Америка армиясының V корпусы: 20-21 ғасырлардағы тарихы

Кіріспе

V корпус (V корпус) – 20-шы – 21-ші ғасырлардағы Америка Құрама Штаттары Армиясының құрамы.

V корпус (Бесінші корпус) – Америка Азамат соғысы кезінде Потомак армиясының бөлімшесі болған.

1862 жыл

V корпус деп аталатын алғашқы бөлім қысқа мерзімге Натаниел П. Банкс басшылығында ұйымдастырылды (Банкстің бастапқы қолбасшылығы Стоунволл Джексонның Аңғар науқанына қарсы тұрды және кейін XII корпусқа айналды). V корпус ретінде кеңінен танылған бөлім 1862 жылдың 18 мамырында Потомак армиясы құрамында V корпус уақытша бөлімі ретінде құрылды, ол Ричмондты басып алу мақсатымен Жарым арал науқанына қатысты. Ол генерал-майор Фитц Джон Портердің III корпусының 3-ші дивизиясын және генерал-майор Джордж Сайкстың бұрынғы резервтегі АҚШ тұрақты әскерлерінің дивизиясын біріктіру арқылы құрылды. Портер корпус командирі болып тағайындалды, ал оның 1-дивизиясын бригадалық генерал Джордж В. Морелл басқарды. 1862 жылдың 22 шілдесінде атаудан "уақытша" деген сөз алынып тасталды, себебі АҚШ Соғыс департаменті оны Потомак армиясының V корпусы деп бекітті. V корпусы Жарым арал науқаны барысында бірнеше шайқастарға қатысты, оның ішінде Ганновер сотының үйі, Механикавиль, Гейнс Милл, Глендейл және Малверн төбесі. Жеті күндік шайқаста корпустың жоғалтулары 995 қаза тапқан, 3805 жараланған және 2801 тұтқынға алынған немесе жоғалған адамды құрады, барлығы 7601 адам, бұл армияның барлық жоғалтуларының жартысына тең. Осы құрбандардың 6837-сі Гейнс-Миллде болды, ал қалғаны Механиксвилл, Глендейл және Малверн-Хиллде болды. Корпус 14 маусымда Джордж А. Макколлдың Пенсильвания резервтері дивизиясымен уақытша кеңейтілді, оған болашақ генералдар Джон Ф. Рейнольдс және Джордж Г. Мид кірді. Корпус әсіресе Гейнс Миллде қаһармандықпен шайқасты, онда Портер тек V корпусын және Генри В. Слокумның VI корпусының 1-ші дивизиясын Солтүстік Вирджинияның Конфедерация армиясына қарсы басқарды. Жарым арал науқанынан кейін Пенсильвания резервтері Макдауэлл корпусына қайта оралды. Джордж Макклеллан V корпусына ерекше құрметпен қарады, әсіресе Фитц Джон Портер оның жақын досы болғандықтан, ол оны армияның қалған бөлігінің үлгісі ретінде жиі мақтап айтты. Корпустағы генералдардың барлығы Батыс Пойнт түлектері болды және саяси тағайындалғандар немесе кәсіби емес адамдар болған жоқ. Тұрақты армия әскерлерінің болуы V корпусына басқа корпустарға қарағанда кәсібилік сезімін сыйлады, ал тәртіп пен жаттығулар әдетте қатаң болды. Сонымен қатар, корпусқа армия артиллерия резерві қосылды. V корпусы Екінші Булл-Ран шайқасында одақтың армиясының сол жақ қанатында шайқасты. Корпустың жоғалтулары 331 қаза тапқан, 1364 жараланған және 456 жоғалған адамды құрады, барлығы 2151 адам, шамамен 6500 қатысқан әскерден. Корпустың алты бригадасының екеуі шайқасқа қатыспады, ал Джордж Морелл уақытша бөлінді, оның дивизиясын бригадалық генерал Дэниел Баттерфилд басқарды. Губернатор К. Уорреннің басқаруындағы екі полктан тұратын бір бригада одақтың сол жақ қанатына жасалған конфедерация шабуылына қарсы тұруға тырысты, бірақ сәттілікке жете алмады. Корпус Антиэтам шайқасында жеңіл қатысты. Морелл дивизиясы ешқандай әрекетке қатыспады, ал тұрақты дивизияның бір бөлігі шайқасқа қатысып, шайқас барысында армия желісіндегі әртүрлі тесіктерді жабуға жұмылдырылды. Бригадалық генерал Эндрю А. Хамфрис басқаратын тоғыз айлық полктерден тұратын жаңа дивизия шайқас аяқталғаннан кейін ғана келді. Антиэтамнан кейін Фитц Джон Портер Екінші Булл-Ран шайқасындағы бұйрықтарды орындамағаны үшін әскери сотқа берілді. Портердің өзі кінәлі болмаса да, Джон Поуп оны сол жеңіліс үшін күнәлі деп танып, оның мансабын толығымен жойды. 1-дивизия командирі Джордж Морелл де Портердің қорғанында куәлік бергені үшін лауазымын жоғалтты (Портер ісінен кейін Соғыс департаменті V корпусы офицерлерін тағайындауға ұзақ уақыт бойы батыл болмады). Потомак армиясының жаңадан тағайындалған генерал-майор Амброуз Э. Бернсайд басшылығымен қайта құрылымдалуы кезінде V корпусы Жозеф Хукер басқаратын Орталық "Ұлы дивизия" III корпусына қосылды. Майор генерал Дэниел Баттерфилд Фредериксбург шайқасында Портердің орнына V корпусына, ал генералдар Чарльз Гриффин, Сайкс және Хамфрис үш дивизияға басшылық етті. Гриффин мен Хамфрис Марй Хайтс қаласына шабуылға қатысты, ал Сайкстың тұрақты әскерлері түнде алаңға шығып, түн бойы сонда қалды. Тұрақты әскерлер 14-ші күні күндіз айтарлықтай қатысты, сызықтың солтүстік шетіндегі Таннеридің маңында шайқасты. Жоғалтулар 206 қаза тапқан, 1669 жараланған және 300 жоғалған адамды құрады, барлығы 2175 адам.

