Хайнц Кохут: Өмірбаяны мен психологиялық мектебі

Гейнц Кохут (1913-1981) – австриялық-американдық психиатр, «өз психологиясын» қалыптастырған. Психоанализ және психотерапиядағы маңызды тұлға.

25 мин оқу

100%

Дереккөз: Heinz Kohut — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Аустриялық-американдық психиатр (1913–1981)

Хайнц Кохут (3 мамыр 1913 – 8 қазан 1981) – Австрияда туған американдық психоаналитик, ең белгілісі – өзіндік психологияны дамытуымен. Бұл психодинамикалық/психоаналитикалық теориядағы ықпалды ой мектебі, ол қазіргі заманғы аналитикалық және динамикалық емдеу тәсілдерін өзгертуге үлкен үлес қосты.

Ерте өмір

Кохут 1913 жылғы 3 мамырда Венада Феликс Кохут пен Эльза Кохут (қыз есімі Лэмпл) отбасында дүниеге келді. Ол отбасының жалғыз баласы еді. Кохуттың ата-анасы Альсергрундта, яғни Тоғызыншы округте тұратын, ассимиляцияланған еврейлер еді және олар екі жыл бұрын үйленген. Оның әкесі концерттік пианист болуға ниеттенген, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыстағы тәжірибесінен қатты жапа шегіп, арманынан бас тартып, Пол Беллакпен бірге бизнеске кірісті. Анасы соғыстан кейін өз дүкенін ашты, сол кезде Венада бұл сияқты іспен айналысқан әйелдердің саны аз еді. Эльзаның ұлымен арақатынасы «нарциссистік байланыс» деп сипатталған. Кохут мектепке бес жасқа дейін бармады. Оған дейін ол бірнеше жетекшілерден, «фрейлейндер мен мадмуазельдер» сериясынан сабақ алды. Ол француз тілін үйренуге ерекше көңіл бөлді. 1924 жылдан бастап ол Гринзингтегі Дёблингер гимназиясына, яғни 19-шы округке, Кохуттар үй салған жерге барып оқыды. Оқу барысында ол бір кезде құрбыларынан оқшауланды. Мектепте грек және латын тілдеріне, сондай-ақ грек және рим әдебиетіне ерекше мән берілді. Кохут Гёте, Томас Манн және Роберт Музилді де бағалай бастады. 1929 жылы Кохут француз тілін одан әрі үйрену үшін Бретаньдегі Сен-Кей-Портриоға екі айға барды. Мектепте ол Еврипидтің «Циклоп» пьесасы бойынша дипломдық жұмысын жазды. Латын тілінің мұғалімі, антисемит көзқарастары болған және кейін Австрияның нацистік қозғалысына қатысқан, оны плагиатта айыптады. Дипломдық жұмыс Кохуттың әкесі араласуынан кейін ғана қабылданды. Кохут 1932 жылы Вена университетінің медицина факультетіне түсті. Оның оқуы алты жылға созылды, осы уақыт ішінде ол Парижде алты ай стажировкадан өтті, бірінші «Дьё» қонақүйінде, содан кейін «Сен-Луи» ауруханасында. Соңғы аурухана көбінесе сифилиспен ауруды емдеумен айналысты, бұл Кохутты қатты әсер еткен жағдайларға ұшыратты. Парижде ол Стамбулдан келген еврей медицина студенті Жак Палачимен танысып, 1936 жылы оның қонағы болды. Келесі жылы Кохуттың әкесі лейкемиядан қайтыс болды. Осыдан кейін Кохут Уолтер Марсельмен психотерапиядан өтті, ол өз мамандығында жеткілікті білімі болмаған сияқты. 1938 жылдың басында Кохут Зигмунд Фрейдтің жақын досы Аугуст Айххорнмен психоанализді бастады. 1938 жылдың 12 наурызында Гитлер Австрияны Германияға қосып алғаннан кейін, жаңа режим Кохут үшін қиындықтар тудырды, өйткені ол медицина факультетіндегі соңғы емтихандарын тапсыруға мәжбүр болды. Ақырында оған емтихан тапсуға рұқсат берілді, бірақ барлық еврей профессорлары университеттен алынып тасталғаннан кейін ғана. Нацистер еврейлерге тиесілі барлық мүлікті тәркіледі. Мүлік нарықтық құнынан әлдеқайда арзанға сатылды, ал қалған бөлігі мемлекетке салық ретінде берілді. Кохут ақырында Австриядан кетіп, ең алдымен Англияның Кент қаласындағы босқындар лагеріне орналасты. Оның туған-туыстарының көпшілігі Холокост кезінде қаза тапты. 1940 жылдың ақпан айында Кохутқа британдық конвоймен Бостонға саяхаттауға рұқсат берілді, одан ол Чикагоға автобуспен барды. Оның досы Зигмунд Левари, ол Чикагодағы туысымен бірге тұру үшін көшіп келген және кейін АҚШ-та танымал музыковед болған, оған виза рәсімдеп берді және оны өзімен бірге болуға шақырды. Кохуттың анасы Эльза да Италия арқылы Чикагоға көшіп келді. Ол Австриядан тымызын шығарған ақшаға «Де Элси» деп аталатын дүкен ашты.

Kohut was born on May 3, 1913, in Vienna, Austria, to Felix Kohut and Else Kohut (née Lampl). He was the only child of the family. Kohut's parents were assimilated Jews living in Alsergrund, or the Ninth District, who had married two years earlier. His father was an aspiring concert pianist, but abandoned his dreams having been traumatized by his experiences in World War I and moved into business with Paul Bellak. His mother opened her own shop sometime after the war, something that few women did at that time in Vienna. Else's relationship with her son has been described as "narcissistic enmeshment". Kohut was not enrolled in school until the fifth grade. Before that he was taught by several tutors, a series of "Fräuleins and mademoiselles". Special care was taken that he learn French. From 1924 on he attended the Döblinger Gymnasium in Grinzing, or the 19th District, where the Kohuts built a house. During his time at the school he had one, then he had been isolated from his peers by his mother. At school, a special emphasis was given to the Greek and Latin languages and Greek and Roman literature. Kohut also came to appreciate Goethe, Thomas Mann and Robert Musil. In 1929, Kohut spent two months in Saint Quay Portrieux in Brittany in order to study French. At school he wrote his thesis on Euripides' play The Cyclops. His Latin teacher, who had anti Semitic sentiments and later participated in the Austrian Nazi movement, accused him of plagiarism. The thesis was accepted after Kohut's father intervened. Kohut entered the medical faculty of the University of Vienna in 1932. His studies took six years, during which time he spent six months in internships in Paris, first at the Hôtel Dieu, and then at the Hôpital Saint Louis. The latter hospital specialized in the treatment of syphilis, which subjected Kohut to shocking experiences. In Paris, he became acquainted with Jacques Palaci, a Jewish medical student from Istanbul, and paid a visit to him in 1936. The following year, Kohut's father died of leukemia. Sometime after this, Kohut entered psychotherapy with Walter Marseilles, who seems not to have been competent at his profession. Early in 1938, Kohut began psychoanalysis with August Aichhorn, a close friend of Sigmund Freud. After Austria was annexed to Germany by Hitler on March 12, 1938, the new regime presented difficulties for Kohut, as he still had to take his final exams at the medical faculty. He was eventually allowed to take them after all the Jewish professors had been removed from the university. The Nazis then effectively confiscated all property owned by Jews. The property was sold for much less than its market value, and much of the rest was taken by the state in taxes. Kohut eventually left Austria, landing first in a refugee camp in Kent, England. Many of his relatives who stayed behind were killed in the Holocaust. In February 1940, Kohut was allowed to travel in a British convoy to Boston, from where he travelled to Chicago by bus. A friend from Vienna, Siegmund Levarie, who had emigrated to live with an uncle in Chicago and who would subsequently become a famous musicologist in the United States, arranged a visa for him and invited him to join him there. Kohut's mother Else also emigrated to Chicago, traveling via Italy. With the money she had smuggled out of Austria, she opened a shop called "De Elsie's".

