Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бірінші USS Hancock Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде Континенттік армияға қарасты қаруланған шхуна болды. Ол патриот және Континенттік Конгресс төрағасы Джон Хэнкок атымен аталынды. Конгресс 1777 жылы оны иесіне қайтарды, жаңа Континенттік Әскери-теңіз күштері үшін бұл кемеге жарамсыз деп шешім қабылдағаннан кейін.
The first USS Hancock was an armed schooner under the Continental Army during the American Revolutionary War. She was named for patriot and presiding officer of the Continental Congress, John Hancock. Congress returned her to her owner in 1777 after deeming the vessel to be unsuitable for the new Continental Navy.
Мансап
Ханкок бұрынғы шхуна Speedwell болды, оның иесі саудагер, мырза Томас Грант, Марблхед, Массачусетс штаты. 1775 жылдың қазан айында Грант өзінің кемесін британдық жабдықтау кемелерін тоқтату және генерал Джордж Вашингтонның Массачусетс штатының Бостон қаласын қоршауына көмектесу үшін дайындалып жатқан шағын флотқа пайдалануды ұсынды. Бұл флот, континенттік жалақы мен басқарудағы алғашқы флот, «Джордж Вашингтонның теңіз күштері» деп аталды. 1775 жылдың қазан айында Никсон Броутон басқаруындағы Ханкок (Линч емес) және оның серік кемесі Франклинге Англиядан Сент-Лоуренс өзеніне келген екі британдық бригті ұстауға бұйрық берілді. Бірақ екі шхуна оның орнына Кансо мысығынан оңай олжа іздеді, нәтижесінде күмәнді заңдылығы бар бес кеме тартылып алынды. Олар сондай-ақ, канадалық мүлікті құрметтеу туралы бұйрықтарға қарамастан, Шарлоттаунға шабуыл жасады. Олардың заңсыз әрекеттері туралы хабар генерал Вашингтонға жетті; ол Броутонды және Франклиннің капитанын теңіз күштерінен қуды, ал тұтқынға алынған кемелер мен жүктерін тиісті кешірім сұрап қайтарып берді. 1776 жылдың 1 қаңтарында Континенттік армияның капитаны Джон Мэнли флоттың коммодоры болып тағайындалды және Ханкокты өзінің флагманы ретінде таңдады. 1776 жылдың 25 қаңтарында ол екі жау көлігін басып алды, сегіз зеңбіректі британдық шхунамен қарқынды шайқас кезінде қорғанып, Мэнлидің командалары тұтқынға алынған кемелерді Плимут портының қауіпсіздігіне жеткізе алды. 1776 жылдың 30 қаңтарында 14 зеңбіректі HMS Hope британдық бригі, Бостоннан Ханкокты тұтқындау немесе батыру мақсатымен, оны Плимут маңында тоқтатып алды. Мэнли Ханкокты жағаға тіреп, Hope-қа одан әрі қууды жалғастыру мүмкін болмады. Американдықтар кейін Ханкокты қайтадан суға көтерді және ол 1776 жылдың сәуір айына дейін эскадрильямен бірлескен операцияларда тағы бірнеше жүлделерді иеленді, содан кейін капитан Сэмюэл Такер коммодор Мэнлиді алмастырып, Ханкокқа қолбасшылық етті. Мэнли Континенттік теңіз күштеріне ауыстырылды, онда ол жаңадан салынған USS Hancock-қа қолбасшылық етті. Ханкоктың соңғы тіркелген әрекеті 1776 жылдың 7 мамырында Бостон жағалауында екі бригті басып алу болды. 1776 жылдың соңында ол қызметке жарамсыз деп танылғанға дейін Таккер басшылығымен теңізде жүрді. Ол келесі жылдың басында иесіне қайтарылды; Ханкоктың соңғы тағдыры белгісіз.
Hancock was the former schooner Speedwell, owned by a merchant, Mr. Thomas Grant, of Marblehead, Massachusetts. In October 1775, Grant offered the use of his ship for a small fleet being fitted out to prey upon British supply ships and support General George Washington's siege of Boston, Massachusetts. This fleet, the first under Continental pay and control, came to be called "George Washington's Navy." In October 1775, Hancock (not the Lynch), under the command of Nicholson Broughton, and her sister ship Franklin were ordered to intercept two British brigs as they arrived in the St. Lawrence River from England. But the two schooners instead sought easier quarry off Cape Canso where five prizes of dubious legality were taken. They also raided Charlottetown without regard to orders to respect Canadian property. The story of their illegal actions reached General Washington; he had both Broughton and the captain of Franklin expelled from the navy and returned the captured ships and their cargoes with the proper apologies. On 1 January 1776, Captain John Manley of the Continental Army was appointed Commodore of the Fleet and chose Hancock to serve as his flagship. She captured two enemy transports on 25 January 1776, fending off an eight gun British schooner in a brisk engagement while Manley's prize crews were able to sail the captured ships into the safety of Plymouth Harbor. On 30 January 1776, the 14 gun British brig HMS Hope, which had sailed from Boston for the express purpose of either capturing or sinking Hancock, intercepted her off Plymouth. Manley ran Hancock ashore where it became impossible for Hope, with her deeper draft, to continue the pursuit. The Americans later refloated Hancock and she went on to capture several more prizes in joint operations with the squadron by April 1776, when Captain Samuel Tucker relieved Commodore Manley and assumed command of Hancock. Manley was transferred to the Continental Navy where he commanded the newly built USS Hancock. Hancocks last recorded action was the capture of two brigs off the coast of Boston on 7 May 1776. She continued to cruise under Tucker until declared unfit for service late in 1776. She was released back into her owner's custody early the following year; the ultimate fate of Hancock is unknown.