Германия армиясының жоғарғы бас штабы (1871–1919). Бірінші дүниелік соғыстағы OHL-дің рөлі, Мольтке басшылығы, және саяси билікке көтерілуі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс армиясының жоғары қолбасшылығы (1871–1919)
German Army high command (1871–1919)
Oberste Heeresleitung ("Жоғарғы армия командасы", OHL) – Германия империясы армиясының (Heer) ең жоғары сатыдағы басқару органы болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңғы кезеңінде Үшінші OHL диктаторлық өкілеттіктерді алды және империядағы іс жүзіндегі саяси билікке ие болды.
The Oberste Heeresleitung (, "Supreme Army Command", OHL) was the highest echelon of command of the army (Heer) of the German Empire. In the latter part of World War I, the Third OHL assumed dictatorial powers and became the de facto political authority in the Empire.
Бірінші ОЖТ
1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда жұмылдырылғаннан кейін, Großer Generalstab (Ұлы Бас штаб) Жоғарғы армия басшылығының ядросын құрады, содан кейін ол Дала армиясының Бас штабына айналды. 1906 жылдан бері Бас штаб бастығы болған генерал-полковник Гельмут фон Мольтке, көптеген бөлім басшылары сияқты, лауазымында қалды. Осы ұзақ жылдарға созылған еңбек қарым-қатынастарының нәтижесінде Мольтке өкілеттіктерінің көп бөлігін өзінің бағыныштыларына, әсіресе Операциялық бөлімнің басшысы, полковник Герхард Таппенге және Ақпараттық бөлімнің бастығы, подполковник де-ге жүктеді. Бұл офицерлер көбінесе OHL атынан тергеу жүргізу және шешім қабылдау үшін бағынышты штабтарға жіберілетін. Неміс әскерлері Шекара шайқасында жеңіске жеткенімен, олардың ілгерілеуі Марнаның бірінші шайқасында тоқтатылды. OHL мен майдан арасындағы байланыс үзіліп, Мольтке Хенчті 1-ші және 2-ші армия штабтарына жағдайды бағалау үшін жіберді. Әскерлердің бір-бірінен үлкен алшақтықта екенін және қоршау қаупі бар екенін анықтағаннан кейін, Хенч Энаға шегінуге бұйрық берді. 9 қыркүйекте майданнан жаңалық алған Мольтке нервтік құлауға ұшырады.
Upon mobilizing in 1914 at the outbreak of World War I, the Großer Generalstab (Great General Staff) formed the core of the Supreme Army Command, becoming the General Staff of the Field Army. Colonel General Helmuth von Moltke, who had been Chief of the General Staff since 1906, continued in office, as did most of the division heads. Partially as a result of these longstanding working relationships, Moltke delegated substantial authority to his subordinates, especially to the chiefs of the Operations Division, Colonel Gerhard Tappen, and the Information Division, Lieutenant Colonel de. These officers were often dispatched to subordinate headquarters to investigate and make decision on behalf of OHL. Although the German armies were victorious in the Battle of the Frontiers their advance was brought to a halt at First Battle of the Marne. Communications between OHL and the front line broke down and Hentsch was dispatched by Moltke to the headquarters of the 1st Army and the 2nd Army to assess the situation. After discovering that the armies were separated from each other by a gap of and in danger of being encircled, Hentsch ordered a retreat to the Aisne. On hearing the news from the front, Moltke suffered a nervous breakdown on 9 September.