The first unit designated as the V corps was organized briefly under Nathaniel P. Banks (Banks's original command opposed Stonewall Jackson's Valley Campaign and ultimately became XII Corps.) The unit better known as V Corps was formed within the Army of the Potomac on May 18, 1862 as V Corps Provisional, which was engaged in the Peninsula Campaign to seize Richmond. It was created by merging Maj. Gen. Fitz John Porter's 3rd Division of the III Corps with Maj. Gen. George Sykes' division of U. S. Regular troops, formerly in the Reserve. Porter became corps commander and his 1st Division was assigned to Brig. Gen. George W. Morell. On July 22, 1862, "provisional" was dropped from the name as the U. S. War Department confirmed it as the V Corps, Army of the Potomac. The V Corps fought in several battles throughout the Peninsula Campaign, including Hanover Court House, Mechanicsville, Gaines's Mill, Glendale, and Malvern Hill. The corps' losses in the Seven Days Battles were 995 killed, 3,805 wounded, and 2,801 captured or missing, totaling 7,601, or half the entire loss of the army. Of these casualties, 6,837 occurred at Gaines's Mill; the remainder at Mechanicsville, Glendale, and Malvern Hill. The corps was temporarily enlarged on June 14 by George A. McCall's division of Pennsylvania Reserves, which included future stars John F. Reynolds and George G. Meade. The corps fought stoutly at Gaines' Mill in particular, where Porter commanded the Union forces that included only the V Corps and Henry W. Slocum's 1st Division of the VI Corps against nearly the entire Confederate Army of Northern Virginia. After the Peninsula Campaign, the Pennsylvania Reserves returned to McDowell's corps. George McClellan held a special admiration for the V Corps, especially as Fitz John Porter was a close personal friend of his, and he often touted it as a model outfit the rest of the army should imitate. The general officers in the corps were all West Pointers and contained no political appointees or nonprofessionals. The presence of regular army troops added a more professional air to the V Corps than the others, and discipline and drills were typically stricter. In addition, the army artillery reserve was attached to the corps. The V Corps saw action at the Second Battle of Bull Run, fighting on the left wing of the Union army. Losses of the small corps were 331 killed, 1,364 wounded, and 456 missing; a total of 2,151, out of about 6,500 engaged. Two of the corp's six brigades were not engaged and George Morell was temporarily detached, his division being commanded by Brig. Gen Daniel Butterfield. One brigade, composed of two regiments under Gouverneur K. Warren, made a futile stand against the Confederate attack on the Union left flank. The corps was lightly engaged at Antietam. Morell's division saw no action at all, while some of the regular division participated in the fighting and were employed to plug various holes in the army's line during the battle. A new division of nine month regiments had been attached, led by Brig. Gen Andrew A. Humphreys but it did not arrive until after the battle was over. After Antietam, Fitz John Porter was court martialed for disobeying orders at Second Bull Run. Although Porter himself was not to blame, John Pope chose him as a scapegoat for that loss and his career was summarily ruined. 1st Division commander George Morell also lost his post because he testified on Porter's behalf at the court martial hearings (the War Department for a long time after the Porter trial was reluctant to promote officers in the V Corps)