Чикагодағы алғашқы күндер

Коут Чикагодағы Оңтүстік жағалау ауруханасында алғашқы қызметін атқара алды, ал 1941 жылы Чикаго университетінің Биллингс ауруханасында неврология бойынша интернатурасын бастады, онда ол 1948 жылға дейін тұрып, жұмыс істеді. 1947 жылы ол неврология мамандығы бойынша сертификат алды. Осы шамада ол бейтарап ұлттық жекелікке ие болуға шешім қабылдаған сияқты, және Unitarian Church дінін таңдады. Коут неврологиядан риза болмады, және бұл сала оны жалықтырды. Оның уақытының көп бөлігі зертханада кетіп, адамдық эмоциялармен жеткілікті байланыс болмады.

Психиатрия мен психоанализ саласына көшу

1942 жылдың соңында Кохут 1932 жылы Франц Александр құрған Чикаго психоанализ институтына өтініш білдірді, ол 1920-жылдардағы Берлин психоанализ институлының үлгісімен құрылған еді. Кохут қабылданбады, ал одан бас тарту шешуші болды. Мұның себебі әлі анықталған жоқ, бірақ Кохутке дидактикалық талдау жасауға да рұқсат берілмеді. Дегенмен, ол 1943 жылдың наурыз айынан бастап Рут Эйслермен талдауға түсу арқылы осы қиын жағдайдан шықты. Рут Эйслер де Веналық болып, Август Айхорннің анализист әріптесі және институттың оқытушы-қадағалаушы аналитигі еді. Сонымен қатар, Рут Эйслердің күйеуі Курт Р. Эйслер, өзі де аналитик, Август Айхорн тарапынан Америкадағы психоанализдің болашақтағы ең перспективті көшбасшысы деп есептелді. 1944 жылы Кохут неврологияны қысып, психиатрияға көшуге шешім қабылдады, ал 1947 жылы Чикаго университетінің психиатрия кафедрасының доценті болып тағайындалды. 1949 жылы психиатрия мамандығы бойынша сертификатын алды. 1946 жылдың күзінде ол Чикаго институтына қабылданды және бірден курстарды бастады. 1947 жылдың жазында оған алғашқы екі "бақылау" жағдайы берілді, содан кейін 1948 жылдың басында үшінші және төртінші жағдайлар болды. 1949 жылы ол тұрақты түрде пациенттерді қабылдай бастады. 1950 жылдың қазан айында емтихан беріп, сәтті тапсырды және ресми түрде аналитик атанды. 1953 жылы ол институттың штаттық қызметкері болып, сонымен қатар оқытушы және қадағалаушы аналитик болды. Франц Александрдан айырмашылығы, ол талдауды қысқартуға тырысқан еді, Кохут пациенттердің жазылуына қажет болған уақытқа дейін талдауды жүргізді. Күн тәртібін толығымен пациент анықтайтын, оның міндеті – ойына келгеннің бәрін айту еді. Ол бір пациентіне: «Мен сізге өзіңізді түсінуге көмектесу үшін бар күшімді саламын», – деді. Пациенттерді институтта қабылдады. Оның барлық пациенттері оны жақсы көргені айтылады, бірақ мансабының басында ол бір жағдайда сәтсіздікке ұшырады. Сондай-ақ, аналитик ретіндегі мансабының алғашқы жылдарында оның жетістіктері әр түрлі болды. Кохут бұрыннан аналитик болған, бірақ дидактикалық талдауларынан күткендей нәтиже алмаған бірнеше адамды талдады. Кейбіреулері онымен бірге оқу талдауларын жасады. Олардың ішінде Питер Барглоу, Майкл Франц Баш, Джордж Клумпнер және Пол Толпин болды.

In late 1942, Kohut applied to the Chicago Institute for Psychoanalysis, which had been founded by Franz Alexander in 1932, modelling it on the Berlin Psychoanalytic Institute of the 1920s. Kohut was not accepted, and the rejection was decisive. The reason for this remains unclear, but Kohut was not even allowed to begin a didactic analysis. However, he found a clever way around this impasse by going into analysis, beginning in March 1943, with Ruth Eissler, who was a fellow Viennese and a fellow analysand of August Aichhorn and a training and supervising analyst at the institute. Furthermore, Ruth Eissler's husband Kurt R. Eissler, also an analyst, was regarded by August Aichhorn as the most promising future leader of psychoanalysis in America. In 1944 Kohut decided to leave neurology and move into psychiatry, and in 1947 he was appointed associate professor of psychiatry at the University of Chicago. He got his certification psychiatry in 1949. In the fall of 1946 he had already been accepted to the Chicago Institute and began immediately on its courses. In the summer of 1947, he was given his first two "control" cases, followed by a third and a fourth case in early 1948. He began to receive patients on a permanent basis in 1949. In October 1950 he took his exams, passed them and became officially an analyst. He became a training and supervising analyst as well as a member of the institute's staff in 1953. Unlike Franz Alexander, who had sought to shorten analyses, Kohut took as long as it took for the patients to get well in analysis. The agenda came entirely from the patient, whose job it was to say whatever occurred to him or her. He said to one of his patients: "I will do what I can to help you try and understand yourself." He received his patients at the institute. All his patients are said to have adored him, although in the beginning of his career he had one case with which he failed miserably. Also, during the early years of his career as an analyst, his success was mixed. Kohut analyzed several people, who were already analysts but who felt they had not benefited as much from their didactic analyses as they had hoped. Some did their training analyses with him. These individuals included Peter Barglow, Michael Franz Basch, George Klumpner and Paul Tolpin.

Психоанализ оқытушысы

Кохуттың институттағы оқыту жұмысы өмірінің қалған бөлігінде оның басты міндетіне айналды. Көп ұзамай ол Чикаго институтының ең дарынды және шығармашылық талдаушысы ретінде танылды. Луи Шапиро мен Джоан Флемингпен бірге институттың оқу бағдарламасын қайта жазып, он жыл бойы екі жылдық теория курсын оқытты. Бұл курс психоанализ тарихынан емес, "тарихи принциптерге сәйкес ұсынылған психоаналитикалық психологияны" зерттеуден тұрды. Курс өте фрейдистік болды және оның теориялық көзқарастары бойынша кейін қалай өзгеретінін көрсетпеді. Кохут осы лекцияларда метапсихология шебері ретінде көзге түсті. Кейін ол курсты Филипп Зайцке тапсырды, ол курсқа қатысып, оның жазбаларын жасады, оларды Кохутпен талқылады, содан кейін осы талқылауларға сәйкес түзетті. Бұл ынтымақтастық "Психоанализдің тұжырымдары мен теориялары: әдіс және теорияның байланысы" (1963) атты бірлескен мақаланың жарық көруіне әкелді. Зайц өзінің жазбаларын үш онжылдықтан кейін кітап түрінде жариялады. Кохуттың оқыту стилі керемет болғанымен, тыңдаушылардың ой-өрісін басып тастады, ал курсқа қатысқан Пол Орнштейннің айтуынша, бұл стиль педагогикалық тұрғыдан сәтсіз болды. Басқа да сарапшылар Кохуттың таланты студенттерді пассивті етуге және тәуелсіз ойлауға ынталандырмауға себеп болды деп айтты. Кохут аналитиктердің ғалымдар болуы керек деп санады, өз жұмысына тек ережелерді қолданатын техниктер емес. Оның пікірінше, егер соңғысы орындалса, психоанализ саласының барлығы динамикалық психиатрияға сіңіріліп, мәңгілікке жоғалып кетер еді.

