Мэттью Меселсон: Американдық генетик және молекулалық биологтың өмірбаяны

Кіріспе

Американдық генетик және молекулалық биолог (1930 жылы туған)

Мэтью Стэнли Меселсон (1930 жылы 24 мамырда туған) – қазіргі уақытта Гарвард университетінде қызмет ететін генетик және молекулалық биолог, ол Франклин Стальмен бірге ДНК-ның жартылай консервативті репликациясын көрсеткенімен танымал. Калифорния технологиялық институтында Линус Полингтың жетекшілігімен докторлық диссертациясын қорғағаннан кейін, Меселсон 1960 жылы Гарвард университетінің профессоры болды және бүгінгі күнге дейін Томас Дадли Кэбот табиғат ғылымдарының профессоры лауазымында қызмет етеді. 1958 жылғы танымал Меселсон–Сталь экспериментінде ол және Франк Сталь азот изотоптарын қолдану арқылы ДНК жартылай консервативті түрде көбейетінін көрсетті. Сонымен қатар, Меселсон, Франсуа Жакоб және Сидней Бреннер 1961 жылы хабаршы РНК-ның бар екенін анықтады. Меселсон жасушалардағы ДНК жөндеуін, сондай-ақ жасушалардың бөтен ДНК-ны қалай танитынын және жоятынын зерттеді, және Вернер Арбермен бірге шектеуші ферменттерді ашты. 1963 жылдан бері ол химиялық және биологиялық қорғаныс және қаруды бақылау мәселелеріне қызығушылық танытып, осы тақырыпта түрлі мемлекеттік органдарға кеңесші болып жұмыс істеді. Меселсон Генри Киссинджермен бірге Никсон әкімшілігі кезінде президент Ричард Никсонды биологиялық қарудан бас тартуға, химиялық қару өндірісін тоқтатуға және жаушыл мақсаттар үшін биологиялық агенттерді сатып алуға тыйым салатын халықаралық шартты қолдауға көндіру үшін жұмыс істеді, бұл 1972 жылы Биологиялық қарулар конвенциясы ретінде танылды. Меселсон Ұлттық ғылым академиясының молекулалық биология саласындағы сыйлығын, Америка ғалымдары федерациясының қоғамдық қызмет сыйлығын, Нью-Йорк ғылым академиясының президенттік сыйлығын, Америка генетикалық қоғамының 1995 жылғы Томас Хант Морган медалін, сондай-ақ медицина ғылымындағы ерекше жетістіктері үшін Ласкер сыйлығын алды. Оның Гарвардтағы зертханасы қазіргі уақытта жыныстық көбеюдің, генетикалық рекомбинацияның және қартаюдың биологиялық және эволюциялық табиғатын зерттейді. Оның бұрынғы студенттерінің көптегені белгілі биологтар, олардың ішінде Нобель сыйлығының лауреаты Сидни Альтман, сондай-ақ Марк Пташне, Сьюзан Линдквист, Стивен Ф. Хайнеман және Ричард И. Моримото бар.

Matthew Stanley Meselson (born May 24, 1930) is a geneticist and molecular biologist currently at Harvard University, known for his demonstration, with Franklin Stahl, of semi conservative DNA replication. After completing his Ph. D. under Linus Pauling at the California Institute of Technology, Meselson became a Professor at Harvard University in 1960, where he has remained, today, as Thomas Dudley Cabot Professor of the Natural Sciences. In the famous Meselson–Stahl experiment of 1958 he and Frank Stahl demonstrated through nitrogen isotope labeling that DNA is replicated semi conservatively. In addition, Meselson, François Jacob, and Sydney Brenner discovered the existence of messenger RNA in 1961. Meselson has investigated DNA repair in cells and how cells recognize and destroy foreign DNA, and, with Werner Arber, was responsible for the discovery of restriction enzymes. Since 1963 he has been interested in chemical and biological defense and arms control, has served as a consultant on this subject to various government agencies. Meselson worked with Henry Kissinger under the Nixon administration to convince President Richard Nixon to renounce biological weapons, suspend chemical weapons production, and support an international treaty prohibiting the acquisition of biological agents for hostile purposes, which in 1972 became known as the Biological Weapons Convention. Meselson has received the Award in Molecular Biology from the National Academy of Sciences, the Public Service Award of the Federation of American Scientists, the Presidential Award of the New York Academy of Sciences, the 1995 Thomas Hunt Morgan Medal of the Genetics Society of America, as well as the Lasker Award for Special Achievement in Medical Science. His laboratory at Harvard currently investigates the biological and evolutionary nature of sexual reproduction, genetic recombination, and aging. Many of his past students are notable biologists, including Nobel Laureate Sidney Altman, as well as Mark Ptashne, Susan Lindquist, Stephen F. Heinemann, and Richard I. Morimoto.