In the Army of the Potomac's restructuring under newly appointed Maj. Gen. Ambrose E. Burnside, the V Corps was placed with the III Corps in the Center "Grand Division" under the command of Joseph Hooker. Maj. Gen. Daniel Butterfield replaced Porter to command the V Corps at the Battle of Fredericksburg, and Generals Charles Griffin, Sykes, and Humphreys the three divisions. Griffin and Humphreys participated in the disastrous assaults on Marye's Heights, Sykes' regulars moved up after darkness and spent the night on the field. The Regulars were significantly engaged during the day of the 14th, with fighting around the Tannery on the northern end of the line. Losses were 206 killed, 1,669 wounded, and 300 missing; total, 2,175.

1863 жыл

Көктемде Хукер Потомак армиясының басшылығын қабылдағанда, ол "үлкен бөлімшелерді" таратып, Баттерфилдті штаб бастығы етіп тағайындады. I корпустың 3-ші дивизиясының бұрынғы командирі, генерал-майор Джордж Г. Мид V корпусына жетекшілік етті. Осы кезде әр корпусқа белгілі бір нысан тағайындалды: V корпусы Мальта кресінің тік қырлы түрі – крест-паттейді пайдаланды. V корпусы Чанселлерсвиллде айқын қатыспады, бірақ көп ұзамай 3-дивизияның барлық әскери қызмет мерзімі аяқталып, үйлеріне қайтты. Бригада генералы Сэмюэл В. Кроуфорд басқаратын және екі Пенсильвания резервтік бригадасынан құралған тағы бір дивизия, Роберт Э. Лидің Солтүстік Вирджиния армиясы Солтүстікке басып кірген кезде дереу қосылды. Джордж Сайкс 1863 жылғы 28 маусымда Джордж Мид Потомак армиясының басшылығына тағайындалғанда V корпусының басшылығын алды. Корпус 2 шілдеде Геттисберг шайқасының шығыс жағына жетті. Олар бидай егістігіндегі шайқаста көзге түсті, бірақ полковник Стронг Винсенттің 3-бригадасы, 1-дивизиясы ең танымал болды. Бригада тез арада Литтл Раунд Топты – Одақтың қорғаныс шебінің сол жағындағы көлбеу төбені қорғауға келді. Джеймс Лонгстриттің Конфедерацияның бірінші корпусының қатал шабуылдарына қарсы Винсенттің бригадасы төбені ұстап тұрып, Одақ армиясын қанаттан шабуылдан сақтап қалды. Оқиға Майкл Шаараның "Періштелер әскері" (1974) романында және осы роман негізінде түсірілген "Геттисбург" (1993) фильмінде бейнеленген, онда полковник Джошуа Лоуренс Чемберлен басқаратын 20-Мэн полкіне ерекше назар аударылады. Джеймс Барнстың 1-дивизиясы және Ромейн Айрстың басқаратын тұрақты дивизия (көбінесе АҚШ армиясының жаяу әскері) шайқаста ауыр шығынға ұшырады (тұрақты әскерлер арасындағы қаза болғандардың саны шамамен 50% құрады). Чарльз Гриффин науқастанып, науқаннан кейін дивизиясына қайта оралды. Керісінше, Кроуфордтың басқаруындағы Пенсильвания резервтері салыстырмалы түрде аз қатысты. V корпусы Геттисберг шайқасында екі генералының қаза тапқанын көрді: бригада генералдары Стивен Х. Уид және Стронг Винсент (ол Литтл Раунд Топтағы батылдығы үшін қайтыс алғанға дейін жақында жоғары дәрежеге көтерілді). Корпус 1863 жылдың күзгі науқандарында аз ғана әрекеттер жасады. Бристоу станциясы шайқасында (14 қазан 1863) V корпусы А. П. Хилл әскерлерінен атылды. Бұл Хиллдің назарын II корпустың келуінен аударды. Бұл II корпустың командирі Гувернёр К. Уорренге қолайлы позицияны басып алуға және Хилл корпусына жеңіліс сыйлауға мүмкіндік берді.