Психоанализ бөлімінің меңгерушісі

Коут 1950 жылдардан бастап Америка психоаналитикалық қауымдастығында белсенді болды. Ол Америка психоаналитика қауымдастығының журналының және бірқатар комитеттердің басқармасында қызмет атқарды. Бірақ 1960 жылдары ол осы ұйымның жоғарғы сатысына көтерілді. Алдымен ол 1961–62 жылдары хатшы, содан кейін 1962–63 жылдары сайланған президент, ақырында 1964–65 жылдары президент болды. Бұл оның Курт пен Рут Эйслермен достығын одан әрі нығайтты. Курт Эйслер Нью-Йорк психоаналитикалық қоғамы мен институтының жетекші тұлғаларының бірі болды. Ол сондай-ақ Хайнц Хартманмен достасты, ол үшін өте маңызды тұлға болды. Соңғысы – бұл жұмыс өте көп, әр түрлі кездесулерді дайындау және бірқатар комитеттерде жұмыс істеу, сондай-ақ қауымдастық ішіндегі барлық мәселелерді шешу. Мысалы, сарапшылар Барри Голдуотердің психикалық денсаулығы туралы өз пікірлерін ашық білдіре ала ма, жоқ па деген сұрақ туындады. Кохут сол кезде дәстүрлі Фрейдтік талдаудың өкілі болды және ол дәстүрлі көзқарастан ауытқу ретінде түсіндірілуі мүмкін ештеңе жасамауға өте абай болды. Ол сондай-ақ "психоанализшілердің келесі буынына басшылық жасау үшін таңдалған адам ретіндегі беделіне" де мұқият қарады. Кейін ол әзіл-сықақ айтып, 1950 және 1960 жылдары ол "психоанализдің өкілі" екенін айтты. Осы уақыт аралығында Кохут бүкіл әлемдегі психоанализде маңызды болған барлық адамдармен танысты. Кохут үшін ең маңызды тұлға Анна Фрейд болды. Ол оны 1964 жылы Принстон қаласында өткен кездесуде алғаш рет кездестірген. Содан кейін олар бір-біріне үнемі хат жазып жүрді. 1966 жылдың күзінде Чикаго университеті Анна Фрейдке құрметті докторлық дәрежесін берді. Кохут бұл идеяны бастаған адамдардың бірі болуы мүмкін, және ол осы оқиғаға Чикагоға келгенде, Коуттармен бірге олардың пәтерінде тұрды. Ол үшін Чикагода түрлі іс-шаралар ұйымдастырылды, ал Кохут үшін бұл сапар үлкен жетістікке жетті. Уақыт өте келе Кохут өзінің президенттік қызметі оның күш-қуатын сарқып, өз идеяларын дамытуға кедергі келтіретінін сезінді. Ол классикалық талдау туралы да екіталай пікір айта бастады. Оның үстіне, бұл жағдай оны өзімшіл, өзіне сенімді және нарциссистік қасиеттері бар адамдармен араластыруға мәжбүр етті. Оның ойынша, психоанализ ғылымында ешқандай кемшілік жоқ, бірақ мәселе "осы идеялардың негізінде өз жұмысын жүргізетін" адамдарда. Бұл оның нарциссизм мәселелерінде жоғары білімін алғанын көрсетуі мүмкін. The American журналының президенті лауазымын тастағаннан кейін, Кохут 1965 жылы Халықаралық психоаналитикалық қауымдастықтың (IPA) вице-президенті болып сайланды. 1968 жылы Анна Фрейд пен Эйслерлер оны осы дүниежүзілік ұйымның президенттігіне үміткер болуға шақырды, өйткені 1969 жылы өз өкілдерін сайлау кезегі американдықтарға келді. Ақырында, IPA-ның еуропалық мүшелері Лео Рангельді жақтыра бастады, сондықтан Кохут сайлауда жеңіске жете алмады. Анна Фрейд оған жеңіске ұшырауға өзін ұсынбауды кеңес берді, ал Кохут жарыстан бас тартты. Ол бұл жағдайды әріптестеріне президенттік оның шығармашылық жұмысына кедергі келтіретінін түсіндіріп, бұл көптеген әріптестер сене алған өзіндік ойдан шығарылған аңыз екенін айтты. Егер Кохут сайланса, оның алғашқы монографиясы "Өзін-өзі талдау" психоаналитикалық теорияға қосқан жалғыз маңызды үлесі болар еді.

Kohut was active in the American Psychoanalytic Association from the 1950s. He served on the board of the Journal of the American Psychoanalytic Association, and in a number of committees. But in the 1960s he rose to the top of this organization. First he was its secretary during 1961–62, then president elect during 1962–63, and finally the president during 1964–65. This further cemented his friendship with Kurt and Ruth Eissler. Kurt Eissler was now one of the leading figures of the New York Psychoanalytic Society & Institute. He also became friends with Heinz Hartmann, who was a very important figure for him. The last of these positions meant an incredible amount of work, preparing all kinds of meetings and working in a number of committees, as well as putting out all kinds of bush fires within the association. There was, for example, a question of whether analysts should or could express publicly their views about the mental health of Barry Goldwater. Kohut was at the time very much a representative of traditional Freudian analysis, and he was very careful not to do anything that could have been interpreted as a departure from traditional views. He was also careful about "his reputation as the chosen one to provide leadership for the next generation of psychoanalysts." Much later he jokingly said that in the 1950s and early 1960s he was "Mr. Psychoanalysis." During this time Kohut became acquainted with everyone who mattered in psychoanalysis worldwide. For Kohut, the most important of these figures was Anna Freud. He first met her in 1964 in a meeting in Princeton. After that they were constantly writing to each other. In the fall of 1966, the University of Chicago gave Anna Freud an honorary doctoral degree. Kohut may have been among the people who initiated this idea, and when she came to Chicago for this event, she stayed with the Kohuts in their apartment. Various activities were arranged for her in Chicago, and for Kohut this visit was a great success. In the long run Kohut began to feel that his work as the president drained his energies and kept him from developing his own ideas. He was also beginning to have ambivalent feelings about classical analysis. In addition, this position exposed him to people who were self centered, full of themselves and narcissistic in the worst sense of the word. There was nothing wrong in the science of psychoanalysis, he felt, but the problem was in the people "who are carrying on their work on the basis of these ideas." One could say that this was his higher education in matters related to narcissism. After leaving his position of the president of The American, Kohut was in 1965 elected vice president of the International Psychoanalytical Association (IPA). In 1968 he was encouraged by Anna Freud and the Eisslers to run for the presidency of this world wide organization, as in 1969 it was the Americans' turn to have their representative elected. In the end it turned out that the European members of IPA were beginning to favour Leo Rangell, and thus Kohut would not stand a chance in the election. Anna Freud advised him not offer himself for a defeat, and Kohut withdrew from the race. He then explained this situation to his colleagues by saying that the presidency would have interfered with his creative work, which was a self invented myth that many colleagues duly bought. Had Kohut been elected, it would have been likely that his first monograph, The Analysis of the Self would have remained his only main contribution to psychoanalytic theory.

Алғашқы мақалалар

1946 жылдан бастап Кохуттың досы Зигмунд Левари Чикаго университетінде бірқатар концерттер ұйымдастырды. 1947 жылы Бела Бартоктың шығармасына көрермендердің реакциясы оны музыка психологиясының кейбір жалпы принциптері туралы мақала жазуға жетеледі, ол 1950 жылы "Психоаналитикалық тоқсандық" журналында "Музыка тыңдаудан алатын ләззат туралы" деген атпен жарияланды. Сондай-ақ 1947 жылы Кохут Томас Маннның "Венециядағы өлім" повесін ойға алды. 1950 жылы ол осы повеске қатысты ойларының соңғы нұсқасын жазып, оны дипломдық жұмысы ретінде ұсынды. Бірақ Манн әлі тірі болғандықтан, оны жарияламауға шешім қабылдады. Бұл мақала ақыры 1957 жылы, Маннның өлімінен екі жыл өткен соң, "Психоаналитикалық тоқсандық" журналында жарияланды.

Эмпатия туралы

Кохуттың ғылыми еңбегінің алғашқы үлесі 1959 жылғы «Интроспекция, эмпатия және психоанализ: байқау әдісі мен теория арасындағы байланысты зерттеу» атты эмпатия туралы мақаласы болды. Ол 1957 жылғы қарашада Чикаго психоанализ институтының жиырма бесінші жылдығына арналып жазылған, сондай-ақ Кохут сол жылы Парижде өткен психоаналитикалық конгресте де осы мақаланы ұсынған. Бұл тақырып психоанализдің өзінің негізіне қатысты – бір адамның екінші адамның психологиялық жағдайына қол жеткізу мүмкіндігі. Қызығы, Зигмунд Фрейд бұл құбылысты тек бір мақаласының түсіндірмесінде қысқаша атап өткен («Сәйкестендіруден еліктеу арқылы эмпатияға, яғни біздің екінші жанның өміріне қатысты кез келген көзқарасты қабылдауымызға мүмкіндік беретін механизмді түсінуге жетелейтін жол бар»). Кохут енді бұл мәселені көтеріп, осы тақырып бойынша толық баяндама жасады, қандай мәселелерге эмпатиямен қарауға болатынын және қандай мәселелерге жақындау мүмкін емес екенін түсіндірді. Мұның мәні – эмпатия әдісі ретінде оның көмегімен байқауға болатын саланың шегін анықтайды. Негізгі тезис – эмпатия арқылы танылатын құбылыстар психологиялық (яғни адамның ішкі өмірімен байланысты) деп аталады, ал оған жақындауға болмайтын құбылыстар психологиялық емес, яғни физикалық құбылыстар болып табылады және оларды сезімдік мүшелерімізбен зерттеу керек. Осылайша, бұл тәсіл эпистемологиялық болып табылады. Чикагода бұл мақала жылы қабылданғанына қарамастан, Американдық психоаналитикалық қауымдастығы журналының редакторлары бастапқыда оны қабылдаудан бас тарды, себебі ол психоаналитикалық теорияға тым радикалды сын түйді және психоанализдің қағидаларына сәйкес келмейді деп салды. Бірақ Макс Гитлсон араласып, журнал идеологиялық цензураға бармауы керек деді. Содан кейін редакциялық алқа мақаланы қайта қарастырып, 1959 жылы жариялады.