Екінші ОЖК
Мольтке орнына Пруссияның соғыс министрі, генерал-лейтенант Эрих фон Фалькенхайн 1914 жылдың қыркүйегінде бейресми түрде, ал 1914 жылдың 25 қазанында ресми түрде тағайындалды. Тэппен Операциялар бөлімінің басшысы қызметін сақтап қалды, бірақ Фалькенхайн өзінің екі әріптесін – генерал Адольф Вилд фон Хоэнборн мен генерал Хьюго фон Фрейтаг-Лорингховенді ОХЛ-ға (Жоғарғы Бас Штабқа) әкелді. Хоэнборн 1915 жылдың қаңтарына дейін генерал-квартирмейстер болып қызмет етті, содан кейін Фалькенхайнның орнын басып, Пруссияның соғыс министрі болды. Фрейтаг-Лорингховен Хоэнборнды генерал-квартирмейстер лауазымында алмастырды. Фалькенхайн шешім қабылдауды орталықтандырып, құпиялылықты күшейтті, өзінің бағыныштарына сирек түсіндірді, бұл тарихшыларға оның ниеттерін бағалауда қиындық тудырды. Қызметке кіріскеннен кейін Фалькенхайн «Теңізге қарай бәсекелесуде» қатысты, онда неміс және франко-британ әскерлері бір-бірін солтүстік жақтан айналып өтуге тырысты. Бұл науқан Бірінші Ипр шайқасымен аяқталды, онда екі тарап та шабуыл жасады, бірақ ешқайсысы маңызды жетістікке жете алмады. Фалькенхайн Бас штаб бастығы қызметін атқару кезеңінде екі стратегиялық мәселе үстемдік құрды. Біріншісі – шығыс және батыс майдандарға берілген басымдық. Танненберг шайқасы мен Мазур көлдерінің бірінші шайқасындағы жеңістер фельдмаршал Пауль фон Гинденбургті халық қаһарманы етіп көрсетті және батыстағы тұйыққа қақтығыспен күрт контраст жасады. Гинденбург және оның қолдаушылары Германияның күшін шығыс майданға ауыстырып, Ресейді соғыстан шығаруға ұмтылды. Фалькенхайн бұған қарсы тұрды, өйткені Франция мен Ұлыбританияның нақты қарсыластар екеніне және ресейліктерге қарсы шешуші жеңіске қол жеткізу мүмкін емес екеніне сенді. Екінші мәселе – Верден шайқасы, Фалькенхайнның батыс стратегиясының орталық бөлігі. Соғыстан кейін Фалькенхайн француз әскерін азыту және оларды әлсірету мақсатында болғанын жазды. Француздық жағдай қиын болғандықтан, Фалькенхайн Арас маңында британдық күштердің араласуын күтті, оларды жоюды және екі армияның қалдықтарын тазалауды жоспарлады. Шайқас барысында екі армияның да шығындары шамамен тең болды. Фалькенхайнның Вердендегі стратегиясының сәтсіздігінен кейін, Сомма шайқасының басталуы және 1916 жылдың тамызында Румыния Корольдігінің одақтастар тарапынан соғысқа қосылуынан кейін, ол 29 тамызда Гинденбургпен ауыстырылды.
Moltke was replaced by the Prussian Minister of War, Lieutenant General Erich von Falkenhayn, first informally in September and then officially on 25 October 1914. Although Tappen was retained as head of the Operations Division, Falkenhayn brought in two of his own associates, General Adolf Wild von Hohenborn and General Hugo von Freytag Loringhoven, into the OHL. Hohenborn served as Generalquartiermeister until January 1915 when he succeeded Falkenhayn as Prussian Minister of War. Freytag Loringhoven replaced Hohenborn as Generalquartiermeister. Falkenhayn centralised decision making and emphasised secrecy, rarely explaining himself to his subordinates, which has caused historians difficulty in assessing his intentions. After taking command Falkenhayn became engaged in the Race to the Sea as the German and Franco British armies attempted to outflank each other to the north. The campaign culminated at First Battle of Ypres where both combatants attacked but failed to make a breakthrough. Two strategic issues dominated the remainder Falkenhayn's tenure as Chief of the General Staff. First was the priority accorded to the eastern and western fronts. Victories at the Battle of Tannenberg and First Battle of the Masurian Lakes had made Field Marshal Paul von Hindenburg a popular hero and contrasted starkly with the stalemate in the west. Hindenburg and his supporters sought to shift Germany's main effort to the eastern front to knock Russia out of the war. Falkenhayn resisted this, believing that France and Great Britain were the true opponents and that a decisive victory against the Russians was impossible. The second concern was the Battle of Verdun, the centrepiece of Falkenhayn's western strategy. Falkenhayn wrote after the war that his intention was to draw the French Army into a battle of attrition and wear them down. As the French position became desperate, Falkenhayn expected a British relief effort near Arras which would be destroyed, leaving the remnants of both armies to be mopped up. As the battle developed casualties between the two armies were roughly equal. After the failure of Falkenhayn's strategy at Verdun, the opening of the Battle of the Somme and the entry into the war of the Kingdom of Romania on the Allied side in August 1916, he was replaced on 29 August by Hindenburg.
