Клаус фон Штауффенберг: Өмір және 20 шілдедегі қастандық әрекеті
Claus von Stauffenberg
Клаус фон Штауффенберг (1907-1944) – екінші дүниежүзілік соғыста Гитлерге жасаған сәтсіз қастандық әрекетімен танымал неміс офицері. Операция «Валкирия» және қастандықтар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс армиясының офицері (1907–1944)
German army officer (1907–1944)
Клаус фон Штауфенберг (; 15 қараша 1907 – 21 шілде 1944) – неміс армиясының офицері, 20 шілде 1944 жылы Адольф Гитлерді өлтіруге жасаған сәтсіз қастандығымен әйгілі. Генерал-майорлар Хеннинг фон Тресков және Ханс Остермен бірге Штауфенберг Вермахт ішінде Гитлерге қарсы қастандықтардың басты тұлғаларының бірі болды. Сәтсіз аяқталған "Валькирия" операциясынан кейін ол оққа оттырылды. Аристократтық отбасынан шыққан әскери офицер ретінде Штауфенберг Польшаға басып кіруге, 1941–1942 жылдары "Барбаросса" операциясы аясында Кеңес Одағына басып кіруге және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Тунис жорығына қатысты.
Claus von Stauffenberg (; 15 November 1907 – 21 July 1944) was a German army officer who is best known for his failed attempt on 20 July 1944 to assassinate Adolf Hitler at the Wolf's Lair. Alongside Major Generals Henning von Tresckow and Hans Oster, Stauffenberg was a central figure in the conspiracy against Hitler within the Wehrmacht. Shortly following the failed Operation Valkyrie plot, he was executed by firing squad. As a military officer from a noble background, Stauffenberg took part in the Invasion of Poland, the 1941–42 invasion of the Soviet Union in Operation Barbarossa and the Tunisian campaign during the Second World War.
Отбасылық тарихы
Штауфенберг 1907 жылғы 15 қарашада Йеттингендегі Штауфенберг қамалында дүниеге келді және Клаус Филипп Мария Юстиниан деп шоқтандырылды. Ол Вюртемберг Корольдігінің соңғы оберхофмаршалы, граф Альфред Шенк фон Штауфенберг (1860–1936) және оның әйелі, граф Альфред Рихард Август фон Үкскүлл Гилленбанд (1838–1877) мен граф Валери фон Хоэнталь (1841–1878) қызы, граф Каролина фон Үкскүлл Гилленбанд (1875–1956) төрт ұлының үшіншісі болды. Штауфенберг туғаннан бастап граф және шенк деген мұралық атақтарды алды, 1919 жылғы Веймар конституциялық заңы ақсүйектердің жеңілдіктерін жойғанға дейін оны атымен және шенк граф фон Штауфенберг деп атады. Оның анасының әулетінен фельдмаршал Август фон Гнайзенау шыққан.
Stauffenberg was born in Stauffenberg Castle, Jettingen on 15 November 1907 and baptised as Claus Philipp Maria Justinian. He was the third of four sons of Count Alfred Schenk von Stauffenberg (1860–1936), the last Oberhofmarschall of the Kingdom of Württemberg and his wife, Countess Caroline von Üxküll Gyllenband (1875–1956), the daughter of Count Alfred Richard August von Üxküll Gyllenband (1838–1877) and Countess Valerie von Hohenthal (1841–1878). From birth, Stauffenberg inherited the hereditary titles of Graf and Schenk, leaving him referred to by his first name and Schenk Graf von Stauffenberg until the 1919 Weimar Constitutional Law abolished privileges of nobility. His maternal ancestors included Field Marshal August von Gneisenau.
Ерте өмір
Жас кезінде Штауфенберг Баварияда өсті, онда ол ағаларымен бірге «Неупфадфиндер» – неміс скауттар қауымдастығының және неміс жастар қозғалысының бір бөлігі болды. Ол және оның ағалары мұқият білім алғанмен, Штауфенберг әдебиетке бейімділігіне қарамастан, отбасының дәстүрлі үміттеріне сай әскери мансапты таңдады. 1926 жылы ол Бамбергтегі 17-ші кавалериялық полкке (Reiterregiment 17) қосылды. Бамбергтегі қызметінің басында Альбрехт фон Блюменталь үш ағайындыны ақын Стефан Георгтің ықпалды «Георгекрайс» тобымен таныстырды, одан кейін неміс қарсыласының көптеген белгілі мүшелері шықты. Георг 1928 жылы Бертольдқа 1922 жылы жазылған «Құпия Германия» («Geheimes Deutschland») кіретін «Жаңа империя» («Das neue Reich») арнады. 1930 жылға қарай Штауфенберг лейтенант (кіші лейтенант) шеніне ие болды, Берлиндегі Пруссия әскери академиясында заманауи қару-жарақтарды зерттеді, бірақ соғыста жылқының маңызды рөліне ден қойды – олар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде көлік міндеттерінің үлкен бөлігін атқаруды жалғастырды. Оның полкі генерал Эрих Хопнер басқаратын Германияның 1-ші жеңіл дивизиясының құрамына кірді, ол да кейіннен неміс қарсыласының құпия мүшесі болды, және бұл бөлім Мюнхен келісімі бойынша Рейхке қосылған Судет аймағына кірген Вермахт әскерлерінің арасында болды.