Kohut's first truly scientific contribution was his 1959 article on empathy, entitled "Introspection, Empathy, and Psychoanalysis: An Examination of the Relationship Between Mode of Observation and Theory", which was written for the twenty fifth anniversary meeting of the Chicago Institute for Psychoanalysis in November 1957, and also presented by Kohut in a psychoanalytic congress in Paris the same year. This theme actually relates to the very foundation of psychoanalysis, the ability of one human being potentially to gain access to the psychological states of another human being. Interestingly, Sigmund Freud only mentioned this phenomenon in passing in a footnote in one of his articles ("A path leads from identification by way of imitation to empathy, that is, to the comprehension of the mechanism by means of which we are enabled to take up any attitude towards the life of another soul." Kohut now took up the matter and gave a very thorough presentation on this subject, outlining what kind of subject matter can be approached with empathy and what cannot be approached with it. Essentially it means that empathy as a method defines the field that can be observed with its aid. The basic thesis is that those phenomena that can be approached by means of empathy are called psychological (i. e. relate to the inner life of man), and those that cannot be approached with it, are non psychological, i. e. physical phenomena and must be approached with our sensory equipment. The approach thus is epistemological. Despite the warm reception of this paper in Chicago, it was initially turned down by the editors of the Journal of the American Psychoanalytic Association, on the grounds that it presented too basic a challenge to psychoanalytic theory and thus not appropriately psychoanalytic. After an intervention by Max Gitelson, who argued that the journal should not engage itself in ideological censorship, the editorial board reconsidered the paper and eventually published it in 1959.

Батылдық туралы

1985 жылы, автор қайтыс болғаннан кейін жарық көрген «Батылдық туралы» деген мақала Кохуттың ең жеке мақаласы болды, «Мырза Z-дың екі талдауы» деген мақаладан басқа. Онда ол Гитлер Германиясында Франц Йегерстаттер, Ханс және Софи Шолльдың іс-әрекеттерін және олардың жалғыз сыйлық ретінде өлімді қабылдауға дайындығын қарастырады. Кохут пікірінше, бұл адамдар ақылдан безген емес, бірақ «олар өз іс-әрекеттерінде жоғары және терең психологиялық шындыққа жеткен». Олардың құндылықтары нацистік режимнің талаптарына бойын салудан бас тартудан өзге жол қалдырмады.

Митчерликтің лаудациясы

Кохут 1969 жылы қазан айында Франкфурт-на-Майне қаласында сөйлеуге шақырылғанда неміс халқының соғыстан кейінгі психологиялық проблемалары туралы айтты және жазды. 1950 жылдардан бері танысқан Александр Митчерлихке Неміс кітап саудасының бейбітшілік сыйлығы табысталғанда ол мақтау сөз сөйлеуші ретінде таңдалды. Митшерлих – медицина ғылымдарының докторы және психоаналитик, ол Германияның Екінші дүниежүзілік соғыс және Холокостқа қатысты кінәсі туралы бірнеше сәтті қабылданған кітаптар жазған. Кохуттың басты тезисі Митчерлихтің "жеке емдеудің аналитикалық принципін бүкіл халықтың емдік трансформациясына қолданғаны" болды. Көрермендер қатарында Германия Федеративтік Республикасының Президенті Густав Хайнеман да болды, ал сөйлеген сөзі тікелей эфирде шамамен 20-30 миллион адамға жетті.

Психоаналитикалық өзіндік психологияның дамуы

Екінші дүниежүзілік соғыс пен Холокосттан кейін Фрейдтік талдау жеке кінәға назар аударды және жаңа заман рухын (өзінің кім екендігі, мағынасы, идеалдары және өзін-өзі білдіру мәселелерімен күресіп жатқан адамдардың эмоционалдық мүдделері мен қажеттіліктерін) толыққанды көрсетпеуге бейім болды. Кохут бастапқыда өзін өзіндік ерекшелік ретінде қарастыратын, бірақ эгомен бірге өмір сүретін дәстүрлі аналитикалық көзқарасқа адал болуға тырысты, алайда кейін Фрейдтің id, ego және superego құрылымдық теориясын қабылдамады. Ол өзінің идеяларын үш бөліктен тұратын "Өз" деп атады. Кохуттың пікірінше, бұл үш бөлікті Өз тек қана адамның "Өзіндік күйлерінің" қажеттіліктері – оның ішінде құндылық пен денсаулық сезімі – басқалармен қарым-қатынаста қанағаттандырылғанда дамуы мүмкін. Дәстүрлі психоанализден айырмашылығы, ол инстинктивті қозғаушы күштерге (жыныстық және агрессияға), ішкі қақтығыстарға және қиялдарға назар аударады, сондықтан Өзіндік психология қарым-қатынастардың өзгеруіне ерекше мән берді. Кохут нарциссизмді үлгі ретінде пайдаланып, біздің "Өзімізді сезіну" қалай қалыптасатынына қызығушылық танытты. Егер адам нарциссистік болса, ол өзіне деген сенімсіздік сезімін жасыруға мүмкіндік береді. Өзін жоғары бағалап, адам өзін құндысыз сезінбейді.

Бастауы

Луис Шапиро мен Жером Кавка сияқты адамдардан басқа, Кохуттың әріптестері оның жаңа идеяларын қабылдамады. Дегенмен, Арнольд Голдберг, Майкл Франц Баш, Пол Орнштейн, Анна Орнштейн, Пол Толпин, Мариан Толпин және Эрнест Вольф сияқты жас талдаушылар, сондай-ақ бастапқыда Джон Гедо оның жұмысына қызығушылық танытты, ал Дэвид Маркус та бір кезде қатысты. Голдберг ақырында топтың басты тұлғасы болды, ал Пол Орнштейн Кохуттың жинақталған еңбектерінің редакторы атанды. Баш топтың ең өзгеше ойшылы болды, бірақ ол оның шетінде қалуды жөн көрді. Топ бастапқыда Кохуттың пәтерінде «Өзінің талдауы» деген атпен шығатын қолжазбасын талқылау үшін жиналды. 1969 жылдың көктемі мен шілде айының басында осындай тоғыз жиын өтті. Топ бұл қолжазбаны қиын деп тапты, ал пікірлер Кохутты осы кітапқа жаңа кіріспе жазуға итермеледі, ол кейін кітаптың бірінші тарауы болып, «Кіріспелі ойлар» деп аталды. Шындығында, бұл жаңа кіріспе жазылғанға дейін болған қарағанда кітапты түсінуді одан да қиындатқан болуы мүмкін.