When Hooker took command of the Army of the Potomac in the spring, he did away with the "grand divisions" and made Butterfield his chief of staff. Maj. Gen. George G. Meade, formerly commanding the 3rd Division of the I Corps, took charge of the V Corps. It was at this time that each corps was designated a symbol; the V Corps used a cross pattée, the straight edged variant of the Maltese Cross. The V Corps was not significantly engaged at Chancellorsville, but soon after the entire 3rd Division had their enlistments expire and went home. Another division under Brig. Gen. Samuel W. Crawford, made up of two Pennsylvania Reserve brigades, promptly joined while Robert E. Lee's Army of Northern Virginia invaded the North. George Sykes took command of the V Corps on June 28, 1863, as George Meade was promoted to command of the Army of the Potomac. The corps arrived at the eastern end of the Gettysburg battlefield on July 2. They earned distinction from fighting in the wheat field but were most famous for the actions of Colonel Strong Vincent's 3rd Brigade, 1st Division. The brigade quickly marched to cover Little Round Top, a nearly bare hill at the left end of the Union line. Against ferocious attacks from the Confederate First Corps of James Longstreet, Vincent's brigade held the hill and saved the Union army from being flanked. The scene is depicted in the novel The Killer Angels (1974) by Michael Shaara and the movie Gettysburg (1993), based on the novel, focusing on the 20th Maine regiment at the extreme left, under the command of Colonel Joshua Lawrence Chamberlain. The 1st Division under James Barnes and the Regular Division (mainly US Army infantry) under Romeyn Ayres both suffered severe losses in the battle (casualties among the regulars numbered nearly 50%). Charles Griffin was ill during the campaign and returned to command his division after the campaign. By contrast, the Pennsylvania Reserves under Crawford were relatively lightly engaged. The V Corps saw the deaths of two of their generals at Gettysburg: Brig. Gens. Stephen H. Weed and Strong Vincent (who was quickly promoted not long before his death for his heroic efforts on Little Round Top). The Corps saw little action in the autumn campaigns of 1863. At the Battle of Bristoe Station (October 14, 1863) V Corps was fired on by troops of A. P. Hill. This distracted Hill from the arrival of II Corps. This allowed Gouverneur K. Warren, commanding II Corps, to seize a favorable position and inflict a defeat on Hill's corps.

1864 жыл

1864 жылдың наурыз айында генерал-лейтенант Улисс С. Грант барлық одақтық әскерлерге басшылық еткен кезде V корпустың құрамы қайта құрылды, сондай-ақ бүкіл армия да өзгертілді. 1-ші және 2-ші дивизиялар генерал Гриффин басшылығымен біріктіріліп, 1-ші дивизия болды. Кроуфордтың Пенсильваниялық 3-ші дивизиясы өзгеріссіз қалды, алайда бірнеше аптадан кейін әскерден шығарылуға тиіс еді. I корпус 2-ші және 4-ші дивизиялар түрінде V корпусына қосылды, оларға тиісінше генералдар Джон С. Робинсон және Джеймс С. Уодсворт басшылық етті. Корпустың бас дәрігері Джордж Сайкске қаушардың ауыр түрі диагнозы қойғаннан кейін оны қызметтен шеттетуге мәжбүр болды. Оның орнына Геттисбург шайқасында армияның бас инженері болған Гувернер Уоррен тағайындалды. Шөл дала шайқасы қарсаңында корпуста 25 000-нан астам сарбаз болды; 1864 жылдың мамыр айында Спотсильвания соты шайқасы аяқталғаннан кейін 10 000-нан астам адам қаза тапты немесе жарақат алды. Генерал Уодсворт Шөл далада қаза тапты, ал Робинсон Спотсильвания шайқасында ауыр жарақат алды (бір аяғын жоғалтты). Оның дивизиясы уақытша таратылып, V корпустың басқа бөлімдеріне бөлінді. Уодсворт дивизиясы «Темір бригаданың» командирі генерал Лайсандер Катлерге қарасты. V корпус маусым айында Колд-Харбор шайқасы мен Петербургты қоршауда қаһарлы шайқастарға қатысты. Көптеген сарбаздары 1864 жылдың 19 тамызында Велдон темір жолының екінші шайқасында тұтқынға түсті. Осы шайқастардан кейін Катлер дивизиясы таратылды. Осы кезде қалған үш дивизияға генералдар Гриффин, Айрес және Кроуфорд басшылық етті, олар соғыс аяқталғанға дейін осы қызметте қалды. Гриффин дивизиясында ескі V корпустың қалған полктері мен жаңадан құрылған бөлімдер біріктірілді. Айрес жаңа полктермен және бірнеше тәжірибелі бөлімдермен, соның ішінде Мэриленд әскерлерінің бригадасымен басқарды. Ол бұрын басқарған тұрақты дивизия ауыр шығындарға байланысты таратылғандықтан енді болмады. Бұрынғы I корпустың қалған бөлігі Кроуфордтың басшылығымен қызмет етті. Бұл дивизиялар 1864 жылдың 30 қыркүйегінде Пиблс фермасы шайқасына қатысты.