In his youth, Stauffenberg grew up in Bavaria, where he and his brothers were members of the Neupfadfinder, a German Scout association and part of the German Youth movement. Though he and his brothers were carefully educated, and Stauffenberg was inclined towards literature, he eventually took up a military career, fitting with his family's traditional expectations. In 1926, he joined the family's traditional regiment, the Reiterregiment 17 (17th Cavalry Regiment) in Bamberg. Around the beginning of his time in Bamberg, Albrecht von Blumenthal introduced the three brothers to the poet Stefan George's influential circle, Georgekreis, from which many notable members of the German resistance later emerged. George dedicated Das neue Reich ("the new Empire") in 1928, including the Geheimes Deutschland ("secret Germany") written in 1922, to Berthold. By 1930, Stauffenberg had been commissioned as a leutnant (second lieutenant), studying modern weapons at the [[Prussian Military Academy in Berlin, but remaining focused on the use of horses – which continued to carry out a large part of transportation duties throughout World War II—in modern warfare. His regiment became part of the German 1st Light Division under General Erich Hoepner, another later member of the covert German Resistance, and the unit was among the Wehrmacht troops that moved into Sudetenland following its annexation to the Reich as per the Munich Agreement.
Нацизм туралы алғашқы көзқарастар
Штауфенберг Польшаның Германия тарапынан отарлануын қолдағанмен және поляк еврейлері туралы экстремистік пікірлер білдіргенімен, нацистік партияға қосылудан бас тартты. Дегенмен, 1932 жылғы Германия президенттік сайлауында ол Гитлерге шартты қолдауын білдірді:
Though Stauffenberg had supported the German colonization of Poland and had made extremist remarks regarding Polish Jews, he refrained from joining the Nazi Party. However, during the 1932 German presidential election, he voiced tentative support for Hitler:
Осы кезеңде Штауфенбергтің Гитлерге қатысты көзқарастары қайшылыққа толы болды. Ол Гитлердің саясатына наразылық білдіргенмен, Гитлердің әскери шеберлігі деп есептегеніне құрмет көрсетті. «Ұзын пышақ түні» мен «Кристалл түні» оқиғаларынан кейін ол партиямен байланысын үзіп, Гитлердің әділдікке ұмтылмағанының дәлелі деп қарады. Діңгер католик ретінде, еврейлерге жүйелі түрде жасалған зұлм мен діннің қысымға алынуы Штауфенбергтің католик моралі мен әділдік сезімін қатты мазалады. Штауфенберг, нацистік партияның көптеген мүшелері сияқты, Вермахттың құпия қарсылық қозғалысына қосылғанымен, парламенттік демократияға да шартты қарсылық танытты.
Stauffenberg's views of Hitler were conflicted during this period. He vacillated between a strong dislike of Hitler's policies and a respect for what he perceived to be Hitler's military acumen, before becoming more disassociated with the party after The Night of the Long Knives and Kristallnacht which he saw as proof Hitler had no intentions to pursue justice. As a practicing Catholic, it was noted that the growing systematic ill treatment of Jews and suppression of religion had offended Stauffenberg's strong sense of Catholic morality and justice. Even though Stauffenberg joined the covert resistance movement within the Wehrmacht, like many members of the Nazi Party, he displayed a tentative opposition to parliamentary democracy.
1939-1940 жылдардағы қызмет
1939 жылы соғыс басталғаннан кейін Штауфенберг пен оның полкі Польшаға басып кіруге қатысты. Осы кезеңде ол Польшаның оккупациясын, нацистік партияның отарлауын, пайдалануын және поляк құлдарының еңбегін Германияның гүлденуіне жеткізуді ынталы түрде қолдады. Оның інісі Николаус Граф фон Үкскүлл Гилленбанд пен Фриц Дитлоф фон дер Шуленбург Стауффенбергке Гитлер режиміне қарсы қарсылық қозғалысына қосылуды ұсынғанмен, ол Польша науқанынан кейін ғана бұл ұсынысты ойластыра бастады. Питер Йорк фон Вартенбург пен Ульрих Шверин фон Шваненфельд оны сол кездегі Армияның Бас қолбасшысы Вальтер фон Браухичтің адъютанты болуға шақырып, Гитлерге қарсы төңкеріс жасауға көмектесуді ұсынды. Бірақ Штауфенберг сол кезде бас тартты, себебі 1934 жылы енгізілген «Фюрер ант» арқасында барлық неміс әскері Германия Рейхі Президенті институтына емес, Адольф Гитлердің жеке тұлғасына адалдыққа ант берген болатын.
