Жоқ болған шығыс қоян қаңғыры (Lagorchestes leporides) – Австралияның оңтүстік-шығысында қоныстанған, қазірде құрып кеткен қаңғыр түрі. Сипаттамасы, өлшемдері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қаптамалы жануарлардың жойылған түрі
Extinct species of marsupial
Шығыс қоян валлабиі (Lagorchestes leporides), бұрын жалпы қоян валлабиі деп те аталған, Австралияның оңтүстік-шығысына тән болған, қазірде жойылған валлаби түрі. Оны алғаш рет 1841 жылы Джон Гулд сипаттаған.
The eastern hare wallaby (Lagorchestes leporides), once also known as the common hare wallaby, is an extinct species of wallaby that was native to southeastern Australia. It was first described by John Gould in 1841.
Сипаттама
Шығыс қоян валлабиі – шағын макропод, ағынан көрінетін қызыл қоян валлабиінен сәл ірілеу және нәзік денелі болған. Оның денесінің ұзындығы шамамен 50 сантиметр, ал құйрығы 33 сантиметрге жетеді. Жүнінің түсі қарадан қоңыр, сарыға дейін өзгерген, ал ішкі жағы сұрғылт ақ болған.
The eastern hare wallaby was a small macropod, slightly larger and more slender than its surviving relative the rufous hare wallaby. It had a body length of about 50 centimeters and a 33 centimeter long tail. Its fur colour varied from black through brown to yellow with a greyish white belly.
Экология және мінез-құлық
Бұл валлаби туралы өте аз мәлімет бар. Ол қатаң түрде түнгі өмір салған, жалғыз өмір сүрген жануар еді. Күндіз ол жақсы қалыптасқан "орындықта" отырып, көбінесе тұз бұтасының немесе шөптесіннің қорғанышында тыныш күтетін. Егер оған тым жақын келсе, ол үлкен жылдамдықпен секіріп кететін. Бір валлабиді иттер 500 метрдей қуып, ол кенеттен кері қайтып, Джон Гулдтың 6 метр жанына жетіп, оның басынан секіріп өтті; ол 1,8 метрге дейін секіре алатын.
Very little is known about this wallaby. It was a strictly nocturnal animal which led a solitary lifestyle. During the day it sat still in a well formed 'seat', usually in the shelter of a saltbush or a tussock. If approached too closely, it would bound off at great speed. One wallaby was chased by dogs for 500 metres and suddenly doubled back and came back within 6 metres of John Gould and leapt over his head; it could jump 1.8 metres high.
Құрып кету
Бұл түрдің соңғы белгілі мысалы 1889 жылғы тамызда Жаңа Оңтүстік Уэльсте ұсталған аналығы болды. Бұл түр кейіннен табылған жоқ, тіпті 1930 жылдарға дейін ғалымдар оның жойылып кеткеніне толық сенбеді. Оның жойылу себебі әлі де белгісіз, себебі ол қарқынды егіншілік енгізілгенге дейін және қызыл түлкі оның табиғи ортасына кеңінен тарағанға дейін жоғалып кетті. Оның жойылуына бірнеше себеп болған деп саналады, соның ішінде малдың (ірі қара мен қойдың) жайылымдық жерлерін басып кеткені, өртеу тәртібінің өзгеруі немесе әкелінген мысықтардың шабуылдары.
The last known specimen of this species was a female collected in August 1889 in New South Wales. There were no further sightings of this species, even though researchers well into the 1930s were still uncertain of its extinction. The cause of its extinction remains uncertain, as it died out before intensive agriculture was introduced throughout its distribution and before the red fox became common in its habitat. Several causes of its extinction have been suggested, including trampling of its grassland habitat by cattle and sheep, changed burning regimes, or predation by introduced cats.