Ерте өмір және білім

Меселсон 1930 жылғы 24 мамырда Колорадо штатының Денвер қаласында дүниеге келді. Ол бастауыш және орта мектепті Калифорния штатының Лос-Анджелес қаласында оқыды. Кішкентай кезінен химия мен физикаға қызығушылық танытып, үйде табиғатты зерттеу саласында көптеген тәжірибелер жасады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Меселсон жазғы демалыста жазғы мектепке қатысып, бір жарым жылға ертерек мектепті бітіруге қажетті баллдар жинады. Бірақ, мектептің тіркеу бөлімінен дипломын алуға тырысқанда, орта мектеп дипломын алу үшін үш жыл дене шынықтыру сабақтарын толық оқу қажеттігін естіді, ал ол мұны орындамаған еді. Басқа мүмкіндіктерді іздеген соң, 1946 жылы 16 жасында Чикаго университетіне химияны оқуға түсті, себебі университетке орта мектеп дипломы талап етілмейтін.

Жоғары білім

Чикаго университетінде Меселсон 1946-1949 жылдары бакалавриатта тарих және классиканы қоса алғанда, гуманитарлық ғылымдарды оқыды. Университет химия және физика сияқты мамандандырылған салалардағы бакалавр дәрежесін жойғанын ол келгеннен кейін түсінді. Оқуын аяқтаған соң Меселсон жарты жыл Еуропаны аралап саяхаттады, көбінесе кітап оқып, жаңа достармен танысты. 1949 жылы Еуропада соғыстың салдары әлі де көрініп тұрды, сонымен қатар Суық соғыстың бастапқы шиеленісі де байқалды. Келесі жылы Меселсон Калтехке қайта оралып, бірінші курсқа түсті, бірақ ол алған көптеген курстардағы оқыту әдістемесін ұнатпады. Дегенмен, ол Лайнус Полингтің химия курсына қабылданды және сол жылы гемоглобин құрылымы бойынша Полингтің жобасымен айналысты. Кейін Меселсон бір жылға Чикаго университетіне оралып, химия, физика және математика курстарын оқыды, бірақ тағы бір диплом алмады. Келесі жылы ол Берклидегі Калифорния университетінің физика аспирантурасына қабылданды және бір жыл оқыды. 1953 жылдың жазында Меселсон Паулингтің Сиерра-Мадредегі үйінде бассейнде өткен кеште болды (ол Паулингтің ұлы Питермен және қызы Линдамен дос еді), онда Паулинг одан келесі жылы не істеуге ниеттенгенін сұрады. Меселсон Чикаго университетіне қайта оралуға ниеттенгенін естіген Паулинг оны дереу Калтехке келіп, өзімен аспирантураны бастауға шақырды, және Меселсон келісті. 1953-1957 жылдары Калифорния технология институтында Лайнус Паулингтің химия бойынша аспиранты ретінде Меселсонның докторлық диссертациясы тепе-теңдік тығыздық градиентінің центрифугациясы және рентген кристаллографиясы тақырыбында болды. Паулингтен басқа, Меселсонның диссертациялық комиссиясына Джером Виноград, Ричард Фейнман және Харден М. Макконнелл кірді. Содан кейін Меселсон 1960 жылы Гарвард университетіне қызметке орналасқанға дейін Калтехте физикалық химияның ассистент-профессоры, сосын аға ғылыми қызметкер болып жұмыс істеді.