Following the outbreak of war in 1939, Stauffenberg and his regiment took part in the Invasion of Poland. During this time, he was a strong supporter of Poland's occupation, and the Nazi Party's colonisation, exploitation and use of Pole slave workers to bring about German prosperity. While his uncle, Nikolaus Graf von Üxküll Gyllenband, together with Fritz Dietlof von der Schulenburg, had approached Stauffenberg to join the resistance movement against the Hitler regime, it was only after the Polish campaign that Stauffenberg began to consider the offer. Peter Yorck von Wartenburg and Ulrich Schwerin von Schwanenfeld had urged him to become the adjutant of Walther von Brauchitsch, then Supreme Commander of the Army, to facilitate a coup against Hitler. Though, Stauffenberg declined at the time, reasoning that all German soldiers had pledged allegiance not to the institution of the presidency of the German Reich, but to the person of Adolf Hitler, due to the Führereid introduced in 1934.
Барбаросса операциясы, 1941-1942 жж.
1940-1941 жылдардағы тыныш айларда Штауфенберг Германияның Кеңес Одағына басып кіруін және Шығыс майданындағы операцияларды басқаратын Oberkommando des Heeres ("Әскердің жоғарғы қолбасшылығы"; OKH) ұйымдық бөліміне ауыстырылды. Штауфенберг бұл кезде төңкеріс жасауға қатыспаса да, оның ағалары Бертольд пен Александр Крейсау тобы және Хопнер сияқты бұрынғы қолбасшылар сияқты үкіметке қарсы адамдармен байланыста болды. Хоффман бригадалық генерал Оскар Альфред Бергердің хаттарына сілтеме жасай отырып, Штауфенберг еврейлерге жасалған зұлм туралы ашық айтқандығын көрсетті, ол "1942 жылдың жазында Украинаның Винница қаласындағы Бас штабтағы әріптес офицерлеріне осы мәселе бойынша өте күйініш пен ошалаңдық білдірді". Штауфенбергтің досы, майор Йоахим Кун, 1944 жылдың 2 қыркүйегінде Қызыл Армияға түскен кезде тергеу кезінде, Кун 1942 жылдың тамызында Штауфенберг өзіне "Еврейлерді жаппай атып жатыр. Бұл қылмыстарға тоқтау қойылмауы керек" дегенін айтты.
During the quieter months of 1940 to 1941, Stauffenberg was transferred to the organisational department of the Oberkommando des Heeres ("Army High Command"; OKH), which was directing the German invasion of the Soviet Union and operations on the Eastern Front. Though Stauffenberg did not engage in any coup plotting at this time, his brothers Berthold and Alexander maintained contact with anti regime figures such as the Kreisau Circle and former commanders such as Hoepner. Hoffman, in citing Brigadier Oskar Alfred Berger's letters, noted Stauffenberg had commented openly on the ill treatment of the Jews when he "expressed outrage and shock on this subject to fellow officers in the General Staff Headquarters in Vinnitsa, Ukraine during the summer of 1942." When Stauffenberg's friend, Major Joachim Kuhn, was captured by the Red Army, during interrogation on 2 September 1944, Kuhn claimed that Stauffenberg had told him in August 1942 that "They are shooting Jews in masses. These crimes must not be allowed to continue."
Тунисте, 1943 жыл
1942 жылдың қарашасында одақтастар Солтүстік Африкаға түсті, ал 10-панцерлік дивизия Африка корпусының құрамында Тунистегі науқанда күресуге ауыстырылғанша Виши Франциясын (Антон операциясы) басып алды. 1943 жылы Штауфенберг Oberstleutnant i. G. (генералды штабтың подполковнигі) шеніне көтеріліп, 10-панцерлік дивизияның операциялық офицері ретінде Африкаға жіберілді. 19 ақпанда Роммель Тунистегі британдық, американдық және француз күштеріне қарсы қарсы шабуыл бастады. Осіс қолбасшылары Сбиба немесе Кассерин асуы арқылы жылдамдап өтіп, Британдық Бірінші армияның тылына шығуды жоспарлады. Сбибадағы шабуыл тоқтатылды, сондықтан Роммель Кассерин асуына күшін шоғырландырды, онда итальяндық 7-ші Берсальери полкі мен 131-ші броньды дивизия Centauro американдық қорғаушыларды жеңді. Шайқас кезінде Штауфенберг 10-панцерлік дивизиясының алдыңғы қатардағы танктері мен әскерлерімен бірге болды. Дивизия 21-ші танк дивизиясымен бірлесіп 8 сәуірде Мецзуна маңында қорғаныс позициясын иеленді. 1943 жылдың 7 сәуірінде Штауфенберг бір бөлімнен екіншісіне қарай қозғалысты басқарумен айналысты. Мецзуна маңында оның көлігі Desert Air Force-тің P-40 Kittyhawk истребитель-бомбардировщиктерінің (вероятно, No. 3 эскадрилья RAAF) шабуылына ілікті және ол бірнеше ауыр жарақат алды. Штауфенберг үш ай бойы Мюнхендегі ауруханада жатты, оны Фердинанд Сауэрбрух емдеді. Штауфенберг сол көзін, оң қолын және сол қолындағы екі саусағын жоғалтты. Достарына әзілдеп, барлық саусақтары болғанда оларды не істеу керектігін білмегенін айтты. Жаратқандары үшін Штауфенберг 14 сәуірде "Жарақат белгісінің" алтын медалін, ал 8 мамырда батылдығы үшін "Германияның алтын крестін" алды.
