Қаһарлы міндетке шақырылған ерлер тобы

Кіріспе

Әскери троп

Сарбаздар немесе басқа да жауынгерлер тобы, әскери операцияда алдыңғы қатарда болу үшін таңдалады, мысалы, қорғалған позицияның атыс аймағынан өтетін қатерлі шабуыл, немесе қорғалған бекініске қарсы көтерілетін баспалдақпен бірінші болып өрлегендер, немесе шегінетін әскерді құтқару үшін құрбан болатын артқы күзет – мұның бәрінде қаза болғандар саны жоғары болады. 16 ғасырда ағылшын тілінде сөйлейтіндер бұл тіркесті алғаш рет естігенде, оны "жоғалған үміт" деп жаңылыс түсінді, бұл терминге қосымша мағына берді. "Verloren" сөзі ағылшын тіліндегі "жоғалған" сөзімен дұрыс байланыстырылған (екі сөз де прото-герман тіліндегі *ferliusan сөзінен шыққан), бірақ голланд тіліндегі "hoop" (ағылшын тілінде "қап" мағынасында) сөзі ағылшын тіліндегі "үміт" сөзімен этимологиялық байланысы жоқ – бұл халықтық этимологияның мысалы. Голланд тілінде "hoop" сөзі "үміт" және "қап" деген екі мағынаны да білдіретінімен, бұл халықтық этимологияны күшейте түседі, әйтсе де екі мағынаның этимологиясы әртүрлі. Немец тілінде бұл термин "Verlorene Haufen" деп аталды, ол голланд тіліндегі терминмен бірдей мағынаны білдіреді (яғни, жоғалған қап), ал "Haufen" сөзінің өзі Ландскнехт жасағының жалпы атауы болған. Француз тілінде мұндай топ "les enfants perdus" – "жоғалған балалар" деп аталды.

Тарих

Еріктілер тобының, дерлік өлімге тәуекел ететін миссияны орындап, алғы шепке шығу немесе артқа шегінуді қорғау туралы түсінік соғыс өнерінің өзімен бірге пайда болған болуы мүмкін; Рим дәуіріндегі көпірдегі Горацийдің оқиғасы – бұл осыған қатысты ерте мысал. Орта ғасырларда кәсіби әскерлердің пайда болуымен, осындай міндеттерді сыйақы үшін орындау идеясы оларды "жоғалған үміт" деп атауға әкелді. Англия азамат соғысының Жаңа армиясында "жоғалған үміттер" шабуылға бастап, авангардтың алдында тұрып, немесе артқы шепті қорғау үшін қалуы мүмкін еді. Бұл лауазымдарға адамдарды жеребе тастау арқылы тағайындайтын, себебі таңдауға құдайдың қатысы болады және таңдалғандардың тағдыры да соның қолында болады деп есептелінетін. Роялистер де осы тактиканы қолданды. Немец жалдамалы әскерлері Ландскнехттерде осындай әскерлерді verlorene Haufen деп атап, қарсыластарының тығыз шілдебайларынан өту үшін ұзақ, екі қолды қылыштарды алып жүретін. Сондай-ақ, шағын verlorene Haufen күштері "құрбандық" ретінде қолданылып, жаудың күштерін алға тарту арқылы Ландскнехттердің негізгі күштеріне шабуыл жасауға мүмкіндік беретін. Олар сонымен қатар, бекіністі қорғағанда шабуылдың алғашқы толқынына төтеп беруге міндетті болды. Verlorene Haufen мүшелері екі есе жалақы алатын, сондықтан оларды Doppelsöldner ("қос ставкалы") деп атады. Бұл міндетке еріктілер жеткіліксіз болғандықтан, өлім жазасына кесілген қылмыскерлер де қатарына алынды. Verlorene Haufen далалық белгі ретінде қызыл Blutfahne ("қанды ту") алып жүретін. Уақыт өте келе, "жоғалған үміт" термині кез келген қауіпті жағдайдағы әскер бөліміне қолданыла бастады, мысалы, ашық аванпостқа немесе негізгі қорғаныс позициясының алдындағы бекіністің қорғаушыларына. "Жоғалған үміт" еріктілер мен әскерге шақырылған қылмыскерлерден құралуы мүмкін еді, және көбінесе жеке жетістіктерге үміттенең кіші офицерлер басқарды: егер еріктілер аман қалса және батылдық танытса, олар жоғарылау, ақшалай сыйлықтар және өздерінің атына даңқ қосу арқылы пайда көреді деп күтілді (бұл әскери дәстүр кем дегенде Рим Республикасы дәуірінен бері сақталған). Егер командир аман қалса, оның жоғарылауына және мансабының ұзақ мерзімді өсуіне кепілдік берілді. Осылайша, барлық қатысушылар үшін қауіп зор болғанына қарамастан, мұндай шабуылға басшылық ету және айқын ерлік көрсету мүмкіндігі үшін бәсекелестік жиі туатын. Француз тіліндегі "жоғалған үміт" эквиваленті Les Enfants Perdus ("Жоғалған балалар") деп аталды, және олар аман қалса, міндетті түрде жоғарылауға ие болатын. Әскерге шақырылғандар да, офицерлер де осындай қауіпті миссияға қатысуды армияда өсу мүмкіндігі ретінде қарастырды.

The notion of a band of volunteers undertaking a near suicidal mission to lead an advance or guard a retreat is possibly as old as warfare itself; the story of Horatius at the bridge, in Roman times, is an early example. With the rise of a professional soldiery in the Middle Ages, the idea of troops undertaking such tasks for reward gave rise to their description as a "forlorn hope". In the New Model Army of the English Civil War, the "forlorn hopes" could lead a storming attack, be positioned in advance of the vanguard, or be left behind to protect the rearguard. Men were assigned to these roles by the drawing of lots, on the principle that divine providence would intervene in the selection and also decide the fate of those selected. The royalist forces also used the tactic. In the German mercenary armies of the Landsknecht, these troops were called the verlorene Haufen, and carried long double handed swords, with which they had to hew their way through the massive pike formations opposing them. Alternatively, a small force of verlorene Haufen could be used as "bait", to draw forward enemy formations and so expose them to the main force of Landsknecht behind. They also had to withstand the first wave of attacks when defending a breastwork. Members of the verlorene Haufen earned double pay, thus giving them the name of Doppelsöldner ('Double wagers'). Since there were not enough volunteers for this assignment, criminals who had been sentenced to death were taken into the ranks as well. As a field sign, the verlorene Haufen carried a red Blutfahne ('Blood Banner'). By extension, the term forlorn hope became used for any body of troops placed in a hazardous position, e. g., an exposed outpost, or the defenders of an outwork in advance of the main defensive position. A forlorn hope may have been composed of volunteers and conscripted criminals, and were frequently led by ambitious junior officers with hopes of personal advancement: if the volunteers survived, and performed courageously, they would be expected to benefit in the form of promotions, cash gifts, and added glory to their name (a military tradition at least as old as the Roman Republic). The commanding officer was virtually guaranteed both a promotion and a long term boost to his career prospects if he survived. In consequence, despite the grave risks involved for all concerned, there was often serious competition for the opportunity to lead such an assault and to display conspicuous valor. The French equivalent of the forlorn hope, called Les Enfants Perdus ('The Lost Children'), were all guaranteed promotion should they survive. Both enlisted men and officers joined the dangerous mission as an opportunity to raise themselves in the army.