At the University of Chicago, Meselson studied liberal arts including history and classics as an undergraduate from 1946 to 1949 after realizing upon arriving that the university had abolished bachelor's degrees in specialized field such as chemistry and physics. After completing his studies, Meselson spent half a year traveling in Europe. where he spent most of his time reading and making friends. The devastation of the war was still evident in Europe in 1949, as were the beginning tensions of the Cold War. The following year, Meselson returned to Caltech to begin freshman studies again, but disliked the pedagogical approach in most of the courses he took. He enrolled, however, in Linus Pauling's freshman chemistry course, which he loved, and worked on a project for Pauling the same year on hemoglobin structure. Meselson subsequently returned to the University of Chicago for a year to enroll in courses in chemistry, physics, and math, though he did not receive another degree. The following year, he was accepted into a graduate physics program at the University of California at Berkeley where he remained for a year. In the summer of 1953, Meselson was at a swimming pool party at the Pauling home in Sierra Madre (he was friends with Pauling's son Peter and with his daughter Linda), and Pauling asked him what he intended to do the following year. Upon hearing Meselson respond that he intended to return to the University of Chicago, Pauling immediately asked him to come to Caltech to begin graduate studies with him, to which Meselson agreed. As a graduate student of Linus Pauling in chemistry at the California Institute of Technology (1953 1957), Meselson's doctoral dissertation was on equilibrium density gradient centrifugation and on x ray crystallography. Besides Pauling, Meselson's dissertation committee also included Jerome Vinograd, Richard Feynman, and Harden M. McConnell. Meselson then served as Assistant Professor of Physical Chemistry and then Senior Research Fellow at Caltech until he joined the Harvard faculty in 1960.

Зерттеу

1957 жылы Меселсон мен Франклин Сталь (фаг тобының бір бөлігі ретінде) ДНК жартылай консервативті түрде көбейеді екенін көрсетті. ДНК-ның қалай көбейетіні туралы гипотезаларды тексеру үшін Меселсон мен Шталь, Джером Виноградпен бірге макромолекулаларды олардың тығыздығына қарай бөлетін әдіс ойлап тапты. Тепе-теңдік тығыздық градиентімен центрифугациялау әдісі Меселсон мен Штальға азоттың ауыр изотобы 15N-нан тұратын ДНК-ны, жеңіл изотобы 14N-нан тұратын ДНК-дан ажыратуға жеткілікті сезімталдық берді. Олардың классикалық эксперименті, ғылым тарихшысы Фредерик Л. Холмс кітабында сипаттап, талдағандай, олар 15N-ғана азот көзі бар ортада Escherichia coli бактериясын көптеген буын бойы өсірді, содан кейін бактерияларды 14N-ғана азот бар ортаға ауыстырды. Бактериялардың ДНК-сын ауыстырудан бұрын және кейін, бірнеше буын аралығында алды. Бір буын өскеннен кейін, барлық ДНК-ның тығыздығы 15N және 14N ДНК-сының тығыздығының арасында екені анықталды. Келесі буындарда "жартылай ауыр" ДНК-ның үлесі 1/2 есеге азайды, ал ДНК-ның жалпы мөлшері екі есеге артты. Жартылай ауыр ДНК-ны қыздыру арқылы бір тізбекті еткенде, ол екі тығыздыққа бөлінді: бірі ауыр (тек 15N-дан тұратын), екіншісі жеңіл (тек 14N-дан тұратын). Эксперимент көрсеткендей, көбейген кезде бактериялық ДНК-ның екі толықтырғыш тізбегі ажырасады және әрбір тізбек жаңа, толықтырғыш тізбектің синтезін бағыттайды. Бұл нәтиже Джеймс Уотсон мен Фрэнсис Крик бес жыл бұрын ұсынған ДНК көбейеді деген гипотезаны растады және ДНК молекуласының Уотсон-Крик моделіне маңызды қолдау көрсетті. Жан Вейглмен бірлесіп, Меселсон тығыздық градиент әдісін бактериофаг Λ (лямбда) генетикалық рекомбинациясын зерттеу үшін қолданды. Сұрақ мынадай еді: мұндай рекомбинация рекомбинацияланатын ДНК молекулаларының үзілуін қамти ма, әлде жаңа молекулалардың бірлескен синтезін бе? Бұл сұраққа жауап беру үшін бактерияларды генетикалық түрде белгіленген және ауыр изотоптармен (13C және 15N) таңбаланған Λ фагтарымен бірге жұқтырудан алынған фаг бөлшектерін зерттеу арқылы жауап беруге болады. Тығыздық градиент әдісі жеке ұрпақ фагтарының ата-ана ДНК-сы мен ата-ана генетикалық маркерлерінің мұрагерлігін сипаттауға мүмкіндік берді. Меселсонның үзілуге байланысты, көбейтуге тәуелсіз рекомбинацияның алғашқы көрсетілімі кейіннен Λ ДНК-сын тек бір нүктеде қайта құрай алатын арнайы жүйенің белсенділігін көрсетті, бұл жүйе әдетте фагтың иесінің хромосомасына енуі үшін қолданылады. Кейіннен Франклин Стальдің экспериментінің түрлері ДНК көбейеді және көптеген генетикалық рекомбинациялардың арасындағы өзара тәуелділікті көрсетті. Чарльз Раддингпен бірге Меселсон 1973-1983 жылдар аралығында осы саладағы зерттеулерді басқаратын ДНК дуплекстерінің рекомбинациясы үшін модель әзірледі. 1961 жылы Сидней Бреннер, Франсуа Якоб және Меселсон тығыздық градиент әдісін хабаршы РНК-ның бар екенін көрсету үшін қолданды. Кейінгі жұмыста Меселсон мен оның студенттері иесіне бағытталған шектеудің ферменттік негізін көрсетті, бұл жасушалардың бөтен ДНК-ны тануы және жоюы, содан кейін метилге бағытталған сәйкессіздікті жөндеуді болжады және көрсетті, бұл жасушаларға көбейтілген ДНК-дағы қателерді түзетуге мүмкіндік беретін процесс. Меселсонның қазіргі зерттеулері эволюциядағы жыныстық көбеюдің артықшылығын түсінуге бағытталған. Меселсон мен оның әріптестері жақында Bdelloid rotifers жыныстық көбеюге қатысатынын, ерекше түрде мейозды қолданатынын көрсетті.