Өзін-өзі талдау

"Өзін-өзі талдау" – Хайнц Кохуттың 1971 жылы жарық көрген тұңғыш монографиясы. Бұл – нарциссикалық тұлғалық бұзылулар және олардың психоаналитикалық емделуі туралы зерттеме. Кохут өзінің негізгі тұжырымы ретінде Хайнц Хартман жасаған өзіндік пен эгоның (неміс тілінде das Selbst және das Ich) тұжырымдық ажыратылуын алады. Ид, эго және суперэго – психикалық аппараттың құрамындағы және ақыл-ойының агенттері болса, өзіндік – агенттік емес, бірақ психикалық аппараттың құрамы мен құрылымын құрайтын мазмұн. Өзіндік екі құрылымдық бөліктен тұрады: қадір-қасиетті өзі және құдіретті объект. Бұл құрылымдар барлық адамның – сауларының да, ауруларының да – дамуында кездеседі. Олардың өзіндік даму жолы бар, Кохуттың (сол кездегі) пікірінше, ол объектілік сүйіспенділік даму жолынан бөлек болды. Нарциссикалық бұзылған адамдарда бұл даму тоқтап, нарциссикалық құрылымдар басылып, олармен байланысты нарциссикалық энергиялар субъектінің билігінде болмайды. Бұл өзіне деген сенімсіздікке және көптеген тұманды симптомдарға, соның ішінде мүмкін болатын ауытқуларға әкеледі. Анализ барысында бұл құрылымдар белсендіріледі және науқас оларды өзгерте алады. Кейбіреулерде қадір-қасиетті өзі басым болады, нәтижесінде «айна көшіру» деп аталатын құбылыс пайда болады, онда науқас аналитиктен құрмет күтеді. Басқаларында құдіретті объект басым болады, және бұл жағдайда науқас аналитикке қатысты идеализациялық көшіруді жүзеге асырады. Қалыпты балалық шақта да, анализде де, бұл (қайта) белсендірілген құрылымдар ішкі қабылдаудың трансмутация процесіне қатысады, содан кейін қадір-қасиетті өзі – мақсаттар жиынтығына, ал құдіретті объект – идеалдар жиынтығына айналады. Психоаналитик сияқты басқа да тұлғалар «өзіндік объектілер» деп аталады, өйткені олар өзіндіктің бір бөлігі ретінде қабылданады. Динамикалық теория балалық шақтағы дамуға баса назар бөлсе де, Кохут мұндай өзіндік объектілік қарым-қатынастардың қажеттілігі балалық шақта тоқтамай, адам өмірінің барлық кезеңінде жалғасады деп сенді. Кохут өзінің теориясын драйв теориясы мен Эдип кешені теориясына паралель ретінде ұсынды. Бұл теория Эдип кешені пайда болғанға дейін психологиялық бұзылуларға ұшыраған науқастарды сипаттауға бағытталған. Бұрыннан осы науқастар психоаналитикалық емделуге тым осал деп есептелген. Кохуттың теориясы психоаналитикалық емді осы науқастарға да қолдануға мүмкіндік берді.

The Analysis of the Self is Heinz Kohut's first monograph, which was published in 1971. It is a treatise on narcissistic personality disorders, and on their psychoanalytic treatment. As his starting point, Kohut takes the conceptual separation of the self (German das Selbst) from the ego (German das Ich), which was done by Heinz Hartmann. Whereas the id, ego and super ego are members of the psychic apparatus and thus agencies of the mind, the self is not an agency but still a content and a structure within the psychic apparatus. The self contains two part structures, the grandiose self and the omnipotent object. These are structures that are found in the development of all human individuals, the healthy as well as the disturbed. They have their own developmental line, which according to Kohut (at the time) was separate from the developmental line of object love. With the narcissistically disturbed people, this development has been thwarted, and the narcissistic structures have been repressed, and thus the narcissistic energies involved with them are not in the disposal of the subject. This results in low self esteem and many diffuse symptoms, including possible perversions. In the course of an analysis, these structures become activated and the patient is able to transform them. With some, the grandiose self will be dominant, resulting in what is called a mirror transference, and the patient expects to receive admiration from the analyst. With others, the omnipotent object is dominant, and in this case the patient directs an idealizing transference toward the analyst. In a normal childhood as well as in analysis, these (re)activated structures enter the process of transmuting internalization, and what follows is that the grandiose self will turn into a set of ambitions and the omnipotent object into a set of ideals. The various other parties, such as the psychoanalyst, will be called selfobjects, because they are experienced as part of the self. Though dynamic theory tends to place emphasis on childhood development, Kohut believed that the need for such selfobject relationships does not end at childhood but continues throughout all stages of a person's life. Kohut presented his theory as a parallel to the drive theory and the theory of the Oedipus complex. The idea was to present a theory of a type of patients whose psychological disturbance preceded the emergence of the Oedipus complex. It had traditionally been considered that these patients were too disturbed to be treated psychoanalytically. With Kohut's theory, the psychoanalytical treatment could now be extended to these patients as well.

Талдау мен қалпына келтіру арасында

1971 жылы «Өзін-өзі талдау» кітабы жарық көргеннен кейін Кохутқа лимфома немесе лимфалық қатерлі ісік диагнозы қойылды. Қатерлі ісік баяу тарады, бірақ 1977 жылға дейін көбінесе бақылауда ұсталып тұрды. Ол өзінің ең үлкен жетістіктерін тойлап жүрген кезде, оның бақылауынан шыққан ауруға тап болды. Ауруының салдарынан ол көптеген сөз сөйлеу шақыруларын қабылдамай, Гарвард университетінде сөз сөйлеу мүмкіндігінен және Венадағы Фрейд лекциясын оқудан бас тартты. Принстон университетіндегі баяндамасынан да бас тартты, бірақ 1973 жылдың қараша айында оған құрметті диплом берген Цинциннати университетінде үнемі сөз сөйледі. 1973 жылы Кохуттың 60 жылдығына арналған банкет ұйымдастырылды, ол өзіндік психология бойынша конференцияға айналды. Конференцияға Франкфурттан Александр Митчерлих, Цюрихтен Пол Парин, Парижден Жак Палачи және АҚШ-тан көптеген психоаналитиктер, соның ішінде Денверден Рене Шпиц қатысты. Венаның танымал тарихшысы, Принстоннан Карл Шорске баяндама жасады. Ең қызықтысы – Джон Гедо баяндама жасаған банкет болды. Кохут Гедоның сөзіне жауап ретінде, бірнеше ай бойы дайындалып, жатқа алған және спонтанды жауап ретінде ұсынған сөзбен жауап берді. Бұл сөз кейін «Психоанализдің болашағы» деген атпен жарияланды. Строзиердің пікірінше, Кохуттың ауруы оны өзіндік ойлауға мәжбүр етті және психоанализ теориясындағы маңызды жаңалықтарға әкелді. Ол көптеген талдаушылар өздерінің талдауларын интерпретациялардың арқасында ұятқа салу арқылы жүргізгенін, невротикалық патологияның нарциссикалық проблемалардың жасырын түрі екенін, идеализацияның қорғаныс механизмі емес екенін, әр адамға мойынсұну қажеттігін және ашудың өзіндік ыдыраудың салдары екенін түсінді. Ол классикалық метапсихологиядан бас тартып, өзінің орталық тұсы өзі болып табылатын жалпы психологиясын құрды. Бұл – өзіндік психологияның кең мағынадағы түрі. Жақындап келе жатқан өлім Кохутты өз ойларымен ойлауға итермеледі. Ол психоанализді түбінен діңкелейтінін білді және революциялық жұмысын аяқтауға уақыты жетпейді деп қорқады. Көбінесе ол психоаналитикалық әдебиеттерді оқуды тоқтатты, себебі басқалар одан жақсы айтады немесе жаман жазады деді. Ол уақытын өзінің жазбаларына, музыка тыңдауға және өнер туралы оқуға арнады.

In 1971, just after the publication of The Analysis of the Self, Kohut was diagnosed with lymphoma or lymphatic cancer. The cancer spread slowly but was mostly kept under control until 1977. Just when he had enjoyed the moment of greatest glory, he was confronted by a disease that was totally out of his control. Due to his disease he would turn down most invitations to speak, including a chance to speak at Harvard University, and to deliver the Freud lecture in Vienna. He also gave up his talks at Princeton University, but he did speak regularly at the University of Cincinnati, which bestowed upon him an honorary degree in November 1973. In 1973, a banquet was arranged for Kohut's 60th birthday, which turned into a conference on self psychology. Among the participants were such people as Alexander Mitscherlich from Frankfurt, Paul Parin from Zürich and Jacques Palaci from Paris, as well as many psychoanalysts from the United States, including e. g. René Spitz from Denver. The distinguished historian of Vienna, Carl Schorske from Princeton was a featured speaker. The high point was a banquet, with John Gedo as the speaker. Kohut himself would respond to Gedo's speech by delivering a speech which he had spent months preparing and which he had memorized and presented as a spontaneous response to Gedo. It was later published with the title "The Future of Psychoanalysis." In Strozier's view, Kohut's illness forced him to think for himself and resulted in several breakthroughs in his career as a theorist of psychoanalysis. He came to the conclusion that many analysts had been shaming their analysands in the guise of offering interpretations, that neurotic pathology was only a cover for narcissistic problems, that idealization was not a form of defense, that everyone needs mirroring, and that rage is a byproduct of the disintegration of the self. He broke free from classical metapsychology and formed his own, general psychology, with the self as its center. This would be self psychology in its broad sense. The approaching death forced Kohut to think with his own brains. He knew that he was shaking psychoanalysis in its core, and he was afraid he would not have the time to finish his revolutionary job. By and large he stopped reading psychoanalytic literature, saying either that others say things better than him or that they write things that are no good. He devoted his time to his own writing, to listening to music and reading about the arts.