In November 1942, the Allies landed in French North Africa, and the 10th Panzer Division occupied Vichy France (Case Anton) before being transferred to fight in the Tunisian campaign, as part of the Afrika Korps. In 1943, Stauffenberg was promoted to Oberstleutnant i. G. (lieutenant colonel of the general staff), and was sent to Africa to join the 10th Panzer Division as its Operations Officer in the General Staff (Ia). On 19 February, Rommel launched his counter offensive against British, American and French forces in Tunisia. The Axis commanders hoped to rapidly break through either the Sbiba or Kasserine Pass into the rear of the British First Army. The assault at Sbiba was halted, so Rommel concentrated on the Kasserine Pass where primarily the Italian 7th Bersaglieri Regiment and 131st Armoured Division Centauro had defeated the American defenders. During the fighting, Stauffenberg drove up to be with the leading tanks and troops of the 10th Panzer Division. The division, together with the 21st Panzer Division, took up defensive positions near Mezzouna on 8 April. On 7 April 1943, Stauffenberg was involved in driving from one unit to another, directing their movement. Near Mezzouna, his vehicle was part of a column strafed by P 40 Kittyhawk fighter bombers of the Desert Air Force – most likely from No. 3 Squadron RAAF – and he received multiple severe wounds. Stauffenberg spent three months in a hospital in Munich, where he was treated by Ferdinand Sauerbruch. Stauffenberg lost his left eye, his right hand, and two fingers on his left hand. He jokingly remarked to friends never to have really known what to do with so many fingers when he still had all of them. For his injuries, Stauffenberg was awarded the Wound Badge in Gold on 14 April and for his courage the German Cross in Gold on 8 May.
1943-1944 жылдары қарсылық күресінде
Сауықтыру үшін Штауффенберг үйіне, Шлосс Лотлингенге (қазіргі мұражай) жіберілді, ол кезде ол Оңтүстік Германиядағы Штауффенбергтерге тиесілі қамалдардың бірі болатын. Ол жерге бірнеше рет барған. Бастапқыда ол өзі төңкеріс жасауға мүмкіндігі жоқ деп ойлады. Бірақ 1943 жылдың қыркүйегінің басында, жараларынан біраз уақытқа соң соққаннан кейін, ол заговоршылармен байланыстырылды және Берлиндегі Бендлерштрасседе (кейін Стауфенбергштрассе) орналасқан "Қорғаныс армиясы" ("Эрзацхеер" – майданға жақын дивизияларды күшейту үшін сарбаздарды даярлаумен айналысатын) штабына штаб офицері ретінде Хеннинг фон Тресковке таныстырылды. Ол жерде Штауфенбергтің жоғары лауазымды офицерлерінің бірі – қарсылық қозғалысының белсенді мүшесі генерал Фридрих Олбрихт болды. "Қорғаныс армиясының" төңкеріс жасауға ерекше мүмкіндігі болды, себебі оның міндеттерінің бірі "Валькирия" операциясын даярлау еді. Бұл – ішкі тәртіпсіздіктер әскери жоғарғы басшылықпен байланысты бұзатын жағдайда Рейхтің бақылауын өз қолына алуға мүмкіндік беретін шара болатын. "Валькирия" жоспарына Гитлер келісім берген, бірақ оның өліміне байланысты оның үкіметін биліктен құлату үшін құпия түрде өзгертілді. 1943 жылы Хеннинг фон Тресков Шығыс майданына жіберілді, бұл Штауффенбергке қарсылық қозғалысын басқаруға мүмкіндік берді. (Тресков Германияға қайтып оралмады, өйткені 1944 жылы Польшадағы Кролов Мост қаласында өзіне қол жұмсады.) Берлинді басып алу ғана емес, сонымен қатар 1943 жылдың қараша айының соңында Аксель фон дем Бушке жасаған өзіне-өзі қол жұмсау әрекетінен кейін Шығыс Пруссиядағы Гитлер мен неміс армиясының штабтарын күшпен басып алу үшін толыққанды әскери жоспар жасалды. Штауфенберг фон дем Бушкеге бұл жазбаша бұйрықтарды майор Кунға жеке жеткізуді тапсырды, ол Шығыс Пруссиядағы Растенбургке жақын орналасқан "Құрттық Ұя" (Вольфсшанце) келіп жеткеннен кейін. Алайда, фон дем Бушке Гитлермен болған кездесуі тоқтатылғаннан кейін "Құрттық Ұядан" шығыс майданына кетіп қалды, сондықтан әрекет орындалмады. 