In 1957, Meselson and Franklin Stahl (as part of the phage group) showed that DNA replicates semi conservatively. In order to test hypotheses for how DNA replicates, Meselson and Stahl, together with Jerome Vinograd, invented a method that separates macromolecules according to their buoyant density. The method, equilibrium density gradient centrifugation, was sufficiently sensitive that Meselson and Stahl were able to separate DNA containing the heavy isotope of nitrogen, 15N, from DNA made of the lighter isotope, 14N. In their classic experiment, described and analyzed in a book by science historian Frederic L. Holmes, they grew the bacterium Escherichia coli for many generations in medium containing 15N as the only nitrogen source and then switched the bacteria to growth medium containing 14N instead. They extracted DNA from bacteria prior to switching and, at intervals, for several generations thereafter. After one generation of growth, all the DNA was seen to have a density halfway between that of 15N DNA and 14N DNA. In successive generations, the fraction of DNA that was "half heavy" fell by a factor of ½, as the total amount of DNA increased two fold. When the half heavy DNA was made single stranded by heating, it separated into two density species, one heavy (containing only 15N) and one light (containing only 14N). The experiment implied that, upon replication, the two complementary strands of the bacterial DNA separate, and that each of the single strands directs the synthesis of a new, complementary strand, a result that verified the suggestion for DNA replication put forward five years earlier by James Watson and Francis Crick and lent important early support for the Watson Crick model of the DNA molecule. In collaboration with Jean Weigle, Meselson then applied the density gradient method to studies of genetic recombination in the bacteriophage Lambda. The question was whether such recombination involved breakage of the recombining DNA molecules or cooperative synthesis of new molecules. The question could be answered by examining phage particles derived from co infection of bacteria with genetically marked Lambda phages that were labeled with heavy isotopes (13C and 15N). The density gradient method allowed individual progeny phages to be characterized for their inheritance of parental DNA and of parental genetic makers. Meselson's initial demonstration of breakage associated, replication independent recombination was later found to reflect the activity of a special system that can recombine Lambda DNA at only one spot, normally used by the phage to insert itself into the chromosome of a host cell. Subsequently, variations of the experiment by Franklin Stahl revealed reciprocal dependencies between DNA replication and most genetic recombination. With Charles Radding, Meselson developed a model for recombination between DNA duplexes that guided research in the field for the decade from 1973 to 1983. In 1961, Sydney Brenner, François Jacob and Meselson used the density gradient method to demonstrate the existence of messenger RNA. In subsequent work, Meselson and his students demonstrated the enzymatic basis of host directed restriction, a process by which cells recognize and destroy foreign DNA and then predicted and demonstrated methyl directed mismatch repair, a process that enables cells to correct mistakes in replicating DNA. Meselson's current research is aimed at understanding the advantage of sexual reproduction in evolution. Meselson and his colleagues have recently demonstrated that Bdelloid rotifers do, in fact, engage in sexual reproduction employing meiosis of an atypical sort.