Нарциссистік ашу-ызаға

Өзінің "Өзін-өзі талдау" атты кітабында Кохут нарциссикалық ашу-ыза тақырыбы жеке қарастырылатынын айтады. Ол мұны 1972 жылы жарық көрген "Нарциссизм және нарциссистік ашу-ыза туралы ойлар" атты мақаласында атап өтті. Мақалада Кохут былай деп жазды: Нарциссикалық ашу-ызаның көптеген түрлері бар, бірақ олардың барлығы белгілі бір психологиялық ерекшелікті бөліседі, бұл оларға адам агрессиясының кең аясындағы ерекше орын береді. Кек алу қажеттілігі, жасалған қателікті түзету, қандай да бір жолмен келтірілген зиянды жою және осы мақсаттарға жетудегі терең, тоқтаусыз құштарлық, нарциссикалық жарақат алған адамдарға демалыс бермейтін күйзеліс – бұл нарциссикалық ашу-ыза құбылысының барлық түрлеріне тән ерекшеліктер және оны басқа агрессия түрлерінен ажыратады. Осы себепті оған сын айтылды, оның агрессия мен ашу-ызаға қатысты көзқарастары жеткіліксіз, тіпті ең жақсы жағдайда үстіртті деп бағаланды. Фрейд үшін ашу-ыза – біздің эголарымызды цивилизацияның жұқа ғана қабаты бөлетін, бастапқы психологиялық деңгейге регрессия нәтижесінде туындайтын соғыстардың, төзімсіздіктің және қысымның биологиялық алғышарты еді, оны бағындыру қажет. Кохут үшін тарихты да, адам жанын да мұндай редукционистік формулалармен түсіндіру мүмкін емес. Оның пікірінше, ашу-ыза – өзіндік құлдырауының салдары. Оның ойынша, ашу-ызаның күші оны тудырған кемсітуге пропорционал емес. Ашуға толы адам оны ренжіткен адамға ешқандай жанашырлық танытпайды. Дегенмен, ересектердегі агрессия мақсатқа бағытталған және шектеулі. Ашу, керісінше, кек алудың үрейлі қажеттілігінен, қателікті түзету үшін кешірімсіз ашудан тұрады, егер адам өзін-өзі тәжірибелі кемсітудің салдарынан ыдырап қалса. Кохут 1976 жылы "Жаратылыстық, харизма, топтық психология. Фрейдтің өзін-өзі талдауына қатысты ойлар" атты тағы бір маңызды мақала жариялады. Ол психоаналитикалық қауымдастыққа қатысты бірнеше пікірлер айтудан бастайды, содан кейін Фрейдтің өзін-өзі талдауына және Вильгельм Флисспен қарым-қатынасына көшеді, бірақ соңында харизматикалық және мессиалық тұлғалар туралы жазады. Оның мысалдары – Гитлер мен Черчилль. Бұл мақаладағы басты ұғым – топтық өзіндік, ол "потенциалды жемісті ұғым" ретінде ұсынылады. Харизматикалық және мессиалық тұлғалар балалық шақтағы жағдайлардан қалыптасады, онда балаға алдымен жанашырлық көрсетілген, бірақ содан кейін айнадағы және идеалданған бейнелер оларға "күтпеген және болжай алмаған күйзелістерді" тудырған. Нәтижесінде бала өзіндік объектілердің міндеттерін орындауға кіріседі, өзіне қатысты супер-эмпатияны дамытады, ал сыртқы әлемге деген эмпатия мен ашу-ызаны жоққа шығарады. Ол ертедегі өзіндік объектілерден көрген азапқа ашумен толы архаикалық әлемде өмір сүре бастайды. Ол өзін кемелді сезінеді, өзінің кемелділігін өзінің әділдігімен бекітеді және өзін-өзі бағалаудың өкілетті реттеушілері ретінде қызмет ететін басқаларды бақылауға талап етеді. Бұл адамдар ерекше сезімталдыққа ие.

In his book The Analysis of the Self, Kohut states that the topic of narcissistic rage will be taken up separately. This he did in the article Thoughts on Narcissism and Narcissistic Rage, which he published in 1972. In the article, Kohut wrote:

text=Narcissistic rage occurs in many forms; they all share, however, a specific psychological flavor which gives them a distinct position within the wide realm of human aggressions. The need for revenge, for righting a wrong, for undoing a hurt by whatever means, and a deeply anchored, unrelenting compulsion in the pursuit of all these aims which gives no rest to those who have suffered a narcissistic injury—these are features which are characteristic for the phenomenon of narcissistic rage in all its forms and which set it apart from other kinds of aggression.|author=|title=|source=

The article was possibly a miscalculation, because he ought to have written on this topic in one of his monographs, which were more widely read than his articles. Due to this fact, criticism was leveled at him, saying that his views on aggression and rage were inadequate and naive and superficial at best. For Freud, rage was a biological given that one needed to learn to curb. For him, wars, intolerance and repression were caused by a regression to a more primitive psychological level of the drives, from which our egos are separated only by a thin layer of civilization. For Kohut, neither the history nor the human soul could be explained by such reductionistic formulae. For him, rage was a byproduct of the disintegration of the self. For him, the rage one feels is in no proportion to the slight that has caused it. A person filled with rage does not feel any empathy towards the person or persons that have caused the slight. Mature aggression, however, is goal oriented and limited in scope. Rage, on the other hand, consists of a desperate need for revenge, an unforgiving fury for righting a wrong, when one's self has disintegrated due to an experienced slight. Kohut published another important article in 1976, entitled "Creativeness, Charisma, Group Psychology. Reflections on the Self Analysis of Freud". He starts by making some comments on the psychoanalytic community, and then moves to Freud's self analysis and his relationship with Wilhelm Fließ, but in the end he writes about charismatic and messianic personalities. His examples of these are Hitler and Churchill. The key concept in this article is the group self, which he puts forward in a tentative manner, as a "potentially fruitful concept". Charismatic and messianic personalities evolve from childhood situations, in which the child has been given empathy at first, but then the mirroring and idealized figures have caused them "abrupt and unpredictable frustrations". In result, the child has taken upon himself to perform the tasks of the selfobjects, developing a superempathy towards himself, while feeling next to no empathy and plenty of fury towards the outside world. He has begun to live in a decidedly archaic world filled with rage at the torment he suffered from his early selfobjects. He feels perfect himself, and asserts his perfection with self righteousness, and demands control over others who would then serve as vicarious regulators of self esteem. These people have special capabilities for sensitivity,

Топ жаңадан бастайды

"Өзін-өзі талдау" атты еңбегі жарияланғаннан кейін, бір жағынан Кохут пен Анна Фрейд және Курт Эйслер арасындағы достық баяу суыта бастады, себебі соңғылары Кохуттың жұмысының салдарына көз жеткізе бастады. Кохуттың құрбыларының арасында бұл үрдіске ерекше тосқауыл болғандар – Рене Спиц және Жером Кавка еді. Көптеген бұрынғы достары одан жаңылды. Мысалы, Нью-Йорктық Мартин Стейн Кохуттың 1977 жылғы кітабын "Journal of the American Psychoanalytic Association" журналында қатты сынады. Кохут тіпті Чикаго психоанализі институтының кеңесінен де шығарылды. 1973 жылы Кохут 1969 жылдан бері іс-қимылсыз болған жас ізбасарларын қайта жинап, "Casebook" деп аталған, ресми түрде "The Psychology of the Self: A Casebook" кітабын жазуға кірісті. Шақырылғандар: Джон Гедо, Арнольд Голдберг, Майкл Франц Баш, Пол Орнштейн және Анна Орнштейн, Пол Толпин және Мариан Толпин, Эрнест Вольф, Дэвид Маркус және Мейер Гюнтер. Бірақ Гедо көп ұзамай топтан шығып кетті. Осы идея бойынша, Кохуттың шәкірттері Кохуттың жетекшілігімен жүргізілген талдаулардың жағдайларын сипаттауға тиіс еді, ал Кохут кітапқа өз түсініктемелерін қосатын еді. Кітапты Арнольд Голдберг редакциялады, бірақ Джон Гедо 1974 жылы топтан кетіп, Кохуттың өзі де көп ұзамай жобадан бас тартты, дегенмен мұқабасында "Хайнц Кохуттың қатысуымен жазылған" деп көрсетілген. Содан кейін Кохут кішкентай топты құрды, олар жеке үйлерде жиналатын. Чикагодан тыс жерлерден де адамдар шақырылды. Бұл топ 1978 жылы өзіндік психология бойынша жылдық конференцияларға айналды.

