға жарамды емес деп есептеледі. Бультерьердің мінезі теңдестірілген, жақсы оқытылады. Қайта-қайта қарсылық көрсетсе де, Бультерьер клубы осы тұқымды адамдармен өте жақсы араласатындығын айтады. Ерте әлеуметтендіру иттің басқа иттермен және жануарлармен жақсы қарым-қатынас орнатуына кепілдік береді. Олардың мінезі батыл, жанға қуат сыйлайтын, көңілді және ойнақы болып сипатталады.
Bull Terriers can be both independent and stubborn and for this reason are not considered suitable for an inexperienced dog owner. A Bull Terrier has an even temperament and is amenable to discipline. Although obstinate, the breed is described by the Bull Terrier Club as particularly good with people. Early socialization will ensure that the dog will get along with other dogs and animals. Their personality is described as courageous, full of spirit, with a fun loving attitude,
Денсаулық
2024 жылы Ұлыбританияда жүргізілген зерттеуде осы тұқымның өмір сүру ұзақтығы 12 жылды құрады, ал таза тұқымды иттерде бұл көрсеткіш орташа есеппен 12,7 жыл, ал будандастырылған тұқымды иттерде – 12 жыл болды. Құлақтың естімей қалуы таза ақ бультерьерлердің 20,4%-ында және түсті бультерьерлердің 1,3%-ында кездеседі, көбінесе жас шақта анықтау қиын. Көптеген бультерьерлерде тері аллергиясына бейімділік байқалады. Мысалы, блохалар, кейде масалар мен кенелердің шағуынан туындаған жәндік шағуы салдарынан жалпы аллергиялық реакция – қышыма, бөртпе және қызыл иек пайда болуы мүмкін. Ұлыбританиядағы тұқымдық сараптама бойынша олардың өмір сүру ұзақтығының медианасы 10 жыл, ал орташасы 9 жылды (1 с.ф., RSE = 13,87% 2 д.п.) құрайды, сонымен қатар көптеген иттер 10–15 жылға дейін өмір сүреді. Акродерматит, сондай-ақ бультерьер акродерматиті деп те аталады, – бұл тек ақ бультерьерлерде (соның ішінде миниатюралық бультерьерлерде) ғана кездесетін сирек кездесетін генодерматоз, моногенді аутосомдық тұқым қуалайтын ауру. Бұл жағдай көбінесе өлімге алып келеді және нашар өсу, қан сарысуындағы мыс пен мырыш деңгейінің төмендеуі, иммуножеткіліксіздік, бронхопневмония, тері зақымдануы және алыс аяқ-қолдардағы эрозиялармен сипатталады. Кейін пайда болатын басқа да белгілерге қабықшалар, папулалар, пустулалар, эритема, гиперкератоз және түссіздену жатады. Ауру өмірдің алғашқы апталарында көріне бастайды және көптеген зардап шеккен күшіктер 2 жасқа толмас бұрын қайтыс болады. Олардың дене мөлшері бір жастағы зардап шекпеген туындарына қарағанда шамамен екі есе кішідірек болады. Адамдардағы акродерматит энтеропатикасынан айырмашылығы, мырышпен толықтыру симптомдарды жақсартпайды.
A 2024 UK study found a life expectancy of 12 years for the breed compared to an average of 12.7 for purebreeds and 12 for crossbreeds. Deafness occurs in 20.4% of pure white Bull Terriers and 1.3% of colored Bull Terriers, often being difficult to notice at a young age. Many Bull Terriers have a tendency to develop skin allergies. Insect bites, such as those from fleas, and sometimes mosquitoes and mites, can produce a generalised allergic response of hives, rash, and itching. A UK breed survey puts their median lifespan at 10 years and their mean at 9 years (1 s. f., RSE = 13.87% 2 d. p.), with a good number of dogs living to 10–15 years. Lethal acrodermatitis, also known as Acrodermatitis of the Bull Terrier is a rare genodermatosis monogenic autosomal inherited disease found exclusively in white Bull Terriers (including the miniature Bull Terrier). The condition is usually fatal and is characterised by poor growth, decreased serum copper and zinc levels, immunodeficiency, bronchopneumonia, skin lesions, and erosions on the distal extremities. Other symptoms that occur later on include crusting, papules, pustules, erythema, hyperkeratosis, and colour dilution. The condition manifests within the first few weeks of life and most puppies affected die before the age of 2. Their size is roughly half of their unaffected litter mates at a year old. Unlike the human condition acrodermatitis enteropathica, zinc supplements doesn't improve symptoms.