20 шілдедегі қастандықтан кейін Кун кеңестік тұтқынға алынды. 1945 жылдың ақпанында ол кеңес әскерін құжаттарды жасырған жерге жетеледі. 1989 жылы кеңес басшысы Михаил Горбачев осы құжаттарды Германия канцлері доктор Гельмут Кольге табыс етті. Соғыстан кейін Германияда заговоршылардың ниеттері көп жыл бойы талқыланып келеді. Көптеген адамдар қастандық жасаушылардың Гитлерді өлтіріп, соғысты аяқтауға және кәсіби офицерлер мен ақсүйектер ретіндегі артықшылықтарын жоғалтудан сақтануға тырысқандығын ойлады. 1944 жылдың 6 маусымында, "D күнінде" одақтастар Францияға түсті. Штауффенберг, көптеген неміс офицерлері сияқты, соғыстың жеңіліске ұшырағанына күмәнданып отырған жоқ. Тек дереу келісімге қол қою ғана Германияға, оның халқына және басқа да еуропалық елдерге қажетсіз қан төгілуден және одан әрі зияннан сақтауға мүмкіндік беретін еді. Алайда, 1943 жылдың соңында ол Германияның бейбіт келісімге қол қоюы үшін одақтастар орындауы тиіс талаптарды жазып алды. Бұл талаптарға Германияның 1914 жылғы шығыс шекараларын, соның ішінде Польшаның Үлкен Польша және Познань аймақтарын сақтауы кірді. Басқа талаптарға Австрия және Судет аймағы сияқты Германияның аумақтық иеліктерін Рейхтің құрамында ұстап тұру, Эльзас-Лотарингияға автономия беру және тіпті Германияның қазіргі соғыс шекараларын оңтүстікте Тирольді Боцен және Меранға дейін қоса кеңейту кірді. Аумақтық емес талаптарға одақтастардың Германияны басып алудан бас тартуы, сондай-ақ "ұлттар өз қылмыскерлерімен өздері айналысу құқығын" талап ету арқылы соғыс қылмыскерлерін беруден бас тарту сияқты мәселелер кірді. Бұл ұсыныстар тек Батыс Одақтарына бағытталған. Штауффенберг Германияның тек батыс, оңтүстік және солтүстік бағыттардан шегінуін қалаған, сонымен бірге шығыстағы неміс аумақтық иеліктерін әскери түрде басып алу құқығын сақтап қалатын еді.
For rehabilitation, Stauffenberg was sent to his home, Schloss Lautlingen (today a museum), then still one of the Stauffenberg castles in southern Germany. The Torfels near Meßstetten Bueloch had been visited many times. Initially, he felt frustrated not to be in a position to stage a coup himself. But by the beginning of September 1943, after a somewhat slow recovery from his wounds, he was propositioned by the conspirators and was introduced to Henning von Tresckow as a staff officer to the headquarters of the Ersatzheer ("Replacement Army" – charged with training soldiers to reinforce first line divisions at the front), located on the Bendlerstrasse (later Stauffenbergstrasse) in Berlin. There, one of Stauffenberg's superiors was General Friedrich Olbricht, a committed member of the resistance movement. The Ersatzheer had a unique opportunity to launch a coup, as one of its functions was to have Operation Valkyrie in place. This was a contingency measure to let it assume control of the Reich in the event that internal disturbances blocked communications to the military high command. The Valkyrie plan had been agreed to by Hitler but was secretly changed to sweep the rest of his regime from power in the event of his death. In 1943, Henning von Tresckow was deployed on the Eastern Front, giving Stauffenberg control of the resistance. (Tresckow never returned to Germany, as he committed suicide at Królowy Most, Poland, in 1944, after learning of the plot's failure.) A detailed military plan was developed not only to occupy Berlin, but also to take the different headquarters of the German army and of Hitler in East Prussia by military force after the suicide assassination attempt by Axel von dem Bussche in late November 1943. Stauffenberg had von dem Bussche transmit these written orders personally to Major Kuhn once he had arrived at Wolfsschanze (Wolf's Lair) near Rastenburg, East Prussia. However, von dem Bussche had left the Wolfsschanze