Мезельсон эффектісі

Екі аллель немесе геннің көшірмесі жыныссыз диплоидты организмде бір-бірінен тәуелсіз эволюциялаған кезде, олар уақыт өте келе күрт түрленеді. Бұл аллельдік дивергенция құбылысын алғаш Уильям Бирки сипаттаған, бірақ ол көбінесе Меселсон эффектісі деп аталады. Жынысты организмдерде рекомбинация және тәуелсіз таралу процестері организмдегі екі аллельдің де жақында пайда болған жалғыз ата-баба аллелінен тегін табуға мүмкіндік береді. Рекомбинация немесе тәуелсіз таралу болмаса, аллельдер жақындағы ата-баба аллелінен тегін таба алмайды. Оның орнына, аллельдер мейоздық рекомбинацияның жоғалуына дейін немесе одан сәл бұрын ортақ аллельдік ата-бабамен байланысты болады. Бұл эффекттің керемет мысалы бделлоид ротиферлерінде сипатталған, онда lea генінің екі аллелі екі түрлі генге айналып, организмді құрғақшылық кезеңінде сақтау үшін бірлесіп жұмыс істейді. Меселсон эффектісі организмнің геномның толық көшірмелерінің бір-бірінен дивергенциясына әкелуі керек, нәтижесінде барлық ертедегі жыныссыз организмдер гаплоидтық күйге дейін төмендеуі мүмкін, бұл бүкіл геномның дубликациясынан кейінгі диплоидтануға ұқсас процесс. Дегенмен, гендік конверсия, жыныссыз организмдерде кең таралған рекомбинация түрі, жас жыныссыз организмдерде Меселсон эффектісінің пайда болуын болдырмауы және бделлоид ротиферлерінде оның әсерін шектеуі мүмкін. Сонымен қатар, Меселсон эффектісінің бірқатар мысалдары әлі де даулы болып қала береді, себебі гибридтеу сияқты басқа биологиялық процестер Меселсон эффектісін имитациялай алады.