Өзін-өзі қалпына келтіру

Кохуттың екінші монографиясының атауы – «Өзін-өзі қайта жаңғырту». Ол 1977 жылы жарық көрді. Кохут бұл кітапты 1974 жылы жазғы демалысында Калифорния штатының Кармел қаласында жазуға кірісті. 1975 жылдың ақпанына дейін ол шамамен «үштен екісін» жазып бітірген, ал маусым айында жақын арада аяқталатынын айтты. Кітаптың алғашқы атауы өте ұнамсыз болды: «Өзін-өзі қайта жаңғырту: талдауды тоқтату туралы ойлар және емдеу тұжырымы». 1975 жылдың жазынан кейін ол кітаптың аяқталғанын мәлімдеді. 1975 жылдың қазанында ол соңғы атауға – «Өзін-өзі қайта жаңғырту» – келді. Дегенмен, ол келесі жыл бойы да кітаппен жұмыс істеді және осы уақыт ішінде қосымша тақырыптан бас тартты. Кітап 1977 жылдың көктемінде жарық көрді және бірден сәттілікке ие болды: маусым айына дейін 11 500 данасы сатылды. «Өзін-өзі қайта жаңғырту» – Кохуттың ең жақсы жазылған және ең түсінікті кітабы. Ол алғашқы кітабы «Өзін-өзі талдау» оқуды қиын еткен қозғалыс теориясы мен психоаналитикалық метапсихология тілінен мүмкіндігінше аулақ болуға тырысты. Кохут жаңа кітабын оқырмандарға қолжетімді етуді шешті және баспасының редакторы Натали Альтманмен бірге жұмыс істеді, ол оның мәтінін оқып, пікір білдірді. Бұл жұмыс 1976 жыл бойына созылды. «Қайта жаңғырту» Кохуттың табысқа жеткен туындысы болды, ол өзінің идеяларын жасырын қалпынан ашық көрсетті. Ол қозғалыс теориясы мен оның тілінен бас тартты және енді ешқашан дәстүрлі фрейдтік психоанализге оралмады. Фрейдтен мұра еткен психоаналитикалық техниканың барлық қағидалары қазір сынға ұшырады: қозғалыс теориясы, нәрестелік сексуалдық қатынастың орталық рөлі, Эдип кешені, қақтығыстар, қорғаныс және қарсылық арасындағы тығыз байланыс, сондай-ақ проблеманы шешу. Кохут фрейдтік ойлаудан айқын үзіліс жасады. Кохут «Өзін-өзі қайта жаңғырту» кітабының «бір салада шеберлікке жеткен автордың жеке жазған техникалық немесе теориялық монографиясы емес» екенін айтады. Керісінше, «бұл талдаушының жылдар бойы адал еңбек еткеніне қарамастан, психоанализдің қолда бар аясында түсіне алмаған мәселеде көбірек түсінік табуға жасаған әрекеті туралы есеп». Ол «бір-біріне қайшы келетін, негізсіз және көбінесе түсініксіз теориялық болжамдардың батпағында батып жүр» дейді және алға жылжудың жалғыз жолы – «клиникалық құбылыстарды тікелей байқауға және менің байқауларыма сәйкес келетін жаңа тұжырымдамаларды құруға оралу» екенін түсіндіреді. Ол өзінің ойларын бұрынғы ойшылдардың ойларымен үйлестіруге тырысқанын айтады, бірақ психоанализ саласындағы көптеген авторларды айналып өтеді, бірақ Фрейдті емес. Ол онымен үнемі диалогта болады және көбінесе оған қарсы шығады: Фрейд енді тарих, тұжырымдамалық, терапиялық немесе философиялық тұрғыдан маңызды ойшыл емес. Кохут Трагикалық адам (адам туралы оның көзқарасы) және Кінәлі адам (Фрейдтің адам туралы көзқарасы) туралы жазады, ал Фрейд Кохутты тұншықтыруға тырысады. Ол тыныс алу үшін күреседі, ал «жалғыз құтқарылу – бұл тыныс алу күресі Кохутты өз идеяларын өрісті мәңгілікке өзгерткен жолдармен нақтылауға мәжбүр етеді». Фрейд үшін психоанализдің мәні – «нейротикалық қайғы-қасірет жалпы бақытсыздыққа айналуы», санасыз саналы болуы керек, басқыншылық кедергілері еңсерілуі керек, және жарық құштарлықтардың қазандығына енуі керек, сондай-ақ шындықты бетпе-бет көру керек, одан не туындағанына қарамастан. Фрейд үшін Кохуттың психиканы жаңа нәрсеге айналдыру туралы идеясы «толыққандай жат және өте наив» болды. Строзиердің жазуынша, «Фрейдтің истериямен айналысқан алғашқы еңбектерінде Кохут, ол көбінесе өзінің көзқарастарының дұрыстығына деген сенімі мен күшті күші арқылы емдеген». Фрейдтің мақсаты – ауруды емдеу емес еді. «Фрейдтің құндылықтары бірінші кезекте денсаулық құндылықтары емес еді», – деп жазды Кохут. Алайда Кохуттың пікірінше, «Фрейд тереңдік психологиясын жасағаны үшін мәңгілікке қарыздар». Кохут фрейдтік қозғалыс теориясын түбегейлі түрде күмәнге ұмтылуды қалады, сонымен қатар ол фрейдтік талдаушылардың мақсаттарын да күмәнге ұмтылуы керектігін түсінді: «балалық қозғалыстарды бейімделу арқылы игеру, санасыз материалды саналы ету және эгоның өрісін кеңейту және босату». Кохуттың замандастарының өте аз бөлігі бұл мақсаттардың қозғалыс теориясынан туындағанын түсінді. Бұл парадигманы сынға алу психоанализдің өзегіне шабуыл жасаумен тең болды.

The title of Kohut's second monograph is The Restoration of the Self. It was published in 1977. Kohut started to write this book in Carmel, California, during his summer vacation in 1974. By February 1975, he had written ca. "three quarters" of it, and by June he said it was soon to be completed. Its working title was a rather awful one, The Rehabilitation of the Self: Thoughts About the Termination of Analyses and the Concept of Cure. After the summer of 1975, he would say that the book was already finished. By October 1975, he had arrived at the final title, The Restoration of the Self. However, he carried on working on this book for the next year, and during this time he abandoned the awkward subtitle. The book was published in the spring of 1977, and it was an immediate success: by June it had sold 11.500 copies. The Restoration of the Self is the best written and most accessible book by Kohut. He tried as best he could to avoid the language of the drive theory as well as psychoanalytic metapsychology, which made his first book, The Analysis of the Self, such a difficult read. Kohut had decided to make his new book more accessible, and he worked together with Natalie Altman, his publisher's editor, who would read and comment on his text. This work proceeded throughout the year 1976. Restoration turned out to be Kohut's breakthrough, the work in which he steps up from behind the curtain. He had abandoned the drive theory and its language, and he was never again to return to the mainstream Freudian psychoanalysis. Nearly all principles of psychoanalytic technique, inherited from Freud, were now in the line of fire: the drive theory, the central role of infantile sexuality, the Oedipus complex, the close relationship between conflicts, defenses and resistances, and working through. Kohut makes a clear break from Freudian thinking. Kohut says that The Restoration of the Self "is not a technical or theoretical monograph written detachedly by an author who has achieved mastery in a stable and established field of knowledge". On the contrary, "it is a report of an analyst's attempt to struggle toward greater clarity in an area that, despite years of conscientious effort, he was unable to understand within the available psychoanalytic framework." He says he is "floundering in a morass of conflicting, poorly based, and often vague theoretical speculation," and that the only way forward was to go "back to the direct observation of clinical phenomena and the construction of new formulations that would accommodate my observations." He says he had tried to integrate his thoughts with those of previous thinkers, but this