for the eastern front, after the meeting with Hitler was cancelled, and the attempt could not be made. Kuhn became a prisoner of war of the Soviets after the 20 July plot. He led the Soviets to the hiding place of the documents in February 1945. In 1989, Soviet leader Mikhail Gorbachev presented these documents to German chancellor Dr. Helmut Kohl. The conspirators' motivations have been a matter of discussion for years in Germany since the war. Many thought the plotters wanted to kill Hitler in order to end the war and to avoid the loss of their privileges as professional officers and members of the nobility. On D Day, 6 June 1944, the Allies had landed in France. Stauffenberg, like most other German professional military officers, had absolutely no doubt that the war was lost. Only an immediate armistice could avoid more unnecessary bloodshed and further damage to Germany, its people, and other European nations. However, in late 1943, he had written out demands with which he felt the Allies had to comply in order for Germany to agree to an immediate peace. These demands included Germany retaining its 1914 eastern borders, including the Polish territories of Wielkopolska and Poznań. Other demands included keeping such territorial gains as Austria and the Sudetenland within the Reich, giving autonomy to Alsace Lorraine and even expansion of the current wartime borders of Germany in the south by annexing Tyrol as far as Bozen and Meran. Non territorial demands included such points as refusal of any occupation of Germany by the Allies, as well as refusal to hand over war criminals by demanding the right of "nations to deal with its own criminals." These proposals were directed to only the Western Allies – Stauffenberg wanted Germany to retreat from only the western, southern, and northern positions, while demanding the right to continue military occupation of German territorial gains in the east.
20 шілдеге арналған жер учаскесі
1942 жылдың қыркүйегінде Стауффенберг "Теңізге жолымыз" кітабының авторы Ханс Георг Шмидт фон Альтенштадтты Гитлердің орнына тағайындауды қарастырды. 1943 жылдың қыркүйегінен бастап 1944 жылдың 20 шілдесіне дейін Штауффенберг Гитлерді өлтіру және Германияны бақылау жоспарының жетекші күші болды. Оның нық қадамдары, ұйымдастыру қабілеті және радикалды көзқарасы күмән мен ұзақ пікірталас тудырған жайсыздыққа нүкте қойды. Досы Хеннинг фон Тресковтың көмегімен ол қастандық жасаушыларды біріктіріп, оларды іс-қимылға түсірді. Штауффенберг неміс заңдары бойынша мемлекетке қарсы қылмыс жасап отырғанын білген. 1943 жылдың соңында жас қастандықшы Аксель фон дем Бушкеге ол ашық айтты: "Мен барлық мүмкіндіктерімді пайдаланып, мемлекетке қарсы қылмыс жасап жатырмын". Ол Бушкеге Гитлердің қылмыстық агрессиясынан миллиондаған адамның өмірін қорғауға табиғи құқық (Naturrecht) бойынша өзінің құқығын түсіндіріп, өзін ақтады. Тек қана қастандықшы генерал Гельмут Стифф 1944 жылдың 7 шілдесінде Сальцбург маңындағы Клессхайм сарайындағы форма көрсету кезінде Гитлерді өлтіре алмайтынын мәлімдегеннен кейін, Штауффенберг Гитлерді жеке өлтіруге және Берлиндегі жоспарды іске асыруға шешім қабылдады. Ол кезде Штауффенбергтің сәттілікке жете алатынына күмәні зор еді. Тресков оны, тіпті ең аз мүмкіндік болмаса да, одан жаңылмауға көндірді: "Өлтіруге әрекет ету керек. Егер сәтсіз болса да, Берлинде әрекет етуіміз керек", – деді ол, себебі бұл әлемге Гитлер режимі мен Германияның бір емес екенін және барлық немістердің осы режимді қолдамайтынын көрсетудің жалғыз жолы еді. Жарылыс шатырды жарып жібергенде, Штауффенберг бөлмедегі ешкімнің аман қалмағанына сенді. Төрт адам қаза тауып, аман қалғандардың көбісі жарақаттанғанмен, Гитлер полковник Брандттың қойған портфеліндегі бомбадан ауыр, берік емен үстелдің аяғының арқасында қорғалды және жеңіл жарақат алды.