Тарих
XIX ғасырдың басында "буль және терьер" тұқымдары зиянды кеміргіштерді жою және жануарларға негізделген қанды ойындарды қанағаттандыру үшін шығарылды. Буль және терьерлер көне ағылшын бульдогының (қазір жойылған) және ескі ағылшын терьерлерінің, сондай-ақ басқа терьер тұқымдарының негізінде өсірілді. Бұл жаңа тұқым жеңіл денелі терьерлердің жылдамдығы мен ептілігін, көптеген жағдайларда нашар өнер көрсеткен, тек бұқалар мен аюлармен күресуге арналған бульдогтың жанкештілігімен үйлестірді. Көптеген өсірушілер бульдогтарды терьерлермен будандастыра бастады, мұндай будандастыру ұрысқа қабілеттілікті арттырады деп саптайды. Бульдог пен терьердің будандастырылған ұрпағы құнды болғанымен, тұқымның бастапқы нысаны сақтау үшін көбінесе ештеңе жасалмады. Тұқымдық стандарттардың болмауына байланысты – өсіру сыртқы түріне емес, қабілетіне бағытталғандықтан – "буль және терьер" ақырында "Булл терьерлер" және "Стаффордшир бультерьерлерінің" ата-бабаларына бөлінді, олардың екеуі де ата-аналарына қарағанда кішкентай және басқаруға оңай болды. XIX ғасырдың ортасында Джеймс Хинкс буль және терьерлерді "Ағылшыз ақ терьерлерімен" (қазір жойылған) будандастыра бастады, жақсы дене бітімі мен әдемі басы бар тазарақ сыртқы түрін іздеді. 1862 жылы Хинкс Лондонның Челси қаласындағы Креморн бақшасында өткен иттер көрмесінде өзінің ақ бульдогы "Madman"-нан туған "Puss" есімді иесін "Булл терьер" класына тіркеді. Бастапқыда бұл иттерде қазіргі таныс "жұмыртқа тәрізді" бет болмаған, бірақ бас сүйегінің профилінде айқын тоқтау болды. Иттер бірден танымал болды және өсіру жалғасты, сәнділік пен ептілікті арттыру үшін далматин, испан пойнтері және уиппет, ал тоқтауды азайту үшін борзой және раф колли қолданылды. Хинкс өзінің иттерін ақ түсті етуді қалағандықтан, оларды осы мақсатта өсірді. Қазіргі заманғы алғашқы Бультерьер 1917 жылы "Лорд Гладиатор" деп танылды, ол тоқтауы жоқ алғашқы ит болды. Барлық ақ түсті өсірумен байланысты денсаулық проблемаларына байланысты Тед Лион және басқалар 20 ғасырдың басында түстерді енгізе бастады, олар үшін Стаффордшир бультерьерлерін пайдаланды. Түсті бультерьерлер 1936 жылы жеке тұқым ретінде танылды (кем дегенде AKC бойынша). Сыртқы түрімен қатар, нақты мінез-құлық белгілері де іздестірілді.
At the start of the 19th century, the "bull and terrier" breeds were developed to satisfy the needs for vermin control and animal based blood sports. The bull and terriers were based on the Old English Bulldog (now extinct) and Old English Terriers with possible other terriers. This new breed combined the speed and dexterity of lightly built terriers with the dour tenacity of the Bulldog, which was a poor performer in most combat situations, having been bred almost exclusively for fighting bulls and bears tied to a post. Many breeders began to breed bulldogs with terriers, arguing that such a mixture enhances the quality of fighting. Despite the fact that a cross between a bulldog and a terrier was of high value, very little or nothing was done to preserve the breed in its original form. Due to the lack of breed standards—breeding was for performance, not appearance—the "bull and terrier" eventually divided into the ancestors of "Bull Terriers" and "Staffordshire Bull Terriers", both smaller and easier to handle than the progenitor. In the mid 19th century, James Hinks started breeding bull and terriers with "English White Terriers" (now extinct), looking for a cleaner appearance with better legs and nicer head. In 1862, Hinks entered a dam called "Puss" sired by his white Bulldog called "Madman" into the Bull Terrier Class at the dog show held at the Cremorne Gardens in Chelsea, London. Originally, these dogs did not yet have the now familiar "egg face", but kept the stop in the skull profile. The dog was immediately popular and breeding continued, using Dalmatian, Spanish Pointer, and Whippet to increase elegance and agility; and Borzoi and Rough Collie to reduce the stop. Hinks wanted his dogs white, and bred specifically for this. The first modern Bull Terrier is now recognized as "Lord Gladiator", from 1917, being the first dog with no stop at all. Due to medical problems associated with all white breeding, Ted Lyon among others began introducing color, using Staffordshire Bull Terriers in the early 20th century. Colored Bull Terriers were recognized as a separate variety (at least by the AKC) in 1936. Along with conformation, specific behavior traits were sought.