Кіріспе
Джонатан Франзеннің "Жалғыз қалуға қалай үйрену керек" кітабы – 2002 жылы жарық көрген, американдық жазушы Джонатан Франзеннің он төрт эссесін топтаған кітап.
How to Be Alone is a 2002 book collecting fourteen essays by American writer Jonathan Franzen.
Эсселер
Бұл эсселердің көпшілігі бұрын The New Yorker, Harper's Magazine, Details және Graywolf Forum журналдарында жарияланған. "Бұл кітап туралы бір сөз" кіріспе эссесінде Францен "осы эсселердің барлығындағы негізгі зерттеу" – "қоғамдағы шулы және алаңдататын жаппай мәдениетте жекеленіп, күрделілікті сақтау мәселесі: қалай жалғыз болу" екенін айтады.
"Харпердің очергі" және "Әкемнің миы"
Жинаққа "Неге қиналу керек?" – Франзеннің 1996 жылы "Харперде" жарияланған, романдар жазушылардың әлеуметтік реализмге деген жауапкершілігі туралы "Perchance to Dream" эссесінің қайта жөнделген нұсқасы, және 2002 жылы Ұлттық журнал сыйлығына үміткер болған "Әкемнің миы" кіреді. Соңғы эсседе Франзеннің әкесі Альцгеймермен күрескенін толық баяндалған. Осы оқиғалар Франзеннің 2001 жылғы "The Corrections" романындағы Альфред Ламберт кейіпкерін жасауына әсер етті.
Кейінгі басылымдар
2003 жылғы саудалық қағаздық басылымында он бесінші эссе, "Мистер. Қиын" деген атпен, жалпы "қиын" көркем әдебиет және әсіресе Уильям Гаддис романдары туралы жазылған. Осы қосымша эссеге орын беру үшін "Қоңырлау" эссесі маңызды түрде өңделді.
Қабылдау
Джанет Маслин «Нью-Йорк Таймс» газетінде кітапты «тартымды, бірақ біркелкі емес» деп атады. «Бұл жинақ [Франзеннің] көркемдігіне, зердесіне және эссеші ретіндегі батылдығына ерекше назар аударады, ол Джоан Дидион сияқты күшті интеллектуалдық өзіне-өзі сыналы қабілетке ие. Ол сонымен қатар қызық» деді. Маслин «Әкемнің миы» эссесін «қиын, мазасыз әңгіме» деп бағалады. «The New York Times Book Review» газетіндегі сыншы А.О. Скотт Франзеннің «сабырлы, құштар сыншылдық билігі» туралы айтты. Скотт былай деп түйіндеді: «Қазіргі уақытта Франзеннің адамгершілік, пессимистік көзқарасында біздің жекелігіміз барлық жағынан қоршауға алынып, роман – күнделікті хаттар, индустриалды қала және демократиялық қоғамдық кеңістік идеясы сияқты заманауи институттардың бір бөлігі – стандарттау мен жекешелендірудің тоқтатылмас (яғни, қарсы тұруға болмайтын және тартымды) күштерімен құлдырауда. Мұны айту, әрине, бір жақты көрінеді, бірақ бұл кітаптың жеткенігі – оның наразы авторы мен осындай оқырмандарына дәйекті де түсініксіз демеу беру: біз жалғыз емеспіз».
"At present, in Franzen's humane, pessimistic view, our individuality is under assault from all quarters, and the novel is part of a web of modern institutions—along with the daily mail, the industrial city and the idea of a democratic public sphere—undermined by the irresistible (that is, both unstoppable and undeniably attractive) forces of standardization and privatization. To point this out is, inevitably, to sound like something of a crank, and the accomplishment of this book is to offer its cranky author and his like minded readers a suitably contradictory and ambiguous consolation: we're not alone."