As early as September 1942, Stauffenberg was considering Hans Georg Schmidt von Altenstadt, author of Unser Weg zum Meer, as a replacement for Hitler. From the beginning of September 1943 until 20 July 1944, Stauffenberg was the driving force behind the plot to assassinate Hitler and take control of Germany. His resolve, organizational abilities, and radical approach put an end to inactivity caused by doubts and long discussions on whether military virtues had been made obsolete by Hitler's behaviour. With the help of his friend Henning von Tresckow, he united the conspirators and drove them into action. Stauffenberg was aware that, under German law, he was committing high treason. He openly told young conspirator Axel von dem Bussche in late 1943, "Ich betreibe mit allen mir zur Verfügung stehenden Mitteln den Hochverrat " ("I am committing high treason with all means at my disposal "). He justified himself to Bussche by referring to the right under natural law (Naturrecht) to defend millions of people's lives from the criminal aggressions of Hitler. Only after the conspirator General Helmuth Stieff on 7 July 1944 had declared himself unable to assassinate Hitler on a uniforms display at Klessheim castle near Salzburg, Stauffenberg decided to personally kill Hitler and to run the plot in Berlin. By then, Stauffenberg had great doubts about the possibility of success. Tresckow convinced him to go on with it even if it had no chance of success at all, "The assassination must be attempted. Even if it fails, we must take action in Berlin", as this was the only way to prove to the world that the Hitler regime and Germany were not one and the same and that not all Germans supported the regime. When the explosion tore through the hut, Stauffenberg was convinced that no one in the room could have survived. Although four people were killed and almost all survivors were injured, Hitler himself was shielded from the blast by the heavy, solid oak conference table leg, which Colonel Brandt had placed the briefcase bomb behind, and was only slightly wounded.
Атқару
Өз өмірін құтқаруға жасалған, бірақ сәтсіз аяқталған әрекеті барысында, Бендлерблокта (Әскер штабында) орналасқан Ауыстыру армиясының бас қолбасшысы, конспиратор генерал Фридрих Фромм, өзге де заговоршыларды импровизацияланған әскери сотта қарап, қастандық жетекшілерін өлім жазасына кесті. Штауфенберг, оның көмекшісі 1-ші лейтенант Вернер фон Хефтен, генерал Фридрих Олбрихт және полковник Альбрехт Мерц фон Квирнхайм 21 шілде 1944 жылы таңғы сағат 1-ден бұрын Бендлерблоктың ауласында, жүк көлігінің фараларымен жарықтандырылған уақытша ату отрядымен атқыланды. Фромм, өлім жазасына кесілген офицерлерді (оның бұрынғы серіктестерін) Берлиннің Шенеберг ауданындағы Альтер-Сент-Матьеус-Кирххофқа әскери салтанатпен дереу жерлеуді бұйырды. Бірақ, келесі күні СС Штауфенбергтің денесін эксгумациялап, медальдары мен таңбаларын алып тастап, өртеді. Қастандықтың тағы бір маңызды тұлғасы – Штауфенбергтің үлкен ағасы Бертольд Шенк Граф фон Стауфенберг болды. 1944 жылдың 10 тамызында Бертольд арнайы "Халық сотында" (Volksgerichtshof) судья-президент Роланд Фрайслердің алдында сотталды. Бұл сот Гитлер тарапынан саяси қылмыстар үшін құрылған еді. Бертольд сол күні Берлиндегі Плоцзензее түрмесінде баяу тұншықтырылып өлтірілген сегіз қастандық жасаушының бірі болды. Өлтіру алдында Бертольд бірнеше рет тұншықтырылып, қайта тірілтілді. Осы оқиғаның барлық кезеңі мен бірнеше рет жандандыру Гитлердің көруі үшін түсірілді.
In an ultimately failed attempt to save his own life, co conspirator General Friedrich Fromm, Commander in Chief of the Replacement Army present in the Bendlerblock (Headquarters of the Army), charged other conspirators in an impromptu court martial and condemned the ringleaders of the conspiracy to death. Stauffenberg, his aide 1st Lieutenant Werner von Haeften, General Friedrich Olbricht and Colonel Albrecht Mertz von Quirnheim were executed before 1:00 in the morning (21 July 1944) by a makeshift firing squad in the courtyard of the Bendlerblock, which was lit by the headlights of a truck. Fromm ordered that the executed officers (his former co conspirators) receive an immediate burial with military honours in the Alter St. Matthäus Kirchhof in Berlin's Schöneberg district. The next day, however, Stauffenberg's body was exhumed by the SS, stripped of his medals and insignia, and cremated. Another central figure in the plot was Stauffenberg's eldest brother, Berthold Schenk Graf von Stauffenberg. On 10 August 1944, Berthold was tried before Judge President Roland Freisler in the special "People's Court" (Volksgerichtshof). This court was established by Hitler for political offences. Berthold was one of eight conspirators executed by slow strangulation at Plötzensee Prison, Berlin, later that day. Before he was killed, Berthold was throttled and then revived multiple times. The entire execution and multiple resuscitations were filmed for Hitler to view at his leisure.