Химиялық және биологиялық қаруды қорғау және қарусыздандыру

1963 жылы Меселсон АҚШ-тың қару-жарақ бақылау және қарусыздандыру агенттігінде тұрақты кеңесші болып қызмет етті, онда ол химиялық және биологиялық қару бағдарламалары мен саясатына қызығушылық танытты. Содан бері ол химиялық және биологиялық қарудан қорғану және оларды қарусыздандыру мәселелеріне АҚШ-тың әртүрлі мемлекеттік органдарының кеңесшісі ретінде, сондай-ақ Гарвард және Ұлыбританиядағы Суссекс университетінде орналасқан Гарвард-Суссекс бағдарламасы арқылы қатысып келеді. Ол және Ұлыбританиядағы Джулиан Перри Робинсон осы бағдарламаның бірлескен директорлары болып табылады. Биологиялық қару АҚШ үшін маңызды әскери мақсатқа қызмет етпейді және олардың таралуы қауіпті болуы мүмкін екенін, ал болашақта озық биологияны жаушылық мақсаттарда пайдалану қоғамға зиян келтіретінін түсінген ол, Атқарушы билік өкілдерін, Конгресс мүшелерін және жұртшылықты АҚШ-тың мұндай қаруға мұқтаж емес екеніне және олардан бас тартудың, сондай-ақ оларды жаһандық деңгейде тыйым салуға жұмыс істеудің пайдалы болатынына көндіруге тырысты. Президент Ричард Никсон 1969 жылы АҚШ-тың биологиялық қаруды дамыту бағдарламасын тоқтатып, Ұлыбританияның халықаралық тыйым салу туралы ұсынысын қолдағаннан кейін, Меселсон биологиялық, содан кейін химиялық қаруды тыйым салу жөніндегі халықаралық келісімдерге қол жеткізуде табысқа жеткендердің бірі болды, нәтижесінде 1972 жылғы Биологиялық қару туралы конвенция және 1993 жылғы Химиялық қару туралы конвенция қабылданды. Меселсон және оның әріптестері химиялық және биологиялық қаруды бақылауға қатысты үш ішкі тергеу жүргізді. 1970 жылдың тамыз және қыркүйек айларында Америка ғылымды дамыту қауымдастығының тапсырмасымен Меселсон Вьетнам Республикасында гербицидтердің әскери қолданылуының экологиялық және денсаулыққа тигізетін әсерін зерттеу үшін командаға жетекшілік етті. Гарвардқа оралғаннан кейін ол Роберт Баухманмен бірлесіп, уытты гербицидтік қосылыс диоксинді талдау үшін жоғары дәлдікті массалық спектрометриялық әдіс әзірледі және оны Вьетнам мен АҚШ-тан алынған экологиялық және биомедициналық үлгілерге қолданды. 1970 жылдың желтоқсан айында президент Ричард Никсон Вьетнамдағы гербицидтерді "жылдам, бірақ реттелген" тәртіппен тоқтатуға бұйрық берді. 1980 жылдары Меселсон Лаостағы Хмонг тайпасына қарсы қолданылған "сары жаңбырдың" кеңес токсиндік қару екендігі туралы айыптауларды зерттеді. Аталмыш заттың физикалық сипаттамасы мен жоғары тозаң құрамы, шабуылдардың балдырлардың ұшу кезінде шашыратын нәжісіне ұқсастығы (бұл туралы ол және энтомолог Томас Сили 1983 жылы Таиландтағы далалық зерттеу кезінде анықтаған); АҚШ және Ұлыбританияның мемлекеттік зертханаларының аталмыш заттың үлгілерінде және зардап шеккендердің биомедициналық үлгілерінде трихотецен микотоксиндерінің бар екендігі туралы алғашқы хабарламаларды растай алмауы; Вьетнамдық әскери дезертирлер мен тұтқындармен жүргізілген жан-жақты сұхбаттардан алынған нақты дәлелдердің болмауы және басқа да факторларды ескере отырып, Меселсон және оның әріптестері бұл айыптаулар негіссіз екенін мәлімдеді. 1980 жылдың сәуір айында Меселсон КГБ-ның Свердловск қаласындағы адамдар арасындағы антракс індетіне қатысты тергеуіне тұрақты кеңесші ретінде қатысты. Ол қолда бар мәліметтерге сүйене отырып, індеттің себебі жұқтырған малдың етін жеу болды деген ресми кеңестік түсіндірме ықтимал екенін, бірақ тәуелсіз ішкі тергеу жүргізілуі керек деген қорытындыға келді. Кеңес Одағының құлауынан кейін ол 1992 және 1993 жылдары Свердловскіге командамен баруға рұқсат алды. Олардың есебінде ресми кеңестік түсіндірме дұрыс емес екені және індеттің себебі қаланың әскери биологиялық объектісінен тараған антракс аэрозолі болғаны нақты көрсетілді. Меселсон АҚШ Ұлттық ғылым академиясының, Америка өнер және ғылым академиясының, Америка философиялық қоғамының, Париж ғылым академиясының, Лондон Корольдік қоғамының және Ресей ғылым академиясының мүшесі болып табылады және ғылым және қоғамдық істер саласында көптеген марапаттар мен құрметтерге ие болды. Ол Ұлттық ғылым академиясының кеңесінде, Смитсонов институтының кеңесінде, АҚШ Мемлекеттік хатшысының қару-жарақтарды бақылау және таратпау жөніндегі кеңесшілер кеңесінде және АҚШ Ұлттық ғылым академиясының халықаралық қауіпсіздік және қару-жарақтарды бақылау комитетінде қызмет етті. Ол Америка ғалымдары федерациясының бұрынғы президенті, қазір Гарвардтың химиялық және биологиялық қарулар жөніндегі Сассекс бағдарламасының бірлескен директоры және Гарвард университетінің Джон Ф. Кеннеди атындағы мемлекеттік басқару мектебінің Бельфер ғылым және халықаралық қатынастар орталығының директорлар кеңесінің мүшесі болып табылады.