Үшінші ОХЛ
Пол фон Гинденбургтің өкілеттігі Dritte OHL (Үшінші ОХЛ) деп аталды, бірақ Гинденбург 1916 жылдың 31 тамызында Гинденбург бағдарламасында ұсынылғандай «стратегиялық жоспарлаудың [ ] немесе жаңа соғыс экономикасының интеллектуалдық орталығы» болған жоқ. Ол көбінесе әскери басшылықтың халық алдындағы бейнесі болды. Бақылауды негізінен оның орынбасары, генерал-лейтенант Эрих Людендорф жүзеге асырды, ол Erster Generalquartiermeister (Бірінші генерал-квартиермейстер) атағын иеленді. Бұл дуумвират Германияның соғыс күш-жігеріне қатысты шешім қабылдауды күшейтіп, кейде оларды іс жүзінде әскери диктаторлар деп сипаттады. Олар император мен канцлер Теобальд фон Бетман Холлвегті 1917 жылдың жазында Георг Михаэлиспен алмастыра алды. Гинденбург бағдарламасы арқылы, тотальді соғыс стратегиясымен, ОХЛ шешуші жеңіске қол жеткізуді көздеді. Людендорф шексіз суасты қайықтары науқанын қайта бастауға бұйрық берді, бұл Циммерман телеграммасымен бірге АҚШ-ты соғысқа қатысуға итермеледі. ОХЛ сонымен қатар Ленин мен оның жақтастарының Швейцариядан Ресейге қауіпсіз өтуін қамтамасыз етті. Қазан революциясынан кейін ОХЛ Брест-Литовск шарттарын келісіп, 1918 жылғы неміс көктемгі шабуылына қатысатын әскерлерді босатып, Батыс майданында қолдануға мүмкіндік берді. Соғыстың бағыты Германияға қарсы бұрылғанда, 1918 жылдың қыркүйек айының соңында Людендорф Германия үкіметін «парламентарландыруды» және дереу бейбіт келісімдерді бастауды талап етті. Ол өз шешімін кері қайтарып, қазан айында күресті қайта бастауды талап еткенде, үкімет оның талабын қабылдамады және Людендорф отставкаға кетумен қорқытты. Оның бұл әрекетіне жауап ретінде генерал-лейтенант Вильгельм Гренер тағайындалды. Людендорф Гинденбургтің одан кейін кететінін күткенімен, фельдмаршал 1919 жылдың жазында армиядан кеткенге дейін өкіметінде қалды.
The tenure of Field Marshal Paul von Hindenburg became known as the Dritte OHL (Third OHL) but Hindenburg was "neither the intellectual centre of the strategic planning [ ] nor of the new war economy", as proposed in the Hindenburg Programme of 31 August 1916. He was mostly a figurehead and a representative of the military command to the public. Control was mainly exercised by his deputy, General of Infantry Erich Ludendorff, who held the title Erster Generalquartiermeister (First Quartermaster General). The duumvirate increasingly dominated decision making on the German war effort, to an extent that they are sometimes described as de facto military dictators, supplanting the Emperor and Chancellor Theobald von Bethmann Hollweg, whom they managed to have replaced with Georg Michaelis in the summer of 1917. Through the Hindenburg Programme, a total war strategy, the OHL sought decisive victory. Ludendorff ordered the resumption of the unrestricted U boat Campaign, which, along with the Zimmermann Telegram, provoked the United States to enter the war. The OHL also ensured safe passage for Lenin and his associates from Switzerland to Russia. After the October Revolution, the OHL negotiated the Treaty of Brest Litovsk to free troops for the 1918 German spring offensive on the Western Front. As the tide of the war turned against Germany with the Allied Hundred Days Offensive, in late September 1918, Ludendorff called for the "parliamentarisation" of the German government and immediate armistice negotiations. When he reversed course and demanded the fight to be resumed in October, the government refused his demand and Ludendorff threatened to quit. His bluff was called and he was replaced by Lieutenant General Wilhelm Groener. Though Ludendorff had expected Hindenburg to follow him, the Field Marshal remained in office until his resignation from the Army in the summer of 1919.
Соғыс бітісі мен таратылу
Германиядағы төңкеріс басталғанда Гинденбург пен Гренер императорға тақтан түсуді кеңес берді. Гренер кейіннен социал-демократ көшбасшысы Фридрих Эбертпен Эберт-Гренер келісімі деп аталған келісімге келді, оған сәйкес армия басшылығы жаңа республикалық үкіметті қолдауға міндеттенді. 1918 жылдың қарашасында соғыс аяқталғаннан кейін ОХЛ Спадан Кассельдегі Вильгельмшёгеге көшірілді, негізгі мақсаты – неміс әскерлерін оккупацияланған аймақтардан шығаруды бақылау болды. Әскери назар Екінші Польша Республикасының аумақтық кеңеюіне қарсы бағытталғандықтан, ОХЛ-нің соңғы орны 1919 жылдың ақпанынан бастап Колбергте орналасты.
As the German Revolution began, Hindenburg and Groener advised the Emperor to abdicate. Groener subsequently came to an agreement with the Social Democrat leader Friedrich Ebert known as the Ebert–Groener pact under which the Army leadership agreed to back the new republican government. With the war over in November 1918, the OHL was moved from Spa to Schloss Wilhelmshöhe in Kassel, to supervise the withdrawal of the German armies from the occupied territories. The final location of the OHL was at Kolberg after February 1919 as the military focus had shifted to preventing territorial encroachment by the Second Polish Republic.