Кембриджширдегі бу машинасы: Су айдау және Fens аймағының тарихы
Stretham Old Engine
Стретем Олд Энджин – 19 ғ. ағылш. бу машинасы, Кембриджширдегі су басу аймақтарын құрғату үшін қолданылған. Сирек қалдықтарының бірі, маңызды тарихы бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Stretham Old Engine – Англияның Кембриджшир графтығындағы Стретхэмнің оңтүстігінде орналасқан бу күшімен жұмыс істейтін қозғалтқыш. Ол Фен аймағының су тасқынына ұшыраған жерлерінен суды Ұлы Уз өзеніне қайта сору үшін қолданылған. Шығыс Англияда сақталған үш дренаждық қозғалтқыштың бірі және ІІ* санаттағы ескерткіш.
Stretham Old Engine is a steam powered engine just south of Stretham in Cambridgeshire, England, that was used to pump water from flood affected areas of The Fens back into the River Great Ouse. It is one of only three surviving drainage engines in East Anglia, and is a Grade II* listed building.
Тарих
17 ғасырда Шығыс Англиядағы кең аумақтар кең көлемді суару жобалары арқылы мелиорацияланды. Дегенмен, жер суарудың нәтижесінде шөгіп, егіндер мен мал жиі кең ауқымды су тасқынымен шайылып кетті. Бұл мәселенің ішінара шешімі ретінде жел сорғылары су тасқынына ұшыраған аймақтардан суды шығару үшін қолданылды, бірақ олар ауа райына тәуелді болды және үлкен көлемде су көтеруге қажетті қуатқа ие болмады. Уикен Фен табиғат қорығында Фендегі су деңгейін реттеу үшін қолданылатын сақталған және қайта қалпына келтірілген жел сорғысы бар. 18 ғасырдың соңында бу күшінің пайда болуы жаңа шешім ұсынды, және осы жаңа двигательдер Фен аймағында пайда бола бастады.
During the 17th century, large areas of fenland in East Anglia were reclaimed via extensive draining schemes. Despite this, crops and livestock were frequently swept away by widescale flooding as the land sank because of the drainage. As a partial solution, windpumps were used to pump water away from flood affected areas, but relied on the weather and lacked the power required to lift large quantities of water. Wicken Fen nature reserve has a preserved and restored windpump, used to manage the water table in the Fen. The advent of steam power in the late 18th century offered a new solution, and these new engines began to spring up around The Fens.
Булы қозғалтқыш
Стретемнің оңтүстігіндегі Ескі Батыс өзенінде (Ұлы Оуз) 1831 жылы Дербиширдегі Баттерли компаниясы 4950 фунт стерлингке бу машинасы салды. Ол жақын жердегі төрт жел диірменін алмастырды, ал оның су көтеру дөңгелегі бір ғасырдан астам уақыт бойы су тасқынынан өзенге суды көтеру үшін табысты қолданылды. Баржамен жеткізілген көмірмен жұмыс істейтін бұл машина, әр төрт сағат сайын бір тонна отын шығындады. Айналмалы сәулелі қозғалтқыш екі жақты типке жатады, оның сәулесі 24 фут (7 метр) және диаметрі 24 фут (7 метр) болатын инерциялық дөңгелегі бар. Су көтеру дөңгелегінің мөлшері батпақты жерлердің деңгейі төмендеген сайын біртіндеп ұлғайтылды: алғашқы дөңгелек 29 фут (9 метр) болды, 1850 жылы 33 футқа (10 метр), ал 1896 жылы 37 футқа (11 метр) дейін ұлғайтылды және минутына 120-150 тонна су көтерді. Машина жұмыс істеп тұрғанда, оған үнемі қадағалау қажет болды, отын салушы мен бақылаушы тәулік бойына дайын тұру керек еді. Бір бақылаушы тіпті терезесіне телескоп орнатып, жұмысшыларды аяғын суға батырмай-ақ қадағалай алатын болды.
The steam engine on the Old West River (Great Ouse) just south of Stretham was built by the Butterley Company of Derbyshire in 1831, at a cost of £4950. It replaced four nearby windmills and its scoop wheel was used successfully for over a century to lift water from flood channels back into the river. Powered by coal that was brought by barge, it consumed a ton of fuel every four hours. The rotative beam engine is of the double acting type with a beam of 24 feet (7 m) and a flywheel 24 feet (7 m) in diameter. The scoop wheel it drives has been successively enlarged as the level of the fens has shrunk: the first wheel was 29 feet (9 m), increased to 33 feet (10 m) in 1850 and to 37 feet (11 m) in 1896 and lifted 120 150 tons of water per minute. During use, the engine needed constant supervision, with the stoker and superintendent on 24 hour call. One superintendent even installed a telescope in his window so he could supervise the workmen without the need to get his feet wet.
Ауыстыру
1924 жылы Mirrlees дизельдік қозғалтқышы орнатылғаннан кейін бу қозғалтқышы "қосалқы режимге" көшірілді, ал соңғы маңызды қолданылуы 1939 және 1940 жылдардағы су тасқыны кезінде болды. Приквилоу мұражайында сақталған және жұмыс жағдайына келтірілген, дерлік бірдей Mirrlees дизельдік қозғалтқышы бар. Кейіннен сорғы станциясы Кам өзеніне су төгетін, бес кішкентай, тиімді электр сорғыларымен алмастырылды және олар әлі де қолданыста.
In 1924, the installation of a Mirrlees diesel engine saw the steam engine relegated to 'standby', and the last serious use was during the floods of 1939 and 1940. Prickwillow Museum contains a nearly identical Mirrlees diesel engine that has been preserved and restored to working order. The pumping station was later replaced with five smaller, more efficient, electrical pumps that drain into the River Cam and are still in use.
Қоғамға ашу
Қозғалтқыш сәуір айының басынан қазан айының соңына дейін, сағат 13:00-ден 17:00-ге дейін жексенбі күндері мен банктік демалыстарда жұртшылыққа ашық.
The engine is open to the public on Sunday afternoons and Bank Holidays from the beginning of April to the end of October between 1.00pm and 5.00pm.