Kohut bypasses most authors in the field of psychoanalysis, but not Freud. He is in constant dialogue with him, and often finds himself contradicting him: Freud is no longer a relevant thinker from the point of view of history, or conceptually, therapeutically of philosophically. Kohut writes about the Tragic Man (his view of man) and the Guilty Man (Freud's view of man), and Freud seems almost to suffocate Kohut. He struggles to breathe, and the "only salvation is that the struggle to breathe forces Kohut to clarify his ideas in ways that changed the field forever." For Freud the essence of psychoanalysis was that "neurotic misery would be transformed into common unhappiness", and the unconscious would have to become conscious, repression barriers would have to be overcome, and light would have to penetrate the cauldron of desires, and the truth would have to be seen face to face, no matter what would follow from it. For Freud, Kohut's idea that the psyche could be transformed into something new was "completely alien and exceedingly naïve." "In Freud's early work with hysteria, Kohut argues, he probably cured mostly through suggestion and the mighty force of his belief in the rightness of his views," writes Strozier. Healing was not Freud's point. "Freud's values were not primarily health values", Kohut wrote. However, in Kohut's view, "it is to Freud's eternal credit that he created depth psychology." Kohut wanted to fundamentally question Freudian drive theory, and he understood that at the same time he would have to question the goals of Freudian analysts: "the mastering of infantile drives through more adaptive sublimations, making unconscious material conscious, and expanding and liberating the realm of the ego." Very few of Kohut's contemporaries understood that these goals originated from the drive theory. Challenging this paradigm was equal to an attack at the core of psychoanalysis.

"Мистер З-дің екі талдауы"

1977 жылы 64 жасында Коут "Мырза Z-дың екі талдауы" атты мақала жазды. Бұл мәтін алғаш рет "Өзін-өзі қалпына келтіру" кітабының неміс тіліндегі басылымына арналған, онда ол "Мырза X" жағдайын алмастыруы тиіс болған. Оқиға автобиографиялық, бірақ Коут мұны ешкімге мойындаған жоқ. "Мырза X" жағдайы алғашқыда неміс талдаушысы Анита Экштедт жазған болатын. Мырза X Экштедт талдаған теологияны оқыған неміс студенті болды, бірақ Коут оны Бейбітшілік корпусына қосылғысы келген, бірақ қабылданбаған жас американдыққа айналдырды. Ол, көрінеу, Коуттың жас әріптесімен бірге АҚШ-та талдаудан өткен. Мырза Z Коуттың төрт жыл бойы екі рет талдаған науқасы ретінде суреттеледі, алдымен Фрейдтік көзқарас бойынша, ал бес жылдық үзілістен кейін Коуттың өзіндік психологиясының жаңа аясында. Екі талдау да бес жылға созылды. Коут әйелі Элизабетке немесе ұлы Томасқа Мырза Z жағдайы туралы айтпады және мақаланы оларға оқып бермеді, бұл оның барлық еңбектерімен жасаған әдеті болған. Элизабет пен Томас Коут қайтыс болғаннан кейін ғана мақаланы оқыды. Коуттың өзі Мырза Z болған-болмағанына нақты жауап жоқ, бірақ Строзиер де, Кокс та оны күшті дәлелдермен қорғайды. Строзиердің айтуынша, өзіндік психология үшін осындай маңызды жағдайды Коут өзінің теориясы бойынша екі кітап жазғаннан кейін 1977 жылға дейін пайдаланбауы мүмкін емес еді.

Саяси көзқарастар

Кохут саяси адам болған жоқ. Оның өмірбаяуын жазған Строзьердің айтуынша, Кохут Венаны басып алған нацистерге аса мән бермеген. АҚШ-та ол либералдық көзқарастағы адам ретінде танылды және қару-жарақ иелігін мемлекеттік бақылауда ұстауды жақтады. Ол Вьетнам соғысын аморальды әрі ақымақтық деп есептеді, бірақ бастапқыда ұлының соғысқа қарсы көзқарасын толық түсінбеді. Томас Кохут сол кезде Оберлин колледжінде оқыды, ол құлдыққа қарсы күрестен бастап, барлық түрлі әлеуметтік теңсіздікке қарсы ұзақ тарихы бар еді және Жерасты жолының маңызды бекеті болған. Ақырында Кохут ұлының пікірінде дұрыс нәрсені көре бастады, ал олардың Никсонға қарсы сезімдері оларға ортақ тіл табуға көмектескен болуы мүмкін.

Өлім

Өмірінің соңғы аптасында, уақыты таусылып бара жатқанын сезінген Кохут, бар күшін отбасы мен достарымен бірге өткізуге арнады. 1981 жылғы 7 қазанда кешкісін комаға түсіп, 8 қазанда таңертең Чикагода рактан көз жұмды.

Жарияланымдар

Өзін-өзі талдау: Нарциссикалық тұлғалық бұзылыстарды психоаналитикалық емдеуге жүйелі тәсіл (1971). Халықаралық университеттер баспасы, Нью-Йорк. Өзін-өзі қалпына келтіру (1977). Халықаралық университеттер баспасы, Нью-Йорк. Өзін іздеу: Хайнц Кохуттың таңдамалы жазбалары 1950–1978, 1-том (1978). Пол Орнштейннің редакциясымен. Халықаралық университеттер баспасы, Нью-Йорк. Өзін іздеу: Хайнц Кохуттың таңдамалы жазбалары 1950–1978, 2-том (1978). Пол Орнштейннің редакциясымен. Халықаралық университеттер баспасы, Нью-Йорк.

Өлімнен кейін

Анализ қалай емдейді? (1984). Ред. Арнольд Голдберг, Пол Э. Степанскимен бірге. Чикаго университетінің баспасы, Чикаго және Лондон. Өзіндік психология және гуманитарлық ғылымдар (1985). Ред. Чарльз Б. Строзиер. W. W. Norton & Co., Нью-Йорк және Лондон. Кохуттың өзіндік психология және психотерапия семинары жасөспірімдер мен жас ересектермен (1987). Ред. Мириам Элсон. W. W. Norton & Co., Нью-Йорк және Лондон. Өзін іздеу: Хайнц Кохуттың таңдамалы жазбалары: 1978–1981 жж. 3-том (1990). Ред. Пол Орнштейн. Халықаралық университеттер баспасы, Мэдисон, Коннектикут. Өзін іздеу: Хайнц Кохуттың таңдамалы жазбалары: 1978–1981 жж. 4-том (1991). Ред. Пол Орнштейн. Халықаралық университеттер баспасы, Мэдисон, Коннектикут. Өмір қисығы: Хайнц Кохуттың хат алмасуы, 1923–1981 (1994). Ред. Геффри Кокс. Чикаго университетінің баспасы, Чикаго және Лондон. Чикаго институтының лекциялары (1996). Ред. Пол Толпин және Мариан Толпин. "Аналитикалық баспасөз", Хиллсдейл, Нью-Джерси.

Хайнц Кохутпен бірлесіп

Арнольд Голдберг (ред.): "Өзінің психологиясы: жағдайдар жинағы". (1978) Халықаралық университеттер баспасы, Нью-Йорк. Филип Ф. Д. Рубовиц Сейтц: "Кохуттың фрейдистік көзқарасы" (1999). "Аналитикалық баспа", Хиллсдейл, Нью-Джерси және Лондон.

Хайнц Кохут пен оның теориялары туралы әдебиет

Фил Моллон: Өзін босату: Хайнц Кохуттың емдік мұрасы (2001). Аллен Сигель: Хайнц Кохут және Өзіндік психология (Қазіргі психотерапия жасаушылары) (1996), Кохуттың мұрасы: Өзіндік психологияға қосқан үлесі (1984). Пол Э. Степански және Арнольд Голдберг редакциялаған. Аналитикалық баспа, Хиллсдейл, Н. Дж. Чарльз Б. Строзиер: Хайнц Кохут: Психоаналитик болу жолы (2004). "Фаррар, Штраус және Жиру", Нью-Йорк. Уайт, М. және Вайнер, М., Өзіндік психологияның теориясы мен тәжірибесі (1986). Эрнест С. Вольф: Өзінді емдеу: Клиникалық өзіндік психология элементтері (2002). Чарльз Б. Строзиер, Константин Пинтерис, Кэтлин Келли және Дебора Шер: Өзіндіктің жаңа әлемі, Хайнц Кохуттың психоанализ және психотерапияны өзгертуі (2022). Оксфорд университетінің баспасы, Оксфорд, Ұлыбритания.