In March 1864, with Lieutenant General Ulysses S. Grant now in command of all Union armies, the V Corps was restructured, along with the entire army. The 1st and 2nd Divisions were consolidated into one 1st Division, under General Griffin. Crawford's 3rd Division of Pennsylvanians remained unchanged, although it was due to be mustered out of the service in a few weeks. The I Corps was merged into the V as the 2nd and 4th Divisions, under Generals John C. Robinson and James S. Wadsworth respectively. George Sykes was removed from command, after the corps' medical director has diagnosed him with a severe case of sciatica. Replacing him was Gouverneur Warren, who had been the army's chief engineer at Gettysburg. By the time of the Battle of the Wilderness, the corps included over 25,000 men; following the end of the Battle of Spotsylvania Court House in May 1864, over 10,000 had become casualties. General Wadsworth was killed at the Wilderness, and Robinson was severely wounded (losing a leg) at Spotsylvania. His division was broken down and dispersed temporarily among the others of the V Corps. Wadsworth's Division went under General Lysander Cutler, commander of the Iron Brigade. The V Corps saw hard fighting at Cold Harbor and the Siege of Petersburg in June. Many of its men were captured in the Second Battle of Weldon Railroad on August 19, 1864. Cutler's division was broken up after these battles. At that point the three remaining divisions were commanded by generals Griffin, Ayres, and Crawford; they would remain until the end of the war. Griffin's division eventually contained most of the remaining regiments of the old V Corps, plus newly organized units. Ayres had new regiments and a few veteran units, including a brigade of Maryland troops. The Regular Division he'd commanded no longer existed as it had been disbanded due to its severe casualties. The remainder of the old I Corps served under Crawford. These divisions participated in the Battle of Peebles' Farm (September 30, 1864).

1865 жыл

1865 жылдың 31 наурызына қарай V корпусының құрамы 17 000 адамға дейін азайды және Ли Аппоматтокс сотында капитуляция жасағанға дейін тағы 2 000 адамды жоғалтты. Бес Түйіспе шайқасынан кейін, соғыс аяқталуына күндер қалғанда, генерал Уоррен генерал-майор Филип Шеридан тарапынан қызметтен алынды, оның жауды белсенді түрде қууға жеткіліксіз күш салғанына наразы болды (Уоррен өмірінің соңына дейін өзінің абыройын қайта жаңартуға тырысты). Уорреннің орнына Гриффин келді, ол Ли әскерін қуу кезінде корпусты басқарды. Ол Конфедерация күштерінің кез келген түрде бұзылуына қарсы Шериданның кавалериясын қолдау үшін Аппоматтокс сотына уақтылы жетті. Корпус 1865 жылдың 28 маусымында ресми түрде таратылды.

Командалық журналы

Фитц Джон Портер 18 мамыр 1862 жылғы – 10 қараша 1862 жылғы Джозеф Хукер 10 қараша 1862 жылғы – 16 қараша 1862 жылғы Дэниел Баттерфилд 16 қараша 1862 жылғы – 25 желтоқсан 1862 жылғы Джордж Г. Мид 25 желтоқсан 1862 жылғы – 26 қаңтар 1863 жылғы Чарльз Гриффин 26 қаңтар 1863 жылғы – 1 ақпан 1863 жылғы Джордж Сайкс 1 ақпан 1863 жылғы – 5 ақпан 1863 жылғы Джордж Г. Мид 5 ақпан 1863 жылғы – 16 ақпан 1863 жылғы Эндрю А. Хамфриз 23 ақпан 1863 жылғы – 28 ақпан 1863 жылғы Джордж Г. Мид 28 ақпан 1863 жылғы – 28 маусым 1863 жылғы Джордж Сайкс 28 маусым 1863 жылғы – 7 қазан 1863 жылғы Сэмюэл В. Кроуфорд 7 қазан 1863 жылғы – 15 қазан 1863 жылғы Джордж Сайкс 15 қазан 1863 жылғы – 23 наурыз 1864 жылғы Гувернёр К. Уоррен 23 наурыз 1864 жылғы – 2 қаңтар 1865 жылғы Сэмюэл В. Кроуфорд 2 қаңтар 1865 жылғы – 27 қаңтар 1865 жылғы Гувернёр К. Уоррен 27 қаңтар 1865 жылғы – 1 сәуір 1865 жылғы Чарльз Гриффин 1 сәуір 1865 жылғы – 28 маусым 1865 жылғы