Отбасы
Штауфенберг 1933 жылғы 26 қыркүйекте Бамбергте Нина Фрейин фон Лерхенфельдке үйленді. Олардың бес баласы болды: Бертольд, Хаймеран, Франц Людвиг, Валери және Констанце, ол Стауфенбергтің өлім жазасына кесілгеннен кейін жеті ай өткен соң Одер өзенінің жанындағы Франкфуртта дүниеге келді. Штауфенберг отбасымен бірге Берлин Ванзееде тұрды. Әкесінің жасаған ісінен хабарсыз Бертольд, Хаймеран, Франц Людвиг, Валери және Костанце соғыс аяқталғанға дейін асырап алушы отбасында болды және Штауфенбергтің есімі айтылмағандықтан, жаңа тегін қабылдауға мәжбүр болды. Нина 2006 жылғы 2 сәуірде Бамберг маңындағы Кирхлаутерде 92 жасында қайтыс болды және 8 сәуірде жерленді. Бертольд соғыстан кейінгі Батыс Германияның Бундесверінде генерал болды. Франц Людвиг Бавариядағы Христиан-әлеуметтік одақтың өкілі ретінде неміс және еуропалық парламенттеріне мүше болды. 2008 жылы Констанце фон Шультесс Рехберг анасы Нина Шенк Графиня фон Штауфенберг туралы бестселлерлік кітап жазды. Ол жағдайдың қалыптасуын күтіп, содан кейін шешім қабылдады – оның ерекшеліктерінің бірі шайтанның адвокатын ойнауды ұнататыны еді. Консерваторлар оның қатты нацист екеніне, ал қатты нацистер оның өзгермеген консерватор екеніне сенді. Бірақ ол екеуінің де бірі емес еді.
Stauffenberg married Nina Freiin von Lerchenfeld on 26 September 1933 in Bamberg. They had five children: Berthold, Heimeran, Franz Ludwig, Valerie, and Konstanze, who was born in Frankfurt on the Oder seven months after Stauffenberg's execution. Stauffenberg lived with his family in Berlin Wannsee. Berthold, Heimeran, Franz Ludwig, Valerie and Kostanze, who were not told of their father's deed, were placed in a foster home for the remainder of the war and were forced to use new surnames, as Stauffenberg was considered taboo. Nina died at the age of 92 on 2 April 2006 at Kirchlauter near Bamberg and was buried there on 8 April. Berthold went on to become a general in West Germany's post war Bundeswehr. Franz Ludwig became a member of both the German and European parliaments, representing the Christian Social Union in Bavaria. In 2008, Konstanze von Schulthess Rechberg wrote a best selling book about her mother, Nina Schenk Gräfin von Stauffenberg. He let things come to him, and then he made up his mind one of his characteristics was that he really enjoyed playing the devil's advocate. Conservatives were convinced that he was a ferocious Nazi, and ferocious Nazis were convinced he was an unreconstructed conservative. He was neither.
Мұра
Соғыстан кейін, АҚШ құпия қызметінің офицері, нацистік офицерлерді сұраққа тартуға қатысқан Эрни Блейк, Нью-Мексико штатындағы Таос қаласында шаңғы курорты құрды. Ол Батыс Бекеннің қыранындағы бір шаңғы жолын фон Штауфенбергтің құрметіне "Штауфенберг" деп атады (сондай-ақ, қастандыққа қатысқан басқа неміс офицерлерінің есімдерімен үш жолды атады: Остер, фон Тресков және Фабиан).
After the war, a United States intelligence officer, Ernie Blake, who was involved in interrogation of Nazi officers, went on to establish a ski area in Taos, New Mexico. He named a ski run on the West Basin Ridge "Stauffenberg", after von Stauffenberg (as well as three other runs after the names of other German officers who took part in the assassination attempt: Oster, von Tresckow, and Fabian).
Медиада
Штауфенбергті бейнелейтін драмаларға 1970 және 1971 жылдары Юрий Озеров режиссерлік еткен «Азаттық» (Освобождение) атты ресейлік фильмдер сериясы, шығыс германиялық актер Альфред Струвенің Штауфенберг рөлін сомдаған туындысы кіреді. Аталған серияның үшінші фильмі, «Басты соққы бағыты» бөлімі 20 шілдедегі қастандық жоспарын көрсетеді. Сонымен қатар, «Соғыс және естелік» (1988, Sky du Mont), «Гитлерді өлтіру жоспары» (1990, Brad Davis), «Штауфенберг» (2004, Sebastian Koch) және «Валкирия» (2008, Tom Cruise) фильмдерін атауға болады.
Dramas with portrayals of Stauffenberg include the Russian film series Liberation (Освобождение) released in 1970 and 1971, directed by Yuri Ozerov and with East German actors, Alfred Struwe played Stauffenberg, the third film, Part 2 (Direction of the Main Blow), depicts the 20th July plot; War and Remembrance (1988, Sky du Mont), The Plot to Kill Hitler (1990, Brad Davis), Stauffenberg (2004, Sebastian Koch), and Valkyrie (2008, Tom Cruise).