In 1963 Meselson served as a resident consultant in the US Arms Control and Disarmament Agency, where he became interested in chemical and biological weapons programs and policies. Since then he has been involved in chemical and biological weapons defense and disarmament matters as a consultant to various US government agencies and through the Harvard Sussex Program, an academic research organization based at Harvard and at the University of Sussex in the UK of which he and Julian Perry Robinson in the UK are co directors. Concluding that biological weapons served no substantial military purpose for the US and that their proliferation would pose a serious threat and that, in years ahead, the exploitation of advanced biology for hostile purposes would be inimical to society generally, he worked to persuade members of the Executive Branch, the Congress and the public that the US had no need for such weapons and that there would be benefits in renouncing them and working for worldwide prohibition. After President Richard Nixon in 1969 canceled the US BW offensive program and endorsed a UK proposal for an international ban, Meselson was among those who successfully advocated international agreements to ban biological and then chemical weapons, leading to the Biological Weapons Convention of 1972 and the Chemical Weapons Convention of 1993. Meselson and his colleagues have undertaken three on site investigations with implications for chemical and biological weapons arms control. During August and September 1970, on behalf of the American Association for the Advancement of Science, Meselson led a team in the Republic of Vietnam in a pilot study of the ecological and health effects of the military use of herbicides. Upon returning to Harvard, he and Robert Baughman developed an advanced mass spectrometric method for analysis of the toxic herbicide contaminant dioxin and applied it to environmental and biomedical samples from the Vietnam and the US. In December 1970, President Richard Nixon ordered a "rapid but orderly" phase out of herbicide operations in Vietnam. During the 1980s, Meselson investigated allegations that "yellow rain" was a Soviet toxin weapon being used against Hmong tribespeople in Laos. Citing the physical appearance and high pollen content of samples of the alleged agent; the resemblance of the alleged attacks to showers of feces from swarms of honeybees that he and entomologist Thomas Seeley documented during a 1983 field study in Thailand; the inability of US and UK government laboratories to corroborate initial reports of the presence of trichothecene mycotoxins in samples of the alleged agent and in biomedical samples from alleged victims; the lack of any supporting evidence from extensive interviews with Vietnamese military defectors and prisoners; and other considerations, Meselson and his colleagues argued that the allegations were mistaken. In April 1980 Meselson served as a resident consultant to the CIA investigating a major outbreak of anthrax among people in the Soviet city of Sverdlovsk. He concluded that on the basis of available evidence the official Soviet explanation that the outbreak was caused by consumption of meat from infected cattle was plausible but that there should be an independent on site investigation. After the collapse of the Soviet Union, he was allowed to bring a team to Sverdlovsk in 1992 and again in 1993. Their reports conclusively showed that the official Soviet explanation was wrong and that the outbreak was caused by the release of an anthrax aerosol at a military biological facility in the city. Meselson is a member of the U. S. National Academy of Sciences, the American Academy of Arts and Sciences, the American Philosophical Society, the Académie des Sciences (Paris), the Royal Society (London) and the Russian Academy of Sciences and has received numerous awards and honors in the field of science and in public affairs. He has served on the Council of the National Academy of Sciences, the Council of the Smithsonian Institution, the Arms Control and Non Proliferation Advisory Board to the US Secretary of State and the Committee on International Security and Arms Control of the US National Academy of Sciences. He is past President of the Federation of American Scientists, and presently is co director of the Harvard Sussex Program on Chemical and Biological Weapons and a member of the board of directors of the Belfer Center for Science and International Affairs at the John F. Kennedy School of Government at Harvard University.

Жеке өмір

Ол үш рет үйленді, бірінші әйелі Кэтрин Кейнис, содан кейін Сара Пейдж болды, одан екі қызы – Эми мен Зои дүниеге келді. Үшінші некесі Жанна Гиллеминмен тізілді, олардың екі өгей ұлы бар.