Кіріспе

Валентина Висконти (1371 – 4 желтоқсан 1408) – Вертус графинясы, Орлеан герцогы Людовик I-нің әйелі, Франция королі Карл VI-ның кіші інісі. Орлеан герцогинясы ретінде ол сарайда болды және Франция королевасы Бавариялық Изабеоның адісіне ілікті, осыдан кейін сарайға кіруіне тыйым салынды және Парижден кетуге мәжбүр болды. Саяси қарсылықтар нәтижесінде Валентинаның күйеуі 1407 жылы қаза болды. Ол 4 желтоқсан 1408 жылы қайтыс болды.

Өмір

Валентина Павия қаласында Миланның бірінші герцогы Джан Галеаццо Висконти мен оның бірінші әйелі, Франция королі Иоанн II Жақсының қызы Изабелланың төрт баласының екіншісі болып дүниеге келді. 1373 жылы анасы бала туғанда қайтыс болғаннан кейін Валентина мен оның бауырлары әжесі Бьянка Савойя және тәтесі Виоланте Висконти тәрбиеледі. Карло (1374), Джан Галеаццо (1376) және Аццоне (1381) ағаларының қазасы Валентинаны ата-анасының некесінен аман қалған жалғыз баласы және күйеуімен бөліскен Вертус гравинясы қалдырды.

Некеге тұруға келісу

1379 жылы Валентина өзінің туысы Карло Висконтиге, Парманың графы, Бернабо Висконтидің ұлына күйеуге берілді, тіпті Пападан рұқсат алынды; алайда, Бернабо кейіннен бұл келісімді бұзды және 1382 жылы ұлын француз ақсүйек әйелі Беатрис Арманьякқа үйлендірді. 1385 жылы Джан Галеаццо Висконти мұрасының жалғыз билеушісі болды, осымен Валентинаның мәртебесі едәуір өзгерді. Осы кезде Миланның жаңа графы Германия және Богемия королі Вацлавпен Валентина мен оның жартылай бауыры Иоанн Гёрлицтің некелесуі үшін келіссөздер жүргізді; сонымен бірге ол Неапольдің титулды королі Людовик II-мен одақ құру туралы да келіссөздер жүргізді. Бірақ Анжудың жесір герцогинясы Мария де Блуа келіссөздерді тоқтатты, содан кейін Джан Галеаццо Франция королі Карл V-нің екінші ұлы және үкімді Карл VI-ның бауыры, өзінің туған інісі Людовик, Турен герцогіне көңіл бөлді. Король Вацлав Джан Галеаццоның қос ойын ойнап жатқанын біліп, келіссөздерді ұятты хатпен тоқтатты, нәтижесінде Валентинаның бірінші туысы Луи ғана оның күйеуі болуға үміткер қалды.

Неке

Қалыңдық пен күйеу жігіттің тығыз байланысы болғандықтан, 1386 жылғы 25 қарашада Папаның рұқсаты берілді, ал неке шарты 1387 жылғы 27 қаңтарда Парижде қол қойылды. Валентина қалыңдық ретінде Вертус графтығын (оның анасы 1348 жылы үйленген кезде алған қалың мал) және Асти қаласын, сондай-ақ 450 000 флорин ақша және 75 000 флорин құнындағы әшекейлер алды. Шартта еркек бала тумаса, Валентина Висконти иеліктерін мұраға алатыны айтылды. Осы себепті, оның немересі Франция королі Людовик XII Милан герцогтығына талап ету үшін Италия соғыстарын бастады. Неке өкілеттілік арқылы үш айдан кейін, 8 сәуірде Милан және француз сарайларында тойланды. Валентина Миландан Францияға 1389 жылғы 23 маусымда ғана, әкесіне берілген «қауіпсіздік себептерімен» кете алды: шындығында, Джан Галеаццо екінші әйелі Катерина Висконтидің (басқа Бернабоның қызы) жүктілігі аяқталғаннан кейін неке шартын өзгертуді қалады. Тек 1388 жылғы 7 қыркүйекте ұлы Жан Мария дүниеге келгеннен кейін ғана ол қызын Францияға жіберуге сенімді болды. Әкесінің туысы Савой графы Амадей VII және 300 салт аттыдан тұратын сүйегімен бірге Валентина Людовик елшілеріне тапсырылды. Ресми неке 1389 жылғы 17 тамызда Мелун қаласында қиылды. 1392 жылғы маусымда оның күйеуі Туран герцогтығын Орлеан герцогтығымен алмастырды; содан бері Валентина Орлеан герцогинясы атанды. Франция королі Карл VI сарайындағы интригалар мен королева Изабео Бавариялық Ингольштадттың аділетсіздігінен Валентина сарайдан қуылды және Парижден кетуге мәжбүр болды. Изабео Людовикпен қарым-қатынаста болған және Валентина корольге жақын болған, ал корольдың психикалық денсаулығы нашар болған деген әңгімелер тарады. Эсташ Дешамның меценаты, оның құрметіне өлең жазған Валентина Францияның ең танымал ақындарының бірі – Орлеандық Карлдың анасы болды. Валентинаның күйеуін өлтіруді оның туысы және саяси қарсыласы Бургундия герцогы Джон Қорқытпас 1407 жылы ұйымдастырды. Валентина күйеуінен бір жылдан астам уақытқа соңғы дем берді, ол 1408 жылғы 4 желтоқсанда Блуа қаласында қайтыс болды.

Жерлеу

Валентина Париждегі Орлеан капелласының Селестин монастырында жерленді. Оның ескерткіштік қабірі 1508 жылы немересі Франция королі Людовик XII-нің тапсырысымен салынды. Ол 1817-1818 жылдар аралығында Сент-Дени базиликасына көшірілді.